மறுநாள் காலை. மருதூர் கிராமத்தின் எல்லையில் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே, போர்க்களத்திற்கான முரசொலி கேட்கத் தொடங்கியது. பனிமூட்டம் விலகாத அந்த அதிகாலையில், கிராமத்தின் நுழைவாயிலில்
இருந்த பெரிய ஆலமரத்தைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரு பெருங்கடலெனத் திரண்டிருந்தனர். இது வெறும் போராட்டம் அல்ல; அது ஒரு மண்ணின் வாழ்வாதாரத்தை மீட்கும் இறுதி யுத்தம்.
ஆண்களின் கைகளில் பல தலைமுறைகளாக மண்ணைப் பிளந்த மண்வெட்டிகள் இன்று ஆயுதங்களாக மின்னின. பெண்களின் கைகளில் துடைப்பங்களும், இளைஞர்களின் கைகளில் அநீதிக்கு எதிரான கறுப்புக் கொடிகளும் காற்றில் படபடத்தன. கூட்டத்தின் முன்னால் இளமாறன் நின்றிருந்தான். அவனது காயம்பட்ட கையில் ஒரு கறுப்புத் துணி கட்டப்பட்டிருந்தது; அது அவனது வலியின் அடையாளம் மட்டுமல்ல, விக்ரமின் அழிவிற்கான தொடக்கமும் கூட. நிலா அவனுக்கு அருகில், ஒரு எளிய பருத்திச் சேலையில், அந்த மாளிகையின் ஆடம்பரங்களைத் துறந்து அந்த மண்ணின் மகளாகவே மாறி நின்றிருந்தாள்.
"அதோ வர்றாங்க! அந்தப் பாவிங்க வர்றாங்க!" என்று ஒரு இளைஞன் கத்தினான்.
தூரத்தில் புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு பத்து வெள்ளை நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார்கள் அணிவகுத்து வந்தன. அவற்றுக்கு முன்னும் பின்னும் போலீஸ் வாகனங்கள் சைரன் ஒலிக்க வந்தன. விக்ரம், தனது கறுப்பு நிறக் கண்ணாடிக்குப் பின்னால் ஒரு அசுரக் கர்வத்தோடு அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் நிலாவின் தந்தை சிவராமன் அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகம் குன்றிப் போய், நடுக்கத்தோடும் குற்றவுணர்வோடும் காணப்பட்டது. தன் மகளே தனக்கு எதிராக நிற்பாள் என்று அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
கார்கள் கிராமத்தின் எல்லையில் உள்ள தடுப்புகளுக்கு முன்னால் நிறுத்தப்பட்டன. விக்ரம் காரிலிருந்து இறங்கிய அந்த விநாடியில், திரண்டிருந்த மக்கள் எழுப்பிய "வெளியே போ! மக்கள் துரோகியே வெளியே போ!" என்ற கோஷம் அந்த இடத்தையே அதிர வைத்தது. பறவைகள் பயந்து வானில் பறந்தன.
காரிலிருந்து இறங்கிய இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன், தனது இடுப்பில் இருந்த கைத்துப்பாக்கியைத் தடவியபடி அதிகாரத் தோரணையில் முன்னால் வந்தார். திரண்டிருந்த மக்களை ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தவர், மெகாபோனை எடுத்து கரகரப்பான குரலில் எச்சரிக்கத் தொடங்கினார்:
“எல்லாரும் கவனிங்க! இது அரசாங்கத்தால் முறைப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்ட ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தோட பூமி பூஜை. கலெக்டர் ஆர்டர் படி இங்க 144 தடை உத்தரவு அமல்ல இருக்கு. சட்டத்தை மீறி யாரும் இங்க கூட்டமா நிக்கக் கூடாது. மரியாதையா எல்லாரும் கலைஞ்சு போங்க! மீறினா... லாத்தி சார்ஜ் பண்ணவும், தேவைப்பட்டா துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தவும் தயங்க மாட்டோம். உங்க உசுரு உங்களுக்கு முக்கியம்னா, அஞ்சு நிமிஷத்துல இந்த இடத்தை காலி பண்ணுங்க!” என்று எச்சரித்தார். இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் கண்கள் சிவந்து, அதிகாரத்தின் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தார்
“இளமாறா! உன்னோட பேனா முனையில வர்ற கற்பனைக்கதைங்க இங்க வேலைக்கு ஆகாது. அரசு அனுமதி கொடுத்தாச்சு, என்னோட கன் (Gun) பேசுறதுக்கு முன்னாடி எல்லாரும் இங்கிருந்து ஓடிப் போயிருங்க!” என்றுகர்ஜித்தார் .
