அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களாவின் டைனிங் ஹால், காலத்தின் மாற்றத்தை மௌனமாகப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தது. தரை எங்கும் பதிக்கப்பட்டிருந்த விலை உயர்ந்த இத்தாலிய மார்பிள்கள், மேலேயிருந்து ஒளிசிந்தும் கலைநயமிக்க சரவிளக்குகளின் வெளிச்சத்தைப் பிரதிபலித்து அந்த இடத்தையே ஒரு நவீன அரண்மனையாகக் காட்டின. தேக்கு மரத்தால் ஆன அந்த நீண்ட மேசை மீது விதவிதமான உணவுகள் ஆவி பறக்க அடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், நிலாவிற்கு அந்த இடத்தின் ஆடம்பரம் ஒருவிதமான ஒவ்வாமையைத் தந்தது. அவளுக்கு அது உணவருந்தும் இடமாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, பிணங்களை அடக்கம் செய்யும் ஒரு குளிர்சாதனப் பெட்டியைப் போலத் தோன்றியது.
அவளது தந்தை சிவராமன், மிக நிதானமாகத் தனது காலை உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு புதிய அதிகாரத் தோரணை தெரிந்தது. ஒரு காலத்தில் மதிய உணவை ஒரு சிறிய எவர்சில்வர் தூக்குவாளியில் எடுத்துச் சென்று, தன் தொழிலாளர்களுடன் வேப்பமரத்தடியில் அமர்ந்து உண்ட அதே மனிதரா இவர்? நிலாவால் நம்ப முடியவில்லை.
நிலா தனது தட்டில் இருந்த உணவைத் தொடவே இல்லை. அந்தப் பீங்கான் தட்டின் நேர்த்தியும், அதன் மேல் அடுக்கப்பட்டிருந்த விலை உயர்ந்த உணவுகளும் அவளுக்கு அருவருப்பைத் தந்தன. அவளது கண் முன்னே மருதூர் கிராமத்தின் அந்தப் பசுமையான வயல்களும், அவற்றின் மேல் அதிகார வர்க்கம் கிழித்திருக்கும் கறுப்புக் கோடுகளுமே தெரிந்தன. இளமாறன் விவரித்த அந்த விவசாயிகளின் கண்ணீர்க் கதைகள், அவளது காதுகளில் இடைவிடாது ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. அந்தத் தட்டில் இருந்த ஒவ்வொரு பருக்கையும் ஒரு விவசாயியின் கண்ணீராக அவளுக்குத் தோன்றியது.
"அப்பா..." நிலா மெல்ல அழைத்தாள். அவளது குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், அதே சமயம் ஒரு துணிச்சலும் கலந்திருந்தது.
சிவராமன் நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவரது கண்கள் இப்போது எப்போதுமே ஏதோ ஒரு லாபக் கணக்கைப் போட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் போலவே இருந்தன. "என்ன நிலா, சாப்பாடு பிடிக்கலையா? இன்னைக்கு ஏன் முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?" என்று மேலோட்டமான அக்கறையுடன் கேட்டார். அவரது அக்கறை கூட இப்போது ஒரு வணிக ஒப்பந்தத்தைப் போல அளவாகவே இருந்தது.
நிலா ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டு, தனது இதயத்தின் பாரத்தை வார்த்தைகளாக மாற்றினாள். "உடம்புக்கு ஒன்னும் இல்லப்பா... ஆனா மனசுக்குத் தான் சரியில்லை. மருதூர்ல நீங்க நிலம் வாங்குறதுல ஏதோ பிரச்சனைன்னு கேள்விப்பட்டேன். அங்க இருக்குற அப்பாவி விவசாயிகளை மிரட்டி, அவங்ககிட்ட இருந்து அடிமாட்டு விலைக்கு நிலத்தைப் பிடுங்குறதா எல்லாரும் பேசிக்கிறாங்க. இது உண்மையாப்பா?"
