Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், [email protected] என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

இராவணத்தீவு -6

Advertisement

துமி

Well-known member
Member

அத்தியாயம் 6



தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட அறை எதுவென்று அவளுக்கு ஏற்கனவே தெரியும் என்பதால், யாரையும் கேளாது தனதறைக்கு வந்தவள், தன் பெட்டியில் இருந்தவற்றை எடுத்து மடமடவென்று அறை முழுவதும் அடுக்கினாள். பின்னர், வேர்க்க வியர்க்க கட்டிலில் விழுந்தாள் சக்தி. எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் உடைந்து விடுவேன் என சத்தமிட்டு கட்டில் பயமுறுத்தியது. பலரால் பயன்படுத்தப்பட்டு இனி என்னால் உழைக்க முடியாதென்றது இளவம்பஞ்சு மெத்தை. இதைவிட மோசமான அறைகளில் எல்லாம் தங்கி இருந்திருக்கிறாள் என்பதால் இவை ஒன்றும் பெரிய விடயமாக அவளுக்கு தெரியவில்லை.



சிறுவயதில் அவள் பயன்படுத்திய அறை, இளவரசி பட்டத்துடன் சேர்ந்து பொற்செல்விக்கு என்றோ போய்விட்டது. போனதை நினைத்து ஏங்குபவள் அவள் அல்லவே! தனக்கு தங்குவதற்கென்று ஒரு அறை கிடைத்ததே என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டாள் சக்தி. சுந்தரேஷ்வரிக்கு மட்டும் இவளின் மனநிலை தெரிந்தால், அந்த மூச்சிற்கு அற்ப ஆயுள் தான் இருக்கும் என நினைத்தவள், தன்னதனியாய் சிரித்துக் கொண்டாள்.



சக்தி அரண்மனைக்கு வந்து ஒரு வாரமாகிவிட்டது. அரண்மனையில் யார் கண்ணிலும் படாமல் உலாத்துவது என்ற வித்தையை வெகுவாக தெரிந்து வைத்திருந்தாள் அவள். சுந்தரேஷ்வரி கிழக்கே இருக்கிறார் என்றால், இவள் மேற்கே சென்று பதுங்கிக் கொள்ளுவாள்; பொற்செல்வி அங்கே வந்தால், வடக்கு பக்கம் ஓடி விடுவாள். ராஜாதியத்தின் இருக்கும் பக்கம் மறந்தும் கூட திரும்ப மாட்டாள். இவர்கள் யாரும் எட்டிக் கூட பார்த்திராத ஒரு இடம் அரண்மனையிலே உண்டு என்றால் அது, அவளது தந்தை இராஜாதித்யன் பாவித்த நூலகம் தான். தாய், தந்தை இறந்த பின்பு, நித்தம் அவளின் புகழிடமானது அது. இப்பொழுதும் அங்கு தான் சென்று மறைந்து கொள்ளுவாள்.



சக்தியின் தந்தை, நூலகத்தில் புத்தகங்களை வாசிக்கவும், சில சமயங்களில் அங்கேயே அமர்ந்து வேலை செய்யவதற்கும் ஏற்றவாறு, நூலகத்தின் கடைக்கோடியில், தேக்கு மரத்திலான மேசையும் நாற்காலியும் போட்டிருந்தார். இத்தனை வருடங்களில் கவனிப்பார் இன்றி தூசு படிந்து, சிதலமாகிக் கொண்டிருந்ததை, சக்தி தான் சுத்தப்படுத்தி தான் பாவிப்பதற்கு ஏற்றவாறு மாற்றம் செய்தாள். காற்றோட்ட வசதிக்காக வேண்டி, ஜன்னல் இருக்கும் பகுதியில் இழுத்துப் போட்டாள்.



தலைக்கு மேலே கைகளை தூக்கி நெட்டி முறித்தவள், கடமையே கண்ணாக கணினிக்குள் தலையை விட்டாள். மாலை வரை வேலை அவளை நகர விடவே இல்லை. படிப்பு, பரிட்சை, புராஜக்ட் என சொல்லி கவனிக்காமல் விட்ட வேலைகள் அனைத்தும் வரிசை கட்டி நின்றன. தூரித கதியில் செய்து முடிக்க வேண்டியவற்றை பட்டியல் இட்டவள், பூர்ணாவிற்கும் துவாரகேஷிற்கும் மெயில் அனுப்பினாள். அவ்வப்பொழுது அலைபேசியில் பேசிக் கொண்டேவும் வேலைகளை பார்த்தாள்.



