Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், tamilnovelwriters@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

மயங்கினேன் உன்னில் நானே 24 2

Admin

Admin
Member
“சாய்மா போய்த்தான் ஆகணுமா?” ஏக்கமாகக் கேட்க...

“தெரிஞ்சே கேட்டா எப்படிண்ணா. திரும்பி வரும்போது உன் தங்கையா உன்னோடவே இருப்பேன். டேக் இட் ஈஸிண்ணா. சர்வம் சாஹித்யா மயம். சரி டைமாகுது நான் போய் பேக் பண்றேன்” என எழுந்து சென்றாள்.

“சர்வம் வெற்றி மயம் போய்.. சர்வம் சாஹித்யா மயமா! ஹா..ஹா சர்வம் சத்யா மயமாக்கிருவோம். நீ போறேன்னு சொன்னா அப்படியே அனுப்பிருவேன் நினைச்சியா சாய்மா. அப்பா மாதிரி நானும் அவசரப்படமாட்டேன். அப்பா நிதானமா யோசிச்சி போலீஸை வரவழைச்சிருந்தா ஓரளவு இழப்புகளைச் சரி செய்திருக்கலாம். பொண்ணு மேல உள்ள பாசம் எதையும் யோசிக்கவிடலை. அதையே நான் எப்படி செய்வேன்னு நினைச்ச? உன் வாழ்க்கை என் கையில்!” வெற்றிச் சிரிப்பு சத்யாவின் முகத்தில்.

ஓடி வந்து தன்னைக் கட்டிக்கொண்டு முகமெங்கிலும் முத்தமிட்ட மனைவியின் வேகத்தில் தடுமாறி திடமாக நின்று தானும் சேர்த்தணைத்து“என்ன மகேஷ் பயங்கர கவனிப்பாயிருக்கு? அதிலும் முத்தமெல்லாம்... என்ன காரணம்?”

“என் ஹஸ்பண்டைக் கொஞ்சுறதுக்கு காரணம் வேணுமா என்ன?”

“ஹா..ஹா காரணம் வேண்டாம். கல்யாணம் முடிஞ்சி வருஷம் தாண்டிருச்சி. இப்பதான் என்னைக் கொஞ்சணும்னே தோணியிருக்கு. அதனால கேட்டேன்.”

“ஏன் நீங்க கொஞ்சியிருக்கலாமே? உங்களை யார் தடுத்ததாம்? நீங்க விலகிப் போனதால நானும் ஒதுங்கியே இருந்துட்டேன்” என்றாள் அவனின் சட்டையை கசக்கியபடி.

“அடிப்பாவி! நீ ஒரு சிக்னலாவது கொடுத்திருக்கலாமே. அதை விட்டுட்டு எப்பவும் என்னை மிரட்டிட்டுதான இருந்த?”

“ஆமாமா சிக்னல் கொடுக்காம மிரட்டுனாங்க. போங்க மிஸ்டர்.காளி. உரிமையில்லாத ஒருத்தரை யாராவது தொட்டுப் பேசுவாங்களா? இல்ல ஒரே ரூம்லதான் இருப்பாங்களா? நல்லா யோசிச்சிப் பாருங்க.”

“நான் ரிதிமாவுக்காகச் சேர்ந்திருக்கிறதா நினைச்சேன்” என்றான் அசடுவழிய.

“பாப்பாவுக்காகனா நாங்க தனியா படுத்திருக்கலாமே. ஏன் ஒரே கட்டில்ல... பாப்பா இல்லாதப்பவும் அதையே ஏன் தொடரணும். சரியான... போங்க எதாவது சொல்லிடப் போறேன்” என்றாள் கோபமாக முகத்தை வைத்து.

மனைவியின் முகம் திருப்பி“மன்னிச்சிரு மகேஷ். நீ எதாவது தப்பா எடுத்துப்பியோன்னுதான் தயங்கினேன். அதையும் மீறி சில டைம் வருவேன். ஏதோ ஒரு தடை மனசுக்குள்ள வர அப்படியே திரும்பிருவேன்.”

“அந்த வளவன்...”

“சேச்சே.. அவனை வச்சி உன்னை... அதெல்லாம் இல்லமா. வெற்றி அண்ணன் இல்லாம நம்ம கல்யாணம் நடந்ததால இருக்கலாம். இல்லன்னா உனக்கு நான் சரியான ஜோடியான்னு தோணியிருக்கலாம். நீ நிறைய படிச்சிருக்க. நான் வெறும் ப்ளஸ் டூ மட்டும்தான்.”

“ஆமாமா பி.காம் ரொம்பப் பெரிய படிப்புதான். மனுஷங்களுக்கு படிப்பைவிட பண்புதான் முக்கியம். நீங்க எந்த வகையில குறைஞ்சிட்டதா நினைக்கிறீங்க. என்னைச் சொல்லுங்க.. அந்த வளவனால இழக்கக்கூடாததை இழந்...”

