மழை மேகங்கள் சென்னையின் வானத்தை ஒரு பெரும் போர்வை போலப் போர்த்தி, பகலையே அந்தகாரமான மாலைப் பொழுதாக மாற்றியிருந்தன. ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் வாசலில் இருந்த அந்தப் பழைய மணி,
ஒரு மெல்லிய கிணுகிணுப்பு ஓசையுடன் நிலாவை வரவேற்றது. எப்போதும் உற்சாகம் தரும் அந்தக் காகித மணம், இன்று ஏனோ அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பற்ற உணர்வைத் தந்தது. அங்கிருந்த ஒவ்வொரு புத்தக அடுக்கும், எதையோ எச்சரிப்பதைப் போலவே அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவள் நேராக அந்தக் கடைசி மூலையில் இருந்த மேசைக்குச் சென்றாள். அங்கே இளமாறன் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவனது கைகளில் தவழும் அந்த மென்மையான கவிதைப் புத்தகங்கள் இன்று அங்கே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, சில சுருக்கப்பட்ட நில வரைபடங்களும், கசங்கிய கையெழுத்துக் குறிப்புகளும், சில புகைப்படங்களும் அந்த மேசை எங்கும் சிதறிக் கிடந்தன. அந்த புகைப்படங்களில் சில முதியவர்களின் கதறலும், மண்வெட்டியால் வெட்டப்பட்ட வயல்களின் ரணமும் உறைந்து கிடந்தன.
இளமாறன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன. பல இரவுகள் உறக்கத்தைத் தொலைத்து, அநீதியின் கால் தடங்களைத் தேடி அலைந்ததற்கான அடையாளங்கள் அந்த முகத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. நிலா அவனது எதிரே அமர்ந்தாள். சில நிமிடங்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு கனமான மௌனம் மட்டுமே நிலவியது. அது காதலர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளும் கவித்துவமான மௌனம் அல்ல; எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்கக் காத்திருக்கும் ஒரு எரிமலையின் மௌனம்.
"மருதூர் போயிட்டு வந்தியா மாறா?" நிலா தான் முதலில் அந்த மௌனத்தின் திரையைக் கிழித்தாள். அவளது குரலில் கவலை தேங்கியிருந்தது.
இளமாறன் மெல்லத் தலையசைத்தான். அவனது பார்வை மேசையிலிருந்த நில வரைபடத்தின் மீது நிலைத்திருந்தது. "போயிட்டு வந்தேன் நிலா. ஆனா, அங்க நான் பார்த்தது மனுஷங்களை இல்லை, நடைப்பிணங்களை. பல தலைமுறையா அந்த மண்ணையே சாமியா கும்பிட்டவங்க, இன்னைக்கு அதே மண்ணை இழந்துட்டு நிக்கிறாங்க. தர்மலிங்கத்தோட ஆட்கள் அங்க செஞ்சிட்டு இருக்குற அக்கிரமங்களை வார்த்தையால சொல்ல முடியாது நிலா. அங்க இருக்குற ஒவ்வொரு வயல் வரப்பிலும் ஒரு விவசாயியோட சாபம் படிஞ்சிருக்கு. நிலத்தை இழந்த ஒரு பெரியவர் என்கிட்ட கேக்குறார், 'தம்பி, எங்க சோத்துல மண்ணை அள்ளிப் போடறதுக்கு அரசாங்கம் எதுக்கு வண்டி அனுப்பணும்?'னு. அவரோட அந்தக் கேள்விக்கு என்கிட்ட பதில் இல்லை நிலா." அவனது குரலில் கோபம் ஒரு காட்டுத் தீயைப் போல ஜொலித்தது.