இளமாறன் பின்வாங்கவில்லை. அவனது கண்கள் ராஜேந்திரனின் கண்களைக் கூர்மையாக ஊடுருவின. அவனது குரல் நடுக்கமில்லாமல், ஆனால் ஒரு எரிமலைக் குழம்பைப் போலக் கனிந்து வெளிப்பட்டது.
“இன்ஸ்பெக்டர் சார்! நிமிர்ந்து பாருங்க, உங்களுக்கு முன்னாடி நிக்கிறது கிரிமினல்கள் இல்லை; இந்த மண்ணை நம்பி வாழ்ற விவசாயிகள்! இந்தத் துப்பாக்கியை இவங்க மேல நீட்டுறதுக்கு முன்னாடி, உங்க மேல இருக்கிற இந்தச் சீருடையை ஒருவாட்டி யோசிச்சுப் பாருங்க. இது நீதியை நிலைநாட்டக் கொடுத்தது, ஒருத்தனோட பேராசைக்குத் தரைவிரிப்பு விரிக்கக் கொடுத்ததல்ல!”
இளமாறன் மேலும் ஒரு அடி முன்னால் வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் அங்கிருந்த மக்களின் ரத்தத்தை சூடேற்றியது.
“இது முறையாகப் பெற்ற அனுமதி இல்லை சார்... இது விக்ரம் என்கிற கிரிமினலோட கொள்ளைத் திட்டம்! நேர்மையான அதிகாரியான என் அப்பாவை முத்துவேலை, பொய்யான நில மோசடி வழக்கில் உள்ளே தள்ளிவிட்டு, இந்த ஊரைச் சுடுகாடாக்கி மூவாயிரம் கோடி சம்பாதிக்கத் துடிக்கிறான். அந்தப் பணத்துல ஒரு பங்குதான் இன்னைக்கு உங்க கைக்கு வந்திருக்கணும், அதான் இந்தத் துப்பாக்கி இவ்வளவு ஆக்ரோஷமா பேசுது, இல்லையா? இந்த ஊரைச் சுடுகாடாக்கப் பார்க்குற ஒரு கிரிமினலுக்கு நீங்க பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது, நீங்க போட்டிருக்கிற அந்தச் சீருடைக்கே அவமானம்! மக்கள் அதிகாரத்துக்கு முன்னாடி உங்க துப்பாக்கித் தோட்டாக்கள் வெறும் சக்கைதான். சுடுங்க... ஒரு இளமாறன் செத்தா, இங்க இருக்குற ஆயிரம் இளமாறன் உங்களைச் சும்மா விடமாட்டாங்க
அந்த இடத்தில் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. ராஜேந்திரனின் முகம் லேசாக மாறியது. இளமாறன் கையில் இருந்த அந்த நீல நிறக் கோப்பினை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, உரத்த குரலில் தொடர்ந்தான்:
“இதோ... இது வெறும் ஃபைல் இல்லை! இதில் விக்ரமும் உங்கள் உயர் அதிகாரிகளும் பேசிக்கொண்ட அந்த அத்தனை சதிகளும் ஆதாரங்களாகப் பதிவாகி இருக்கின்றன. இந்த நீல நிறக் கோப்பு திறந்தால், விக்ரம் மட்டும் சிறைக்குப் போகமாட்டான், அவனுக்குக் குடைபிடிக்கும் அத்தனை அதிகாரிகளும் அந்த விலங்கைத்தான் அணிவார்கள்! இந்தத் துப்பாக்கியை இவங்க மேல நீட்டுறதுக்கு பதிலா, இந்தத் துரோகிகளைச் சட்டத்தின் முன்னாடி நிறுத்துங்க சார். இப்போ நீங்க சுடப்போறது அப்பாவி மக்களை இல்லை, உங்களுடைய நேர்மையை! சுடுங்க... ஆனா இந்த மண் என்னைச் சுட்டாலும் சரி, நாளைக்கு நீங்க வரலாற்றின் முன்னாடி பதில் சொல்லியே ஆகணும்!”
இளமாறனின் அந்தப் பேச்சில் இருந்த உண்மையும், அவன் காட்டிய ஆதாரத்தின் வலுவும் இன்ஸ்பெக்டரை நிலைகுலைய வைத்தது. சுற்றியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் கண்கள் ராஜேந்திரனை ஒரு தீப்பந்தத்தைப் போலச் சுட்டன. இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் தனது துப்பாக்கியைத் தாழ்த்தி, ஒரு நிமிடம் திகைத்து நின்றான். அந்தத் திகைப்பு, அதிகாரத்தின் கோட்டை இடியத் தொடங்கியதற்கான முதல் அறிகுறியாக இருந்தது.