சட்டென்று அவளின் வாய்மூடி“நான் அந்த மாதிரி...”

அவனின் கையை விலக்கி“உங்களை எனக்குத் தெரியும். அந்த ஒரு வருஷத்துல உங்களைப் பிடிச்சிருக்கவும் செஞ்சதாலதான்.. மாமா சொன்னதும் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிச்சதே. உங்களை மாதிரி எந்தக் கெட்ட பழக்கவழக்கங்களும் இல்லாத ஆண்கள் ரொம்ப கம்மி. இப்பலாம் பிஞ்சிலேயே பெண்களைப் பற்றிய அங்க ஆராய்ச்சியை முடிச்சிடுறாங்க. எனக்கு நடந்தது பெருசா தெரியலங்க. ஏன்னா அது நான் இஷ்டப்பட்டு செய்த தப்பு கிடையாது. அந்தக் கல்யாணமும் அப்படித்தான். கதையில வர்ற மாதிரி ஆறடிக்கும் மேல ஹைட்லதான் கணவன் இருக்கணும்.. அங்கயிங்கன்னு கூட்டிட்டு அலையணும்.. எப்பவும் முந்தானையைப் பிடிச்சிட்டே லவ் டயலாக் பேசிட்டிருக்கணும்னு நான் நினைச்சதில்லை.”

“ஆனா என்னோட கணவன் இப்படித்தான் இருக்கணும்னு ஒரு எண்ணம் இருக்குமே, அந்த எண்ணத்துக்கு வடிவம் கொடுக்கிற தகுதி உங்ககிட்டதான் உணர்ந்தேன். சிரிச்ச முகமா.. உங்களை வளர்த்த நன்றிக்காகவும்.. உங்களை நம்பினவங்களுக்காகவும் உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராயிருக்கிற மனசு. என்னை உள்ளங்கையில வைத்துத் தாங்குற உங்க அன்பு. இதைவிட எனக்கு என்ன வேணும் சொல்லுங்க. உங்களை மிஸ் பண்ற மாதிரி ஒரு தப்பை எப்பவும் செய்ய மாட்டேன்.”

“மகேஷ்!” அதற்குமேல் வார்த்தைகள் வரவில்லை அவனுக்கு. “தேங்க்ஸ்மா. ஐயா எனக்கு செஞ்ச மிகப்பெரிய நல்லது நீ. உன்னை எனக்குக் கொடுத்ததுதான். உன்னளவுக்கு யாராலும் என்னைப் புரிஞ்சிக்க முடியாது. புரிஞ்சிக்கவும் மாட்டாங்க.”

“ம்க்கும்.. யாரும் புரிஞ்சிக்கத் தேவையில்லை. நான் மட்டும் புரிஞ்சிக்கிட்டா போதும்” என்று உதடு சுளிக்க...

“உதட்டு வழியா புகை வருது மகேஷ்” என்று கன்னத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டு விலகி“சரி இந்த கவனிப்புக்குக் காரணம் நம்ம ப்ளான் சக்சஸானதா?”

அவனிட்ட முத்தத்தில் மயங்கிய மயக்கம் சற்று தெளிய“ஆமாங்க. இப்பதான் மாமா போன் பண்ணியிருந்தாங்க. அந்த அயோக்கியன் இப்ப உயிரோட இல்லை. காலையில ஸ்டேஜ்ல வைத்து அவன் பார்த்த பார்வை உடம்பெல்லாம கூசிருச்சி. சாஹித்யாக்கா குடும்பத்தைப் பண்ணின மாதிரி நம்மளை எதாவது செய்திருவானோன்னு ஒரு பயம். இப்ப மனசு லேசான ஃபீல். நரகாசுரன் செத்த நாள் தீபாவளின்னா.. அந்த வளவன் செத்த இன்னைக்குதான் நமக்குத் தீபாவளி” என்றாள் சந்தோஷம் மிக.

“ஹ்ம்.. அப்புறம்?”

“நாம குழந்தை பெத்துக்கலாமா?”

“அதென்ன லாமா? லாம்தான். ஆனா வெற்றி அண்ணா...”

“அவருக்கென்ன.. அவர் மேரேஜ் பண்ணிக்கப் போறார். இனிமேலாவது நம்ம லைஃப் பார்க்கலாம்.”