இறங்கு வெயில் யன்னில் வழியில் வந்து அவள் முகத்தில் பட்டு, கண்களை கூச செய்தது. அப்பொழுது தான் மணியை பார்த்தாள். 5.30 என்று கடிகாரம் காட்டியது. உடனடியாக ஒரு காபி வேண்டும் என்று மூளை உத்தரவிட்டது‌.



மணிக்கணக்காக வேலை செய்வதிலேயே கவனம் செலுத்தியதால், தேவையில்லாத எண்ணங்களும் வராததால், சக்தியின் மனம் கொஞ்சம் புத்துணர்ச்சியுடனயே இருந்தது‌‌.



“ஒரு காப்பி…” என்று சமையலையில் சென்று சொன்னாள்.



சுந்தரேஷ்வரி என்னதான் இவளை மட்டமாக நடத்தினாலும், சக்தியும் இராஜ குடும்பத்தை சேர்ந்தவள் தானே! அதுவும் முன்னால் மகாராஜாவின் நேரடியான வாரிசு! ஆகையாலே வேலையாட்கள் அவளிடம் கொஞ்சம் மரியாதையோட நடந்துக் கொண்டனர்.



காபியினை வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் நூலகத்தை நோக்கியே சென்றாள் சக்தி.



எங்கிருந்தோ, “சக்தி…” என்ற கம்பீரமான ஒரு குரல், இருந்த அமைதியெல்லாம் கிழித்துக் கொண்டு அவளை வந்தடைந்தது.



அந்த குரல்! அவளின் முள்ளதண்டில் கூட சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது‌. இராஜாதித்ய மா மன்னனின் குரல்!



அந்த குரல் வந்த திசையை நோக்கி, அவளது உடல் அனிச்சையாக திரும்பியது.



“இங்க என்ன பண்ணுற சக்தி?” என்று நூலகத்தின் வாயிலை கண்டுவிட்டு கேட்டான் இராஜாதித்யன்.



“இங்க தான உக்காந்தி வேலை பாக்குறேன் மஹாராஜா.” என்றாள் சக்தி.



அவள் உதடுகள் அவனை கண்டதில் ஒட்டிக் கொண்டன. அதை பிரித்தெடுத்து பதில் சொல்லுவதே அத்தனை சிரமமான காரியமாக இருந்தது சக்திக்கு.



கொஞ்சம் எட்டி பார்த்தான்‌ இராஜாதித்யன். அவள் எடுத்து போட்டிருந்த மேசை நாற்காலியும் அதை அவள் பயன்படுத்தும் பாங்கும் அவன் கண்ணில் பட்டன.



“உனக்கு தனியா ஒரு ஆபிஸ் ரூம் அலாக்கேட் பண்ணி தர்றேன். இனி நீ அங்கேயே வேலை பாரு.” என்றான் இராஜாதித்யன்.



“இல்லை வேணாம்.” என்று வேகமாக வந்தது சக்தியின் குரல்.



வார்த்தை வந்த பின்பு தான், அதன் வேகத்தையும், தன்‌ மறுப்பையும் யோசித்து உள்ளுக்குள்ளே நடந்துக் கொண்டாள் சக்தி.



இராஜாதித்யன் அவளை கேள்வியாய் பார்க்க, “அப்பா…” என்றவள், பொங்கி வந்து துக்கத்தை விழுங்கிக் கொண்டு, “அப்பாவோட ஃபேவரிட் டேபிள் அது. அதான்.” என்று சொன்னாள்.



பதில் சொல்லி முடிப்பதற்குள், முகம் முழுவதும் வாடி விட்டது அவளுக்கு.



“அப்போ சரி. நீ இங்கையே வேலை பாரு. நேர நேரத்துக்கு தேவையானதெல்லாம் உனக்கு அனுப்ப சொல்லறேன். நீ தேவை இல்லாம அலைஞ்சிட்டு இருக்காத. சரியா?” என்று சின்ன புன்னகையுடன் இராஜாதித்யன் கேட்க, அவளும் சிறு புன்னகையுடன் தலையசைத்து சம்மதம் தெரிவித்தாள்.



இராஜாதித்யன் கொஞ்சம் நகர்ந்ததும் தான் அவளுக்கு மூச்சே சீராக வந்தது. கையில் இருந்த காபி ஏகத்திற்கும் இனி கசக்கும் போல தோன்றியது அவளுக்கு.



“சார் சக்தி மேடத்துக்கு புது ஆபிஸ் ரெடி பண்ணவா?” என்று கேட்டான் விவேக்.



