இரவு பத்து மணியைத் தாண்டியிருந்தது. சென்னையின் அந்தச் சிறிய சந்துக்குள் இருந்த பழைய ஓட்டு வீட்டின் கதவு ஈனஸ்வரத்தில் முனகியது.
இளமாறன் உள்ளே நுழைந்தபோது, வரவேற்பறையில் மங்கலான வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. ஒரு பழைய மேஜை விளக்கு, அதன் மஞ்சள் நிற ஒளியை ஒரு வட்டத்திற்குள் மட்டும் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஒளி வட்டத்தில் ஒரு தடித்த புத்தகம் விரிந்து கிடக்க, அதன் பின்னால் முத்துவேல் அமர்ந்திருந்தார்.
ஓய்வுபெற்ற வருவாய்த்துறை அதிகாரி. முப்பது ஆண்டுகால அரசுப் பணியில் அவர் சம்பாதித்தது இரண்டு விஷயங்கள் மட்டுமே: ஒன்று, எதற்கும் வளைந்து கொடுக்காத அந்த நேர்மை; மற்றொன்று, பூர்வீகமாக வந்த இந்தச் சிறிய ஓட்டு வீடு. அவரைச் சுற்றியிருந்த அலமாரிகளில் அடுக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்கள் தான் அவரது உலகத்தின் விலைமதிப்பற்ற சொத்துக்கள்.
"இன்னும் தூங்கலையாப்பா?" இளமாறன் தனது பையை ஓரத்தில் வைத்தபடி கேட்டான்.
முத்துவேல் தனது மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றி மேஜை மீது வைத்தார். அவரது கண்கள் சோர்வாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு தெளிவான ஒளி இருந்தது. "உன் கட்டுரையைப் படிச்சுட்டு இருந்தேன் மாறா... 'சமூக நீதி'யோட இந்த வார இதழ்ல நீ எழுதின அந்த 'நில மோசடி' கட்டுரை," என்றார் நிதானமாக.
இளமாறன் ஆர்வம் தாளாமல் அவர் அருகில் அமர்ந்தான். "எப்படி இருந்ததுப்பா? விக்ரம் மாதிரியான ஆளுங்களோட முகத்திரையை இதைவிட வேகமா கிழிக்க முடியாதுன்னு நினைக்கிறேன்," என்றான் உற்சாகத்துடன்.
முத்துவேல் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டார். "வேகம் இருக்கு மாறா... ஆனா விவேகம் இன்னும் வேணும். அதிகாரத்தை எதிர்க்கும்போது, உன் கால் தரையில பலமா இருக்கணும். வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வீசுற வார்த்தைகள் எதிரியை விட உன்னைத்தான் அதிகமா பாதிக்கும். நீ ஒரு கல்லைத் தூக்கி எறியும்போது, அது இலக்கை அடிக்கலைன்னா, அந்தப் பகைவன் உன்னைத் துரத்த ஆரம்பிப்பான். அப்போ உனக்கு ஓடத் தெரிஞ்சிருக்கணும், அல்லது எதிர்த்து நிக்கிற அளவுக்குப் பலம் இருக்கணும். இது ரெண்டும் இல்லாம அதிகாரத்தை உரசாதே. அவங்க உன்னை உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிடுவாங்க."
இளமாறனின் முகத்தில் லேசான எரிச்சல் படர்ந்தது. அவனது இளரத்தம் தந்தையின் இந்த நிதானமான அறிவுரையை 'பயம்' என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டது. "எவ்வளவு நாள் தான்ப்பா பயந்துட்டே இருக்கிறது? நீங்க வருவாய்த்துறை அதிகாரியா இருந்தப்போ, உங்களைச் சுத்தி எவ்வளவு ஊழல் நடந்ததுன்னு எனக்குத் தெரியும். அப்போ நீங்க அமைதியா சகிச்சிக்கிட்டு இருந்ததுனாலதான் இன்னைக்கும் நாம இந்தச் சின்ன வீட்டுலயும், நீங்க ஒரு பழைய சைக்கிளையும் மட்டும் வச்சுக்கிட்டு காலத்தைத் தள்ளுறோம்," என்றான் ஆதங்கத்துடன்.
அந்த வார்த்தைகள் முத்துவேலின் மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய வலியை ஏற்படுத்தினாலும், அவர் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மட்டுமே பூத்தது.