நிலா அவனது கவலையைப் புரிந்துகொண்டாள். அவளது கைகள் லேசாக நடுங்கின. மேஜை மீது இருந்த இளமாறனின் கைகளைத் தன் கைகளால் மெல்லப் பொத்திப் பிடித்தாள். "மாறா, நீ அந்தப் பத்திரிகையில எழுதப்போற கட்டுரை பத்தி எனக்குத் தெரியும். ஆனா... அது உனக்கு எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தைக் கொடுக்கும்னு நீ ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சியா? விக்ரம் சும்மா இருக்கமாட்டான். அவனோட அதிகாரமும், தர்மலிங்கத்தோட ஆதிக்கமும் உன்னை நசுக்கிடும். உன் உயிருக்கு ஆபத்து வரலாம் மாறா. எனக்கு அந்தப் பயம் தான் இப்போ அதிகமா இருக்கு," என்றாள் நிலா கண்கலங்கியபடி.
இளமாறன் அவளது கைகளைத் திருப்பி இறுக்கமாகப் பற்றினான். அந்தப் பிடியில் ஒரு போர்க்களத்து வீரனின் உறுதி இருந்தது. "உன் பயம் எனக்குப் புரியுது நிலா. ஆனா, ஒரு பத்திரிகையாளனா நான் மௌனமா இருக்கிறது, அந்த அநீதிக்குத் துணை போற மாதிரி. 'சமூக நீதி'ங்கிறது வெறும் என் பத்திரிகையோட பெயர் மட்டும் இல்லை, அது என் கொள்கை. உன் அப்பா அந்தத் திட்டத்துல ஒரு முக்கியப் பங்குதாரரா இருக்காருன்னு எனக்குத் தெரியும். அதைச் சொல்லும்போது எனக்குத் தயக்கமாத்தான் இருக்கு, ஆனா உண்மையைச் சொல்லியே ஆகணும். உண்மையை மூடி மறைக்கிறது, அந்த விவசாயிகளோட பிணத்து மேல நாம உட்கார்ந்து பேசுறதுக்குச் சமம்."
நிலா அவனது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு பக்கம் தந்தை, மறுபக்கம் நியாயம் என அவளது இதயம் ஒரு ஊசலாடும் தராசாக மாறியிருந்தது.
" "அப்பா... அவர் முன்பு இப்படிப்பட்டவர் இல்லை மாறா. தர்மலிங்கம் அவரை ஒரு அதிகாரப் பசி கொண்ட சிலந்தி வலையில் இரையாக்கிவிட்டார். லாபம், அதிகாரம், போலி கௌரவம் என அந்த மாயவலையின் நூலிழைகள் அவரை மெல்ல மெல்ல நெரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. நான் நியாயத்தைச் சொல்ல முயன்ற ஒவ்வொரு முறையும், அந்த வலையின் பிணைப்பு அவரை இன்னும் இறுக்கமாக்கிக் கொள்கிறதே தவிர, அவர் என் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை."
"நிலா, பயப்பட்டு ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்றதை விட, ஒரு போராட்டமா வாழ்றதுல தான் அர்த்தம் இருக்கு. அந்த மக்களோட சாபம் நம்ம யாரையும் நிம்மதியா வாழ விடாது. அந்த நிலங்கள் வெறும் மண் இல்லை நிலா, அது அந்த மக்களோட ஆன்மா. ஒரு தாயோட மடியைப் பிடுங்குற மாதிரி அந்த நிலத்தைப் பறிக்கிறாங்க. உன் அப்பா தப்பு செய்றார்னா, அதைச் சுட்டிக்காட்டுறது தான் மகளா நீ அவருக்குச் செய்யுற உண்மையான உதவி. அவருக்குப் பயப்பட்டு உண்மையை மறைச்சா, நீயும் அந்த அநீதியில ஒரு பங்குதாரர் ஆகிடுவ," என்றான் இளமாறன் நிதானமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் சவுக்கடியாக விழுந்தது.
அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் மூலை, அன்று ஒரு தார்மீக விசாரணைக்கான நீதிமன்றமாக மாறியது. சுற்றியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள், வரலாற்றின் மௌனச் சாட்சிகளாக அந்த இரண்டு இளம் இதயங்களின் உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. நிலாவிற்குத் தெரியும், இளமாறன் பின்வாங்க மாட்டான் என்று. அதே சமயம், தன் தந்தையின் வீழ்ச்சியை ஒரு மகளாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவும் அவளால் முடியாது. ஆனால், அநீதிக்கு எதிராகத் தன் காதலன் எடுக்கும் வாளுக்குத் தானும் உறை ஆக வேண்டும் என்று அவள் தீர்மானித்தாள்.