சிவராமனின் கையில் இருந்த வெள்ளி ஸ்பூன் ஒரு கணம் அந்தப் பீங்கான் தட்டில் மோதி ஒரு மெல்லிய சத்தத்தை எழுப்பியது. அந்தச் சத்தம் அந்தப் பிரம்மாண்டமான டைனிங் ஹாலில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியைப் போல ஒலித்தது. அவரது முகத்தில் லேசான அதிருப்தி நிழலாடி மறைந்தது. பின்னர் மீண்டும் அதே நிதானத்துடன் உணவை மென்று கொண்டே பதிலளித்தார்.
"நிலா... இதெல்லாம் பிசினஸ். உனக்கு இதெல்லாம் புரியாது. நீ இலக்கியம் படிக்கிற பொண்ணு, உலகமே ஒரு கவிதைன்னு நினைச்சுட்டு இருக்க. ஆனா நிஜம் வேற. ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கணும்னா சில இடங்கள்ல சில கசப்பான முடிவுகளை எடுத்துதான் ஆகணும். இது வெறும் நிலம் வாங்குற விஷயம் இல்ல, இது ஒரு பெரிய பொருளாதார மாற்றம். ஒரு காலத்துல நான் ஒரு சின்ன லெதர் ஃபேக்டரி வச்சிருந்தப்போ, பெரிய முதலைங்க என்னை எப்படி அமுக்கப் பார்த்தாங்கன்னு உனக்குத் தெரியும். இன்னைக்கு நான் ஒரு முதலையா மாறியிருக்கேன்னா, அதுக்குக் காரணம் இந்த உலகத்தோட விதிகளை நான் கத்துக்கிட்டதுதான்."
"நிஜம் வேறதான் அப்பா," நிலாவின் குரலில் இப்போது ஒரு உறுதி பிறந்தது. "ஆனா அந்த நிஜம் ஒருத்தரோட உசுரை வாங்குறதாவோ, பல தலைமுறையா வாழ்ந்தவங்களோட வாழ்வாதாரத்தை அழிக்கிறதாவோ இருக்கக் கூடாதே? தர்மலிங்கம் சொல்றதையெல்லாம் நீங்க ஏன் வேதவாக்கா ஏத்துக்குறீங்க? அவர் ஒரு அரசியல்வாதி, அவருக்கு லாபம் தான் முக்கியம். பணத்துக்காக எதை வேணும்னாலும் செய்வார். ஆனா நீங்க அப்படி இல்லையே? ஒரு தொழிலதிபரா உழைப்போட அருமை தெரிஞ்சவர் தானே நீங்க? அந்தத் தோல் தொழிற்சாலையில நீங்க சிந்துன ஒவ்வொரு துளி வேர்வையும் நேர்மையானதுன்னு நான் நம்புனேன் அப்பா."
சிவராமன் மெல்லச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் முன்னிருந்த கள்ளங்கபடமற்ற நேர்மை இல்லை; அதில் ஒருவிதமான வஞ்சகமான முதிர்ச்சி இருந்தது. "தர்மலிங்கம் சார் நமக்கு ஒரு பெரிய வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கார் நிலா. இந்த 'கிரீன் சிட்டி' ப்ராஜெக்ட் மட்டும் முடிஞ்சதுன்னா, நம்ம கம்பெனி அடுத்த லெவலுக்குப் போகும். நாம வெறும் ஒரு மாநில அளவுல நிக்காம, இந்திய அளவுல ஒரு பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனமா மாற முடியும். ஒரு பெரிய லட்சியத்தை அடைய சில சின்ன தியாகங்களைச் செஞ்சுதான் ஆகணும். அந்த விவசாயிகள் ஒரு நாள் இதை உணர்வாங்க. அவங்களுக்குக் கொடுக்கப்படுற நஷ்ட ஈடு அவங்க வாழ்க்கையை மாத்தும்."