"நேர்மையா இருந்ததுனால நமக்கு என்ன கிடைச்சதுன்னு கேட்கிறியா மாறா? இதோ, இந்தப் பழைய சைக்கிளும், இந்தச் சின்ன வீடும் மட்டும்தான் வெளியுலகுக்குத் தெரியும். ஆனா, இதையும் தாண்டி எனக்கு ஒன்னு கிடைச்சிருக்கு... அது 'நிம்மதியான தூக்கம்'. கோடிக்கணக்கான ரூபாய் வச்சிருக்கவங்களுக்குக் கிடைக்காத அந்த அமைதியான தூக்கம் எனக்கு இருக்கு. படுக்கையில விழுந்த அஞ்சு நிமிஷத்துல என் கண்ணை மூடினா, காலையில தான் திறப்பேன். நாளைக்கு விடியும்போது எந்தப் போலீஸ் வந்து என் கதவைத் தட்டும்ங்கிற பயம் எனக்கில்லை. எந்த லாக்கர்ல பணத்தை ஒளிச்சு வைக்கணும்ங்கிற கவலை எனக்கில்லை."
அவர் எழுந்து வந்து இளமாறனின் தோளில் கை வைத்தார். "மாறா, அதிகாரம்ங்கிறது ஒரு புலி மாதிரி. அதைக் கீழே இறக்கிவிடணும்னா ரொம்ப சாதுர்யமா செயல்படணும். நீ ஒரு உண்மையைச் சொல்லப் போறேன்னா, அதுக்காக நீ கொடுக்கப் போற விலை பெருசு. நீ எப்போ விலை போகாதவனா இருக்கியோ, அப்போதான் உன் பேனாவுக்கு வலிமை வரும். நான் என் வாழ்க்கையில ஒரு பைசா கூட அநியாயமா வாங்கலங்கிற அந்தத் திமிர் தான் இன்னைக்கும் என்னை நிமிர்ந்து நடக்க வைக்குது. நீயும் அதே திமிரோட இருக்கணும்னு தான் நான் ஆசைப்படுறேன்."
இளமாறன் அமைதியானான். தந்தையின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தெளிவு அவனுக்கு ஏதோ ஒன்றை உணர்த்தியது. ஒரு அதிகாரியாக அவர் எத்தனையோ கோடிகளைப் பார்த்திருப்பார், ஆனால் இன்று அவர் அணிந்திருக்கும் அந்தச் சாதாரணப் பருத்தி வேட்டியும், இந்த அமைதியான வாழ்வும் தான் உண்மையான வெற்றி என்பதை அவனது மனம் மெல்ல ஏற்கத் தொடங்கியது.
"ஆனாப்பா, விக்ரம் மாதிரி ஆளுங்க செய்யுற அநீதியை சும்மா பார்த்துட்டு இருக்க முடியல," என்றான் இளமாறன் தாழ்ந்த குரலில்.
"சும்மா இருக்கச் சொல்லல மாறா... போரிடு. ஆனா, போர்க்களத்துல ஆயுதத்தை விட மூளைதான் முக்கியம். நீ சேகரிக்கிற ஒவ்வொரு ஆதாரமும் ஒரு ஆணித்தரமான சாட்சியமா இருக்கணும். அவங்க உன்னைச் சிறையில போடலாம், உன் பேனாவைப் பறிக்கலாம். ஆனா, உன் மனசுல இருக்கிற உண்மையை யாராலயும் திருட முடியாது. அந்தத் தூய்மை உன்கிட்ட இருந்தா, காலம் உனக்குத் துணையா இருக்கும்," என்றார் முத்துவேல்.
அன்று இரவு, ஜன்னல் வழியாக வந்த குளிர்ந்த காற்று அந்தச் சிறிய வீட்டைத் தழுவியது. தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அந்தத் தார்மீக உரையாடல், இளமாறனின் மனதிற்குள் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. அதுவரை அவன் அதிகாரத்தை ஒரு பகையாக மட்டுமே பார்த்தான்; ஆனால் இப்போது அதை எப்படி வீழ்த்த வேண்டும் என்ற வியூகத்தைத் தன் தந்தையின் அனுபவப் பாடத்திலிருந்து கற்கத் தொடங்கினான்.