"நான் உனக்குத் தடையா இருக்க மாட்டேன் மாறா," நிலா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுக்குப் பின் உறுதியாகச் சொன்னாள். அவளது கண்களில் இப்போது ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது. "ஆனா, இந்த விளையாட்டுல நீ மட்டும் இல்ல, நானும் உன் கூட இருக்கேன். அந்தத் திட்டத்துல இருக்குற சில ரகசிய ஆவணங்கள், பினாமி பெயர்கள், லஞ்சப் பணப் பரிமாற்றம் இதெல்லாம் என் அப்பாவோட தனிப்பட்ட லாக்கர்ல இருக்கலாம். என்னால முடிஞ்ச உதவியை நான் உனக்குச் செய்றேன். ஆனா ஒன்னு... விக்ரம் ரொம்ப ஆபத்தானவன். அவன் உன்னைப் பத்தின தகவல்களை ஏற்கனவே சேகரிச்சிட்டு இருக்கான். உன் வீட்டு முகவரி, உன் தந்தை முத்துவேல் ஐயா பத்தின தகவல்கள் எல்லாம் அவன்கிட்ட இருக்கு."
இளமாறன் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தான். "அவன் தகவல்களைச் சேகரிக்கட்டும் நிலா, நான் உண்மைகளைச் சேகரிச்சிட்டு இருக்கேன். ரகசியங்களை விட உண்மைகள் எப்பவும் வலிமையானது. இந்த மாலை நேரத்துச் சந்திப்பு நம்ம காதலை மட்டும் உறுதிப்படுத்தல, நம்ம போராட்டத்தையும் உறுதிப்படுத்தியிருக்கு. நீ கொடுக்கப்போற அந்த ஆதாரங்கள் தான் இந்த அநீதி கோட்டையைத் தகர்க்கப்போற ஆயுதங்கள்," என்றான்.
வெளியே மழை ஓயாமல் பெய்து கொண்டிருந்தது. கடையின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் தெருவிளக்குகள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. இளமாறனின் கைகளில் இருந்த அந்த நில வரைபடங்கள் இப்போது வெறும் காகிதங்கள் அல்ல; அவை ஒரு போர்க்களத்தின் வியூகங்களாக மாறின. நிலா மௌனமாக அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். காதலுக்கும் நீதியுக்கும் இடையிலான இந்தப் பாதையில், இனி முட்கள் நிறைந்திருக்கும் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும், இளமாறனின் கரங்களை அவள் முன்னெப்போதையும் விட இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அந்த மாலைப் பொழுது
மென்முல்லையாய் மலரவில்லை...
வானம் அழுத மழையின் இரைச்சலில்,
வரலாறு தன் கோபத்தைத் தீட்டிக்கொண்டது!
மேகங்கள் கக்கியது மழையல்ல,
எதிர்காலத்தின் ரத்தக் கண்ணீர்!
மின்னல் கீறிய அந்த அந்தி வானம்,
நாளை நிகழப்போகும் பெரும் புரட்சியின்
சிகப்பு மையினால் எழுதப்பட்ட
முதல் அத்தியாயமானது!
நிலாவின் மென்மை, இளமாறனின் உறுதி...
இரண்டு இதயங்கள், ஒரு இலட்சியம்!
மழையின் சத்தத்தை விட
அவர்களின் மௌனம் உரக்கப் பேசியது;
காலத்தின் அடிச்சுவடுகளில்
நீதியைப் பொறிக்கத் துடித்தன துடிப்புகள்!
சொற்கள் இங்கே ஆயுதங்களாக மாற,
கண்ணீரின் ஈரப்பதம்—
புரட்சியின் கனலை அணைக்காமல்,
இன்னும் தீவிரமாய் ஊதித் தந்தது!
இது ஒரு காவியத்தின் தொடக்கமல்ல...