விக்ரம் ஏளனமாகச் சிரித்தான். “டேய் இளமாறா! சும்மா வசனம் பேசுறதால எதுவும் மாறிடாதுடா. நீ என்னதான் பத்திரிகையில எழுதுனாலும், இந்தச் சமூகம் என்னோட பணத்துக்கும் அதிகாரத்துக்கும் தான் தலைவணங்கும். அந்தப் பழைய காகிதங்களை வச்சு ஒன்னும் செய்ய முடியாதுடா. நிலம் என்னோடது, பட்டா என்னோடது. இதோ பாரு, கோர்ட் ஆர்டர்! சட்டமும் அதிகாரமும் என் பாக்கெட்ல இருக்கு!” என்று ஒரு காகிதத்தை ஆவேசமாக நீட்டினான்.
“இந்த நிலம் சட்டப்படி என்னோடது. இதுல பூமி பூஜை போடுறதை உன்னாலயோ இல்ல இந்த அழுக்கு வேட்டி கட்டின விவசாயிகளாலயோ தடுக்க முடியாது. சட்டம், போலீஸ், மீடியா எல்லாம் என் பாக்கெட்ல இருக்கு. நீ ஒரு சாதாரணக் காகிதப் புலி... உன்னோட அந்தப் பழைய பத்திரிகையை வச்சு என் கோட்டையை அசைக்கலாம்னு நினைச்சியா? இப்போ பாரு, என் பொக்லைன் இயந்திரங்கள் இந்த ஊரை எப்படிச் சிதைக்குதுன்னு!” என்று கர்வத்துடன் கர்ஜித்தான் விக்ரம்.
"அந்தக் காகிதம் செல்லாது விக்ரம்! உன் அதிகாரச் சீட்டு இப்போ கிழியப்போகுது!" என்று ஒரு குரல் கூட்டத்திலிருந்து இடிமுழக்கமாய்க் கேட்டது. அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். அங்கே சதிஷ் ஒரு பெரிய திரையை (Projector Screen) அமைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
மருதூர் போர்க்களமாக மாறிக் கொண்டிருந்தபோது, சதிஷ் எங்கே போனான் என்பது ஒரு மர்மமாகவே இருந்தது. விக்ரமின் கண்கள் இளமாறனையும் நிலாவையும் மட்டுமே குறிவைத்திருக்க, சதிஷ் ஒரு தற்கொலைப் படை வீரனைப் போல மிக முக்கியமான வேலையில் இறங்கியிருந்தான். விக்ரம் போன்ற ஒரு பலசாலி அதிகார வர்க்கத்தை வீழ்த்த வெறும் காகித ஆதாரங்கள் மட்டும் போதாது என்பதை இளமாறன் உணர்ந்திருந்தான். அந்த உண்மையை உலகமே பார்க்கும் வகையில் ஓங்கி அறைய வேண்டும் என்பதே அவர்களது திட்டம்.
இதற்காகச் சதிஷ் தனது பழைய கல்லூரி நண்பர்களை நாடினான். அவன் ஒரு காலத்தில் பொறியியல் மாணவன் என்பதால், நவீன தொழில்நுட்பங்களை இயக்குவதில் வல்லவன். அந்த நீல நிறக் கோப்பில் இருந்த ஆவணங்கள் ஒரு தொடக்கம்தான். ஆனால், தர்மலிங்கம் மற்றும் விக்ரம் இருவரும் சேர்ந்து மருதூர் நிலங்களை எப்படிக் குறைந்த விலைக்கு வாங்கி, வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்குப் பல ஆயிரம் கோடிகளுக்கு விற்கத் திட்டமிட்டார்கள் என்ற அந்த ரகசிய வீடியோ ஆதாரத்தை இளமாறன் ஏற்கனவே தனது ரகசிய கேமரா மூலம் பதிவு செய்திருந்தான். அந்த ஆதாரங்கள் ஒரு ஹார்ட் டிஸ்கில் (Hard Disk) இந்த மகா ஊழலின் ஆதாரங்கள் இருந்தன.
