Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், tamilnovelwriters@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

Sugamathi's Nisaptha Mozhi 12

Yazhvenba

Well-known member
Member
Really sorry for the delayyyyy :)

நிசப்த மொழி – 12


மறுநாள் காலை தன்னை அணைத்தவாக்கில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் கணவனின் முகத்தில் தான் விழித்தாள் கயல்விழி. பேரழகான தினம் வெட்கத்தின் வெண்சிவப்பில் தொடங்கியிருக்க, அவன் உறக்கம் கலையாத வண்ணம் மெல்ல எழுந்து தாயாரானாள். வெளியே செல்ல கூச்சமாக இருக்கவே அறையிலேயே அமர்ந்து கொண்டாள்.

சுதர்ஷனும் சிறிது நேரத்தில் எழுந்துவிட, இவள் புடவை கட்டி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து சிறு புன்னகையோடு அவனும் தயாராக சென்றான். அவன் எழுந்துவிட்டதால் கயல்விழி அறையினை சுத்தம் செய்ய தொடங்கினாள்.

கயல்விழி அறையினை சுத்தம் செய்து முடிக்கும் தருவாயில், அறையின் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. அவள் தயக்கத்தோடு கதவை திறந்து விடவும், “மாப்பிள்ளை எங்கே?” என சைகையில் கேட்டபடி வெளியே நின்றிருந்தாள் அவளின் அண்ணி மஞ்சுளா.

இவளும் சைகையிலேயே குளியலறையை காட்ட, காஃபி கோப்பைகளுடன் மஞ்சுளா அறையினுள் வந்தாள். அவள் பருக ஒன்றை நீட்டிவிட்டு இன்னொன்றை சுதர்ஷனுக்காக அருகில் இருந்த மேஜையில் வைத்தாள். பிறகு அவளது முகத்தையும், அவளது முழு உருவத்தையும் சாவதானமாக ஆராய, கயல்விழிக்கு சங்கடமாக இருந்தது.

‘என்ன கேட்பார்களோ?’ என மெல்லிய பதற்றத்தோடு அவள் இருக்க,

கயல்விழி காஃபி அருந்தி முடித்ததும், “பாப்பா இதென்ன புடவையை இப்படி கட்டியிருக்க? நீ சுத்தி இருக்க அழகை பார்த்துட்டு தான் உள்ளே வந்தேன். யாரும் எதுவும் நினைச்சுக்க போறாங்க” என மஞ்சுளா கூறினாள்.

“ஏன் மதனி நல்லா கட்டலையா? நீங்க சொல்லி தந்த மாதிரி தான் காட்டுனேன்” என தன்னையே ஆராய்ந்தபடி கயல்விழி கூற, தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டு சிரித்தாள் மூத்தவள்.

“இதுக்கு பேரு புடவை கட்டறதா? சுத்தி வெச்சு இருக்கேன்னு சொல்லு. இதுல நான் சொல்லித்தந்த மாதிரின்னு சொல்லி என் மானத்தையும் சேர்த்து ஏலம் விடற. இரு யாரும் இங்க வரதுக்கு முன்னாடி சரியா கட்டி விடறேன்” என்று சென்று கதவை தாளிட்டு விட்டு வந்தாள்.

“மதனி இங்கேயேவா? அவரு வந்துடப் போறாரு” என கயல்விழி குளியலறையின் கதவினை சுட்டிக்காட்டி பதற, மஞ்சுளா கேலியாக சிரித்தாள்.

இவள் இந்த வசனத்தை சொல்லும் சமயம் குளியலறையில் இருந்து வெளிவர தயாராக இருந்த சுதர்ஷனின் செவிகளிலும் அது தெளிவாக விழுந்திருந்தது.

‘அச்சோ! என் பொண்டாட்டிக்கு இத்தனை அறிவு இருந்தா நான் என்ன பண்ணறது?’ என நொந்தபடியே சுதர்ஷன் குளியலறையிலேயே காத்திருக்க, அதன்பிறகு அவன் கேட்டதெல்லாம் அடுத்த கட்ட அதிர்ச்சிகள்.

“ஏன் மதனி சிரிக்கறீங்க?” என கயல்விழி சந்தேகம் கேட்க, ‘நீ கேட்ட கேள்விக்கு சிரிக்கமா என்ன செய்வாங்க?’ என மனதில் அவளை வசை பாடினான் கணவன்.