நீதி கேட்கும் நெஞ்சங்களின்
ரத்தமும் கண்ணீரும் கலந்த
புரட்சிகர முன்னுரை!
ஒரு மெல்லிய கிணுகிணுப்பு ஓசையுடன் நிலாவை வரவேற்றது. எப்போதும் உற்சாகம் தரும் அந்தக் காகித மணம், இன்று ஏனோ அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பற்ற உணர்வைத் தந்தது. அங்கிருந்த ஒவ்வொரு புத்தக அடுக்கும், எதையோ எச்சரிப்பதைப் போலவே அவளுக்குத் தோன்றியது.
அவள் நேராக அந்தக் கடைசி மூலையில் இருந்த மேசைக்குச் சென்றாள். அங்கே இளமாறன் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவனது கைகளில் தவழும் அந்த மென்மையான கவிதைப் புத்தகங்கள் இன்று அங்கே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, சில சுருக்கப்பட்ட நில வரைபடங்களும், கசங்கிய கையெழுத்துக் குறிப்புகளும், சில புகைப்படங்களும் அந்த மேசை எங்கும் சிதறிக் கிடந்தன. அந்த புகைப்படங்களில் சில முதியவர்களின் கதறலும், மண்வெட்டியால் வெட்டப்பட்ட வயல்களின் ரணமும் உறைந்து கிடந்தன.
இளமாறன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன. பல இரவுகள் உறக்கத்தைத் தொலைத்து, அநீதியின் கால் தடங்களைத் தேடி அலைந்ததற்கான அடையாளங்கள் அந்த முகத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. நிலா அவனது எதிரே அமர்ந்தாள். சில நிமிடங்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு கனமான மௌனம் மட்டுமே நிலவியது. அது காதலர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளும் கவித்துவமான மௌனம் அல்ல; எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்கக் காத்திருக்கும் ஒரு எரிமலையின் மௌனம்.
"மருதூர் போயிட்டு வந்தியா மாறா?" நிலா தான் முதலில் அந்த மௌனத்தின் திரையைக் கிழித்தாள். அவளது குரலில் கவலை தேங்கியிருந்தது.
இளமாறன் மெல்லத் தலையசைத்தான். அவனது பார்வை மேசையிலிருந்த நில வரைபடத்தின் மீது நிலைத்திருந்தது. "போயிட்டு வந்தேன் நிலா. ஆனா, அங்க நான் பார்த்தது மனுஷங்களை இல்லை, நடைப்பிணங்களை. பல தலைமுறையா அந்த மண்ணையே சாமியா கும்பிட்டவங்க, இன்னைக்கு அதே மண்ணை இழந்துட்டு நிக்கிறாங்க. தர்மலிங்கத்தோட ஆட்கள் அங்க செஞ்சிட்டு இருக்குற அக்கிரமங்களை வார்த்தையால சொல்ல முடியாது நிலா. அங்க இருக்குற ஒவ்வொரு வயல் வரப்பிலும் ஒரு விவசாயியோட சாபம் படிஞ்சிருக்கு. நிலத்தை இழந்த ஒரு பெரியவர் என்கிட்ட கேக்குறார், 'தம்பி, எங்க சோத்துல மண்ணை அள்ளிப் போடறதுக்கு அரசாங்கம் எதுக்கு வண்டி அனுப்பணும்?'னு. அவரோட அந்தக் கேள்விக்கு என்கிட்ட பதில் இல்லை நிலா." அவனது குரலில் கோபம் ஒரு காட்டுத் தீயைப் போல ஜொலித்தது.
நிலா அவனது கவலையைப் புரிந்துகொண்டாள். அவளது கைகள் லேசாக நடுங்கின. மேஜை மீது இருந்த இளமாறனின் கைகளைத் தன் கைகளால் மெல்லப் பொத்திப் பிடித்தாள். "மாறா, நீ அந்தப் பத்திரிகையில எழுதப்போற கட்டுரை பத்தி எனக்குத் தெரியும். ஆனா... அது உனக்கு எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தைக் கொடுக்கும்னு நீ ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சியா? விக்ரம் சும்மா இருக்கமாட்டான். அவனோட அதிகாரமும், தர்மலிங்கத்தோட ஆதிக்கமும் உன்னை நசுக்கிடும். உன் உயிருக்கு ஆபத்து வரலாம் மாறா. எனக்கு அந்தப் பயம் தான் இப்போ அதிகமா இருக்கு," என்றாள் நிலா கண்கலங்கியபடி.