“கல்யாணம் முடிஞ்ச இத்தனை நாள்ல நாம சேர்ந்து வெளில கூட போகலை. தலைமறைவு வாழ்க்கை மாதிரி இருந்தாச்சி. இனியொரு தடையில்லை நமக்கு. வா நாம கோவிலுக்குப் போயிட்டு அப்படியே ஷாப்பிங் பீச்னு ஒரு ரௌண்ட் அடிச்சிட்டு.. திரும்பி வரும்போது அண்ணன் வீட்டையும் பார்த்துட்டு வரலாம்.” தனது டூ வீலரில் முதல் முறையாக மனைவி பின்னால் அமர.. சின்ன தயக்கம்! வெட்கம்!கொஞ்சம் மயக்கம்! என எல்லாம் சேர்ந்து அவர்கள் வாழ்வும் வளமானதோ!

‘சஹிப்புள்ள வந்துட்டியா?’ என்ற வெற்றியின் நினைவு என்றும்போல் குரல் எழுப்ப... ‘கடைசி வரை உங்க நினைவு மட்டும்தான் போல மச்சான். நிஜம் நீங்க கண் முன்னயிருந்தும் ஏன் மச்சான் இப்படி? என்னைத் தவிக்கவிடதான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்களா?’ நீண்ட இரண்டரை வருடங்கள் கழித்து தங்கள் வீட்டிற்கு வருகிறாள். நீண்ட இரண்டரை வருடங்கள் என்பது அவளைப் பொருத்தவரை உண்மைதானே!

வாசலிலேயே அவளின் கனவுகள் கவனத்தைச் சிதறடிக்க.. வீட்டு சாவியினால் கேட் திறந்து.. போர்டிகோவில் காலணியைக் கழற்றிவிட்டு.. கதவைத் திறந்து மெல்ல சாத்தி உள்ளே வர ஜன்னலெல்லாம் அடைத்து வீடே இருளாய் இருந்தது. ஹால் விளக்கைப் போட்டு நிமிர.. அவளெதிரே அவனும்! அவளும்!

தன்னைக் கண்டு தன்னவன் சொல்லும் காதல்ப(h)டம். திருமணத்தன்று அவளை அசரவைத்த புகைப்படம். அதைவிட்டு நகர்ந்து தங்கள் அறையின் விளக்கைப்போட நினைத்து கடைசி நிமிடம் தன் அமைதிக்கு இருளே போதுமென்று கட்டிலில் அமர.. கையில் பட்ட எதையோ உதறி பெட்டில் சாய்ந்து படுத்துக்கொண்டாள். வெளியே உள்ள நிலாவும் தெரு விளக்குகளும் ஜன்னல் வழி அந்த அறையினுள் சிறிது வெளிச்சம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஏதோ நினைவுதான் உன்ன சுத்தி பறக்குது

என்னோட மனசுதான் கண்டபடி தவிக்குது

ஒத்த வழி என் வழிதானே மாமா

எங்கேயோ ஓடிய பாடல் மெல்லிசையாய் அவளைத் தாக்க அவ்வரிகள் யாவும் தனக்கானதாய் தோன்றி ஏனிந்த வாழ்க்கையென்ற விரக்தி எழ.. கண்களிலிருந்து விழுந்த நீரைத் துடைத்து மொபைலில் நேரம் பார்க்க ஐந்து ஐம்பத்தைந்தைக் காட்டியது.

சுதீப்பிற்கு போன் செய்து விசாரிக்க முடியாதென்று தோன்ற மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பிக் காத்திருந்தாள். அவனோ.. ‘மணப்பெண் வந்து விட்டதாகவும்.. மணமகன் வந்து கொண்டிருப்பதாகவும் அனுப்பி.. அடுத்த நிமிடம் மணமகன் வந்தாயிற்று’ என்று அனுப்பியிருந்தான்.

ஆறு மணிக்குத் திருமண அறிவிப்பு ஆரம்பித்து திருமணம் நடந்துவிட்டதாக மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டதுடன்.. அந்த அறிவிப்பை ரெகார்ட் செய்ததையும் அனுப்பியிருந்தான். வந்த துக்கத்தைத் தொண்டைக்குள் அடைத்து‘போட்டோ ப்ளீஸ்’ என்றனுப்பினாள்.

‘அதைப் பார்க்கும் தைரியம் எனக்கே இல்லாத போது.. உங்களால் தாங்க முடியாது. அதனால் போட்டோ அனுப்பமாட்டேன். கல்யாணம் நடப்பது உறுதி’ என்றுவிட்டான்.

சாஹித்யாவின் கடைசி நம்பிக்கையும் தகர்ந்து போனதில் சத்தம் போட்டு அழுதிடத் தோன்றிய மனதையும் எழுந்த கேவலையும் அடக்கி போனிலிருந்த கணவனின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து“நீ.. நீ என்னை விட்டுட்டல்ல மச்சான். கடைசிவரை நம்பின என்னை ஏமாத்திட்ட. இப்பக்கூட ஏதோ ஒண்ணு இதையெல்லாம் நம்பாத சொல்லுது. அது உங்கமேல நான் வைத்த அதீத நம்பிக்கையா இருந்திருக்கலாம். அதீத அன்புகூட ஆபத்துலதான் முடியும்னு பாடம் எடுத்து அதை நிரூபிக்க நீங்களே அதுக்கு சாட்சியாவும் நிற்பீங்கன்னு நினைச்சே பார்க்கலை. அதுவும் இன்னொருத்தியோட...”