சதிஷ் அந்தப் பழைய நூற்பாலையில் இருந்த ஒரு சிறிய அச்சு இயந்திரத்திற்குப் பின்னால் மண்ணில் புதைத்து மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஹார்ட் டிஸ்க்கை உயிரைப் பணையம் வைத்து மீட்டெடுத்தான். அதன்பின், தனது நண்பர்கள் மூலமாக இரண்டு பெரிய அவுட்டோர் எல்.இ.டி (Outdoor LED) திரைகளையும், உயர்தர ஒலிபெருக்கிகளையும் ஒரு தனியார் விளம்பர நிறுவனத்திடம் இருந்து வாடகைக்கு எடுத்தான். “மருதூர் திருவிழாவிற்கு” என்று பொய் சொல்லி அவன் வாங்கிய அந்த உபகரணங்கள், உண்மையில் அநீதியை வேரறுக்கப்போகும் நவீன ஆயுதங்கள். விக்ரமின் அடியாட்கள் ஊரின் பிரதான சாலைகளில் கையில் தடிகளுடன் ரோந்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர். இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனின் போலீஸ் வாகனங்கள் ஊரின் ஒவ்வொரு நுழைவாயிலிலும் 'செக்போஸ்ட்' அமைத்துத் தீவிரமாகக் கண்காணித்தன. ஒரு சிறிய எலக்ட்ரானிக் கருவி கூட உள்ளே நுழைய முடியாதபடி அவர்கள் அந்தப் பகுதியை ஒரு இரும்பு வளையத்திற்குள் கொண்டு வந்திருந்தனர்.
ஆனால், சதீஷ் தரைவழிப் பாதையைத் தவிர்த்தான். அவன் தனது கல்லூரி நண்பர்களான ஒரு சிறிய இன்ஜினியரிங் குழுவைத் தயார்ப்படுத்தினான். அவர்கள் தங்களின் விலை உயர்ந்த LED திரைகளையும், மைக்ரோ சிப் பொருத்தப்பட்ட கேமராக்களையும், ஒலிபெருக்கிகளையும் தனித்தனியாகப் பிரித்தனர். அவற்றை வாடகைக்கு எடுத்த 'ஆடியோ-வீடியோ' வாகனத்தில் கொண்டு வராமல், கிராமத்துச் சூழலுக்குப் பழகிய மீன் ஏற்றும் சரக்கு வாகனத்திலும், வைக்கோல் ஏற்றிய வண்டிகளிலும் மறைத்து வைத்தனர்.
சதீஷ் ஒரு தந்திரமான முடிவெடுத்தான். ஊருக்குப் பின்புறம் இருந்த அந்தப் பழைய ஏரி வறண்டு போயிருந்தது. அந்த ஏரிப் படுகையின் வழியாகச் செல்லும் கரடுமுரடான ஒற்றையடிப் பாதையில் எந்தப் போலீஸ் வாகனமும் வராது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். நள்ளிரவு ஒரு மணி அளவில், எந்த விளக்குகளையும் எரியவிடாமல், நிலவொளியின் துணையோடு அந்த வண்டிகள் ஏரிப் படுகைக்குள் இறங்கின. சதீஷும் அவனது நண்பர்களும் சேறும் சகதியும் நிறைந்த அந்தப் பாதையில், முட்செடிகள் தங்கள் கைகளைக் கிழிப்பதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல், கனமான எலக்ட்ரானிக் பாகங்களைத் தலைச் சுமையாகச் சுமந்து கொண்டு முன்னேறினர். போலீஸின் வாக்கி-டாக்கி சத்தங்கள் தூரத்தில் கேட்கும்போதெல்லாம், அவர்கள் புதர்களுக்குப் பின்னால் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு பதுங்கினர்.
சரியாக அதிகாலை மூன்று மணி அளவில், ஊர் மந்தையில் இருந்த அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தின் பின்பக்கம் வந்து சேர்ந்தனர். சதீஷ் தனது லேப்டாப்பைத் திறந்து, சிக்னல் கிடைக்கிறதா என்று சோதித்தான். அவனது நண்பர்கள் மின்னல் வேகத்தில் அந்த LED திரைப் பாகங்களை இணைத்து, அவற்றைப் போர்வை மற்றும் வைக்கோல் கொண்டு மறைத்தனர். விக்ரம் தனது ஏசி காரில் பாதுகாப்பாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது அதிகாரத்தின் வேர்களை அறுப்பதற்கான நவீன ஆயுதங்களைச் சதீஷ் ஒரு தற்கொலைப் படை வீரனைப் போல மருதூர் மண்ணின் மையப்பகுதிக்குள் வெற்றிகரமாகக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருந்தான்.
