சங்கமமதிருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் மாலை. சென்னை மாநகரின் இடைவிடாத இரைச்சலிலிருந்து தற்காலிகமாகத் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது சிவராமனின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகை. ஒரு காலத்தில் அந்தப் பெரிய இரும்புக் கதவுகளுக்குப் பின்னால் தான் தமிழகத்தின் முக்கிய அரசியல் நகர்வுகள் தீர்மானிக்கப்பட்டன. அதிகாரத்தின் ஆணிவேராக, பலரின் தலையெழுத்தை மாற்றியெழுதும் இடமாக இருந்த அந்த அறை, இன்று ஒரு நிசப்தமான தேவாலயத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. பழைய பெருமைகளின் எச்சங்கள் அங்கே மௌனமாகக் கிடந்தன.
சிவராமன் தனது வழக்கமான தேக்கு மரச் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். அப்ரூவராக மாறி, விக்ரமின் நிழல் உலகக் குற்றங்களை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக்கொண்டதால் அவருக்குக் கிடைத்த நிபந்தனை ஜாமீன், அவரை நான்கு சுவர்களுக்குள் முடக்கியிருந்தது. ஆனால், அந்த முடக்கம் அவருக்கு ஒரு புதிய விடுதலையைத் தந்திருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அவர் சுமந்து வந்த கர்வமும், அதிகாரத் திமிரும், வஞ்சகமும் காலத்தின் பெருவெள்ளத்தில் கரைந்து போயிருந்தன. ஜன்னல் வழியாகக் கசிந்த அந்திமச் சூரியனின் செந்நிறக் கதிர்கள் அவரது நரைத்த முடியில் பட்டுத் தெறிக்க, அவரது முகம் ஒரு துறவியின் அமைதியைப் பிரதிபலித்தது.
சிவராமன் தனது மேசையின் மேல் இருந்த ஒரு பழைய, கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படத்தை கையில் எடுத்தார். அது நிலா சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது, அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு அவர் ஒரு பூங்காவில் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் புகைப்படம். அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த சிவராமனிடம் ஒரு தூய்மையான புன்னகை இருந்தது. ஆனால், இடையில் வந்த அந்தப் பதவி மோகமும், பணப்பசியும் அவரிடம் இருந்த அந்த மனிதாபிமானத்தைத் தொலைக்கச் செய்திருந்தன.
விக்ரமின் பேராசைக்குத் துணை நின்றதும், தனது அரசியல் அந்தஸ்தைக் காக்கச் செய்த ஒவ்வொரு கீழ்மையான காரியமும் இப்போது அவரது மனசாட்சியை ஈட்டியால் துளைத்தன. மருதூர் மக்களின் கதறலும், நிலம் பறிக்கப்பட்ட விவசாயிகளின் கண்ணீரும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு நேர்மையான அதிகாரியான முத்துவேல் ஐயாவிற்குத் தான் இழைத்த அநீதியும் ஒரு திரைப்படத்தைப் போல அவர் கண்களில் நிழலாடின. தான் சேர்த்த கோடிக்கணக்கான கருப்புப் பணம், இன்று ஒரு மகளின் அன்பிற்கு முன்னால் வெறும் செல்லாத காகிதங்களாகத் தெரிந்தன. அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு சுவரும் அவரது மௌனமான குற்றவுணர்வை உரக்க எதிரொலித்தன.
அப்போது கதவு மெதுவாகத் திறக்கப்பட்டது. அந்த அறையின் கனத்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு நிலா உள்ளே வந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த எளிய பருத்திச் சேலையும், முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெளிவான பார்வையும் அவளை ஒரு புதிய மனிதராகக் காட்டின. ஆடம்பர நகைகளோ, விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியங்களோ அவளிடம் இல்லை; ஆனால், ஒரு அறப்போராளியின் கம்பீரம் அவளிடம் குடியேறியிருந்தது.