“ஏன் புடவை தானே கட்டி விட போறேன். உன் வீட்டுக்காரர் பார்த்த என்னவாம்?” என மஞ்சுளா பரிகாசமாக கேட்க, தான் கேட்ட கேள்வியின் அபத்தம் விளங்க அசடு வழிந்தாள் அராத்து பெண்.

அவளது வெட்கம் கண்டதும் மஞ்சுளா மேலும் முன்னேறி, “உன் வீட்டுக்காரருக்கு அப்படி என்ன அவசரம்? நீ உள்ளே வந்ததும் விளக்கை அணைச்சுட்டீங்க? வெளிய பொம்பளைங்க எல்லாம் சொல்லி சொல்லி சிரிச்சுட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? எனக்குமே ரொம்ப வெட்கமாயிடுச்சு” என கயல்விழியின் காதை கடிக்க, ‘இதுக்கு இப்படி ஒரு அர்த்தம் இருக்கா?’ என விழி பிதுங்கியது அவளுக்கு.

குளியலறை வெகு சமீபத்தில் கட்டப்பட்டிருந்ததால், மிகவும் நெருக்கமாகவே இருக்க, நுழைவாயிலில் நின்றிருந்த சுதர்ஷனின் செவிகளிலும் இந்த பேச்சு தெளிவாகவே விழுந்திருந்தது. ‘என்ன?’ என அவனுமே அதிர்ந்து தான் போனான். அவனுக்கே இந்த பேச்சில் வெட்கம் வந்துவிட்டது.

‘இவங்களோட இமேஜினேஷனுக்கு ஒரு அளவே இல்லை. ராத்திரி இவளை பக்கத்துல வெச்சுட்டு தூங்கக்கூட முடியாம கஷ்டப்பட்டது எனக்கு தானே தெரியும்’ என நொந்து கொண்டிருந்தான் அவன். அனைவரையும் எப்படி எதிர்கொள்ள என்ற நினைவே அவனுக்கு படுத்தியது.

‘கடவுளே எல்லாரும் ரொம்ப கேலி செய்வாங்களே! இந்த விளக்கு… தம்மாதுண்டு விளக்கு… இதை அணைச்சதுக்கு இத்தனை கதையா?’ என மனதோடு சுதர்ஷன் புலம்பிக் கொண்டிருந்த நேரம்,

“சரி சீக்கிரம் வெளிய வாங்க. நான் வெளிய இருக்கேன்” என புடவையை கட்டி முடித்து விட்டதால், அறையை விட்டு மஞ்சுளா வெளியேறினாள்.

மஞ்சுளா வெளியேறியதை புரிந்து கொண்டு சுதர்ஷன் அறையினுள் நுழைய, சங்கடமாக உணர்ந்ததனால் தலையைக் கூட நிமிராமல் நின்றிருந்தாள் கயல்விழி.

“எதையாவது கீழ போட்டுட்டியா?” என அவன் வேண்டுமென்றே அவளை வம்பிற்கு இழுக்க, அவள் அவனை முறைக்க முயன்றாள். அதற்குள் அவள் அருகே நெருங்கியவன், “அக்கா என்ன சொன்னாங்க?” என கேட்டபடியே மேஜை மேல் இருந்த காஃபியை எடுத்து பருக, அவள் அதிர்ந்து விழித்தாள்.

“நேத்து நல்ல தூக்கமா?” என முதல் கேள்விக்கு பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அடுத்த கேள்வியை கேட்டிருந்தான் கணவன்.

இவள் தலையசைக்கவும், “அதுவும் நல்லதுக்கு தான்” என்றான் வாயிற்குள் மறைத்த புன்னகையுடன்.

ஒன்றும் புரியாமல் கயல்விழி விழிக்க விஷம புன்னகையுடன், “முதலிரவை வீணாக்கிட்டேன்னு நாளைக்கு வரலாறு தூற்ற கூடாது இல்லையா? அதான் நீ தூங்குனதும்…” என இழுத்து நிறுத்தி அவளது பதற்றத்தை கூட்டினான் அவன்.

அவள் மிரண்டபடி அவனைப்பார்க்க, அதை ரசித்தபடியே அவளிடம் மேலும் நெருங்கி, “இங்க… இங்க… இங்க… எல்லாம் சைவ முத்தம் தந்துட்டேன்" என அவளது நெற்றி, கண்கள், கன்னம், தாடையை சுட்டிக்காட்டியவன், “இங்க மட்டும்” என இதழ்களை சுட்டிக்காட்டி குறும்பாக புன்னகைக்க, அவளுடைய இதயம் தாறுமாறாக எகிறி குதித்தது.