“என்னடா இது? என்ன பண்றீங்க?” என்று விக்ரம் திகைத்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, சதிஷ் தனது லேப்டாப்பை அந்தத் திரையோடு இணைத்தான். அந்தப் பெரிய திரையில் திடீரென வெளிச்சம் பரவியது.
இருந்த பெரிய ஆலமரத்தைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரு பெருங்கடலெனத் திரண்டிருந்தனர். இது வெறும் போராட்டம் அல்ல; அது ஒரு மண்ணின் வாழ்வாதாரத்தை மீட்கும் இறுதி யுத்தம்.
ஆண்களின் கைகளில் பல தலைமுறைகளாக மண்ணைப் பிளந்த மண்வெட்டிகள் இன்று ஆயுதங்களாக மின்னின. பெண்களின் கைகளில் துடைப்பங்களும், இளைஞர்களின் கைகளில் அநீதிக்கு எதிரான கறுப்புக் கொடிகளும் காற்றில் படபடத்தன. கூட்டத்தின் முன்னால் இளமாறன் நின்றிருந்தான். அவனது காயம்பட்ட கையில் ஒரு கறுப்புத் துணி கட்டப்பட்டிருந்தது; அது அவனது வலியின் அடையாளம் மட்டுமல்ல, விக்ரமின் அழிவிற்கான தொடக்கமும் கூட. நிலா அவனுக்கு அருகில், ஒரு எளிய பருத்திச் சேலையில், அந்த மாளிகையின் ஆடம்பரங்களைத் துறந்து அந்த மண்ணின் மகளாகவே மாறி நின்றிருந்தாள்.
"அதோ வர்றாங்க! அந்தப் பாவிங்க வர்றாங்க!" என்று ஒரு இளைஞன் கத்தினான்.
தூரத்தில் புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு பத்து வெள்ளை நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார்கள் அணிவகுத்து வந்தன. அவற்றுக்கு முன்னும் பின்னும் போலீஸ் வாகனங்கள் சைரன் ஒலிக்க வந்தன. விக்ரம், தனது கறுப்பு நிறக் கண்ணாடிக்குப் பின்னால் ஒரு அசுரக் கர்வத்தோடு அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் நிலாவின் தந்தை சிவராமன் அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகம் குன்றிப் போய், நடுக்கத்தோடும் குற்றவுணர்வோடும் காணப்பட்டது. தன் மகளே தனக்கு எதிராக நிற்பாள் என்று அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
கார்கள் கிராமத்தின் எல்லையில் உள்ள தடுப்புகளுக்கு முன்னால் நிறுத்தப்பட்டன. விக்ரம் காரிலிருந்து இறங்கிய அந்த விநாடியில், திரண்டிருந்த மக்கள் எழுப்பிய "வெளியே போ! மக்கள் துரோகியே வெளியே போ!" என்ற கோஷம் அந்த இடத்தையே அதிர வைத்தது. பறவைகள் பயந்து வானில் பறந்தன.
காரிலிருந்து இறங்கிய இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன், தனது இடுப்பில் இருந்த கைத்துப்பாக்கியைத் தடவியபடி அதிகாரத் தோரணையில் முன்னால் வந்தார். திரண்டிருந்த மக்களை ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தவர், மெகாபோனை எடுத்து கரகரப்பான குரலில் எச்சரிக்கத் தொடங்கினார்:
“எல்லாரும் கவனிங்க! இது அரசாங்கத்தால் முறைப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்ட ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தோட பூமி பூஜை. கலெக்டர் ஆர்டர் படி இங்க 144 தடை உத்தரவு அமல்ல இருக்கு. சட்டத்தை மீறி யாரும் இங்க கூட்டமா நிக்கக் கூடாது. மரியாதையா எல்லாரும் கலைஞ்சு போங்க! மீறினா... லாத்தி சார்ஜ் பண்ணவும், தேவைப்பட்டா துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தவும் தயங்க மாட்டோம். உங்க உசுரு உங்களுக்கு முக்கியம்னா, அஞ்சு நிமிஷத்துல இந்த இடத்தை காலி பண்ணுங்க!” என்று எச்சரித்தார். இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் கண்கள் சிவந்து, அதிகாரத்தின் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தார்
“இளமாறா! உன்னோட பேனா முனையில வர்ற கற்பனைக்கதைங்க இங்க வேலைக்கு ஆகாது. அரசு அனுமதி கொடுத்தாச்சு, என்னோட கன் (Gun) பேசுறதுக்கு முன்னாடி எல்லாரும் இங்கிருந்து ஓடிப் போயிருங்க!” என்றுகர்ஜித்தார் .