"அப்பா..." என்று அவள் மென்மையாக அழைத்தாள். அந்த ஒரு சொல்லில் பழைய கோபமோ, பழிவாங்கும் எண்ணமோ, கசப்போ துளியும் இல்லை; மாறாக, காயப்பட்ட ஒரு உயிருக்கு அளிக்கப்படும் மருந்தைப் போன்ற ஒரு ஆறுதல் இருந்தது.
சிவராமன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தார். தன் மகளைக் கண்டதும் அவரது குழிவிழுந்த கண்களில் ஒரு மின்னல் தோன்றி மறைந்தது. "வா நிலா... உன்னைத் தான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன். நாளைக்கு உன் கல்யாணம்... மருதூர்ல பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரு திருவிழா மாதிரி காத்துட்டு இருப்பாங்க. இந்த முக்கியமான நேரத்துல நீ எதுக்கு இங்க வந்த? நீ அங்கல்ல இருக்கணும்," என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.
நிலா அருகில் வந்து அவரது காலடியில் அமர்ந்தாள். ஒரு காலத்தில் அந்த மாளிகையில் இளவரசியாக, அதிகாரத் தோரணையில் உலா வந்தவள், இன்று ஒரு எளிய போராளியாகத் தன் தந்தையின் முன்னால் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்தாள்.
"அப்பா, நாளைக்கு நான் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போறேன். இளமாறனோட கையைப் பிடிச்சு நான் அந்த மருதூர் மண்ணுல காலடி எடுத்து வைக்கப் போறேன். ஆனா, அந்த வாழ்க்கைக்குள்ள நான் முழுசா நுழையணும்னா, உங்க கிட்ட சில விஷயங்களைப் பேசணும்னு தோணுச்சு. நீங்க செஞ்ச தவறுகளுக்காகச் சட்டத்தின் முன்னாடி தண்டனை அனுபவிச்சாலும், நீதிமன்றத்துல நீங்க நிமிர்ந்து நின்னு உண்மையை ஒத்துக்கிட்டீங்களே... அதுதான் எனக்குப் பெரிய பெருமை அப்பா. ஒரு குற்றவாளியாத் தப்பிச்சு வாழ்றதை விட, ஒரு நேர்மையான மனிதனாத் தவறை ஒத்துக்கிட்டதுதான் உங்களை இன்னைக்கு என் முன்னாடி உயரமா நிறுத்துது. அந்த ஒரு நிமிடம் நீங்க எடுத்த அந்த அறமான முடிவுதான், என்னை இன்னைக்கு உங்க மகளா இங்க வந்து உட்கார வச்சிருக்கு," என்றாள் நிலா உணர்ச்சிவசப்பட்டு.
சிவராமனின் கண்கள் தாரை தாரையாகக் கலங்கின. அவர் தனது நடுக்கம் மிகுந்த கைகளால் நிலாவின் தலையை மென்மையாக வருடினார். "நிலா, விக்ரமைப் போன்றவர்களோட அதிகார வெறிக்கும், பணப்பசிக்கும் நான் ஒரு கருவியா இருந்திருக்கக் கூடாதுமா. அதிகாரம்ங்கிறது மத்தவங்களை அடக்குறதோ, நசுக்குறதோ இல்லை... அது மத்தவங்களை வாழ்விக்கிறதுன்னு நான் புரிஞ்சுக்க ரொம்ப காலம் ஆகிடுச்சு. ஆனா, இளமாறனைப் போன்ற ஒரு நேர்மையான, வைரம் போன்ற உறுதி கொண்ட இளைஞன் என் மருமகனா வர்றது நான் செஞ்ச பெரும் புண்ணியம்னு தான் நினைக்கிறேன். அவன் என்னைத் தோற்கடிக்கல நிலா... எனக்குள்ள இருந்த அந்த அதிகார மிருகத்தைத் தோற்கடிச்சு ஒரு மனுஷனை வெளிய கொண்டு வந்திருக்கான். அவனுக்கு நான் எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல," என்றார் சிவராமன்.
சிவராமன் மெல்ல எழுந்து, தனது மேசையிலிருந்த ஒரு பழுப்பு நிற உறையை எடுத்தார். அந்த உறைக்குள் ஒரு புதிய சரித்திரம், ஒரு புதிய மருதூர் ஒளிந்திருந்தது.