"சின்ன தியாகமா?" நிலா ஆவேசமாக நாற்காலியைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தாள். "ஒரு விவசாயிக்கு அவனோட நிலம் தான் அவனோட அடையாளம், அவனோட கௌரவம், அவனோட உலகம். அதை அவன்கிட்ட இருந்து மிரட்டிப் பறிக்கிறது தியாகம் இல்லை அப்பா, அது அநீதி. நீங்க அந்தச் சின்ன லெதர் ஃபேக்டரி வச்சிருந்தப்போ, ஒரு தொழிலாளிக்கு அடிபட்டா கூட உங்க கை துடிக்குமே... அந்த ஈரமான மனசு கொண்ட அப்பா இப்போ எங்க போனாரு? இந்த மார்பிள் தரையும், ஏசி காற்றும் உங்க மனசை இவ்வளவு கல்லா மாத்திடுச்சா? இல்ல... அந்தத் தோல் தொழிற்சாலையில தோலைப் பதனிடுறப்போ உங்க மனசையும் சேர்த்துப் பதனிட்டு கல்லாக்கிக்கிட்டீங்களா?"
"நிலா! போதும் நிறுத்து," சிவராமன் மேசையை ஓங்கித் தட்டி குரலை உயர்த்தினார். அவரது கண்கள் சிவந்திருந்தன. "நீ இன்னும் உலக அனுபவம் இல்லாத சின்னப் பொண்ணு. இந்த உலகம் எப்படி இயங்குதுன்னு உனக்குத் தெரியாது. அறநெறி, தர்மம், நியாயம் இதெல்லாம் மேடையில பேசுறதுக்குச் சரியா இருக்கும். ஆனா நிஜ உலகத்துல பிசினஸ் பண்ணும்போது இதெல்லாம் வெறும் முட்டுக்கட்டைங்க. தர்மலிங்கம் சார் இல்லைன்னா இன்னைக்கு நாம இந்த மாளிகையில உட்கார்ந்துட்டு இருக்க முடியாது. ஒரு சின்னத் தோல் தொழிற்சாலை அதிபரா நான் இருந்திருந்தா, இன்னைக்கு விக்ரம் மாதிரி ஆளுங்க என் வாசல்ல வந்து நின்னிருப்பாங்க. ஆனா இன்னைக்கு நான் அவங்க கூட சரிசமமா உட்கார்ந்து பேசுறேன்னா, அதுக்கு நான் கொடுத்த விலை அதிகம். அந்தப் பாதுகாப்பை நான் இழக்கத் தயாரா இல்லை. நீ உன் கவிதைகளோடயும் புத்தகங்களோடயும் இரு, என் தொழிலுல தலையிடாதே."
சிவராமன் பேசப் பேச, நிலாவிற்கு அவர் முகத்தில் தனது தந்தை தெரியவில்லை. அவளது பார்வையில் தெரிந்த உருவம் தர்மலிங்கத்தின் நிழலாகவே தெரிந்தது. தர்மலிங்கம் எப்படியெல்லாம் கைகளை அசைத்துப் பேசுவாரோ, அதே பாணியை இப்போது சிவராமன் கையாண்டார். சிவராமனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் தர்மலிங்கத்தின் நரித்தனம் கலந்திருந்தது. அவரது தர்க்கங்கள், அந்தப் பேராசை பொதிந்த வார்த்தைகள், அந்த அதிகாரத் தோரணை – அனைத்தும் அவர் தனது ஆன்மாவைத் தர்மலிங்கத்திடம் அடகு வைத்துவிட்டதையே காட்டின.
நிலா அங்கிருந்து மெல்ல நகரத் தொடங்கினாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவளது தந்தை ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கி இருக்கலாம், ஆனால் அந்தச் சாம்ராஜ்யத்தின் அஸ்திவாரத்தில் ஒரு நேர்மையான மனிதனின் மரணம் நிகழ்ந்திருப்பதை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. சிவராமன் தனது தோல் தொழிற்சாலையில் தோல்களைப் பதனிடக் கற்றுக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் தர்மலிங்கமோ சிவராமனின் மனதையே பதனிட்டு, ஒரு கொடூரமான அதிகார எந்திரமாக மாற்றிவிட்டதை நிலா வேதனையுடன் உணர்ந்தாள்.