இளமாறன் பின்வாங்கவில்லை. அவனது கண்கள் ராஜேந்திரனின் கண்களைக் கூர்மையாக ஊடுருவின. அவனது குரல் நடுக்கமில்லாமல், ஆனால் ஒரு எரிமலைக் குழம்பைப் போலக் கனிந்து வெளிப்பட்டது.
“இன்ஸ்பெக்டர் சார்! நிமிர்ந்து பாருங்க, உங்களுக்கு முன்னாடி நிக்கிறது கிரிமினல்கள் இல்லை; இந்த மண்ணை நம்பி வாழ்ற விவசாயிகள்! இந்தத் துப்பாக்கியை இவங்க மேல நீட்டுறதுக்கு முன்னாடி, உங்க மேல இருக்கிற இந்தச் சீருடையை ஒருவாட்டி யோசிச்சுப் பாருங்க. இது நீதியை நிலைநாட்டக் கொடுத்தது, ஒருத்தனோட பேராசைக்குத் தரைவிரிப்பு விரிக்கக் கொடுத்ததல்ல!”
இளமாறன் மேலும் ஒரு அடி முன்னால் வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் அங்கிருந்த மக்களின் ரத்தத்தை சூடேற்றியது.
“இது முறையாகப் பெற்ற அனுமதி இல்லை சார்... இது விக்ரம் என்கிற கிரிமினலோட கொள்ளைத் திட்டம்! நேர்மையான அதிகாரியான என் அப்பாவை முத்துவேலை, பொய்யான நில மோசடி வழக்கில் உள்ளே தள்ளிவிட்டு, இந்த ஊரைச் சுடுகாடாக்கி மூவாயிரம் கோடி சம்பாதிக்கத் துடிக்கிறான். அந்தப் பணத்துல ஒரு பங்குதான் இன்னைக்கு உங்க கைக்கு வந்திருக்கணும், அதான் இந்தத் துப்பாக்கி இவ்வளவு ஆக்ரோஷமா பேசுது, இல்லையா? இந்த ஊரைச் சுடுகாடாக்கப் பார்க்குற ஒரு கிரிமினலுக்கு நீங்க பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது, நீங்க போட்டிருக்கிற அந்தச் சீருடைக்கே அவமானம்! மக்கள் அதிகாரத்துக்கு முன்னாடி உங்க துப்பாக்கித் தோட்டாக்கள் வெறும் சக்கைதான். சுடுங்க... ஒரு இளமாறன் செத்தா, இங்க இருக்குற ஆயிரம் இளமாறன் உங்களைச் சும்மா விடமாட்டாங்க
அந்த இடத்தில் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. ராஜேந்திரனின் முகம் லேசாக மாறியது. இளமாறன் கையில் இருந்த அந்த நீல நிறக் கோப்பினை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, உரத்த குரலில் தொடர்ந்தான்:
“இதோ... இது வெறும் ஃபைல் இல்லை! இதில் விக்ரமும் உங்கள் உயர் அதிகாரிகளும் பேசிக்கொண்ட அந்த அத்தனை சதிகளும் ஆதாரங்களாகப் பதிவாகி இருக்கின்றன. இந்த நீல நிறக் கோப்பு திறந்தால், விக்ரம் மட்டும் சிறைக்குப் போகமாட்டான், அவனுக்குக் குடைபிடிக்கும் அத்தனை அதிகாரிகளும் அந்த விலங்கைத்தான் அணிவார்கள்! இந்தத் துப்பாக்கியை இவங்க மேல நீட்டுறதுக்கு பதிலா, இந்தத் துரோகிகளைச் சட்டத்தின் முன்னாடி நிறுத்துங்க சார். இப்போ நீங்க சுடப்போறது அப்பாவி மக்களை இல்லை, உங்களுடைய நேர்மையை! சுடுங்க... ஆனா இந்த மண் என்னைச் சுட்டாலும் சரி, நாளைக்கு நீங்க வரலாற்றின் முன்னாடி பதில் சொல்லியே ஆகணும்!”
இளமாறனின் அந்தப் பேச்சில் இருந்த உண்மையும், அவன் காட்டிய ஆதாரத்தின் வலுவும் இன்ஸ்பெக்டரை நிலைகுலைய வைத்தது. சுற்றியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் கண்கள் ராஜேந்திரனை ஒரு தீப்பந்தத்தைப் போலச் சுட்டன. இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் தனது துப்பாக்கியைத் தாழ்த்தி, ஒரு நிமிடம் திகைத்து நின்றான். அந்தத் திகைப்பு, அதிகாரத்தின் கோட்டை இடியத் தொடங்கியதற்கான முதல் அறிகுறியாக இருந்தது.
