Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், tamilnovelwriters@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

Sugamathi's Chathriya Vendhan - 51

Yazhvenba

Well-known member
Member
நான் முன்பு கூறியது போல, நானே எனது கதையை மீண்டும் ஒருமுறை வாசிக்கிறேன்... உண்மையில் எனக்கு பேரழகாக இந்த அத்தியாயங்கள் தோன்றுகிறது... நிச்சயம் பெருமை அடிக்க கூறவில்லை friends...

சத்ரிய வேந்தன் – 51 - கதிரவன் வாழ்க்கை

கண்கள்
முழுவதும் நேசம் சுமந்து
உன்னைக்
காண வேண்டும்...
ஆனால்,
உன்
கண்ணில் கூட விழமுடியாத
எல்லைக்கோடு
தானே என்றும் நிரந்தரம்...

சந்திர நாட்டின் அரண்மனையை ஒட்டியுள்ள தோட்டம் மிகவும் பெரியது. நிலவிகாவும், சிறுவர்களும் நேரம் கழிக்கும் பழ மரங்கள் சூழ்ந்த பகுதியில், பெரும்பாலும் யாரும் வருகை தர மாட்டார்கள். ஆகவே, நிலவிகாவிற்கு எந்த நிர்பந்தமோ, இடையூரோ, மற்றவர்கள் கவனித்து விடுவார்கள் என்கிற பயமோ எதுவுமே இருக்காது. அவள் விருப்பப்படி சிறுவர்களுடன் நேரம் செலவழிப்பாள்.

தாய் பாசம், பெண்களின் அணுகுமுறை இப்படி எதையுமே அறியாத சிறுவர்களுக்கு நிலவிகாவின் அன்பு அவர்களுக்கு புதுவித இதத்தையும், நிறைய உற்சாகத்தையும், மனநிறைவையும் கொடுத்தது. நிலவிகாவிற்கும் அதேபோல தான் சிறுவர்கள் மட்டுமே தற்போது அவளுக்கு நிம்மதியை வாரி வழங்கும் பொக்கிஷங்கள்.

அன்றைய தினமும் அவ்வாறு தான், சிறுவர்களுக்கு உணவு பதார்த்தம் தரும் ஆவலில் ஆடை மாற்ற கூட மறந்து வந்துவிட்டாள்.

இப்பொழுது இளையவர்கள் ‘வீட்டில் ஏதேனும் விசேஷமா?’ என கேட்க, என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என்று புரியவில்லை. தலையை மட்டும் அசைத்துவிட்டு அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று சிந்தனையை படர விட,

அதற்கு அவகாசம் தராமல், “என்ன விசேஷம்?” என்று கத்தினர் இருவரும் ஒருசேர. நிலவிகா பதில் சொல்ல தெரியாமல் தனது கருவிழிகளை ஆதவன் மீதும், உதயன் மீதும் படரவிட்டு திருதிருத்தாள்.

நிலவிகாவின் பதிலுக்காக அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிறுவர்களும், அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லி சமாளிக்க என்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலவிகாவும் தங்களை ஒருவர் கவனித்ததையோ, நெருங்கி வந்ததையோ கவனிக்கவில்லை.

அந்த நெடிய கால்களின் உரிமையாளர் கதிரவனின் தந்தையார் இரத்தினவேலன். அவர்களை நெருங்கி அவர்கள் பார்வையில் படாத வண்ணம் ஒரு பெரிய மரத்தின் பின்புறம் இருந்து நோட்டமிட்டார்.

சில நாட்களாகவே ஆதவனிடனும், உதயனிடனும் நல்ல மாற்றங்கள். முன்பானால், எதற்கெடுத்தாலும் கோபம் கொள்ளுதலும், அடம் பிடிப்பதும், எரிந்து விழுதலுமாக இருந்தனர். அவர்களை சமாளிப்பதே வீட்டினில் பெரிய வேலையாக இருக்கும்.

இரத்தினவேலனுக்கும் சரி, கதிரவனுக்கும் சரி அவர்களின் வால்தனத்தை பொறுத்து போகும் அளவு பொறுமை இருந்ததில்லை. இருவருடைய பிடிப்பும் இந்த சிறுவர்கள் தான், அவர்கள் மீது அளவில்லாத பிரியம் தான். ஆனால், இவர்கள் செய்யும் சேட்டைகளுக்கு நாள்தோறும் அர்ச்சனைகளும், சில சமயங்களில் ஆராதனைகள் கூட நடக்கும்.