தன் தந்தை அறநெறிகளை அடகு வைத்துவிட்டு லாபத்தை நோக்கி ஓடுவது நிலாவை உள்ளுக்குள் ரணப்படுத்தியது. அவளது கண்கள் பனித்தன. ஒரு காலத்தில் அவளுக்கு உலகிலேயே மிகச் சிறந்த மனிதராகத் தெரிந்த தந்தை, இன்று அதிகாரத்தின் கைக்கூலியாக மாறிப்போனதை அவளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
அவள் மௌனமாக அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவள் விட்டுச் சென்ற தட்டில் உணவு அப்படியே இருந்தது. சிவராமன் எதையும் கவனிக்காதவர் போல மீண்டும் உணவில் கவனம் செலுத்தினார். நிலா தனது அறைக்குச் சென்று ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்தாள். வெளியே தெரிந்த அந்தச் செயற்கைத் தோட்டத்தின் அழகை விட, மருதூர் மண்ணின் அந்த ஈரமான வாசமும், அங்குள்ள மக்களின் வேதனையுமே அவளது நாசியில் வட்டமிட்டது.
இளமாறன் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நூறு சதவீதம் உண்மை என்று அவள் இப்போது உணர்ந்தாள். அவள் போராட வேண்டியது விக்ரமிடம் மட்டும் அல்ல, தன் தந்தையிடம் இருக்கும் அந்தப் பேராசையுடனும் தான். காதலுக்கும் பாசத்திற்கும் இடையே அவள் ஒரு மெல்லிய நூலில் நடப்பதைப் போல உணர்ந்தாள். ஆனால், அவளது மனசாட்சி அவளுக்கு ஒரு வழியைக் காட்டியது.
"மாறா... நீ செய்யுறது தான் சரி. என் அப்பா இழந்த அந்த நேர்மையை, உன் மூலமா நான் மீட்டெடுக்கணும். இது தர்மத்திற்கும் அநீதிக்குமான போர். இந்த மாளிகையின் மௌனத்தை விட, உன் பேனாவின் சத்தம் வலிமையானது," என்று மனதிற்குள் உறுதி பூண்டாள். அந்த மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான அமைதி அவளுக்கு ஒரு பெரிய பாரமாய் அழுத்தியது.
நிலாவின் அறையில் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன, ஆனால் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் புரட்சித்தீ எரியத் தொடங்கியது.
சிதைந்த பிம்பமும்... எழுந்த புரட்சியும்!
தந்தை செதுக்கிய சாம்ராஜ்யம் – இன்று
தர்மம் கொன்ற சுடுகாடாய்!
அஸ்திவாரத்தில் ஒரு நேர்மையின் பிணம் – அதைத்
தாங்க முடியாமல் நிலா தவித்தாள்!
தோல்களைப் பதனிட்ட தந்தை – இன்று
தன்னையே பதனிடக் கொடுத்தாரோ?
தர்மலிங்கம் வீசிய அதிகார வலையில் – ஒரு
இயந்திரமாக சிவராமன் மாறினாரோ?
அடகு வைக்கப்பட்ட அறநெறிகள் – வெறும்
அழுக்கு லாபத்தின் வேட்டையாய்!
கண்களில் தெரிந்த ஒளி மறைந்து – தந்தை
கைக்கூலியாய் நிற்பதை எங்ஙனம் ஜீரணிப்பாள்?
பசி மறந்த தட்டு அப்படியே இருக்க – அந்தப்
பனித்திரை கண்களில் வழிகிறது!
செயற்கைத் தோட்டத்தின் வசதியை விட – இன்று
மருதூர் மண்ணின் ஈரமே இனிக்கிறது!
விக்ரமிடம் மட்டுமல்ல போர் – தன்
தந்தையின் பேராசைக்கு எதிராகவும்!
காதலுக்கும் பாசத்திற்கும் நடுவே – ஒரு
கத்தி முனையில் அவளது பயணம்!