விக்ரம் ஏளனமாகச் சிரித்தான். “டேய் இளமாறா! சும்மா வசனம் பேசுறதால எதுவும் மாறிடாதுடா. நீ என்னதான் பத்திரிகையில எழுதுனாலும், இந்தச் சமூகம் என்னோட பணத்துக்கும் அதிகாரத்துக்கும் தான் தலைவணங்கும். அந்தப் பழைய காகிதங்களை வச்சு ஒன்னும் செய்ய முடியாதுடா. நிலம் என்னோடது, பட்டா என்னோடது. இதோ பாரு, கோர்ட் ஆர்டர்! சட்டமும் அதிகாரமும் என் பாக்கெட்ல இருக்கு!” என்று ஒரு காகிதத்தை ஆவேசமாக நீட்டினான்.
“இந்த நிலம் சட்டப்படி என்னோடது. இதுல பூமி பூஜை போடுறதை உன்னாலயோ இல்ல இந்த அழுக்கு வேட்டி கட்டின விவசாயிகளாலயோ தடுக்க முடியாது. சட்டம், போலீஸ், மீடியா எல்லாம் என் பாக்கெட்ல இருக்கு. நீ ஒரு சாதாரணக் காகிதப் புலி... உன்னோட அந்தப் பழைய பத்திரிகையை வச்சு என் கோட்டையை அசைக்கலாம்னு நினைச்சியா? இப்போ பாரு, என் பொக்லைன் இயந்திரங்கள் இந்த ஊரை எப்படிச் சிதைக்குதுன்னு!” என்று கர்வத்துடன் கர்ஜித்தான் விக்ரம்.
"அந்தக் காகிதம் செல்லாது விக்ரம்! உன் அதிகாரச் சீட்டு இப்போ கிழியப்போகுது!" என்று ஒரு குரல் கூட்டத்திலிருந்து இடிமுழக்கமாய்க் கேட்டது. அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். அங்கே சதிஷ் ஒரு பெரிய திரையை (Projector Screen) அமைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
மருதூர் போர்க்களமாக மாறிக் கொண்டிருந்தபோது, சதிஷ் எங்கே போனான் என்பது ஒரு மர்மமாகவே இருந்தது. விக்ரமின் கண்கள் இளமாறனையும் நிலாவையும் மட்டுமே குறிவைத்திருக்க, சதிஷ் ஒரு தற்கொலைப் படை வீரனைப் போல மிக முக்கியமான வேலையில் இறங்கியிருந்தான். விக்ரம் போன்ற ஒரு பலசாலி அதிகார வர்க்கத்தை வீழ்த்த வெறும் காகித ஆதாரங்கள் மட்டும் போதாது என்பதை இளமாறன் உணர்ந்திருந்தான். அந்த உண்மையை உலகமே பார்க்கும் வகையில் ஓங்கி அறைய வேண்டும் என்பதே அவர்களது திட்டம்.
இதற்காகச் சதிஷ் தனது பழைய கல்லூரி நண்பர்களை நாடினான். அவன் ஒரு காலத்தில் பொறியியல் மாணவன் என்பதால், நவீன தொழில்நுட்பங்களை இயக்குவதில் வல்லவன். அந்த நீல நிறக் கோப்பில் இருந்த ஆவணங்கள் ஒரு தொடக்கம்தான். ஆனால், தர்மலிங்கம் மற்றும் விக்ரம் இருவரும் சேர்ந்து மருதூர் நிலங்களை எப்படிக் குறைந்த விலைக்கு வாங்கி, வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்குப் பல ஆயிரம் கோடிகளுக்கு விற்கத் திட்டமிட்டார்கள் என்ற அந்த ரகசிய வீடியோ ஆதாரத்தை இளமாறன் ஏற்கனவே தனது ரகசிய கேமரா மூலம் பதிவு செய்திருந்தான். அந்த ஆதாரங்கள் ஒரு ஹார்ட் டிஸ்கில் (Hard Disk) இந்த மகா ஊழலின் ஆதாரங்கள் இருந்தன.