வெளியே தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பழைய சைக்கிள் நிழலாகத் தெரிந்தது. அது வறுமையின் அடையாளம் அல்ல, ஒரு மனிதன் தன் நேர்மையைக் காப்பதற்காகக் கொடுத்த விலையின் அடையாளம் என்பது இளமாறனுக்கு அன்றுதான் புரிந்தது.
அன்று இரவு படுக்கையில் படுத்தபோது இளமாறனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. தந்தையின் வார்த்தைகள் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அதே சமயம், அவனது நினைவுகள் 'தமிழ் அமுது' கடையின் அந்த மேசைக்கும் அந்தப் பெண் - நிலா, எழுதிய கவிதைக்கும் சென்றன.
.அவன் அதற்குப் பதில் எழுதியிருந்தான். நாளை அவள் வருவாளா? அதைப் பார்ப்பாளா? அவளது மௌனம் என்ன சொல்லப் போகிறது? தந்தையின் அறநெறிகளுக்கும், தனது போராட்டக் குணத்திற்கும் நடுவே, இந்த முகமறியா காதல் அவனுக்கு ஒரு இனிய சுமையாகத் தெரிந்தது. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் வானம், அன்று கவிதைகளால் நிறைந்திருந்தது.
கடிகாரத்தின் ‘டிக்-டிக்’ சத்தம்
நிசப்தத்தை கிழித்துச் செல்கிறது...
உலகம் முழுவதும் உறக்கத்தில் ஆழ,
என் விழிகளில் மட்டும்
தூக்கம் என்ற சொல்லே
அகராதியில் இல்லாமல் போனது!
இருளும் ஒளியும்
கண்ணாமூச்சி ஆடும் இந்த நிசியில்,
தலையணை நனைந்தாலும்
ஏக்கங்கள் காய்வதில்லை.
நிமிடங்கள் பாரமாகிப் போகின்றன...
விடியல் என்பது ஒரு முடிவல்ல,
மறுபடி ஒரு நீண்ட பகலின் தொடக்கம் மட்டுமே!
ஆனாலும்...
இந்தத் தனிமை எனக்குப் பாரமில்லை.
நீ வருவாய் அல்லது
என் ஏக்கம் தீருமெனும்
அந்த ஒரு நீண்ட காத்திருப்பு தான்,
உறக்கம் தொலைந்த என் இரவுக்கு
உயிருள்ள துணையாகிப் போனது!
இளமாறன் உள்ளே நுழைந்தபோது, வரவேற்பறையில் மங்கலான வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. ஒரு பழைய மேஜை விளக்கு, அதன் மஞ்சள் நிற ஒளியை ஒரு வட்டத்திற்குள் மட்டும் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஒளி வட்டத்தில் ஒரு தடித்த புத்தகம் விரிந்து கிடக்க, அதன் பின்னால் முத்துவேல் அமர்ந்திருந்தார்.
ஓய்வுபெற்ற வருவாய்த்துறை அதிகாரி. முப்பது ஆண்டுகால அரசுப் பணியில் அவர் சம்பாதித்தது இரண்டு விஷயங்கள் மட்டுமே: ஒன்று, எதற்கும் வளைந்து கொடுக்காத அந்த நேர்மை; மற்றொன்று, பூர்வீகமாக வந்த இந்தச் சிறிய ஓட்டு வீடு. அவரைச் சுற்றியிருந்த அலமாரிகளில் அடுக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்கள் தான் அவரது உலகத்தின் விலைமதிப்பற்ற சொத்துக்கள்.
"இன்னும் தூங்கலையாப்பா?" இளமாறன் தனது பையை ஓரத்தில் வைத்தபடி கேட்டான்.
முத்துவேல் தனது மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றி மேஜை மீது வைத்தார். அவரது கண்கள் சோர்வாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு தெளிவான ஒளி இருந்தது. "உன் கட்டுரையைப் படிச்சுட்டு இருந்தேன் மாறா... 'சமூக நீதி'யோட இந்த வார இதழ்ல நீ எழுதின அந்த 'நில மோசடி' கட்டுரை," என்றார் நிதானமாக.
இளமாறன் ஆர்வம் தாளாமல் அவர் அருகில் அமர்ந்தான். "எப்படி இருந்ததுப்பா? விக்ரம் மாதிரியான ஆளுங்களோட முகத்திரையை இதைவிட வேகமா கிழிக்க முடியாதுன்னு நினைக்கிறேன்," என்றான் உற்சாகத்துடன்.