அடி வாங்கியவுடன் கேட்கும் சிறுவர்களின் அழுகுரல்களும்… இரத்தினவேலன், கதிரவனின் சிறுவர்களை அர்ச்சிக்கும் வசை மொழிகளுமே அந்த வீட்டின், அந்த வீட்டுக்கே உரிய பிரத்யேக ஒலிகள். சில நாட்களாக அது முற்றிலும் மாறி இருந்தது.

இந்த திடீர் மாற்றம் பெற்றவருக்கும், உடன் பிறந்தவனுக்கும் பெருத்த ஆச்சர்யம். ஆகையால்தான் அவர்களின் மாற்றத்திற்கான காரணம் அறிய, கதிரவனிடம் கூறிவிட்டு, சிறுவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என அறிய வந்த இடத்தினில் இரத்தினவேலனின் கண்களில் விழுந்தது, இந்த காட்சி.

ஒரு பெரிய பழாமரத்தின் வேர் ஒன்றின் மீது சந்திர நாட்டின் இளவரசி தாமரை அமர்ந்திருக்க, அவளின் இருபுறமும் ஆதவனும், உதயனும் அமர்ந்திருந்தார்கள். அணி இலக்கணத்தில் இயல்பு நவிற்சி அணி எப்படி உள்ளதை உள்ளவாறு இயற்கை தன்மை மாறாத வகையில் அழகுபட கூற முடிகிறதோ, அதேபோல இரத்தினவேலனின் பார்வைக்கும் அவர் கண்ட காட்சி இயற்கையாகவே பேரழகாய் இருந்தது.

சிறுவர்களுக்கு இணையாய் அமர்ந்து, அவர்களின் கேள்விக்கு மதிப்பளித்து விடை கூற முயற்சிப்பதும், இன்முகமாகவே அவர்களிடம் நடந்து கொள்வதும், அவர்களுக்கு உணவு பதார்த்தங்களை ஊட்டி விடுவதும் என தாமரையின் செயல்களில் தாயன்பை கண்ணாரா கண்டார் இரத்தினவேலன். அவரும் அறியாமல் அவருடைய விழிகள் கசிந்தது.

கதிரவனும் தாயன்பை அனுபவிக்காமல் வளர்ந்த பிள்ளை தான். கதிரவனின் தாயார் அவன் மூன்று வயதிலேயே இறந்திருக்க, காவல் வீரனாய் இருந்த இரத்தினவேலனால் குழந்தையை பராமரிக்க இயலவில்லை. அதை காரணமாக வைத்து மறுமணம் செய்து கொள்ள, புது மனைவிக்கு கதிரவனின் இருப்பு பெரும் தொல்லையாக இருந்தது.

ஆயிரம் கனவுகளோடு வந்தாளாம், வறுமையினால் இரண்டாம் தாரமாய் மணம் செய்து கொண்டாளாம் அவளது நாவென்னும் கொடுக்கினால் நாள்தோறும் இருவரையும் கொத்திக் கொண்டே இருந்தாள். அவளுக்கு குழந்தைப்பேறு வேறு தள்ளி போகவும், அந்த கோபமும் கதிரவன் மீதே விடியும்.

எட்டு வயது வரை கதிரவனின் குழந்தை பருவம் என்பது ரணங்கள் மட்டுமே நிறைந்து இருந்தது. அது அவனை கடினமானவனாகவும், கோபக்காரனாகவும், பெண்களை கண்டாலே வெறுக்கும் வண்ணமும் அமைந்து விட்டது. பெண்களின் மேல் இருக்கும் பிம்பம் மாறியதே சில காலமாக நடைமுறையை புரிந்த பிறகுதான்.

எட்டு வயதில் சிற்றன்னையின் வசைகளையும், அடிகளையும் தாங்க இயலாமல்… சந்திர நாட்டின் சிறுவர் படையில் பயிற்சிக்காக இணைந்து விட்டான். தொலைதூரத்தில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் அங்கேயே தங்கி பயிற்சியை கற்றுக்கொள்ளும் வசதி இருந்தது. இவனுக்கும் இல்லத்தின் மீது வெறுப்பு இருந்ததனால் அங்கேயே தங்கி விட்டான்.