“வேண்டாம் விவேக். இன்னும் கொஞ்ச நாள் தானே வேலை பாக்க போறா. அதுவரைக்கும் அவளுக்கு பிடிச்ச மாதிரி வேலை செஞ்சிட்டு போகட்டும்.” என்றான் இராஜாதித்யன்.



சக்தி வேண்டாம் என்று ஏன் அவ்வளவு வேகமாக மறுத்தாள் என்ற காரணம் இராஜாதித்யனுக்குமே நன்றாக தெரியும்‌. நாட்டின் மூலை முடுக்கெல்லாம் ஒற்று வைத்து எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொள்பவனுக்கு, தன் வீட்டில் என்ன நடக்கிறதென்று தெரியாதா? சுந்தரேஷ்வரி சக்தியை வார்த்தையால் கொட்டுவதும், பொற்செல்வி சக்தியை அவமரியாதை செய்வதும், அவர்களை கண்டாலே, சக்தி காத தூரம் ஓடுவதும், எல்லாம் அவன் அறிவான்‌. ஆயினும், இவர்களின் உறவெல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்ததாயிற்றே! நினைக்கும் பொழுதே பெரு மூச்சு ஒன்று வந்தது இராஜாதித்யனுக்கு.



“என்னாச்சு சார்?” என்று விவேக் கேட்க,



“ஒன்னுமில்லை…” என்று மறுத்து விட்டான் இராஜாதித்யன்.



இராஜாதித்யனின் உத்தரவின் பெயரில், தொடர்ந்து வந்த நாட்களில், இராஜ உபச்சார உணவு கவனிப்பாக இருந்தது சக்திக்கு. தேவையே இல்லாமல் பலரது கவனத்தை தான் கவருவதாக தோன்றியது சக்திக்கு. இருந்தாலும் மஹாராஜாவின் ஆணையை அவளால் மட்டும் மீறவா முடியும். பிடிக்குதோ இல்லையோ தொண்டை குழியில் குத்தியாவது உணவை இறக்கிக் கொண்டாள்.



வேலையிலே முழு கவனமும் சக்தி வைத்திருந்ததால் நாள்கள் இறக்கை கட்டி பறந்தன. அவளது பல்கலைக்கழக தேர்வு முடிவுகளும் வெளியாகிருந்தன. வழமை போலவே சக்தி தான் முதல் ஆளாக வந்திருந்தாள்.



சான்றிதழ்களை வந்து பெற்று செல்லுமாறு தகவல் வந்திருக்கவே, கிட்டதட்ட இரண்டு மாதங்களுக்கு பிறகு, வெளி உலகை காண கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள் சக்தி.



தலையை வாறும் பொழுது, ஏனோ அனிச்சை போல ஆதிரையன் தலைகோதும் நியாபகம் வந்தது. வலது கையை பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்து, புன்னகையுடன் பேசிக் கொண்டே, தலையை கோதிவிட்டு, மீண்டும் கையை பேன்ட் பாக்கெட்டிற்குள்ளே வைத்துக் கொள்ளுவான் ஆதிரையன். அவனை போலவே கண்ணாடி முன்பு நின்று செய்து பார்த்தாள். சிரிப்பு வந்தது.



கண்ணாடியில் தன் உருவத்தை பார்த்தவளுக்கு, திடீரென உரைத்தது. எப்பொழுதில் இருந்து, இவ்வளவு உன்னிப்பாக அவனை கவனிக்க ஆரம்பித்தோம் என்று நினைத்த மாத்திரமே, மனம் பயந்து சுருண்டது.



பருவ வயதில் வரும் மிகச்சாதாரண ஒரு உணர்வை கண்டு அச்சப்படும் சூழ்நிலையில் தான் வாழ்வதை எண்ணி, யாரை நோவதென்றே தெரியாமலே வெளியே கிளம்பினாள் சக்தி.



பிரதான வாயிலை நோக்கி நடை போட்டவள் முன்பு, ஒரு பணியாள் வந்து நின்றார்.



“மேடம் நீங்க வெளிய போறதா இருந்தா, உங்களை கார்ல கூட்டிட்டு போக சொல்லி மஹாராஜா சொல்லிருக்காரு‌.” என்றார் அந்த பணியாள்.