மாளிகையின் மௌனம் ஒரு பாரமாய் – இன்று
மனசாட்சி வழிகாட்டத் தொடங்கியது!
“அப்பா இழந்த நேர்மையை மாறா – உன்
பேனா முனையால் நான் மீட்பேன்!”
விளக்குகள் அணைந்தன அறையில் – ஆனால்
உள்ளுக்குள் ஒரு தீப்பொறி!
அநீதியின் அஸ்தமனத்தை எழுதப் போகும் – ஒரு
அதிசயப் புரட்சித் தீ!
அவளது தந்தை சிவராமன், மிக நிதானமாகத் தனது காலை உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு புதிய அதிகாரத் தோரணை தெரிந்தது. ஒரு காலத்தில் மதிய உணவை ஒரு சிறிய எவர்சில்வர் தூக்குவாளியில் எடுத்துச் சென்று, தன் தொழிலாளர்களுடன் வேப்பமரத்தடியில் அமர்ந்து உண்ட அதே மனிதரா இவர்? நிலாவால் நம்ப முடியவில்லை.
நிலா தனது தட்டில் இருந்த உணவைத் தொடவே இல்லை. அந்தப் பீங்கான் தட்டின் நேர்த்தியும், அதன் மேல் அடுக்கப்பட்டிருந்த விலை உயர்ந்த உணவுகளும் அவளுக்கு அருவருப்பைத் தந்தன. அவளது கண் முன்னே மருதூர் கிராமத்தின் அந்தப் பசுமையான வயல்களும், அவற்றின் மேல் அதிகார வர்க்கம் கிழித்திருக்கும் கறுப்புக் கோடுகளுமே தெரிந்தன. இளமாறன் விவரித்த அந்த விவசாயிகளின் கண்ணீர்க் கதைகள், அவளது காதுகளில் இடைவிடாது ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. அந்தத் தட்டில் இருந்த ஒவ்வொரு பருக்கையும் ஒரு விவசாயியின் கண்ணீராக அவளுக்குத் தோன்றியது.
"அப்பா..." நிலா மெல்ல அழைத்தாள். அவளது குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், அதே சமயம் ஒரு துணிச்சலும் கலந்திருந்தது.
சிவராமன் நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவரது கண்கள் இப்போது எப்போதுமே ஏதோ ஒரு லாபக் கணக்கைப் போட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் போலவே இருந்தன. "என்ன நிலா, சாப்பாடு பிடிக்கலையா? இன்னைக்கு ஏன் முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?" என்று மேலோட்டமான அக்கறையுடன் கேட்டார். அவரது அக்கறை கூட இப்போது ஒரு வணிக ஒப்பந்தத்தைப் போல அளவாகவே இருந்தது.
நிலா ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டு, தனது இதயத்தின் பாரத்தை வார்த்தைகளாக மாற்றினாள். "உடம்புக்கு ஒன்னும் இல்லப்பா... ஆனா மனசுக்குத் தான் சரியில்லை. மருதூர்ல நீங்க நிலம் வாங்குறதுல ஏதோ பிரச்சனைன்னு கேள்விப்பட்டேன். அங்க இருக்குற அப்பாவி விவசாயிகளை மிரட்டி, அவங்ககிட்ட இருந்து அடிமாட்டு விலைக்கு நிலத்தைப் பிடுங்குறதா எல்லாரும் பேசிக்கிறாங்க. இது உண்மையாப்பா?"
சிவராமனின் கையில் இருந்த வெள்ளி ஸ்பூன் ஒரு கணம் அந்தப் பீங்கான் தட்டில் மோதி ஒரு மெல்லிய சத்தத்தை எழுப்பியது. அந்தச் சத்தம் அந்தப் பிரம்மாண்டமான டைனிங் ஹாலில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியைப் போல ஒலித்தது. அவரது முகத்தில் லேசான அதிருப்தி நிழலாடி மறைந்தது. பின்னர் மீண்டும் அதே நிதானத்துடன் உணவை மென்று கொண்டே பதிலளித்தார்.