“ஓ நான் பிராக்டிக்கல் செய்து காட்டாம, தியரி சொல்லறேன்ல” என அவளருகே மேலும் நெருங்க, அப்பொழுதுதான் அவனது நெருக்கம் உரைக்க, அவள் விலகி செல்ல நினைத்தாள். அவளது முயற்சியை தடுத்தவனோ அவளை தன் கைவளைவில் நிறுத்திக் கொண்டான்.

அவனது மெல்லிய அணைப்பில் அவள் தடுமாறி போனாள். மனதிற்குள் மெல்லிய பதற்றம் எழ, அவன் அணைப்பிலிருந்து மீண்டும் விலக முயற்சித்தாள். அதை விரும்பாதவனோ அணைப்பை மேலும் இறுக்க, என்ன செய்யவென்று புரியாமல் திருதிருத்தாள்.

கயல்விழி அவனை பரிதாபமாக ஏறிட, சுதர்ஷனோ ஆழ்ந்த குரலில், “கோபம்ன்னா சண்டை போடு. கோபம் இல்லைன்னா என்கிட்ட பேசு. இதென்ன? எதுவுமே பேசாம?” என புருவங்களை ஏற்றி இறக்கி கேட்டான். அவளது ஒதுக்கம் அவனை வதைக்க, அவனால் பொறுமை காக்க இயலவில்லை. அவனது விழிகளில், பார்வையில், நெருக்கத்தில் எதுவும் பேசாமல் கட்டுண்டிருந்தாள் பாவை.

அவளுடைய விழிகளையே ஆழ்ந்து பார்த்த வண்ணம், “நம்மளோட முதல் முத்தம் நீ தூங்கும்போதா தருவேன்?” என மீண்டும் வசீகர புன்னகையோடு புருவங்களை ஏற்றி இறக்கி கேட்க, அவனது பதிலில் புன்னகையும், வெட்கவும் வரப்பார்க்க முயன்று தனக்குள் மறைத்தாள் பெண்.

“இப்ப நீ முழிச்சுட்டு தான் இருக்க…” என சரசமாக கணவன் கேட்க, மீண்டும் மிரண்டாளே தவிர, எந்தவித பதிலும் இல்லை அவளிடம்.

அவளை சீண்டினால் பேசுவாள் என அவன் நினைக்க, இதற்கும் அவள் மௌனம் காக்க அவனது நிலை பரிதாபம் தான். “ஏதாவது பேசேன் அம்மும்மா” குழைந்து போன குரலில் கணவன் கேட்க, வழக்கம்போல பதில் இல்லை அவளிடம்.

அவளது தொடர் அமைதியைப் பார்த்தவன், “உனக்கு என்கிட்ட கோபமா, பயமான்னு எனக்கு தெரியலை. ஆனா, ரெண்டுக்கும் அவசியமே இல்லை. ஒருவேளை பூர்ணிதா…” அவள் பெயரை உச்சரிக்கும் போதே அவன் குரலில் மெலிதாய் நடுக்கமும், வலியும் பரவ, எச்சில் கூட்டி தன் உணர்வுகளை விழுங்கினான்.

அதே பரிதவிப்பான குரலில், “பூர்ணிதா விஷயத்துல கோபம் இருந்தா… மன்னிச்சிடும்மா. அவ என்னோட கடந்தகாலம். அவளை என்னால எப்பவும் மறக்க முடியுமான்னு தெரியலை. மறந்துடுவேன்னு பொய்யான வாக்குறுதியையும் உனக்கு தந்து உன்னை ஏமாத்த விரும்பலை. அதுக்காக உன்னை நேசிக்கலைன்னு அர்த்தம் இல்லை. என் மனசு முழுக்க நீ நிறைஞ்சு இருக்க. அதுல உனக்கு கொஞ்சம் கூட சந்தேகம் வேண்டாம். ஆனா, ஒரு ஓரத்துல அவளும் இருக்கத்தான் செய்வா. தப்பான எண்ணம் எதுவுமே எனக்கு இல்லை. நீ என்னை நம்பணும். உனக்கு என் நிலைமை புரியுது தானே?” என கேட்டவன், தனது கரகரத்த குரலை சரி செய்து கொள்ள முயன்றான்.

அவனது விழிகளையே ஆழ்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி. அவன் பேசப்பேச அவளின் மனம் பாரமானது.

