அத்தியாயம் 10

கையில் பீட்சா தட்டுடன் அஜய் அமர்ந்திருந்த மேஜையை அடைந்த ஸ்மிருதி, சடாரென நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்…

ஒரு வாய் வார்த்தைக்காகக்கூட, “சாப்பிடுகிறீர்களா?” என்று முறைக்கு கூடக் கேட்கவில்லை. அவனைக் கண்டுகொள்ளாதது போலவே, தனது மினி பீட்சாவை வெறித்தனமாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். ஸ்மிருதியின் இந்தப் பிடிவாதத்தை அஜய் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவன் தனது ஸ்மார்ட்போனில் தீவிரமான ஒன்றைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் அனேகமாக, அது அவனது வேலை சார்ந்ததாக இருக்கலாம். மினி பீட்சாவையே தன் வயிறு நிரம்பும் அளவிற்கு ஆர்டர் செய்திருந்தவள், அதை முழுவதுமாக முடித்துவிட்டு, காகிதத் துண்டால் கையைத் துடைத்துக்கொண்டாள்…

​”திங்ஸ் வாங்கணும்னு சொன்னல்ல? கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்ல இருக்கும்,” என்று ஸ்மிருதி சாப்பிட்டு முடித்ததைக் கவனித்த அஜய் முன்னே நடக்க, அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள் ஸ்மிருதி…

​அவர்கள் நடந்துகொண்டிருந்த வேளையில், அஜய்க்கு முக்கியமான அழைப்பு ஒன்று வந்தது. “ஜஸ்ட் அ மினிட். நான் வரதுக்குள்ள எங்கேயும் போயிடாதே,” என்று அவளைப் பற்றித் தெரிந்திருந்ததாலோ என்னவோ, முன்னெச்சரிக்கையாகச் சொல்லிவிட்டு, சற்றுத் தள்ளிச் சென்று போனில் பேசத் தொடங்கினான்…

​இங்கு, ஸ்மிருதி நின்றிருந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய அலங்காரச் சிலை இருந்தது. அதை ஆர்வத்துடன் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள். அவள் ரசனையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, சில பெண்களின் பேச்சுச் சத்தம் அவளது கவனத்தை ஈர்த்தது…

​”ஹேய், எப்படி இருக்கான் பாரேன். அவனைப் பார்த்த செகண்ட்ல இருந்து என் கண்ணை அவனை விட்டு விளக்கவே முடியலடி,” என்றாள் சிவப்பு நிற உடையில் இருந்த ஒருத்தி பெருமூச்சுடன்.

​”மேரேஜ் ஆகிருக்குமாடி?” பிங்க் நிற உடையில் இருந்த இன்னொருத்தி கேட்டாள்…

​”எனக்குத் தெரிஞ்சு கண்டிப்பா மேரேஜ் ஆகிருக்காது, அவனோட பாடியைப் பார்த்தியா? எவ்வளவு ஃபிட்டா வச்சிருக்கான்! ஃபேமிலி மேன் கண்டிப்பா தன்னோட பாடில அக்கறை செலுத்த மாட்டான்,” என்ற சிவப்பு உடை அணிந்தவள் மீண்டும் ஒரு பெருமூச்சை வெளியிட்டாள்…

“அவனைக் கட்டிக்கப் போறவ கொடுத்து வச்சவ.”

​”அவன் ஸ்மைல்… ஹையோ முடியலடி! அப்படியே அவனை ஹக் பண்ணி…” பிங்க் நிறப் பெண் முடிக்கும் முன்னரே, “ஏய் போதும்டி! நான் அவன்கிட்ட போய் பேசிப் பார்க்கட்டா?” என்றாள் சிவப்பு உடைப் பெண்…

​”உன்னைக் கொன்னுடுவேன்! நான் தான் ஃபர்ஸ்ட் அவனைப் பார்த்தேன்,” பிங்க் நிறப் பெண் மல்லுக்கு நின்றாள்.