அந்த பிஞ்சு மனதிற்கு வாழ்வே வெறுத்த சமயம் அடைக்கலமாக இருந்தது தாய்நாடு தான். பொதுவாக அனைவருக்குமே பிறந்த தேசத்தின் மீது பற்று அதிகம் இருக்கும். கதிரவனுக்கும் அனைத்துமாய் இருக்கும் தாய்நாட்டின் மீது அதீத பற்று தோன்றி இருந்தது.

அதன் பிறகு சில வருடங்களிலேயே அவனின் சிற்றன்னை ஆதவனையும், உதயனையும் உலகுக்கு கொடுத்து விட்டு இறந்திருந்தாள்.

இரத்தினவேலன் குழந்தைகளை பராமரிக்க ஒரு வேலையாளை நியமித்து வளர்த்தார். கதிரவனும் இல்லம் திரும்பி உதவியாய் இருந்தான். திருமண வயது வந்ததும், தனக்கு சிற்றன்னை செய்த கொடுமைகள் தன் சகோதரர்களுக்கு தன் துணைவி மூலம் நேர்ந்து விட கூடாது என்கிற வைராக்கியத்தில் திருமண பேச்சையே வெறுத்தான்.

உறவினர் இல்லங்களில் தங்கள் பெண்களை மணந்து கொள்ள வற்புறுத்த, அனைவரையும் நிர்தாட்சண்யமாக மறுத்து விட்டான். அவன் தவித்த பொழுது உறவென்று வராதவர்கள், இப்பொழுது வந்தால், அவன் காட்டிய வெறுப்பில் உறவுகள் ஒதுங்கி விட்டனர். இன்னும் கூறப்போனால், இவனின் கோபம் அவர்களுடன் பகைமையும் வளர்ந்திருந்தது.

எல்லாம் சில காலம் தான், கதிரவன் சந்திர நாட்டின் தளபதி ஆனவுடன் மீண்டும் உறவாடுகின்றனர். ஆனால், யார் என்ன வற்புறுத்தினாலும் திருமணம் எனும் பேச்சு மட்டும் அவனிடம் எடுபட்டதில்லை.

கதிரவன் ரூபன சத்ரியரின் திருமணத்தின் சமயம் தாமரையை நோக்கியது மட்டுமே, இரத்தினவேலனுக்கு சிறிய ஆறுதல். ஆனால், தாமரையின் உயரம் அறிந்து இது நடக்குமா என்று கவலை பிறந்திருந்தது.

இப்பொழுது தாமரை சிறுவர்களிடம் இணக்கமாக நடந்து கொள்ளவும், ஏற்கனவே மகனின் திருமண கனவில் இருக்கும் தந்தைக்கு வேறு விதமாக அர்த்தம் புரிந்தது. மிகவும் வயதாகி விட்டதால், தன் காலத்திற்குள் மகனுக்கு திருமணம் நடக்க வேண்டுமே என்கிற கவலை நாள்தோறும் அரிக்கத் தொடங்கியிருந்ததால், கண்ணால் பார்ப்பவற்றை அவர் தனக்கு விருப்பமாக யூகம் செய்து கொண்டார் போலும்.

அவருடைய யூகம் யாதெனில், தாமரையும் கதிரவனும் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கின்றனர். தாமரை சிறுவர்களிடம் பிரியமாக நடந்து கொள்வது கூட அதன் காரணமாகத்தான் என்றவாறு யூகம் செய்தார்.

இந்த யூகத்திலும் அவருக்கு ஒன்றாமல் இருப்பது ஒரு விஷயம் தான். நேசம் கொண்ட கதிரவன் ஏன் முன்பை விட அதிக கடுமையுடன் நடந்து கொள்கிறான் என்பது மட்டுமே. அதற்கும் அவன் இயல்பே அது என்று எண்ணி சுயசமாதானம் செய்து கொண்டார்.

ஏனோ தாமரையிடம் பேச வேண்டும் போல மனம் உந்த, அவர்களிடம் நெருங்கினார். திடீரென்று அருகினில் அரவம் கேட்கவும், தாமரை அவரின் வயதிற்கு மரியாதை தரும் இயல்பாய் எழுந்து நிற்க, சிறுவர்கள் “அப்பா” என்றபடி மிரண்டு விழித்தனர்.

சிறுவர்களின் அப்பா என்னும் அழைப்பு அவர் யார் என்பதை உணர்த்த மரியாதை நிமித்தமாக கை கூப்பினாள். ஆனால், இளையவர்களின் முகம் மலர்ச்சியைக் காட்டாமல், மிரட்சியைக் காட்டவும் அவளுக்கு சிறுவர்களின் மீது பரிதாபமாக இருந்தது.