"நிலா... இதெல்லாம் பிசினஸ். உனக்கு இதெல்லாம் புரியாது. நீ இலக்கியம் படிக்கிற பொண்ணு, உலகமே ஒரு கவிதைன்னு நினைச்சுட்டு இருக்க. ஆனா நிஜம் வேற. ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கணும்னா சில இடங்கள்ல சில கசப்பான முடிவுகளை எடுத்துதான் ஆகணும். இது வெறும் நிலம் வாங்குற விஷயம் இல்ல, இது ஒரு பெரிய பொருளாதார மாற்றம். ஒரு காலத்துல நான் ஒரு சின்ன லெதர் ஃபேக்டரி வச்சிருந்தப்போ, பெரிய முதலைங்க என்னை எப்படி அமுக்கப் பார்த்தாங்கன்னு உனக்குத் தெரியும். இன்னைக்கு நான் ஒரு முதலையா மாறியிருக்கேன்னா, அதுக்குக் காரணம் இந்த உலகத்தோட விதிகளை நான் கத்துக்கிட்டதுதான்."
"நிஜம் வேறதான் அப்பா," நிலாவின் குரலில் இப்போது ஒரு உறுதி பிறந்தது. "ஆனா அந்த நிஜம் ஒருத்தரோட உசுரை வாங்குறதாவோ, பல தலைமுறையா வாழ்ந்தவங்களோட வாழ்வாதாரத்தை அழிக்கிறதாவோ இருக்கக் கூடாதே? தர்மலிங்கம் சொல்றதையெல்லாம் நீங்க ஏன் வேதவாக்கா ஏத்துக்குறீங்க? அவர் ஒரு அரசியல்வாதி, அவருக்கு லாபம் தான் முக்கியம். பணத்துக்காக எதை வேணும்னாலும் செய்வார். ஆனா நீங்க அப்படி இல்லையே? ஒரு தொழிலதிபரா உழைப்போட அருமை தெரிஞ்சவர் தானே நீங்க? அந்தத் தோல் தொழிற்சாலையில நீங்க சிந்துன ஒவ்வொரு துளி வேர்வையும் நேர்மையானதுன்னு நான் நம்புனேன் அப்பா."
சிவராமன் மெல்லச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் முன்னிருந்த கள்ளங்கபடமற்ற நேர்மை இல்லை; அதில் ஒருவிதமான வஞ்சகமான முதிர்ச்சி இருந்தது. "தர்மலிங்கம் சார் நமக்கு ஒரு பெரிய வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கார் நிலா. இந்த 'கிரீன் சிட்டி' ப்ராஜெக்ட் மட்டும் முடிஞ்சதுன்னா, நம்ம கம்பெனி அடுத்த லெவலுக்குப் போகும். நாம வெறும் ஒரு மாநில அளவுல நிக்காம, இந்திய அளவுல ஒரு பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனமா மாற முடியும். ஒரு பெரிய லட்சியத்தை அடைய சில சின்ன தியாகங்களைச் செஞ்சுதான் ஆகணும். அந்த விவசாயிகள் ஒரு நாள் இதை உணர்வாங்க. அவங்களுக்குக் கொடுக்கப்படுற நஷ்ட ஈடு அவங்க வாழ்க்கையை மாத்தும்."
"சின்ன தியாகமா?" நிலா ஆவேசமாக நாற்காலியைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தாள். "ஒரு விவசாயிக்கு அவனோட நிலம் தான் அவனோட அடையாளம், அவனோட கௌரவம், அவனோட உலகம். அதை அவன்கிட்ட இருந்து மிரட்டிப் பறிக்கிறது தியாகம் இல்லை அப்பா, அது அநீதி. நீங்க அந்தச் சின்ன லெதர் ஃபேக்டரி வச்சிருந்தப்போ, ஒரு தொழிலாளிக்கு அடிபட்டா கூட உங்க கை துடிக்குமே... அந்த ஈரமான மனசு கொண்ட அப்பா இப்போ எங்க போனாரு? இந்த மார்பிள் தரையும், ஏசி காற்றும் உங்க மனசை இவ்வளவு கல்லா மாத்திடுச்சா? இல்ல... அந்தத் தோல் தொழிற்சாலையில தோலைப் பதனிடுறப்போ உங்க மனசையும் சேர்த்துப் பதனிட்டு கல்லாக்கிக்கிட்டீங்களா?"