“உனக்கும் வேண்டாம், எனக்கும் வேண்டாம். ரெண்டு பேருமே போய்ப் பேசுவோம். அவனுக்கு யாரைப் பிடித்திருக்கோ, அவங்க விட்டுக்கொடுத்துடணும். என்ன, ஓகேவா?” இருவரும் ஒரு டீல் பேசி முடித்தபடி, மெதுவாக அஜய்யை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்தனர்.

​இத்தனை நேரமும் இவ்விரு பெண்களும் அஜய்யைப் பற்றித்தான் வர்ணித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர் என்று அறிந்த ஸ்மிருதிக்குச் சுறுசுறுவெனக் கோபம் ஏறியது. இந்த முறையும் ஏதும் அறியாத அஜய்யின் மீதே அந்தக் கோபம் எழுந்தது…

​அஜய் போன் பேசி முடித்து, ஸ்மிருதியின் அருகில் வருவதற்குள், அந்த இரண்டு பெண்களும் அவனை அடைந்துவிட்டனர். இருவரும் வலிந்து வலிந்து அவனிடம் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்க, அது ஸ்மிருதியின் காதுகளுக்கு எட்டாமல் போனது…

பின் அஜய் அந்த இரு பெண்களையும் பார்த்துச் சிரித்தவாறு ஏதோ பேசிவிட்டு, ஸ்மிருதியை நோக்கி வந்தான். அவன் வருகையைக் கண்டதும் அவள் வேறு பக்கம் திரும்பி, வேடிக்கை பார்ப்பது போல் பாவனை செய்தாள்…

​”போலாம்,” என்றவன் முன்னேறி நடக்க, அவள் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்…

​’ஒன்னுக்கு ரெண்டு மேரேஜ் பண்ணிருக்கான், இவனுக்கு மேரேஜ் ஆகிருக்குமா இல்லையான்னு பேசிக்கிறாளுங்க! போதாக்குறைக்கு ரெண்டு குழந்தையும் இருந்திருக்கு. இவன் அவளுங்க கண்களுக்கு ‘அழகிய மன்மதனா’ தெரியிறானாமா! அவளுங்களுக்குக் கண்டிப்பா கண்ணு குருடாத்தான் இருக்கும்,’ என மனதில் அர்ச்சித்தபடி வந்தவள், பொருட்கள் வாங்கும் மார்க்கெட் ஏரியாவிற்குள் அஜய்யுடன் நுழைந்தாள்…

​தனக்கு வேண்டிய பொருட்களை வாங்கச் சென்ற ஸ்மிருதிக்கு ஏனோ அதில் கவனம் செல்லவில்லை. அந்தப் பெண்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டதே நினைவில் வந்து இம்சை செய்தது…

​தனக்குச் சுமார் பத்து அடி தொலைவில், மீண்டும் போனில் யாரிடமோ உரையாடிக் கொண்டிருந்த அஜய் அவளின் கண்ணில் பட, அவனைப் பார்த்தவள் ஏனோ இன்று உறைந்தது போல நின்றுவிட்டாள்.

அவனது வசீகரிக்கும் முகம் இன்று அவளை ஈர்த்தது, அவனுடன் திருமணம் முடிந்து ஒரு மாதத்திற்கு மேல் ஆகியிருந்த நிலையில், இன்றுதான் அவனது முகத்தை முதல் முறையாகப் பார்ப்பதுபோல் மெய்மறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்…

போனில் உரையாடியபடியே இருந்த அவனது உதட்டில் உறைந்திருந்த அந்த மெல்லிய புன்னகையிலிருந்து, ஆங்காங்கே நடந்தபடி அவன் உரையாடிக் கொண்டிருந்த சின்னஞ்சிறு அசைவுகளையும் கண்டு ரசிக்கத் தொடங்கினாள்…

​நிமிடங்கள் கடந்த பின்பும், அவள் அதே நிலையிலேயே கண்ணெடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, போனில் உரையாடி முடித்த அஜய், ஸ்மிருதியின் பக்கம் திரும்பினான். அவள் ஒரே இடத்தை, அதுவும் தன் புறமே, பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை அவன் தெளிவாகக் கண்டுகொண்டான்…

யாரை இந்தளவிற்குச் சுவாரஸ்யமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று புரியாதவன், தனக்குப் பின்புறம் எவராவது இருக்கிறார்களா என்று திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தான்…

பின்புறம் எவரும் இல்லாததில் குழம்பிப்போனவன், குழப்பத்துடன் அவளருகிலேயே வந்தான்.