அந்த பெரியவரின் வயதை பார்க்கையில் பல காலம் கடந்து பிறந்த குழந்தைகள் போலும் என்றுதான் எண்ணினாள். ஆனால், பாசம் கொட்டி வளர்க்காமல் இப்படி இடைவெளியோடு வளர்த்து விட்டார்களே! என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்.

அதற்குள் பெரியவரும் முகம் மலர்ந்து அவளது வணக்கத்தை ஏற்கும் விதமாய் தலையசைக்கவும் இளையவர்கள் மூவருக்கும் திருப்தியாய் இருந்தது.

மகன்களை நோக்கி, “எனக்கு ஏதேனும் கனி பறித்து வருகிறீர்களா?” என்று அவர்களுக்கு விருப்பமான வேலையை கொடுக்க மகிழ்வோடு அங்கிருந்து ஓடினர்.

தாமரைக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை. ‘சிறுவர்களை ஏன் இங்கிருந்து அனுப்புகிறார்?’ என்று யோசனையாக நிற்க,

“குழந்தைகள் சில காலமாக மிகவும் மகிழ்வோடு இருக்கிறார்கள் அம்மா. எல்லாம் உன்னால்தான் என புரிகிறது” என்றார் மனநிறைவுடன்.

இந்த வாக்கியங்கள் தாமரைக்கும் மலர்ச்சியை தந்தது. அதை முகத்தில் படரவிட்டவள், அடுத்து அவர் சொன்ன வாக்கியத்தில் ஸ்தம்பித்து நின்றாள்.

“ஆனால், இந்த கதிரவன் தான் சற்றும் இறுக்கம் தளர்த்தாமல் வலம் வருகிறான். அவனிடமும் நீ தான் மாற்றம் கொண்டு வர வேண்டும்?” என்றதும்,

‘என்ன சொல்கிறார் இவர்? இதில் அவர் எங்கிருந்து முளைத்தார்? இவர்களுக்கும் அவருக்கும் என்ன சம்பந்தமாக இருக்கும்?’ என்று குழப்பத்துடன் நிற்க,

அந்த குழப்பத்தை தவறாக கணித்த இரத்தினவேலன், “எனக்கு உங்கள் இருவரின் நேசமும் தெரியும் அம்மா. நீ வீணாக பயமோ, கவலையோ, வருத்தமோ கொள்ளத் தேவையில்லை. எனக்கு எந்த விதமான ஆட்சேபனையும் இல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் என் மகனின் மனதை மாற்றி இருக்கிறாயே, எனக்கு எல்லையில்லா சந்தோஷம்” என்று பேசிக்கொண்டு போகவும்,

அவர் சொல்வதின் உட்பொருள் உணர்ந்த தாமரை, கலங்கி நின்றாள். அவள் கலக்கத்தையும் பயத்தையும் மறுபடியும் தவறாக கணித்தவர் தொடர்ந்து,

“நீ பயம் கொள்ளாதேயம்மா. என் மகனாக கூறும்வரை அவனிடம் கேட்க மாட்டேன். உன்னையும் அதட்டி தான் வைத்திருப்பான் போலவே. நீ இப்படி மிரள்கிறாய். நீ அவனை கட்டுக்குள் வைத்திருப்பாய் என்று எண்ணினேன். நீ என்னவென்றால், அவன் நாமம் கேட்டாலே நடுங்குவாய் போல!” என்று சிரித்தார்.

‘என் மகன்… என் மகன் என்கிறாரே, அப்படியென்றால்… அவர் இவருடைய மகனா? இந்த சிறுவர்கள் அவருடைய சகோதரர்களா? கடவுளே! இது என்ன புது சிக்கல். கிடைத்துக் கொண்டிருந்த கொஞ்ச நிம்மதியும் உனக்கு பிடிக்கவில்லையா? இது அவருக்கு தெரிய நேர்ந்தால்?’ அவள் மனம் கலங்க அது முகத்திலும் பிரதிபலித்தது.

“என்ன அம்மா? இன்னும் என்ன கலக்கம்? அவன் யாரிடமும் கூறி விடாதே என்று மிரட்டி வைத்திருக்கிறானா?” என்று அவர் கற்பனைகளை விரிவு படுத்திக் கொண்டே செல்லவும், மலை உச்சியில் இருந்து கீழே பார்த்தது போல அவளின் தலை சுற்றியது.

