கண்ணாமூச்சி 23

படிகளின் வழியே மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து, இதயத்தின் அசுர வேகத் துடிப்பு நெஞ்சைக் கிழிப்பது போன்றதொரு தவிப்புடன், மொட்டை மாடியின் அந்த இரும்புக் கதவை நிலா அவசரமாகத் தள்ளினாள். கதவு திறந்த அடுத்த விநாடி, அவளது வருகைக்காகவே காத்திருந்தது போல், அந்தப் பனி இரவின் குளிர்ந்த காற்று, ஜாதிமல்லியின் வாசனையை ஏந்திக்கொண்டு வந்து அவளது முகத்தை வருடியது. கலைந்திருந்த அவளது கூந்தலோடு விளையாடி, அவளது பதற்றத்தை குறைப்பது போல் மென்மையாய் வருடிக் கொடுத்தது.

அந்த மொட்டைமாடியின் நீல நிற நிலவொளியில், அவளுக்கு உயிரான ஜாதிமல்லிப் பந்தலுக்குக் கீழே, பூத்துக் குலுங்கும் வெண்மலர் கொத்துகளின் நறுமணப் பின்புலத்தில், ஒரு நிழல் உருவம் அசைவற்று, கம்பீரமாய் நின்றிருந்தது. கறுப்பு நிற ஹூடி அணிந்து, தன் முகத்தை மூடியிருந்த முகமூடியைக் கழற்றி கையில் வைத்திருந்தான் அவன். இரும்புக் கதவின் ஓசையும் அவளது மெல்லிய காலடிச் சத்தமும் அந்த நிசப்தத்தில் இன்னிசையாய் கேட்க, அவன் நிலாவை நோக்கி மெதுவாகத் திரும்பினான். அவன் முகம் முழுமையாகத் தெரிந்த அந்த நொடி… நிலா அதிர்ச்சியில் நகரக் கூட மறந்து, சிலை போல அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றாள். 

விஸ்வநாத்!

வெள்ளித்திரையில் கோடிக்கணக்கான ரசிகர்களைத் தன் ஒற்றைப் புன்னகையாலும் தீர்க்கமான பார்வையாலும் கட்டிப்போடும் அதே உருகும் சாக்லேட் நிறக் கண்கள்! அதே வசீகரத் தோற்றம்! இப்போது அந்த உலக நாயகனின் கண்கள், ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையும் மறந்து, அவளை மட்டுமே அத்தனை தீர்க்கமாய், பேரன்போடு நோக்கிக் கொண்டிருந்தன. தன் நள்ளிரவுப் பொழுதுகளின் ரகசியக் கனவுகளில் இருந்து, அவளது ஏக்கங்களுக்கு உயிர் கொடுப்பதற்காகவே அவன் நிஜமாக உருவெடுத்து வந்தது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது.

அந்த விநாடி, அவளது காலடியில் இருந்த பூமி நழுவியது போன்ற உணர்வு, அவளது மனதில் எண்ணங்கள் அலை போல் எழுந்தன. விர்ச்சுவல் உலகின் மெய்நிகர் இரவொன்றில், இதே போன்றதொரு மல்லிகைப் பந்தலின் கீழ், எவ்விதத் தடைகளும் இல்லாத ஒரு மாய உலகத்தில் அவனோடு இணைந்து நின்று, உலகையே மறந்து பாட்டுக் கேட்டு, ஒருவரையொருவர் ரசித்த அந்த அழகான தருணங்கள் அவளது நினைவலைகளில் மோதி அவளை நிலைகுலையச் செய்தன. அன்று டிஜிட்டல் திரையில் கண்ட அதே இதம், இதோ இன்று இந்த நிஜமான மார்கழி இரவின் நறுமணத்தில், அவனது காந்தப் பார்வையின் வெதுவெதுப்பில் அவளை முழுமையாக ஆட்கொண்டது.