கேட்டவுடனே தலை சுற்றும் போல இருந்தது சக்திக்கு. பள்ளியில் படிக்கும் பொழுதும் சரி, பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் பொழுதும் சரி, தன்னை அரண்மனை வீட்டு பெண்ணாக சக்தி ஒரு பொழுதும் காட்டிக் கொண்டதே இல்லை‌. பூர்ணாவுடனும், துவாரகேஷூடனும் மட்டுமே அவள் தன் ரகசியங்களை பகிர்ந்துள்ளாள். மற்றபடி அவளை பற்றி வெளியில் யாருக்குமே தெரியாது‌.



முன்னால் மகாராஜாவின் மகளான சக்தியின் முகத்தை மக்கள் கிட்டதட்ட மறந்தே போயிருந்தனர். இப்பொழுது போய் அரண்மனை வாகனத்தில் அவள் பவனி வந்தால், தேவையில்லாத குழப்பங்கள் தான் எஞ்சும்.



“இல்லை நான் நடந்தே போயிக்கறேன். கார்லாம் வேண்டாம்.” என்று தன்மையாக மறுத்தாள் சக்தி.



“இல்லைங்க மேடம். நீங்க எங்க போனாலும் உங்களை கார்ல தான் கூட்டிட்டு போகணும்ன்றது மகாராஜாவோட உத்தரவு!” என்றார் பணியாள்.



‘சனி விடாது போலவே!’ என்று மனதிற்குள்ளே நினைத்தவள், “நான் வெளிய போகலைங்கண்ணா‌. நீங்க வேலைய பாருங்க.” என்றவள், தன் அறைக்கு சென்றுவிட்டாள்.



கட்டிலில் மல்லாந்து படுத்திருந்தவள், தனது அலைபேசி இசைக்கவும் தான் எழுந்தாள். தொடுதிரையில் பூர்ணாவின் பெயரை பார்த்ததும் தான், துவாவுடனும் பூர்ணாவுடனும் சென்று தேவையான சான்றிதழ்களை பெற்று வரலாம் என்று திட்டமிட்டதே இவள் தான். எப்படி அதை மறந்து போனாள்?



தலையிலே தட்டிக் கொண்டவள், அலைப்பை எடுத்தாள்.



“சக்தி நீ எங்க இருக்க? கேம்பஸ் புல்லா உன்னை தேடிட்டேன். ஆளையே காணம்?” என்று எடுத்ததுமே பொரிய ஆரம்பித்தாள் பூர்ணா.



“பூரி நீ சர்பிகேட்ஸ் வாங்கிட்டியா?”



“ம்ம் வாங்கிட்டேன். துவாவும் வாங்கிட்டான். நீ மட்டும் தான் இன்னும் வாங்காம இருக்கனு சொன்னாங்க. எங்க இருக்க நீ?”



“அரண்மனையில…” காற்று போல மெதுவாக வாயசைத்தாள் சக்தி.



“கேக்கல… எங்க இருக்க?”



“அரண்மனையில…”



“எங்க?!”



“ராஜாவோட வீட்டுல இருக்கேன்.” என்று ஏதோ ஒரு வேகத்தில் சொல்லிவிட்டு, தளர்ந்து போய்விட்டாள். இன்னமும் அவர்களிடம் தன் இருப்பிடத்தை பற்றி சக்தி சொல்லவே இல்லை.



“வாவ்…! சக்தி இத்தனை நாள் இதை நீ எங்ககிட்ட இருந்து எப்படி சொல்லாம மறைக்கலாம்?” என்று குட்டியாய் பூர்ணா ஒரு ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய, அவளை சமாளிப்பதற்குள் ஓய்ந்து போய்விட்டது சக்திக்கு.



இன்றோடு பூர்ணாவும் துவாவும் இந்தியாவிற்கு போய்விட்டால், இனி அவர்களை காண்பது என்பது அரிதினும் அரிது! ஒன்று இவள் இந்தியா செல்ல வேண்டும்; அல்லது அவர்கள் குடியுரிமை பெற்று இராவணத்தீவுயிலேயே இருக்க வேண்டும். இரண்டுமே நடக்காத காரியம். மடியில் பூனையை கட்டிக் கொண்டு வழியில் சகுனம் பார்த்த கதையாக, ஒற்று ஆளை கூடவே வைத்துக் கொண்டு அவள் என்ன போய் அவர்களிடம் பேச? பேச மறைவாய் எதுவும் இல்லை தான். ஆயினும் நண்பர்களுக்குள் தனித்திருக்கும் பொழுது பேசுவது போல் இருக்குமா? இனிக்குமா?



அன்றைய நாளை படுக்கையில் உருண்டுக் கொண்டே கழித்தாள் சக்தி.

 
Top