​வந்தவன் “ஸ்மிருதி,” என அவளின் பெயர் சொல்லி அழைக்க, இன்னும் அதே நிலையிலிருந்து மீளாமலே இருந்தவளின் தோள்களை வேறு வழியின்றித் தொட்டு, அவளைத் தன்னிலைக்குத் திருப்ப முயன்றான்..

அவனது தொடுதலில் அரண்டு போய் தன்னிலைக்கு மீண்டவள், தனக்கு எதிரே அஜய்யைக் கண்டதும் செய்வதறியாது, வேறு புறம் திரும்பிக்கொண்டாள்…

​”ஆர் யூ ஓகே? உனக்கு பிராப்ளம் எதுவும் இல்லையே?” என அக்கறையாக விசாரித்த அஜய்யிடம், தலையை மட்டும் அசைத்துவிட்டு, வேகமாக அவனை விட்டு விலகிச் சென்றாள்…

​’நான் என்ன காரியம் செஞ்சிட்டேன்? நான் எதற்காக அவனை… ச்சே! இதுதான் அழகுல மயங்குறதா?’ எனத் தன்னிடமே கேட்டுக் கொண்டவள், ‘இவனை நான் எங்கோ பார்த்திருக்கிறேனே!’ என்று யோசித்தாள்…

‘இவனைத் தானே நீ தினமும் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறாய் வேறு எங்கேயோ எப்படி பார்த்திருக்க முடியும்?’ என்றது அவள் மனசாட்சி…

​’இல்லை… எங்க மேரேஜ் நடக்குறதுக்கு முன்னாடி பார்த்திருக்கேன். ஆனால் எங்கே?’ என யோசித்தவளுக்குத் தலைவலி வந்ததுதான் மிச்சம்…

பின் அதைப் பொருட்படுத்தாது, பொருட்கள் வாங்குவதில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினாள்.

​பொருட்கள் அனைத்தும் வாங்கி முடித்த பின், பில் போட்டுவிட்டு இருவரும் வீட்டிற்குக் கிளம்புவதற்காக, கால்நடையாகவே பார்க்கிங் ஏரியாவிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தனர்…

அந்த நேரத்தில், “ஹேய், திர்ஷி!” என்ற ஒரு ஆடவனின் குரலில் திரும்பிய ஸ்மிருதி, அங்கு அவள் வயதே ஒத்திருந்த ஒருவனைக் கண்டு, “ஹேய் சுமித், எப்படி இருக்க?” என்றவாறு இவளும் முகமலர்ந்தாள்….

​”ஹரீஷ், நீ எப்படிடா இருக்க?” என்றவாறு சுமித்துடன் இருந்த இன்னொருவனிடமும் அவள் முகமலர விசாரிக்க, “நாங்க சூப்பரா இருக்கோம் திர்ஷி. நீ எப்படி இருக்க?” என்றான் ஹரீஷ்…

​”நானும் நல்லா இருக்கேன்,” என்றவளிடம், “ஒரு போன்கால் இல்லை, மெசேஜ் இல்லை. நம்பரைச் சேஞ்ச் பண்ணிட்டியா திர்ஷி? நாங்க உன் நம்பருக்கு ட்ரை பண்ணோம்… ம்ம்ஹும், டெட்லதான் இருக்கு,” என்றான் சுமித்.