முத்துவேல் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டார். "வேகம் இருக்கு மாறா... ஆனா விவேகம் இன்னும் வேணும். அதிகாரத்தை எதிர்க்கும்போது, உன் கால் தரையில பலமா இருக்கணும். வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வீசுற வார்த்தைகள் எதிரியை விட உன்னைத்தான் அதிகமா பாதிக்கும். நீ ஒரு கல்லைத் தூக்கி எறியும்போது, அது இலக்கை அடிக்கலைன்னா, அந்தப் பகைவன் உன்னைத் துரத்த ஆரம்பிப்பான். அப்போ உனக்கு ஓடத் தெரிஞ்சிருக்கணும், அல்லது எதிர்த்து நிக்கிற அளவுக்குப் பலம் இருக்கணும். இது ரெண்டும் இல்லாம அதிகாரத்தை உரசாதே. அவங்க உன்னை உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிடுவாங்க."
இளமாறனின் முகத்தில் லேசான எரிச்சல் படர்ந்தது. அவனது இளரத்தம் தந்தையின் இந்த நிதானமான அறிவுரையை 'பயம்' என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டது. "எவ்வளவு நாள் தான்ப்பா பயந்துட்டே இருக்கிறது? நீங்க வருவாய்த்துறை அதிகாரியா இருந்தப்போ, உங்களைச் சுத்தி எவ்வளவு ஊழல் நடந்ததுன்னு எனக்குத் தெரியும். அப்போ நீங்க அமைதியா சகிச்சிக்கிட்டு இருந்ததுனாலதான் இன்னைக்கும் நாம இந்தச் சின்ன வீட்டுலயும், நீங்க ஒரு பழைய சைக்கிளையும் மட்டும் வச்சுக்கிட்டு காலத்தைத் தள்ளுறோம்," என்றான் ஆதங்கத்துடன்.
அந்த வார்த்தைகள் முத்துவேலின் மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய வலியை ஏற்படுத்தினாலும், அவர் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மட்டுமே பூத்தது.
"நேர்மையா இருந்ததுனால நமக்கு என்ன கிடைச்சதுன்னு கேட்கிறியா மாறா? இதோ, இந்தப் பழைய சைக்கிளும், இந்தச் சின்ன வீடும் மட்டும்தான் வெளியுலகுக்குத் தெரியும். ஆனா, இதையும் தாண்டி எனக்கு ஒன்னு கிடைச்சிருக்கு... அது 'நிம்மதியான தூக்கம்'. கோடிக்கணக்கான ரூபாய் வச்சிருக்கவங்களுக்குக் கிடைக்காத அந்த அமைதியான தூக்கம் எனக்கு இருக்கு. படுக்கையில விழுந்த அஞ்சு நிமிஷத்துல என் கண்ணை மூடினா, காலையில தான் திறப்பேன். நாளைக்கு விடியும்போது எந்தப் போலீஸ் வந்து என் கதவைத் தட்டும்ங்கிற பயம் எனக்கில்லை. எந்த லாக்கர்ல பணத்தை ஒளிச்சு வைக்கணும்ங்கிற கவலை எனக்கில்லை."
அவர் எழுந்து வந்து இளமாறனின் தோளில் கை வைத்தார். "மாறா, அதிகாரம்ங்கிறது ஒரு புலி மாதிரி. அதைக் கீழே இறக்கிவிடணும்னா ரொம்ப சாதுர்யமா செயல்படணும். நீ ஒரு உண்மையைச் சொல்லப் போறேன்னா, அதுக்காக நீ கொடுக்கப் போற விலை பெருசு. நீ எப்போ விலை போகாதவனா இருக்கியோ, அப்போதான் உன் பேனாவுக்கு வலிமை வரும். நான் என் வாழ்க்கையில ஒரு பைசா கூட அநியாயமா வாங்கலங்கிற அந்தத் திமிர் தான் இன்னைக்கும் என்னை நிமிர்ந்து நடக்க வைக்குது. நீயும் அதே திமிரோட இருக்கணும்னு தான் நான் ஆசைப்படுறேன்."