"நிலா! போதும் நிறுத்து," சிவராமன் மேசையை ஓங்கித் தட்டி குரலை உயர்த்தினார். அவரது கண்கள் சிவந்திருந்தன. "நீ இன்னும் உலக அனுபவம் இல்லாத சின்னப் பொண்ணு. இந்த உலகம் எப்படி இயங்குதுன்னு உனக்குத் தெரியாது. அறநெறி, தர்மம், நியாயம் இதெல்லாம் மேடையில பேசுறதுக்குச் சரியா இருக்கும். ஆனா நிஜ உலகத்துல பிசினஸ் பண்ணும்போது இதெல்லாம் வெறும் முட்டுக்கட்டைங்க. தர்மலிங்கம் சார் இல்லைன்னா இன்னைக்கு நாம இந்த மாளிகையில உட்கார்ந்துட்டு இருக்க முடியாது. ஒரு சின்னத் தோல் தொழிற்சாலை அதிபரா நான் இருந்திருந்தா, இன்னைக்கு விக்ரம் மாதிரி ஆளுங்க என் வாசல்ல வந்து நின்னிருப்பாங்க. ஆனா இன்னைக்கு நான் அவங்க கூட சரிசமமா உட்கார்ந்து பேசுறேன்னா, அதுக்கு நான் கொடுத்த விலை அதிகம். அந்தப் பாதுகாப்பை நான் இழக்கத் தயாரா இல்லை. நீ உன் கவிதைகளோடயும் புத்தகங்களோடயும் இரு, என் தொழிலுல தலையிடாதே."
சிவராமன் பேசப் பேச, நிலாவிற்கு அவர் முகத்தில் தனது தந்தை தெரியவில்லை. அவளது பார்வையில் தெரிந்த உருவம் தர்மலிங்கத்தின் நிழலாகவே தெரிந்தது. தர்மலிங்கம் எப்படியெல்லாம் கைகளை அசைத்துப் பேசுவாரோ, அதே பாணியை இப்போது சிவராமன் கையாண்டார். சிவராமனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் தர்மலிங்கத்தின் நரித்தனம் கலந்திருந்தது. அவரது தர்க்கங்கள், அந்தப் பேராசை பொதிந்த வார்த்தைகள், அந்த அதிகாரத் தோரணை – அனைத்தும் அவர் தனது ஆன்மாவைத் தர்மலிங்கத்திடம் அடகு வைத்துவிட்டதையே காட்டின.
நிலா அங்கிருந்து மெல்ல நகரத் தொடங்கினாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவளது தந்தை ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கி இருக்கலாம், ஆனால் அந்தச் சாம்ராஜ்யத்தின் அஸ்திவாரத்தில் ஒரு நேர்மையான மனிதனின் மரணம் நிகழ்ந்திருப்பதை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. சிவராமன் தனது தோல் தொழிற்சாலையில் தோல்களைப் பதனிடக் கற்றுக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் தர்மலிங்கமோ சிவராமனின் மனதையே பதனிட்டு, ஒரு கொடூரமான அதிகார எந்திரமாக மாற்றிவிட்டதை நிலா வேதனையுடன் உணர்ந்தாள்.
