நங்கை பெங்களூரில் இருக்கும் அவளது கிளை அலுவலகத்தில் பணிக்கு சேர்ந்திருந்தாள்.
இந்தியா சென்றதும் ஒரு வாரம் விடுப்பெடுத்துச் சென்னையில் தாய் தந்தையருடன் நேரத்தைச் செலவழித்தவள், அதன் பின் பெங்களூருக்குப் பயணப்பட்டாள்.
அங்குப் பிஜியில் இருவர் தங்குவது போல் அமைந்த ஓர் அறையில் வாடகைக்குத் தங்கியவள், அலுவலகத்தில் பழைய பிராஜக்ட் முடிந்ததால் புதுப் பிராஜக்ட்டில் சேர்ந்திருந்தாள்.
இந்தியா வந்து சேர்ந்ததும் ராஜனுக்கு அழைத்துப் பேசியவள், அதன் பின்பான கலந்துரையாடல் எல்லாம் குறுஞ்செய்தியிலேயே தொடர்ந்தாள்.
அங்கு ராஜன் அவன் நினைத்ததை விட அவளை அதிகமாகவே மிஸ் செய்தான். முதல் சில நாட்கள் வெறுமையாய் சென்றாலும், அலுவலகத்தில் அவனுக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த புதிய பொறுப்புகள் அவனை உள்ளிழுத்துக் கொள்ள அதில் மூழ்கி போனான்.
அவளும் அங்குக் கிடைத்திருந்த புதுப் பிராஜக்ட் வேலைகளில் பிசியாகி விட, தொடர்ந்து அவனிடம் பேச முடியாமல் போனது. வாரத்திற்கு ஓரிரு முறை மட்டுமே பேசிக் கொண்டனர் இருவரும்.
கல்யாணியும் தீரனும் தொடர்ந்து இணையத்தை இணைப்பில் வைத்திருக்க மாட்டார்கள் என்பதால், முன்பே பேசும் நேரத்தை திட்டமிட்டுக் கொண்டு தான் இவர்களுடன் பேச இயலும். வாரயிறுதி நாட்களில் அவர்களுடன் பேசி விடுவான். மற்ற நாட்களில் குறுஞ்செய்தி வாயிலாகப் பேசிக் கொள்வான்.
நாட்கள் செல்ல செல்ல ராஜன் தனித்து வாழ பழகிக் கொண்டிருந்த வேளையில், தான் எடுத்திருந்த கல்லூரி விடுப்பு முடிய, அவனுடனேயே வந்து தங்கினான் பிரேம். மேலும் ஏழு மாதங்கள் படிப்பு இருந்ததால் பிரேமின் தாய் தந்தையர் ராஜனிடம் அவனைக் கவனித்துக் கொள்ளமாறு கேட்டுக் கொண்டனர்.
அன்றிரவு ராஜன் பிரேமுக்கும் சேர்த்து உணவு சமைத்துக் கொடுக்க, ஒன்றாக உண்டவர்கள் அவரவர் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டனர். ஒற்றை அறையில் இரண்டு கட்டில்கள் என இருந்த அந்தச் சிறிய அறையில் ராஜனை நோக்கி திரும்பிய பிரேம் பேசத் தொடங்கினான்.