அவள் அறியாத ஒன்று… அவள் அறியாத, அவளது கற்பனைகளுக்கும் எட்டாத ஒன்று விஷ்வாவின் மனதிலும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. நிலா எந்த மெய்நிகர் நினைவுகளில் உறைந்து நின்றாளோ, அதே ஜாதிமல்லி வாசத்தில், அதே விர்ச்சுவல் உலகத்து நினைவுகளின் ஆழத்தில்தான் விஷ்வாவின் மனதும் அப்போது முழுமையாக மிதந்து கொண்டிருந்தது. 

பலகோடி ரசிகர்களின் கைதட்டல்களுக்கு நடுவிலும் அவனுக்குள் எஞ்சியிருந்த அந்த ஒற்றை ஏக்கம், அன்று அவளோடு பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தூய்மையான தருணங்களில் தீர்ந்துபோனது நிலாவிற்குத் தெரியாமல் போனது. இருவருமே தங்களுக்குள் ஒரே மாதிரியான, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அந்த விசித்திரமான காதல் அனுபவத்தைச் சுமந்து நிற்கிறோம் என்பதை அறியாமலேயே, அந்த நள்ளிரவு மௌனத்தில் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி விழி மொழிகளாலேயே பேசிக்கொண்டனர். அந்தப் பார்வைகளின் பரிமாற்றத்தில் காலம் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்துப்போக, இருவரும் அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கின் நறுமணத்தில் மெய்மறந்து திளைத்தனர்.

ஆனால், அடுத்த நொடி நிலாவுக்குள் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்துப் பெண்ணின் பயமும் பதற்றமும் சுனாமியெனத் தொற்றிக்கொண்டது. அவளது நெஞ்சு பயத்தில் துடிக்க, “நீங்க… நீங்க நிஜமாவே இங்கதான் நிக்கிறீங்களா? இல்லை என் கற்பனையா?” என்று அவளது இதழ்கள் நடுக்கத்தோடு முணுமுணுத்தன. விஸ்வநாத் என்கிற பிரம்மாண்ட பிம்பம் தன் வீட்டு மொட்டை மாடியில் நிற்பதை நினைத்த மாத்திரத்தில் அவளது பயம் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது.

“இங்க ஏன் வந்தீங்க? உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? நீங்க செஞ்சுகிட்டு இருக்கிறது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து தெரியுமா? கீழ எங்க அப்பா, அம்மா தூங்கிட்டு இருக்காங்க. அவங்களுக்கு மட்டும் இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா… அவ்வளவுதான், என்னைக் கொன்னே போட்டுடுவாங்க! ப்ளீஸ், இப்போவே இங்கிருந்து கிளம்புங்க!” என்று கைகளை நடுங்க நடுக்க அசைத்து, அவசர அவசரமாகப் பதறித் துடித்தாள்.

நிலாவின் இந்த அழகான மிரட்சியும், அவளது வார்த்தைகளில் இருந்த வெள்ளந்தியான பயமும் விஷ்வாவின் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய, அதீத காதல் கலந்த புன்னகையை அரும்பச் செய்தது. அவளது இந்தத் தவிப்பு அவனுக்குள் கோபத்தை வரவழைக்கவில்லை; மாறாக, அவளை இன்னும் இன்னும் நேசிக்கத் தூண்டியது. நிலவின் ஒளி அவனது முகத்தில் பட்டுத் தெறிக்க, அவன் நிலாவை நோக்கி மெதுவாக, லாவகமாக ஓரடி முன்னால் எடுத்து வைத்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு காதலனின் உரிமையும் கம்பீரமும் கலந்திருந்தது.

“இப்போவாவது நான் நிஜமாவே உன் முன்னாடி நிக்குறேன், உனக்காகவே வந்திருக்கேன்னு நம்புறியா நிலா?” என்றான் அவனுக்கே உரிய உள்ளம் ஈர்க்கும் காந்தக் குரலில். அவனது குரலின் வெதுவெதுப்பு அந்தக் குளிர் இரவின் காற்றைக் காட்டிலும் இதமாக அவளது காதுகளுக்குள் பாய்ந்தது.