"நிலா, இதைப் பிடி. இது நான் என் கைப்பட எழுதின உயில். என்னோட இந்த மாளிகை, நகரத்துல இருக்கிற சொத்துக்கள் எல்லாத்தையும் மருதூர் மக்களின் நலனுக்காகவும், அவங்களோட விவசாயத் தேவைகளுக்காகவும் ஒரு 'வேளாண் அறக்கட்டளையா' மாத்தணும்னு எழுதியிருக்கேன். அந்த அறக்கட்டளையை முத்துவேல் ஐயா தான் வழிநடத்தணும்னு நான் விரும்புறேன். அவரோட நேர்மையான கைகள்ல இந்தச் சொத்துக்கள் போனாத்தான், அது அந்த மண்ணுக்குப் போய்ச் சேரும். என்னோட பாவங்களுக்குப் பிராயச்சித்தமா நான் செய்யப்போற கடைசி காரியம் இதுதான். அந்த மண்ணை நான் சிதைக்க நினைச்சேன், இப்போ அந்த மண்ணுக்கே நான் திரும்பக் கொடுக்கணும்னு நினைக்கிறேன்," என்றார் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன்.
நிலா அந்த உறையைப் பெற்றுக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அது ஒரு அதிகார வர்க்கத்தின் வீழ்ச்சி அல்ல, ஒரு தந்தையின், ஒரு மனிதனின் மகத்தான மறுபிறப்பு. "அப்பா, நீங்க இதைச் செய்வீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். மருதூர் மக்கள் உங்களை மன்னிக்கிறது மட்டும் இல்லாம, உங்களை ஒரு பெரியவரா மதிப்பாங்க. இந்தத் தியாகம் தான் நீங்க எனக்குக் கொடுக்கிற ஆகச் சிறந்த திருமணப் பரிசு," என்றாள்.
அறையில் நிலவிய அந்த அமைதி, இப்போது ஒரு புதிய உறவின் பாலமாக மாறியிருந்தது. நிலா தனது தந்தையை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். அதிகாரத்தின் பிடியில் சிக்கித் தவித்த தந்தைக்கும், நீதியின் பக்கம் நின்ற மகளுக்கும் இடையே இருந்த அந்தப் பெரும் இரும்புச் சுவர் இப்போது தவிடுபொடியாகிப் போயிருந்தது.
"அப்பா, நாளைக்கு என் கல்யாணத்துக்கு நீங்க வந்து என்னைத் தீர்க்கமா ஆசீர்வதிக்கணும். உங்க ஆசீர்வாதம் இல்லாம என் வாழ்க்கை முழுமை அடையாது. அந்த மருதூர் மண்ணுல நீங்க முதல் அடி எடுத்து வைக்கும்போது, அங்க இருக்குற ஒவ்வொரு நெற்பயிரும் உங்களை ஒரு கனிவான தந்தையா வரவேற்கும்," என்று நிலா விம்மிக்கொண்டே சொன்னாள்.
சிவராமன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டார். "நிச்சயமா வருவேன் நிலா. இனி நான் உனக்கு வெறும் அப்பா மட்டும் இல்ல... உன் லட்சியத்துக்கு ஒரு துணையாவும் இருப்பேன். அதிகாரத்தின் பிடியில் நான் இழந்த ஆயிரக்கணக்கான நாட்களை விட, அன்பின் பிடியில் இருக்கிற இந்த ஒரு நிமிடம் தான் எனக்குப் பெருமையா இருக்கு," என்றார்.
அந்த மாலைப் பொழுது முழுமையாக அணைந்து இரவு தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், அந்த மாளிகையின் இருளுக்குள் ஒரு புதிய ஒளி பிறந்துவிட்டது. சிவராமனின் கர்வமான கோட்டை தகர்ந்துவிட்டாலும், அவரது இதயம் இப்போது ஒரு ஏழை விவசாயியின் குடிசையைப் போலத் தூய்மையாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது. நிலா அந்த அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, அவள் ஒரு மகளாகத் தன் தந்தையைத் திருத்திய பெரும் திருப்தியில் மிதந்தாள். அவளது நீண்ட நெடிய போராட்டம் இப்போது முழுமையடைந்திருந்தது. நாளை மருதூர் மண்ணில் ஒரு புதிய சரித்திரம் தொடங்கப்போகிறது.