​”எங்கே போன திர்ஷி? ஏன் எங்க கிட்ட, கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷத்துக்கு மேலாகப் பேசவே இல்லை? எங்கே போன? எங்களையெல்லாம் ஒரேயடியாக மறந்துட்டியா?” என ஹரீஷ் கேட்க,

“அப்படியெல்லாம் இல்லடா, நான் அதைப்பற்றி அப்புறம் சொல்றேன்,” என்றாள் மெதுவான குரலில்…

​”ஓகே… இவர் யார்? உன் ஹஸ்பெண்டா?” என ஹரீஷ் கேட்க, “நோடா, இவர் திர்ஷியோட ஹஸ்பெண்டா இருக்க முடியாது. ஆக்சுவலி நான் அவரைப் பார்த்திருக்கேன், திர்ஷியோட மேரேஜ்ல,” என சுமித் சொல்ல, ஸ்மிருதிக்குச் சிறிது தடுமாற்றமாக இருந்தது…

​”உன் ஹஸ்பெண்ட் கூட வராம யார் கூட ஊர் சுத்திட்டு இருக்க? என்ன, ஒரு வருஷத்திலேயே அவர் சலிச்சிட்டாரா?” என சுமித் கேலியான சிரிப்புடன் கேட்க, ஏனோ அஜய்க்குச் சுறுசுறுவென்று கோபம் எழுந்தது. ஸ்மிருதியின் முன்பு காட்ட விரும்பாமல் இறுகிய முகத்துடன் வேறு பக்கம் திரும்பிக்கொண்டான்…

​”சுமித், இவர் என்னோட ஹஸ்பெண்ட்,” எனத் தட்டுத் தடுமாறி ஸ்மிருதி சொல்லி முடிக்க, “வாட்!” என இருவரும் அதிர்வுடன் அவளை நோக்கினர்…

​”என்ன திர்ஷி? அப்படின்னா நிஜமாவே ஃபர்ஸ்ட் ஹஸ்பெண்டை கழட்டிவிட்டு, இன்னொருத்தன் கூட ஜாயிண்ட் ஆகிட்டியா?” எனச் சிரித்தபடி சுமித் கேட்க…

​”ஷட் அப்!” எனச் சத்தமான குரலுடன் தன் கோபமான முகத்தைக் காட்டினான் அஜய். அவன் குரலில் வாய் மூடி அமைதியாகினர் அவர்கள்…

​அஜய்யின் முகம் கோபத்தில் கறுத்திருப்பதைக் கண்ட ஸ்மிருதி, “இவங்க என்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ்,” என குரலைச் சற்றே உயர்த்திச் சொல்ல, அவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்த அஜய், “யார் இவனுங்க உன்னுடைய ஃப்ரெண்ட்ஸ்ஸா?” என்றான் கோபப் பார்வையை அவர்களிடம் வீசியவாறு…

​”என்ன திர்ஷி… இவரோட பிஹேவியரே சரியில்லை. இவர் கூடலாம் எப்படி இருக்க?” என சுமித் கேட்க, அனல் பார்வையுடன் அவனை நெருங்கினான் அஜய். அவன் தன் நண்பனை நெருங்கும் முன் அஜய்யின் முன் வந்து நின்றாள் ஸ்மிருதி…

​”என்ன பண்ற? இவங்க என்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ்னு சொன்னேன்ல?” அழுத்தமான குரலில் சொன்னவள், “என் முன்னாடியே என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட ரூடா பிஹேவ் பண்ற! ஹௌ டேர் யூ?” எனப் பற்களைக் கடித்தபடி கேட்டாள்…

ஸ்மிருதிக்குப் பின்னால் நின்ற சுமித், ஏளனமாக அஜய்யைப் பார்த்துச் சிரித்தான். இந்த முறை அஜய்யின் பார்வை சுமித்தின் புறம் திரும்ப… ​”திர்ஷி, நாங்க கிளம்புறோம்,” என்றவன், “உன் நம்பர் மட்டும் கொடு,” எனப் போகாமல் நின்றவன், ஸ்மிருதியின் எண்ணை வாங்கிய பிறகே, அஜய்யை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு இடத்தை காலி செய்தான்..

​”என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் முன்னாடி கூட நான் அவமானம் படணும், அதுதானே உன்னோட எண்ணம்?” என்றவாறு அஜய்யிடம் எகிறியவள், “ச்சே! உன்கூடலாம் இருக்கணுமென்று என் தலைவிதி,” எனப் புலம்பியவாறு வேகமாக முன்னேறி நடந்தாள்…