“சாயங்காலம் முழுக்க அந்தச் சின்ன கஃபேல, யாரும் என்னை அடையாளம் கண்டுபிடிக்கக் கூடாதுன்னு மாறுவேஷத்துல உன்னோட ஒற்றைப் பார்வைக்காகக் காத்துக்கிட்டே இருந்தேன். மணி பார்க்கத் தோணல, ஆனா மனசு முழுக்க நீ வந்துடுவேன்னு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனா நீ வரல… நீ வராமப் போனா என்ன, உன்னைச் பார்க்க, உன் குரலை நேர்ல கேட்க உன் விஷ்வாவுக்கு வழி தெரியாதா? அதான் உன்னைத் தேடி நானே நேர்ல வர வேண்டியதா போச்சு,” என்று அவளது விழிகளைத் தன் விழிகளால் ஊடுருவியபடி தன் காதலின் ஆழத்தை அத்தனை மென்மையாக அவளுக்குள் கடத்தினான்.

“நீங்க ஏன் என்னை பார்க்க வரணும்?” நிலா தன் நெஞ்சின் படபடப்பைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், பயமும் ஒருவித விவரிக்க முடியாத காதலும் கலந்த தவிப்போடு ஓரடி பின்வாங்கினாள். அவளது பின்வாங்கல் அவனது காந்தப் பார்வையின் எல்லையை விட்டு விலகத் துடித்தது.

“நமக்குள்ள அப்படி என்ன இருக்கு? நேத்து ஆபீஸ் டெரஸ்ல ஏதோ ஒரு தற்செயலான விநாடியில உங்களைப் பார்த்ததைத் தவிர, இதுக்கு முன்னாடி என் வாழ்க்கையில நான் உங்களை நேர்ல பார்த்தது கூடக் கிடையாது. அப்படியிருக்கப்போ… ஏன் என் மேல உங்களுக்கு இவ்வளவு இன்ட்ரெஸ்ட்? அனன்யாகிட்ட பேசி அவளை கன்வின்ஸ் பண்ணி என் பர்சனல் நம்பரை வாங்கியிருக்கீங்க? இப்போ இந்த ராத்திரி நேரத்துல இவ்வளவு தைரியமா என் வீட்டு மொட்டை மாடிக்கே வந்து நிக்கிறீங்களே… உங்களுக்கு எப்படி இந்தத் துணிச்சல் வந்தது?” என்று மூச்சிறைக்க, அடுக்கடுக்காகக் கேள்விகளைத் தொடுத்தாள். அவளது வார்த்தைகள் அவனது நெருக்கத்தைத் தடுத்து நிறுத்த அவளுக்குக் கிடைத்த ஒற்றைக் கேடயமாக இருந்தன.

விஷ்வா அவளது அத்தனை கேள்விகளையும் தன் மௌனத்தாலும், விழிகளில் தேங்கியிருந்த காதலினாலும் உள்வாங்கிக் கொண்டான். அவன் பின்வாங்கவில்லை; மாறாக, அவளது விழிகளைத் தன் தீர்க்கமான பார்வையால் நேராகச் சந்தித்தான். அவனது பார்வையின் ஆழத்தில் நிலா ஒரு கணம் தன்னை முற்றிலும் தொலைத்தாள்.

“ஏன்னா… எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு நிலா,” விஷ்வாவின் குரல் அந்த மார்கழி இரவின் பனித்துளியை விடவும் மென்மையாக, அவளது இதயத்தின் ஆழத்தில் இறங்கியது.