சிவராமன் தனது வழக்கமான தேக்கு மரச் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். அப்ரூவராக மாறி, விக்ரமின் நிழல் உலகக் குற்றங்களை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக்கொண்டதால் அவருக்குக் கிடைத்த நிபந்தனை ஜாமீன், அவரை நான்கு சுவர்களுக்குள் முடக்கியிருந்தது. ஆனால், அந்த முடக்கம் அவருக்கு ஒரு புதிய விடுதலையைத் தந்திருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அவர் சுமந்து வந்த கர்வமும், அதிகாரத் திமிரும், வஞ்சகமும் காலத்தின் பெருவெள்ளத்தில் கரைந்து போயிருந்தன. ஜன்னல் வழியாகக் கசிந்த அந்திமச் சூரியனின் செந்நிறக் கதிர்கள் அவரது நரைத்த முடியில் பட்டுத் தெறிக்க, அவரது முகம் ஒரு துறவியின் அமைதியைப் பிரதிபலித்தது.
சிவராமன் தனது மேசையின் மேல் இருந்த ஒரு பழைய, கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படத்தை கையில் எடுத்தார். அது நிலா சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது, அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு அவர் ஒரு பூங்காவில் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் புகைப்படம். அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த சிவராமனிடம் ஒரு தூய்மையான புன்னகை இருந்தது. ஆனால், இடையில் வந்த அந்தப் பதவி மோகமும், பணப்பசியும் அவரிடம் இருந்த அந்த மனிதாபிமானத்தைத் தொலைக்கச் செய்திருந்தன.
விக்ரமின் பேராசைக்குத் துணை நின்றதும், தனது அரசியல் அந்தஸ்தைக் காக்கச் செய்த ஒவ்வொரு கீழ்மையான காரியமும் இப்போது அவரது மனசாட்சியை ஈட்டியால் துளைத்தன. மருதூர் மக்களின் கதறலும், நிலம் பறிக்கப்பட்ட விவசாயிகளின் கண்ணீரும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு நேர்மையான அதிகாரியான முத்துவேல் ஐயாவிற்குத் தான் இழைத்த அநீதியும் ஒரு திரைப்படத்தைப் போல அவர் கண்களில் நிழலாடின. தான் சேர்த்த கோடிக்கணக்கான கருப்புப் பணம், இன்று ஒரு மகளின் அன்பிற்கு முன்னால் வெறும் செல்லாத காகிதங்களாகத் தெரிந்தன. அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு சுவரும் அவரது மௌனமான குற்றவுணர்வை உரக்க எதிரொலித்தன.
அப்போது கதவு மெதுவாகத் திறக்கப்பட்டது. அந்த அறையின் கனத்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு நிலா உள்ளே வந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த எளிய பருத்திச் சேலையும், முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெளிவான பார்வையும் அவளை ஒரு புதிய மனிதராகக் காட்டின. ஆடம்பர நகைகளோ, விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியங்களோ அவளிடம் இல்லை; ஆனால், ஒரு அறப்போராளியின் கம்பீரம் அவளிடம் குடியேறியிருந்தது.
"அப்பா..." என்று அவள் மென்மையாக அழைத்தாள். அந்த ஒரு சொல்லில் பழைய கோபமோ, பழிவாங்கும் எண்ணமோ, கசப்போ துளியும் இல்லை; மாறாக, காயப்பட்ட ஒரு உயிருக்கு அளிக்கப்படும் மருந்தைப் போன்ற ஒரு ஆறுதல் இருந்தது.