இளமாறன் அவளது கைகளைத் திருப்பி இறுக்கமாகப் பற்றினான். அந்தப் பிடியில் ஒரு போர்க்களத்து வீரனின் உறுதி இருந்தது. "உன் பயம் எனக்குப் புரியுது நிலா. ஆனா, ஒரு பத்திரிகையாளனா நான் மௌனமா இருக்கிறது, அந்த அநீதிக்குத் துணை போற மாதிரி. 'சமூக நீதி'ங்கிறது வெறும் என் பத்திரிகையோட பெயர் மட்டும் இல்லை, அது என் கொள்கை. உன் அப்பா அந்தத் திட்டத்துல ஒரு முக்கியப் பங்குதாரரா இருக்காருன்னு எனக்குத் தெரியும். அதைச் சொல்லும்போது எனக்குத் தயக்கமாத்தான் இருக்கு, ஆனா உண்மையைச் சொல்லியே ஆகணும். உண்மையை மூடி மறைக்கிறது, அந்த விவசாயிகளோட பிணத்து மேல நாம உட்கார்ந்து பேசுறதுக்குச் சமம்."
நிலா அவனது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு பக்கம் தந்தை, மறுபக்கம் நியாயம் என அவளது இதயம் ஒரு ஊசலாடும் தராசாக மாறியிருந்தது.
" "அப்பா... அவர் முன்பு இப்படிப்பட்டவர் இல்லை மாறா. தர்மலிங்கம் அவரை ஒரு அதிகாரப் பசி கொண்ட சிலந்தி வலையில் இரையாக்கிவிட்டார். லாபம், அதிகாரம், போலி கௌரவம் என அந்த மாயவலையின் நூலிழைகள் அவரை மெல்ல மெல்ல நெரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. நான் நியாயத்தைச் சொல்ல முயன்ற ஒவ்வொரு முறையும், அந்த வலையின் பிணைப்பு அவரை இன்னும் இறுக்கமாக்கிக் கொள்கிறதே தவிர, அவர் என் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை."
"நிலா, பயப்பட்டு ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்றதை விட, ஒரு போராட்டமா வாழ்றதுல தான் அர்த்தம் இருக்கு. அந்த மக்களோட சாபம் நம்ம யாரையும் நிம்மதியா வாழ விடாது. அந்த நிலங்கள் வெறும் மண் இல்லை நிலா, அது அந்த மக்களோட ஆன்மா. ஒரு தாயோட மடியைப் பிடுங்குற மாதிரி அந்த நிலத்தைப் பறிக்கிறாங்க. உன் அப்பா தப்பு செய்றார்னா, அதைச் சுட்டிக்காட்டுறது தான் மகளா நீ அவருக்குச் செய்யுற உண்மையான உதவி. அவருக்குப் பயப்பட்டு உண்மையை மறைச்சா, நீயும் அந்த அநீதியில ஒரு பங்குதாரர் ஆகிடுவ," என்றான் இளமாறன் நிதானமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் சவுக்கடியாக விழுந்தது.
அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் மூலை, அன்று ஒரு தார்மீக விசாரணைக்கான நீதிமன்றமாக மாறியது. சுற்றியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள், வரலாற்றின் மௌனச் சாட்சிகளாக அந்த இரண்டு இளம் இதயங்களின் உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. நிலாவிற்குத் தெரியும், இளமாறன் பின்வாங்க மாட்டான் என்று. அதே சமயம், தன் தந்தையின் வீழ்ச்சியை ஒரு மகளாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவும் அவளால் முடியாது. ஆனால், அநீதிக்கு எதிராகத் தன் காதலன் எடுக்கும் வாளுக்குத் தானும் உறை ஆக வேண்டும் என்று அவள் தீர்மானித்தாள்.