“இந்த உலகத்துல இருக்குற கோடிக்கணக்கான முகங்களுக்கு நடுவுல, என் மனசுக்கு உன் முகம் மட்டும்தான் நிம்மதியைக் குடுக்குது. உன்னை இன்னும் நல்லா புரிஞ்சுக்கணும், இந்தச் சினிமா வெளிச்சம், ஆரவாரம் எல்லாத்தையும் தாண்டி, வெறும் விஷ்வாவா… ஒரு சாதாரண மனுஷனா உன்னோடு பழகணும், உன் கூட ரொம்ப காலம் வாழணும்னு ஆசைப்படுறேன். நேத்து பிரஸ் மீட்ல கேமராக்களுக்கு முன்னாடி நான் சொன்னதை நீயும் கேட்டிருப்பேன்னு நினைக்கிறேன். அதுல நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையானது, உனக்காக மட்டுமே சொன்னது… எந்தப் போலித்தனமான ஆரவாரமும் இல்லாத, அன்பும் அமைதியும் மட்டுமே நிறைஞ்ச ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை உன்னோட வாழணும்ங்குறதுதான் என்னோட உண்மையான, தூய்மையான ஆசை,” என்றான் தன் இதயத்தையே அவளது பாதத்தில் சமர்ப்பிக்கும் நேர்மையோடு.

“ஆனா இது எதார்த்தத்துல கொஞ்சம் கூடச் சாத்தியமே இல்லை!” நிலா அவசரமாய் மறுத்தாள். அவளது குரலில் இனம்புரியா நடுக்கமும், அவனது வார்த்தைகள் தன் மனதிடத்தை உடைத்துவிடுமோ என்கிற பயமும் கலந்திருந்தது.

“நீங்க ஒரு சினிமா நடிகர். உங்களைச் சுத்தி இருக்குற உலகமே வேற, அதோட பிரம்மாண்டமே வேற. அங்க கேமராக்களும் வதந்திகளும் மட்டும்தான் இருக்கும். அதுக்கு நடுல நான் வாழ நினைக்குற அந்த சாதாரண வாழ்க்கை அமைய சாத்தியமே இல்லை… இதெல்லாம் நடக்க முடியும்னு என்னையும் ஏமாத்திக்கிட்டு, உங்களையும் ஏமாத்திக்கிட்டு இந்த உறவுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன வாய்ப்பு இருக்குன்னு நம்புறதுக்கு நான் தயாராக இல்லை. இது இம்பிராக்டிகல்… நாம ரெண்டு பேரும் வேற வேற துருவங்கள் மாதிரி…”

அவள் தன் நெஞ்சுக்குள் எழும் காதலைக் கட்டுப்படுத்த எண்ணி, நிறுத்தாமல் படபடவென்று பேசிக் கொண்டே இருக்க… விஷ்வாவின் பொறுமை மெல்லக் கரைந்தது. அவளது வார்த்தைகளைத் தாண்டி, அவளது விழிகளில் தெரிந்த தவிப்பை அவன் கண்டுகொண்டான். சட்டென்று அவளது மென்மையான வலது கரத்தைப் பற்றித் தன் பக்கம் பலமாக இழுத்தான்.

எதிர்பாராத அந்த விசை ஈர்ப்பில், நிலா நிலைதடுமாறி அவனது அகன்ற மார்புக்கு மிக அருகில் வந்து மோதி நின்றாள். அவனது உடலின் வெதுவெதுப்பும், அவளது வேகமான மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்த அந்த விநாடி, விஷ்வா தன் ஒற்றை விரலை அவளது பவள இதழ்களின் மீது மென்மையாக வைத்து, அவளது அத்தனை எதார்த்தப் பேச்சுகளையும் தடுத்தான்.

நிலாவின் மொத்த உலகமும் அந்த விநாடி அப்படியே உறைந்துபோனது. சுற்றியிருந்த இரவின் சலனங்கள் மறைந்து, அவளது இதயத் துடிப்பின் ஓசை மட்டுமே அவளுக்குக் கேட்டது. அவளது உதடுகளில் பட்ட அவனது விரலின் தீண்டல், அவளது உடலெங்கும் ஒரு மின்சார அதிர்வை அலை அலையாகப் பாய்ந்தோடச் செய்தது.