“பணத்துக்குப் பஞ்சமில்லாத வாழ்க்கைண்ணா! அதுக்கான அப்பா அம்மா உழைப்பும் கொஞ்ச நஞ்சம் இல்லை. பிள்ளைங்க சந்தோஷமா வாழனும், கேட்டதுலாம் வாங்கிக் கொடுக்கனும்னு நாள் பூரா உழைச்சாங்க. இரண்டு பேருமே பேங்க்ல வேலை செய்றாங்க. ஒழுக்கம் விஷயத்துல ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட்! நான் ஒரே பையன்னு செல்லமும் கூட! கேட்டதுலாம் வாங்கிக் கொடுத்துடுவாங்க. அம்மாக்கு அவ்ளோ வேலை இருந்தும் எனக்குப் பிடிச்சதா பார்த்து பார்த்து சமைச்சு தருவாங்க. பத்தாவது படிக்கும் போது க்ரூப் ஸ்டடினு போய்த் தான் தண்ணியடிக்கப் பழகினது. அதுக்குப் பிறகு எப்பவாவது பசங்க கூடப் பார்ட்டி மேரேஜ்னு வெளியூர் போகும் போது தண்ணியடிப்பேன். இது சுத்தமா அப்பா அம்மாக்குத் தெரியாது. பசங்ககிட்ட பொண்ணுங்களை ஃப்ரண்ட்டுனு சொல்றது ஒரு மாதிரி கெத்தா இருக்கும்ண்ணா. அதுக்காகவே தான் ராகவி கூடப் பழகினேன். இங்க அவ கூட வெளிய போறது வரதுலாம் இந்தியால பசங்ககிட்ட சொல்லும் போது போட்டோ காண்பிக்கும் போதுலாம் என்னமோ சாதிச்சிட்ட பெருமை வரும். ராகவியோட ஃப்ரண்ட்ஸ் எப்பவும் ப்ரைடே பார்ட்டினு பப்க்கு போவாங்க. அப்படித் தான் இங்க வந்த பிறகு வாரா வாரம் தண்ணியடிக்கப் பழகினது. போகப் போக நான் அவளைச் சின்சியரா லவ் பண்ணேன்ண்ணா. படிப்பு முடிஞ்சு போனதும் இவ தான்ம்மா உன் மருமகள்னு இன்ட்ரோ கொடுக்கனும்லாம் நினைச்சு வச்சிருந்தேன். ஆனா அவ சும்மா டைம் பாஸூக்குப் பழகினதா சொன்னது! என்னை என்னவா அவ யூஸ் பண்ணிருக்கானு, அவகிட்ட எப்படி நான் ஏமாந்திருக்கேனு என்னை நினைச்சு எனக்கே வெறுப்பா இருந்துச்சுண்ணா. அதுல தான் தற்கொலை செஞ்சிக்கலாம்னு நினைச்சேன். அவளுக்காகத் தற்கொலை செய்யலைண்ணா. ஆனா அதைச் செய்யவும் தைரியம் இல்லை. அதான் உங்ககிட்ட சொல்லிட்டுச் செஞ்சா காப்பாத்திடுவீங்கனு சொன்னேன்.
நீங்க அப்பா அம்மாகிட்ட ஃபோன் செஞ்சி சொன்னதும், என்னை அவங்க அடிச்சு கொன்னுடுவாங்கனு நினைச்சேன். அந்தளவுக்கு நான் நல்லா பிள்ளையா வளரனும்ன்றது மட்டுமே அவங்க வாழ்நாள் லட்சியமா வச்சி அதுக்காகவே உழைச்சவங்க அவங்க. இத்தனை நாளா அவங்களை ஏமாத்தி நான் செஞ்ச தப்புக்கு அது தான் சரியான தண்டனைனு நினைச்சேன். அவங்க அடிச்சாலும் வாங்கிக்கலாம்னு நினைச்சேன். ஆனா”
என்று நிறுத்தியவனின் கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வழிய எழுந்து அமர்ந்தான் பிரேம்.
தனது கட்டிலில் படுத்தவாறு அவனது கதையினைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ராஜன் சட்டென எழுந்து அவனருகில் அமர்ந்து முதுகை வருடி ஆற்றுப்படுத்தினான்.
“இட்ஸ் ஓகே டா! லீவ் இட்” என அவன் முதுகைத் தடவ,
“இல்லண்ணா! அப்பா அம்மா என்னை அடிக்கலைண்ணா” எனத் தேம்பியவாறு கூறியவன், “கைல வச்சி தாங்கினாங்க. எங்கே நான் திரும்பவும் சூசைட் அடெம்ப்ட்னு ஏதாவது செஞ்சிடுவேனோனு அம்மா கூடவே இருந்தாங்க. எனக்குப் பிடிச்சது எல்லாம் அம்மாவும் அப்பாவும் பார்த்து பார்த்து செஞ்சி கொடுத்தாங்க. வாங்கிக் கொடுத்தாங்க. லவ் பெயிலியர் தானே! பரவாயில்லை! இன்னும் வயசு இருக்கு நிறைய லவ் பண்ணலாம்னு அப்பா ஃப்ரண்டு மாதிரி பேசினாங்க” என்று கண்களைத் துடைத்தவன்,
“எனக்கு ரொம்பக் கில்டியா ஃபீல் ஆகிடுச்சுண்ணா. இருக்க ஒரு பையனும் அவங்களை விட்டு போய்ட கூடாதுனு அவங்களோட மொத்த லவ்வையும் (அன்பையும்) என்கிட்ட காண்பிச்சாங்க. இந்த லவ்வை கண்டுக்காம உதாசீனப்படுத்திட்டு வெளில லவ்வை தேடி அலைஞ்சிருக்கேனேனு ரொம்ப மனசு கஷ்டமாகிப் போச்சு. உண்மையான உள்ளார்ந்த அன்பை ஒருத்தங்ககிட்ட இருந்து பெறுவதற்கும் நாம தகுதியா இருக்கனும்லண்ணா! அந்தத் தகுதியை நான் வளர்த்துக்கனும்னு முடிவு செஞ்சேன். இனி வாழ போற வாழ்க்கை அவங்களைப் பெருமைப்படுத்துற மாதிரி தான் இருக்கனும்னு நினைச்சிக்கிட்டேன் அண்ணா. நான் தான் திரும்பவும் ஜாயின் பண்றேன்னு அம்மா அப்பாவை சம்மதிக்க வச்சி கூட்டிட்டு வந்தேன்” என்று கண்களைத் துடைத்து விட்டு அவனைப் பார்த்தவன்,
“இதெல்லாம் ஏன் உங்ககிட்ட சொல்றேன்னா நான் திருந்திட்டேன்னு நீங்க நம்பனும்ண்ணா! இனி என் படிப்புல மட்டும் தான்ணா என் கவனம் இருக்கும்” என ராஜனின் கைப்பற்றிச் சத்தியம் செய்வது போல் அவன் கூறவும், தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான் ராஜன்.