சதிஷ் அந்தப் பழைய நூற்பாலையில் இருந்த ஒரு சிறிய அச்சு இயந்திரத்திற்குப் பின்னால் மண்ணில் புதைத்து மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஹார்ட் டிஸ்க்கை உயிரைப் பணையம் வைத்து மீட்டெடுத்தான். அதன்பின், தனது நண்பர்கள் மூலமாக இரண்டு பெரிய அவுட்டோர் எல்.இ.டி (Outdoor LED) திரைகளையும், உயர்தர ஒலிபெருக்கிகளையும் ஒரு தனியார் விளம்பர நிறுவனத்திடம் இருந்து வாடகைக்கு எடுத்தான். “மருதூர் திருவிழாவிற்கு” என்று பொய் சொல்லி அவன் வாங்கிய அந்த உபகரணங்கள், உண்மையில் அநீதியை வேரறுக்கப்போகும் நவீன ஆயுதங்கள். விக்ரமின் அடியாட்கள் ஊரின் பிரதான சாலைகளில் கையில் தடிகளுடன் ரோந்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர். இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனின் போலீஸ் வாகனங்கள் ஊரின் ஒவ்வொரு நுழைவாயிலிலும் 'செக்போஸ்ட்' அமைத்துத் தீவிரமாகக் கண்காணித்தன. ஒரு சிறிய எலக்ட்ரானிக் கருவி கூட உள்ளே நுழைய முடியாதபடி அவர்கள் அந்தப் பகுதியை ஒரு இரும்பு வளையத்திற்குள் கொண்டு வந்திருந்தனர்.
ஆனால், சதீஷ் தரைவழிப் பாதையைத் தவிர்த்தான். அவன் தனது கல்லூரி நண்பர்களான ஒரு சிறிய இன்ஜினியரிங் குழுவைத் தயார்ப்படுத்தினான். அவர்கள் தங்களின் விலை உயர்ந்த LED திரைகளையும், மைக்ரோ சிப் பொருத்தப்பட்ட கேமராக்களையும், ஒலிபெருக்கிகளையும் தனித்தனியாகப் பிரித்தனர். அவற்றை வாடகைக்கு எடுத்த 'ஆடியோ-வீடியோ' வாகனத்தில் கொண்டு வராமல், கிராமத்துச் சூழலுக்குப் பழகிய மீன் ஏற்றும் சரக்கு வாகனத்திலும், வைக்கோல் ஏற்றிய வண்டிகளிலும் மறைத்து வைத்தனர்.
சதீஷ் ஒரு தந்திரமான முடிவெடுத்தான். ஊருக்குப் பின்புறம் இருந்த அந்தப் பழைய ஏரி வறண்டு போயிருந்தது. அந்த ஏரிப் படுகையின் வழியாகச் செல்லும் கரடுமுரடான ஒற்றையடிப் பாதையில் எந்தப் போலீஸ் வாகனமும் வராது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். நள்ளிரவு ஒரு மணி அளவில், எந்த விளக்குகளையும் எரியவிடாமல், நிலவொளியின் துணையோடு அந்த வண்டிகள் ஏரிப் படுகைக்குள் இறங்கின. சதீஷும் அவனது நண்பர்களும் சேறும் சகதியும் நிறைந்த அந்தப் பாதையில், முட்செடிகள் தங்கள் கைகளைக் கிழிப்பதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல், கனமான எலக்ட்ரானிக் பாகங்களைத் தலைச் சுமையாகச் சுமந்து கொண்டு முன்னேறினர். போலீஸின் வாக்கி-டாக்கி சத்தங்கள் தூரத்தில் கேட்கும்போதெல்லாம், அவர்கள் புதர்களுக்குப் பின்னால் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு பதுங்கினர்.
சரியாக அதிகாலை மூன்று மணி அளவில், ஊர் மந்தையில் இருந்த அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தின் பின்பக்கம் வந்து சேர்ந்தனர். சதீஷ் தனது லேப்டாப்பைத் திறந்து, சிக்னல் கிடைக்கிறதா என்று சோதித்தான். அவனது நண்பர்கள் மின்னல் வேகத்தில் அந்த LED திரைப் பாகங்களை இணைத்து, அவற்றைப் போர்வை மற்றும் வைக்கோல் கொண்டு மறைத்தனர். விக்ரம் தனது ஏசி காரில் பாதுகாப்பாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது அதிகாரத்தின் வேர்களை அறுப்பதற்கான நவீன ஆயுதங்களைச் சதீஷ் ஒரு தற்கொலைப் படை வீரனைப் போல மருதூர் மண்ணின் மையப்பகுதிக்குள் வெற்றிகரமாகக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருந்தான்.
“என்னடா இது? என்ன பண்றீங்க?” என்று விக்ரம் திகைத்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, சதிஷ் தனது லேப்டாப்பை அந்தத் திரையோடு இணைத்தான். அந்தப் பெரிய திரையில் திடீரென வெளிச்சம் பரவியது.