“ஷ்ஷ்ஷ்,” என்று அவளை அமைதியாக்கிய விஷ்வா அவளைத் தன் கைகளின் பிடிக்குள் சிறைபிடித்தபடி, அவளது மையல் கொண்ட கண்களுக்குள் ஆழமாகப் பார்த்து, மிக மெல்லிய காந்தக் குரலில் ரகசியமாய் சொன்னான்.

“எனக்கு உன்னை இவ்வளவு பக்கத்துல பார்க்கணும்னு தோணுச்சு… அதான் வந்தேன், இப்போ பார்த்துட்டேன். இந்த அழகான மல்லிகைப் பந்தலுக்குக் கீழ, நிலா வெளிச்சத்துல என்னோட நிலாவைப் பார்த்ததே எனக்கு இப்போதைக்குப் போதும் நிலா. மத்த எதார்த்தத்தைப் பத்திஎல்லாம் அப்பறம் பேசிக்கலாம். முதல்ல உனக்கு இந்த விஷ்வாவைப் பிடிச்சிருக்கா இல்லையான்னு மட்டும் உன் மனசுகிட்ட கேட்டு முடிவு பண்ணு. மத்தபடி இந்த காதலை எப்படிச் சாத்தியமாக்குறது, எப்படி இந்த உலகத்திலேயே பெஸ்ட்டான, அழகான ரொமான்டிக் கதையா இதை மாத்துறதுங்கறது எல்லாமே இந்த விஷ்வாவோட வேலை. நீ பயப்படாம என் கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டா மட்டும் போதும்!” என்று அவளது ஆன்மா வரை ஊடுருவும் வண்ணம் தன் காதலை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தான்.

விஷ்வாவின் அந்த அதிரடியான நெருக்கத்திலும், அவனது வார்த்தைகளில் வழிந்த பேரன்பிலும் நிலா முற்றிலும் மயங்கிப் போனாள். அவளது தர்க்க ரீதியான சிந்தனைகள் யாவும் அந்தப் பின்னிரவின் காற்றில் கரைந்து போயின. அவளுக்குத் தலைக்கு மேலே காய்ந்த நிலவொளியில் பூத்துக் குலுங்கும் ஜாதிமல்லியின் தூய்மையான நறுமணமும், விஷ்வா அணிந்திருந்த ஆண்மைக்கே உரிய வாசனைத் திரவியத்தின் காந்த மணமும் ஒன்றாகக் கலந்து, அந்தச் சூழலையே கிறக்கமானதாக மாற்றியிருந்தது. அந்த இரு வேறு வாசங்களின் கலவை அவளது நாசி வழியே புகுந்து அவளது ஒட்டுமொத்த உணர்வுகளையும் மென்மையாய்க் கிளறிவிட்டு வேடிக்கை பார்த்தது.

அவளது மெல்லிய கரத்தைப் பற்றியிருந்த அவனது விரல்களின் அசைவும், அவளைத் தன் வசப்படுத்தியிருந்த அவனது கரத்தின் வலிமையும் அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான பாதுகாப்பை உணர்த்தின. மார்கழி இரவின் குளிரையும் தாண்டி, அவளது மார்போடு ஒட்டி நின்ற அவனது உடலின் தகிக்கும் வெப்பம் அவளது நடுக்கத்தை அப்படியே உள்வாங்கிக் கொண்டது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது விழிகளுக்குள் அத்தனை ஆழமாக ஊடுருவிய அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தீராக்காதலும், அசைக்க முடியாத உறுதியும் அவளது மனதில் தேங்கியிருந்த பயத்தை, எதார்த்தத்தின் தயக்கத்தை அப்படியே வேரோடு உறிஞ்சிக் கொண்டன. அவன் முன்னால் தான் எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை என்கிற எண்ணம் அவளுக்குள் மெதுவாக வேரூன்றத் தொடங்கியது.