சிவராமன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தார். தன் மகளைக் கண்டதும் அவரது குழிவிழுந்த கண்களில் ஒரு மின்னல் தோன்றி மறைந்தது. "வா நிலா... உன்னைத் தான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன். நாளைக்கு உன் கல்யாணம்... மருதூர்ல பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரு திருவிழா மாதிரி காத்துட்டு இருப்பாங்க. இந்த முக்கியமான நேரத்துல நீ எதுக்கு இங்க வந்த? நீ அங்கல்ல இருக்கணும்," என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.
நிலா அருகில் வந்து அவரது காலடியில் அமர்ந்தாள். ஒரு காலத்தில் அந்த மாளிகையில் இளவரசியாக, அதிகாரத் தோரணையில் உலா வந்தவள், இன்று ஒரு எளிய போராளியாகத் தன் தந்தையின் முன்னால் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்தாள்.
"அப்பா, நாளைக்கு நான் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போறேன். இளமாறனோட கையைப் பிடிச்சு நான் அந்த மருதூர் மண்ணுல காலடி எடுத்து வைக்கப் போறேன். ஆனா, அந்த வாழ்க்கைக்குள்ள நான் முழுசா நுழையணும்னா, உங்க கிட்ட சில விஷயங்களைப் பேசணும்னு தோணுச்சு. நீங்க செஞ்ச தவறுகளுக்காகச் சட்டத்தின் முன்னாடி தண்டனை அனுபவிச்சாலும், நீதிமன்றத்துல நீங்க நிமிர்ந்து நின்னு உண்மையை ஒத்துக்கிட்டீங்களே... அதுதான் எனக்குப் பெரிய பெருமை அப்பா. ஒரு குற்றவாளியாத் தப்பிச்சு வாழ்றதை விட, ஒரு நேர்மையான மனிதனாத் தவறை ஒத்துக்கிட்டதுதான் உங்களை இன்னைக்கு என் முன்னாடி உயரமா நிறுத்துது. அந்த ஒரு நிமிடம் நீங்க எடுத்த அந்த அறமான முடிவுதான், என்னை இன்னைக்கு உங்க மகளா இங்க வந்து உட்கார வச்சிருக்கு," என்றாள் நிலா உணர்ச்சிவசப்பட்டு.
சிவராமனின் கண்கள் தாரை தாரையாகக் கலங்கின. அவர் தனது நடுக்கம் மிகுந்த கைகளால் நிலாவின் தலையை மென்மையாக வருடினார். "நிலா, விக்ரமைப் போன்றவர்களோட அதிகார வெறிக்கும், பணப்பசிக்கும் நான் ஒரு கருவியா இருந்திருக்கக் கூடாதுமா. அதிகாரம்ங்கிறது மத்தவங்களை அடக்குறதோ, நசுக்குறதோ இல்லை... அது மத்தவங்களை வாழ்விக்கிறதுன்னு நான் புரிஞ்சுக்க ரொம்ப காலம் ஆகிடுச்சு. ஆனா, இளமாறனைப் போன்ற ஒரு நேர்மையான, வைரம் போன்ற உறுதி கொண்ட இளைஞன் என் மருமகனா வர்றது நான் செஞ்ச பெரும் புண்ணியம்னு தான் நினைக்கிறேன். அவன் என்னைத் தோற்கடிக்கல நிலா... எனக்குள்ள இருந்த அந்த அதிகார மிருகத்தைத் தோற்கடிச்சு ஒரு மனுஷனை வெளிய கொண்டு வந்திருக்கான். அவனுக்கு நான் எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல," என்றார் சிவராமன்.
சிவராமன் மெல்ல எழுந்து, தனது மேசையிலிருந்த ஒரு பழுப்பு நிற உறையை எடுத்தார். அந்த உறைக்குள் ஒரு புதிய சரித்திரம், ஒரு புதிய மருதூர் ஒளிந்திருந்தது.