"நான் உனக்குத் தடையா இருக்க மாட்டேன் மாறா," நிலா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுக்குப் பின் உறுதியாகச் சொன்னாள். அவளது கண்களில் இப்போது ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது. "ஆனா, இந்த விளையாட்டுல நீ மட்டும் இல்ல, நானும் உன் கூட இருக்கேன். அந்தத் திட்டத்துல இருக்குற சில ரகசிய ஆவணங்கள், பினாமி பெயர்கள், லஞ்சப் பணப் பரிமாற்றம் இதெல்லாம் என் அப்பாவோட தனிப்பட்ட லாக்கர்ல இருக்கலாம். என்னால முடிஞ்ச உதவியை நான் உனக்குச் செய்றேன். ஆனா ஒன்னு... விக்ரம் ரொம்ப ஆபத்தானவன். அவன் உன்னைப் பத்தின தகவல்களை ஏற்கனவே சேகரிச்சிட்டு இருக்கான். உன் வீட்டு முகவரி, உன் தந்தை முத்துவேல் ஐயா பத்தின தகவல்கள் எல்லாம் அவன்கிட்ட இருக்கு."
இளமாறன் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தான். "அவன் தகவல்களைச் சேகரிக்கட்டும் நிலா, நான் உண்மைகளைச் சேகரிச்சிட்டு இருக்கேன். ரகசியங்களை விட உண்மைகள் எப்பவும் வலிமையானது. இந்த மாலை நேரத்துச் சந்திப்பு நம்ம காதலை மட்டும் உறுதிப்படுத்தல, நம்ம போராட்டத்தையும் உறுதிப்படுத்தியிருக்கு. நீ கொடுக்கப்போற அந்த ஆதாரங்கள் தான் இந்த அநீதி கோட்டையைத் தகர்க்கப்போற ஆயுதங்கள்," என்றான்.
வெளியே மழை ஓயாமல் பெய்து கொண்டிருந்தது. கடையின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் தெருவிளக்குகள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. இளமாறனின் கைகளில் இருந்த அந்த நில வரைபடங்கள் இப்போது வெறும் காகிதங்கள் அல்ல; அவை ஒரு போர்க்களத்தின் வியூகங்களாக மாறின. நிலா மௌனமாக அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். காதலுக்கும் நீதியுக்கும் இடையிலான இந்தப் பாதையில், இனி முட்கள் நிறைந்திருக்கும் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும், இளமாறனின் கரங்களை அவள் முன்னெப்போதையும் விட இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அந்த மாலைப் பொழுது
மென்முல்லையாய் மலரவில்லை...
வானம் அழுத மழையின் இரைச்சலில்,
வரலாறு தன் கோபத்தைத் தீட்டிக்கொண்டது!
மேகங்கள் கக்கியது மழையல்ல,
எதிர்காலத்தின் ரத்தக் கண்ணீர்!
மின்னல் கீறிய அந்த அந்தி வானம்,
நாளை நிகழப்போகும் பெரும் புரட்சியின்
சிகப்பு மையினால் எழுதப்பட்ட
முதல் அத்தியாயமானது!
நிலாவின் மென்மை, இளமாறனின் உறுதி...
இரண்டு இதயங்கள், ஒரு இலட்சியம்!
மழையின் சத்தத்தை விட
அவர்களின் மௌனம் உரக்கப் பேசியது;
காலத்தின் அடிச்சுவடுகளில்
நீதியைப் பொறிக்கத் துடித்தன துடிப்புகள்!
சொற்கள் இங்கே ஆயுதங்களாக மாற,
கண்ணீரின் ஈரப்பதம்—
புரட்சியின் கனலை அணைக்காமல்,
இன்னும் தீவிரமாய் ஊதித் தந்தது!
இது ஒரு காவியத்தின் தொடக்கமல்ல...
நீதி கேட்கும் நெஞ்சங்களின்
ரத்தமும் கண்ணீரும் கலந்த
புரட்சிகர முன்னுரை!