அவளது இதழின் மீதிருந்த அவனது விரலின் தீண்டல் தந்த பரவசத்தில், இருவரும் ஒரு சில நொடிகள், இந்த உலகையே முற்றிலும் மறந்து போனார்கள். சுற்றிலும் இருக்கும் சென்னையின் பரபரப்போ, கீழே தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் பெற்றோர்களின் நினைவோ, ஏன் தங்களின் சமூக அந்தஸ்தின் பிரம்மாண்ட இடைவெளியோ எதுவுமே அந்த விநாடியில் அவர்களுக்குள் இல்லை. காலமும் நேரமும் தன் ஓட்டத்தை நிறுத்தி இவர்களுக்காக மட்டுமே ஸ்தம்பித்திருக்க, ஒருவரையொருவர் அத்தனை நெருக்கமாக, ஆழமாக உற்றுப் பார்த்தபடி, மூச்சுக்காற்றுகள் ஒன்றோடொன்று பரிமாறிக் கொள்ளும் அந்தப் பேரானந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கில் அப்படியே உறைந்து நின்றனர்.

விஷ்வா அவளது இதழ்களின் மேல் வைத்திருந்த தன் விரலை மெதுவாக எடுத்தான். ஆனால், அவளது விழிகளில் இருந்து தன் பார்வையை அவன் சற்றேனும் விலக்கவில்லை. அவளது கன்னங்களை வருடிக் கடந்த அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெதுவெதுப்போடு, “யோசி நிலா… இன்னைக்கு நைட் முழுக்க என்னைப் பத்தி மட்டுமே யோசி. உன் விஷ்வாவைப் பத்தி மட்டுமே யோசி. உன் மனசு நிஜமாவே என்ன சொல்லுதுன்னு கேளு, நான் நாளைக்கு உனக்குக் கால் பண்றேன்,” என்று ஒரு மெல்லிய ரகசியமாய், தேன்கசியும் முணுமுணுப்பாய் அவளது செவிகளுக்குள் கிசுகிசுத்தான் விஷ்வா. அந்த வார்த்தைகள் நிலாவின் ஆன்மா வரை சென்று ரீங்காரமிட்டன.

அடுத்த கணமே, ஒரு கனவு கலைவதைப் போல நிலாவை விட்டு விலகிப்  பின்வாங்கினான் விஷ்வா. நிலவொளியில் அழகிய ஓவியம் போல் தெரிந்த தன் முகத்தின் மீது மாஸ்க்கை மீண்டும் அணிந்து கொண்டவன், லாவகமாக மாடியின் கைப்பிடிச் சுவரில் ஏறி, அந்த இருண்ட நள்ளிரவு நேரத்து நிழல்களுக்குள் ஒரு மாயாவியைப் போலத் தன் காதலின் சுவடுகளை மட்டும் அவளிடம் விட்டுவிட்டு மறைந்து போனான்.

நிலா அந்தப் பனி இரவில் அப்படியே திகைத்து, அசைவற்று நின்றாள். அவளது இதயம் வருவது போல் படபடவென அடித்துக் கொண்டது. சில நொடிகள் முன்பு வரை அவளை உருக வைத்த விஷ்வாவின் அந்த வெதுவெதுப்பான அணைப்பும், அவனது உடலின் கதகதப்பும் இருந்த இடத்தில், இப்போது குளிர்ந்த இரவுக்காற்று அவளை மென்மையாகத் தழுவி அவளது கிறக்கத்தைக் கலைக்க முயன்றது.

ஆண்மைக்கே உரிய அவனது வாசனை நிறைந்திருந்த அவளது உணர்வுகள் முழுவதிலும், இப்போது தலைக்கு மேல் பூத்துக் குலுங்கிய ஜாதிமல்லிப் பூக்களின் வாசம் மட்டும் காற்றில் மிதந்து வந்து நிரப்ப முயன்றது, அந்தத் திடீர் தனிமை, எதிர்பாராத வெற்றிடம்… அவளது இதயம் அவனுக்காகவே துடிக்கத் தொடங்கிவிட்டதை, அவளுக்குள் உறைந்திருப்பது காதல்தான் என்பதை மிகவும் ஆழமாய், அழுத்தமாய் அவளுக்கு உணர்த்தியது!