‘அப்பாவும், மகனும் கற்பனைகள் செய்வதில் வல்லவர்கள். அப்பப்பா! எத்தனை கற்பனைகள்! எத்தனை யூகங்கள்! ஒன்றும் முடியவில்லை. எதிரில் இருப்பவர்களை பேச கூட விட மாட்டார்கள் போலும்’ என்ற எண்ணம் வேறு அவளின் கவலைகளுக்கிடையில் வந்து போனது.

“இல்லை ஐயா… நீங்கள் ஏதோ தவறாக…” என்று அவள் சொல்லத் தொடங்கவும்,

“அது தானே பார்த்தேன். உன் விருப்பம் போல தானே நடந்து கொள்கிறான்” என அவர் கூறவும், இங்கிருந்து மறைந்து போய் அரண்மனைக்குள் அமர மாட்டோமா என்றிருந்தது தாமரைக்கு.

“ஐயா! சற்று பொறுங்கள்… நான்…”

“மாமா என்று அழையம்மா” என்றதும் அவள் சக்தி மொத்தமும் வடிந்தது போல உணர்ந்தாள். பின்னே! அவளும் தனது கருத்தை கூற துடித்தால், இவர் கண்டு கொள்வதாகவே இல்லையே.

“முதலில் கேளுங்கள் ஐயா. நானும் அவரும் அதுபோல எல்லாம் இல்லை. அவராவது என்னை நேசிப்பதாவது” என்று செல்லும்பொழுது அவளையும் மீறி விரக்தியும், ஏக்கமும் அவளுடைய குரலில் வெளிப்பட்டது. முயன்று தன்னை நிதானப் படுத்தி, “நீங்கள் தவறாக கணித்து விட்டு பேசுகிறீர்கள். உண்மையில் ஆதவனும், உதயனும் அவருடைய சகோதர்கள் என்று எனக்கு தெரியாது. இன்னும் கூறப்போனால், நீங்கள் இப்பொழுது பேசும் வரை, அவர் உங்கள் மகன் என்று கூட எனக்கு தெரியாது” என்று கூறினாள்.

‘என்ன கூறுகிறாள் இந்த பெண்? அவனின் பார்வை மாற்றம் பெற்றவனான எனக்கே தெரியும் பொழுது இந்த பெண்ணுக்கு ஏன் புரியவில்லை. ‘அவராவது என்னை நேசிப்பதாவது என ஏங்குகிறாளே இவளுக்கு அவன் மீது நேசம் இல்லாமலா அப்படி ஏக்கம் வரும்?’ என குழம்பி தவித்தார்.

“நீங்கள் இருவரும் இன்னும் நேசத்தை வெளிப்படுத்தவில்லையா?” என்று தான் கேட்க தோன்றியது அவருக்கு.

“ஐயா! நேசமே இல்லை என்கிறேன். இதில் எங்கிருந்து வெளிப்படுத்துவது. நீங்கள் எதையோ தவறாக கணித்து விட்டு பேசுகிறீர்கள். அவர் இந்த நாட்டின் மீதும், நாட்டு மக்கள் மீதும் பெரும் மதிப்பு கொண்டிருக்கிறார். ஆனால், இந்த நாட்டில் அவர் வெறுக்கும் ஒரே ஜீவன் நானாகத்தான் இருப்பேன்” என்றாள் கசந்த குரலில்.

சில உண்மைகள் கசக்கிறதே. அவளும் எப்படி ஏற்பாள். தன் மனம் முழுவதும் அவனைத்தேட, அவன் முன்பு நடமாடும் வாழ்வு கூட தனக்கு கிடைக்காத இயலாமையை, அந்த கசப்பான உண்மையை ஏற்பதைத் தவிர, அவளுக்கும் வேறு வழி இல்லையே.


-- to be continued

 




ThangaMalar

Well-known member
Member
நான் முன்பு கூறியது போல, நானே எனது கதையை மீண்டும் ஒருமுறை வாசிக்கிறேன்... உண்மையில் எனக்கு பேரழகாக இந்த அத்தியாயங்கள் தோன்றுகிறது... நிச்சயம் பெருமை அடிக்க கூறவில்லை friends...
நீங்க தாராளமாக பெருமை பட்டு கொள்ளலாம், யாழ்..
மிக மிக அருமை தான்..
 








Top