இளமாறன் அமைதியானான். தந்தையின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தெளிவு அவனுக்கு ஏதோ ஒன்றை உணர்த்தியது. ஒரு அதிகாரியாக அவர் எத்தனையோ கோடிகளைப் பார்த்திருப்பார், ஆனால் இன்று அவர் அணிந்திருக்கும் அந்தச் சாதாரணப் பருத்தி வேட்டியும், இந்த அமைதியான வாழ்வும் தான் உண்மையான வெற்றி என்பதை அவனது மனம் மெல்ல ஏற்கத் தொடங்கியது.
"ஆனாப்பா, விக்ரம் மாதிரி ஆளுங்க செய்யுற அநீதியை சும்மா பார்த்துட்டு இருக்க முடியல," என்றான் இளமாறன் தாழ்ந்த குரலில்.
"சும்மா இருக்கச் சொல்லல மாறா... போரிடு. ஆனா, போர்க்களத்துல ஆயுதத்தை விட மூளைதான் முக்கியம். நீ சேகரிக்கிற ஒவ்வொரு ஆதாரமும் ஒரு ஆணித்தரமான சாட்சியமா இருக்கணும். அவங்க உன்னைச் சிறையில போடலாம், உன் பேனாவைப் பறிக்கலாம். ஆனா, உன் மனசுல இருக்கிற உண்மையை யாராலயும் திருட முடியாது. அந்தத் தூய்மை உன்கிட்ட இருந்தா, காலம் உனக்குத் துணையா இருக்கும்," என்றார் முத்துவேல்.
அன்று இரவு, ஜன்னல் வழியாக வந்த குளிர்ந்த காற்று அந்தச் சிறிய வீட்டைத் தழுவியது. தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அந்தத் தார்மீக உரையாடல், இளமாறனின் மனதிற்குள் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. அதுவரை அவன் அதிகாரத்தை ஒரு பகையாக மட்டுமே பார்த்தான்; ஆனால் இப்போது அதை எப்படி வீழ்த்த வேண்டும் என்ற வியூகத்தைத் தன் தந்தையின் அனுபவப் பாடத்திலிருந்து கற்கத் தொடங்கினான்.
வெளியே தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பழைய சைக்கிள் நிழலாகத் தெரிந்தது. அது வறுமையின் அடையாளம் அல்ல, ஒரு மனிதன் தன் நேர்மையைக் காப்பதற்காகக் கொடுத்த விலையின் அடையாளம் என்பது இளமாறனுக்கு அன்றுதான் புரிந்தது.
அன்று இரவு படுக்கையில் படுத்தபோது இளமாறனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. தந்தையின் வார்த்தைகள் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அதே சமயம், அவனது நினைவுகள் 'தமிழ் அமுது' கடையின் அந்த மேசைக்கும் அந்தப் பெண் - நிலா, எழுதிய கவிதைக்கும் சென்றன.
.அவன் அதற்குப் பதில் எழுதியிருந்தான். நாளை அவள் வருவாளா? அதைப் பார்ப்பாளா? அவளது மௌனம் என்ன சொல்லப் போகிறது? தந்தையின் அறநெறிகளுக்கும், தனது போராட்டக் குணத்திற்கும் நடுவே, இந்த முகமறியா காதல் அவனுக்கு ஒரு இனிய சுமையாகத் தெரிந்தது. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் வானம், அன்று கவிதைகளால் நிறைந்திருந்தது.
கடிகாரத்தின் ‘டிக்-டிக்’ சத்தம்
நிசப்தத்தை கிழித்துச் செல்கிறது...
உலகம் முழுவதும் உறக்கத்தில் ஆழ,
என் விழிகளில் மட்டும்
தூக்கம் என்ற சொல்லே
அகராதியில் இல்லாமல் போனது!
இருளும் ஒளியும்
கண்ணாமூச்சி ஆடும் இந்த நிசியில்,
தலையணை நனைந்தாலும்
ஏக்கங்கள் காய்வதில்லை.
நிமிடங்கள் பாரமாகிப் போகின்றன...
விடியல் என்பது ஒரு முடிவல்ல,
மறுபடி ஒரு நீண்ட பகலின் தொடக்கம் மட்டுமே!
ஆனாலும்...
இந்தத் தனிமை எனக்குப் பாரமில்லை.
நீ வருவாய் அல்லது
என் ஏக்கம் தீருமெனும்
அந்த ஒரு நீண்ட காத்திருப்பு தான்,
உறக்கம் தொலைந்த என் இரவுக்கு
உயிருள்ள துணையாகிப் போனது!