தனது ஆழ்மனதின் ரணங்களை பகிரத் தொடங்கியதாலோ என்னவோ அவனால் இடையில் நிறுத்தவோ, சூழலை ஆராயவோ முடியவில்லை. தன் போக்கிலேயே, “அவ எப்பவும் நல்லா இருக்கணும்ன்னு ஒரு நினைப்பு எனக்குள்ள இருந்துட்டே இருக்கும் கயல். அப்பப்ப மறைமுகமா அவளோட நலத்தை தெரிஞ்சுக்கவும் செய்வேன். இதுல எந்த மாற்றத்தையும் என்னால கொண்டு வர முடியும்ன்னு தோணலை. என்னை இந்த இரு விஷயத்துக்காக அட்ஜஸ்ட் செஞ்சு ஏத்துப்பியா? பிளீஸ்…” என மன்றாடலோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

மனதின் பாரம் தாங்காமல் விழிகள் கசியத் தொடங்கி இருந்தது கயல்விழிக்கு.

அவளது கண்ணீரில் பதறியவன், “ஸ்ஸ்ஸ் பட்டும்மா… என்ன இது? அழாதே!” என அவளது கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு, அவளை தன்மேலேயே சாய்த்து ஆறுதல் படுத்தினான்.

அவனது உள்பணியனை இறுக்கி பிடித்து தேம்பி தேம்பி கயல்விழி அழ, அவளை தேற்றுவதற்குள் திண்டாடிப் போனான்.

அவளை அவ்வளவு அழ விட்டபிறகு, அவளது முகத்தில் விழிக்கவும் சுதர்ஷனுக்கு சங்கடமாகப் போய்விட்டது. அவள் அருகில் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் மட்டுமே விரைவாக திருமணம் செய்து கொண்டுவிட்டு, திருமணம் முடிந்த கையோடு இதையெல்லாம் பேசி இருக்க கூடாதோ என மிகவும் வருந்தினான். அந்த நிகழ்வின் பிறகு குற்றவுணர்வில் அவளை விட்டு சற்று விலகி இருந்தான். மீண்டும் அவசரப்பட்டு எதையும் பேசி வைத்து விடக்கூடாது என்பதில் அத்தனை கவனம் எடுத்துக்கொண்டான். கால தாமாதமாக எடுக்கப்பட்ட தீர்மானம்.

பகல் பொழுதுகளில் ஒருவிதமாக கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் ஆடினான் என்றால், இரவில் கைப்பேசியை எடுத்து யாருடனாவது பேசத் தொடங்கி விடுகிறான். அவளாக உறங்கும் வரை அவன் நாடகம் ஓயாது.

நாளாக நாளாக அவனது ஒதுக்கத்தை தாங்கமாட்டாமல் கயல்விழி மிகவும் பரிதவித்தாள். குலதெய்வம் கோயில் வழிபாடு, மறுவீடு என எதுவானாலும் மற்றவர்கள் முன்னிலையில் இருவரும் நடிப்பதும், சிறிதே தனிமை கிடைத்தாலும் அவன் ஒதுங்கி போவதும் வாடிக்கையாகி விட, அவனிடம் பேச முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி.

இங்கெல்லாம் இது வேலைக்கே ஆகாது. மதுரை சென்று பார்த்துக் கொள்வோம் என தற்போதைக்கு தனக்குள் இருந்த பொறுமையை எல்லாம் திரட்டி இழுத்து பிடித்து காத்திருந்தாள். அடுத்ததினம் அவர்கள் மதுரை செல்வதாக ஏற்பாடு.

சுதர்ஷனுக்கும் அதே எண்ணம் தான். எதையாவது பேசப்போய், அது அவள் அழுகையிலோ, வாக்குவாதத்திலோ முடிவதைக் காட்டிலும்... எதுவாக இருந்தாலும் இருவருக்குமான பிரத்யேக இடத்தினில் கேட்டுக் கொள்வோம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

-- to be continued...


Am getting enough response friends... Still its not enough :p konjam pathu pani vidunga :D

Best Regards,

Sugamathi (Yazhvenba)
 




Riyaraj

Tamil Novel Writer
The Writers Crew
எப்ப எதை பேசணுமின்னே இல்லையாடா... இப்படியா பேசி அவள அழ விடுவ.. இரு மதுரைக்கு போனா சும்மாவே அங்க மீனாட்சி ராஜ்யம் தான்... இவ இருக்கற கடுப்புக்கு நீ காலி....
 








Top