தன் தந்தை அறநெறிகளை அடகு வைத்துவிட்டு லாபத்தை நோக்கி ஓடுவது நிலாவை உள்ளுக்குள் ரணப்படுத்தியது. அவளது கண்கள் பனித்தன. ஒரு காலத்தில் அவளுக்கு உலகிலேயே மிகச் சிறந்த மனிதராகத் தெரிந்த தந்தை, இன்று அதிகாரத்தின் கைக்கூலியாக மாறிப்போனதை அவளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
அவள் மௌனமாக அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவள் விட்டுச் சென்ற தட்டில் உணவு அப்படியே இருந்தது. சிவராமன் எதையும் கவனிக்காதவர் போல மீண்டும் உணவில் கவனம் செலுத்தினார். நிலா தனது அறைக்குச் சென்று ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்தாள். வெளியே தெரிந்த அந்தச் செயற்கைத் தோட்டத்தின் அழகை விட, மருதூர் மண்ணின் அந்த ஈரமான வாசமும், அங்குள்ள மக்களின் வேதனையுமே அவளது நாசியில் வட்டமிட்டது.
இளமாறன் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நூறு சதவீதம் உண்மை என்று அவள் இப்போது உணர்ந்தாள். அவள் போராட வேண்டியது விக்ரமிடம் மட்டும் அல்ல, தன் தந்தையிடம் இருக்கும் அந்தப் பேராசையுடனும் தான். காதலுக்கும் பாசத்திற்கும் இடையே அவள் ஒரு மெல்லிய நூலில் நடப்பதைப் போல உணர்ந்தாள். ஆனால், அவளது மனசாட்சி அவளுக்கு ஒரு வழியைக் காட்டியது.
"மாறா... நீ செய்யுறது தான் சரி. என் அப்பா இழந்த அந்த நேர்மையை, உன் மூலமா நான் மீட்டெடுக்கணும். இது தர்மத்திற்கும் அநீதிக்குமான போர். இந்த மாளிகையின் மௌனத்தை விட, உன் பேனாவின் சத்தம் வலிமையானது," என்று மனதிற்குள் உறுதி பூண்டாள். அந்த மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான அமைதி அவளுக்கு ஒரு பெரிய பாரமாய் அழுத்தியது.
நிலாவின் அறையில் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன, ஆனால் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் புரட்சித்தீ எரியத் தொடங்கியது.
சிதைந்த பிம்பமும்... எழுந்த புரட்சியும்!
தந்தை செதுக்கிய சாம்ராஜ்யம் – இன்று
தர்மம் கொன்ற சுடுகாடாய்!
அஸ்திவாரத்தில் ஒரு நேர்மையின் பிணம் – அதைத்
தாங்க முடியாமல் நிலா தவித்தாள்!
தோல்களைப் பதனிட்ட தந்தை – இன்று
தன்னையே பதனிடக் கொடுத்தாரோ?
தர்மலிங்கம் வீசிய அதிகார வலையில் – ஒரு
இயந்திரமாக சிவராமன் மாறினாரோ?
அடகு வைக்கப்பட்ட அறநெறிகள் – வெறும்
அழுக்கு லாபத்தின் வேட்டையாய்!
கண்களில் தெரிந்த ஒளி மறைந்து – தந்தை
கைக்கூலியாய் நிற்பதை எங்ஙனம் ஜீரணிப்பாள்?
பசி மறந்த தட்டு அப்படியே இருக்க – அந்தப்
பனித்திரை கண்களில் வழிகிறது!
செயற்கைத் தோட்டத்தின் வசதியை விட – இன்று
மருதூர் மண்ணின் ஈரமே இனிக்கிறது!
விக்ரமிடம் மட்டுமல்ல போர் – தன்
தந்தையின் பேராசைக்கு எதிராகவும்!
காதலுக்கும் பாசத்திற்கும் நடுவே – ஒரு
கத்தி முனையில் அவளது பயணம்!
மாளிகையின் மௌனம் ஒரு பாரமாய் – இன்று
மனசாட்சி வழிகாட்டத் தொடங்கியது!
“அப்பா இழந்த நேர்மையை மாறா – உன்
பேனா முனையால் நான் மீட்பேன்!”
விளக்குகள் அணைந்தன அறையில் – ஆனால்
உள்ளுக்குள் ஒரு தீப்பொறி!
அநீதியின் அஸ்தமனத்தை எழுதப் போகும் – ஒரு
அதிசயப் புரட்சித் தீ!