"நிலா, இதைப் பிடி. இது நான் என் கைப்பட எழுதின உயில். என்னோட இந்த மாளிகை, நகரத்துல இருக்கிற சொத்துக்கள் எல்லாத்தையும் மருதூர் மக்களின் நலனுக்காகவும், அவங்களோட விவசாயத் தேவைகளுக்காகவும் ஒரு 'வேளாண் அறக்கட்டளையா' மாத்தணும்னு எழுதியிருக்கேன். அந்த அறக்கட்டளையை முத்துவேல் ஐயா தான் வழிநடத்தணும்னு நான் விரும்புறேன். அவரோட நேர்மையான கைகள்ல இந்தச் சொத்துக்கள் போனாத்தான், அது அந்த மண்ணுக்குப் போய்ச் சேரும். என்னோட பாவங்களுக்குப் பிராயச்சித்தமா நான் செய்யப்போற கடைசி காரியம் இதுதான். அந்த மண்ணை நான் சிதைக்க நினைச்சேன், இப்போ அந்த மண்ணுக்கே நான் திரும்பக் கொடுக்கணும்னு நினைக்கிறேன்," என்றார் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன்.
நிலா அந்த உறையைப் பெற்றுக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அது ஒரு அதிகார வர்க்கத்தின் வீழ்ச்சி அல்ல, ஒரு தந்தையின், ஒரு மனிதனின் மகத்தான மறுபிறப்பு. "அப்பா, நீங்க இதைச் செய்வீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். மருதூர் மக்கள் உங்களை மன்னிக்கிறது மட்டும் இல்லாம, உங்களை ஒரு பெரியவரா மதிப்பாங்க. இந்தத் தியாகம் தான் நீங்க எனக்குக் கொடுக்கிற ஆகச் சிறந்த திருமணப் பரிசு," என்றாள்.
அறையில் நிலவிய அந்த அமைதி, இப்போது ஒரு புதிய உறவின் பாலமாக மாறியிருந்தது. நிலா தனது தந்தையை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். அதிகாரத்தின் பிடியில் சிக்கித் தவித்த தந்தைக்கும், நீதியின் பக்கம் நின்ற மகளுக்கும் இடையே இருந்த அந்தப் பெரும் இரும்புச் சுவர் இப்போது தவிடுபொடியாகிப் போயிருந்தது.
"அப்பா, நாளைக்கு என் கல்யாணத்துக்கு நீங்க வந்து என்னைத் தீர்க்கமா ஆசீர்வதிக்கணும். உங்க ஆசீர்வாதம் இல்லாம என் வாழ்க்கை முழுமை அடையாது. அந்த மருதூர் மண்ணுல நீங்க முதல் அடி எடுத்து வைக்கும்போது, அங்க இருக்குற ஒவ்வொரு நெற்பயிரும் உங்களை ஒரு கனிவான தந்தையா வரவேற்கும்," என்று நிலா விம்மிக்கொண்டே சொன்னாள்.
சிவராமன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டார். "நிச்சயமா வருவேன் நிலா. இனி நான் உனக்கு வெறும் அப்பா மட்டும் இல்ல... உன் லட்சியத்துக்கு ஒரு துணையாவும் இருப்பேன். அதிகாரத்தின் பிடியில் நான் இழந்த ஆயிரக்கணக்கான நாட்களை விட, அன்பின் பிடியில் இருக்கிற இந்த ஒரு நிமிடம் தான் எனக்குப் பெருமையா இருக்கு," என்றார்.
அந்த மாலைப் பொழுது முழுமையாக அணைந்து இரவு தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், அந்த மாளிகையின் இருளுக்குள் ஒரு புதிய ஒளி பிறந்துவிட்டது. சிவராமனின் கர்வமான கோட்டை தகர்ந்துவிட்டாலும், அவரது இதயம் இப்போது ஒரு ஏழை விவசாயியின் குடிசையைப் போலத் தூய்மையாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது. நிலா அந்த அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, அவள் ஒரு மகளாகத் தன் தந்தையைத் திருத்திய பெரும் திருப்தியில் மிதந்தாள். அவளது நீண்ட நெடிய போராட்டம் இப்போது முழுமையடைந்திருந்தது. நாளை மருதூர் மண்ணில் ஒரு புதிய சரித்திரம் தொடங்கப்போகிறது.