ஒரு நிலையில் உட்காரக்கூட முடியவில்லை அவளால். உடலெல்லாம் முற்களாய் குத்த போனில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தவனை வெறித்து“இன்னையோட நமக்குள்ள எல்லாம் முடிஞ்சிதுல்ல. ஏன் மச்சான் இப்படிப் பண்ணிட்டீங்க? ஐயோ! என்னால... நான் எப்படி இருப்பேன்னு நினைக்கலைதான. செத்திரலாம் போலிருக்கு மச்சான். இதெல்லாம் தெரிஞ்சிதான் முன்னாடியே சத்தியம் வாங்குனீங்களா? இந்த அவஸ்தைக்கு நான் அன்னைக்கே போயிருக்கலாம்.”

“நீங்க இருந்தும் இல்லாமலிருக்கிற இந்த வாழ்க்கை எனக்கு வேண்டாம். இதுக்கா நீங்க ஆசைப்பட்டீங்க. சத்தியமா முடியல மச்சான். ஐ ஹேட் யூ.. ஐ ஹேட் யூ” என்று கதறியபடி செல்லை விசிறியடிக்க அதனால் ஏற்பட்டிருந்த சிறு வெளிச்சம் கம்மியாகி அறை இன்னும் இருளடித்தது.

“ஐ மிஸ் யூ சஹிப்புள்ள!” அவளுக்கே அவளுக்கான அக்குரல் காதருகில் கேட்டது.

“வேண்டாம் நீ வராத போ. எனக்கு உன் நிஜமில்லாத நிழல் வேண்டாம். இத்தனை வருஷமா பண்ணின தப்பை இனியும் தொடருவதாயில்லை. என்னைப் பைத்தியக்காரியாக்காமல் போயிரு. நீ எனக்கு வேண்டாம் மச்சான்” என்று பெட்டில் கவிழ்ந்து விழுந்து அழ...

“நிஜமாவே உனக்கு நான் வேண்டாமா சஹிமா?” அக்குரல் சற்று வருத்தமாகவே வந்ததோ!

“அதான் சொல்றேனே எனக்கு நீங்க வேண்டாம். நிஜத்துல ஒருத்தியோடவும்... நினைவுல என்னோடவும்... ச்சே.. அதை நினைச்சாலே... உங்க நிஜம் நினைவு எல்லாமே நான் மட்டுமே இருக்கணும். இன்னொருத்தி புருஷன் எனக்கு வேண்டாம். என்னை விட்டு.. நிழலாய் தொடரும் என் நினைவை விட்டுப் போயிருங்க” என்றவள் சட்டென்று எழுந்து“இ..இல்ல இது உங்க வீடு. நான்தான் இங்க தேவையில்லை. சா..சாரி நானே போயிடுறேன். நீங்க உங்க புது ஒய்...”

வேகமாக அவள் வாய்மூடி“சஹிப்புள்ள! தப்புப் பண்ற பார்த்தியா? இது உன் வீடு. உனக்கும் எனக்கும் நம் பிள்ளைகளுக்கு மட்டுமே சொந்தமான வீடு. இதுல இன்னொருத்தி எப்படி?” அவளை அணைத்து கட்டிலில் படுக்கவைத்துக் கண்மூடச் சொன்னதும்.. அந்த நிழல் உருவத்தின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அமைதியாகி கண்மூட.. அவ்வுருவம் முதுகில் கொடுத்த மெல்லிய வருடல் தந்த இதத்தில்.. அவ்வளவு நேரம் பேசிய அனைத்தும் மறந்து அந்த நிழல் உருவத்துடன் ஒன்றிப்படுத்து“என்னை விட்டுப் போயிராதீங்க மச்சான்” என்றாள் கேவலால் எழுந்த ஏக்கத்துடன்.

“இனி எப்பவும் மாட்டேன் சஹிமா” என்று அவளின் கன்னத்தில் முத்தமிட...

‘இது நிழலல்ல’ என மனது அறிவுறுத்த.. அந்நிஜ உருவத்தை உணர்ந்து வேகமாகத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தவள்“ஏய் யார்டா நீ? என்ன தைரியம் இருந்தா என்னைத் தொடுவ?” என்று உச்சஸ்தாபியில் கத்தி ஸ்விட்ஜ் போட லைட் வெளிச்சத்தில் அங்கிருந்தவனைக் கண்டதும் அதிர்ந்து நின்றாள்.
 








Top