சிறிது நேரம் மனம் விட்டுப் பேசிய பிறகே உறங்கச் சென்றனர் இருவரும்.
அடுத்து வந்த நாட்களில், ஒன்றாக உணவு சமைத்து உண்டு அன்றாட நிகழ்வுகளைப் பகிர்ந்து, வாரயிறுதி நாட்களில் ஒன்றாக ஊர் சுற்றுவது எனப் பிரேமும் ராஜனும் இணக்கமாகி இருந்தனர். பிரேமிடம் இருந்து தெலுங்கையும், ராஜனிடம் இருந்து தமிழையும் கற்றுக் கொண்டிருந்தனர் இருவரும்.
இவ்வாறு நாட்கள் அதன் போக்கில் செல்ல, ஆறு மாதங்கள் கடந்திருந்த நிலையில் ஒரு நாள் வழமையாய் பேசும் நேரத்தில் ராஜனுக்கு அழைத்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த நங்கை, “என் டீம்ல இருக்கவங்களைப் பத்திலாம் சொல்லிருக்கேன்ல சுந்தர். அதுல இந்த இன்பா பையன் என்கிட்ட ஃப்ளர்ட் (flirt) செய்ற மாதிரியே தோணுதுடா எனக்கு” தயங்கியவாறே உரைத்தாள்.
“ஃப்ள்ர்ட்னா? எதுவும் வழியுற மாதிரி பேசினானா? இல்ல அசிங்கமா எதுவும் பேசினானா சொல்லு! வார்ன் பண்ணி விடுறேன் ” என்றான் ராஜன்.
“அய்யோ அப்படிலாம் இல்ல! அவ்ளோ மோசமான பையன்லாம் இல்ல” சட்டெனப் பதறியவாறு மறுத்தவள்,
“நல்ல பையன் தான் சுந்தர். எல்லார்கிட்டயும் ரொம்ப ஜோவியலா பேசுற டைப். அவன் இருக்கிற இடம் கலகலப்பா தான் இருக்கும். நிறையப் பொண்ணுங்க டீம்ல இருக்காங்க ஆனா என்கிட்ட மட்டும் தினமும் என் டிரஸ் நல்லா இருக்குனு சொல்லுவான். என் ஹேர் ஸ்டைல் பேஸ் கட்குச் செட் ஆகலை வேற மாத்துங்கனு சொல்லுவான். இந்த மாதிரி ஃப்ளர்ட் செய்றதை சொல்றேன்” என்றாள் நங்கை.
“ஹ்ம்ம் இப்ப இப்படிச் சொல்றதுலாம் ஐடி கல்சர்ல நார்மல் ஆகிட்டு. நீ தான் உள்ளுணர்வு உள்ளுணர்வுனு ஒன்னு சொல்லுவியே! அதை முழுசா நம்பு! அவன் மேல சின்னதா சந்தேகம் வந்தாலும் இந்த மாதிரியான பேச்சைலாம் அவன்கிட்ட அவாய்ட் செஞ்சிடு சரியா! நீ தான் உன்னைப் பார்த்துக்கனும். புரியுதா” என்றான் கண்டிப்பாக.
அதன் பின்பு சில நாட்கள் அவனைப் பற்றி அவள் அவனிடம் பேசவில்லை.
அதன் பிறகு இன்பா தன்னிடம் நல்ல முறையில் பழகுவதாய் அவளாகவே ராஜனிடம் உரைத்தாள்.
ராஜன் ஜெர்மனி வந்து ஒன்றரை வருடங்கள் ஆகி இருந்த நிலையில் அலுவலக நேரத்தில் அவனை அழைத்த நங்கை, அவசரமாய்ப் பேச வேண்டுமென உரைத்தாள்.
அலுவலக அறையில் இருந்து வெளியே வந்த ராஜன், “என்னாச்சு எதுவும் பிரச்சனையா? இந்நேரத்துல போன் செஞ்சிருக்க!” எனக் கேட்டான்.
“ஆமா! சாரி உன்னை டிஸ்டர்ப் செஞ்சிட்டேனா?” எனக் கேட்டாள்.
“இல்ல பரவாயில்ல சொல்லு! என்ன விஷயம்?” என்றவன் கேட்க,
“எனக்கு நெக்ஸ்ட் பிராஜக்ட் புனேல போட்டிருக்காங்க சுந்தர். மனசு ரொம்பக் குழப்பமா இருக்கு! அதான் ஃபோன் செஞ்சேன்” என்று சற்று தளர்வாகவே பேசினாள்.
“உனக்கு ஊர் ஊரா டிராவல் செய்றது தான் ரொம்பப் பிடிக்குமே. அப்புறம் என்ன யோசனை? அந்தப் பிராஜக்ட் உனக்கு ஏத்தது இல்லையா?” எனக் கேட்டான் ராஜன்.
“ஹ்ம்ம் உனக்கு எப்படிச் சொல்லி புரிய வைக்க?” என அவள் தடுமாற,
அவள் எதையோ நினைத்து மனதோடு உழன்று கொண்டிருப்பது புரிய, “என்னம்மா பிரச்சனை? சொன்னா தானே தெரியும்! நீ இப்படிக் குழம்புற ஆளு இல்லையே! என்னாச்சு உனக்கு” எனக் கேட்டான்.
நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவளாய், “நான் இன்பாவை லவ் பண்றேன் சுந்தர்”
பேரதிர்ச்சி தான் ராஜனுக்கு. வேலையில் ஏதோ பிரச்சனை என எண்ணிக் கேட்டிருந்தவனுக்கு இந்தப் பதில் அதிர்ச்சியை அளித்தாலும், “இது அவனுக்குத் தெரியுமா?” எனக் கேட்டான்.
“அவன் தானே எனக்குப் பிரபோஸ் செஞ்சது” என்றாள்.
“இது எப்ப நடந்துச்சு?” சற்று அதட்டலாகவே கேட்டிருந்தான் ராஜன்.
“மூனு மாசம் இருக்கும்! நான் அவனுக்குப் பதில் சொல்லலை. ஆனா இப்ப அவனை விட்டு வேற ஊருக்கு போறதுக்கு மனசு ஒப்பலை. ரொம்ப மனசு கஷ்டமா இருக்கு” என்றாள் நங்கை.
“சோ நீ அவனை லவ் பண்றதால அந்தப் பிராஜக்ட்டை அக்சப்ட் பண்ணலாமா வேண்டாமானு கன்ஃப்யூஷன்” என்று ராஜன் கேள்வியாக நிறுத்த,
“அதே தான் சுந்தர்” என்றாள்.
“அதை நீ அவன்கிட்டயே கேளு” எனக் கைபேசியை வைத்து விட்டான் ராஜன்.
ஏனோ ராஜனின் மனம் நிலைக்கொள்ளாமல் தவித்தது.
மூன்று மாதங்களாகத் தன்னிடம் இந்த விஷயத்தைச் சொல்லாமல் இருந்திருக்கிறாள் என்கின்ற கோபம் ஒரு புறமும், இந்த இன்பா நல்லவனாக இருப்பான் என்று ஏன் என் மனம் நம்ப மறுக்கிறது என்கின்ற கேள்வி மறுபுறமும் என உள்ளம் கொதி நிலையில் இருக்க நிரம்பவே குழம்பிப் போனான் ராஜன்.
அவளின் தொடர்ந்த அலைப்பேசி அழைப்புகள் அனைத்தையும் எடுக்காது தவறவிட்டான்.
நேரம் செல்ல செல்ல அவள் மீதான கோபம் குறைந்திருந்த போதிலும் மறுநாள் பேசி கொள்ளலாம் எனத் தனது கைபேசியை அணைத்து வைத்திருந்தவன், மறுநாள் காலை உயிர்ப்பித்த பொழுது பார்த்த முதல் செய்தி நங்கையுடையது தான்.