சென்னையின் புறநகரில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்த புழல் மத்திய சிறைச்சாலையின் பிரம்மாண்டமான கறுப்பு நிற இரும்புக்கதவுகள், அன்று ஒரு விசித்திரமான மௌனத்தைச் சுமந்து நின்றன. அந்தச் சிறையின் அந்தப்புரங்களுக்குள் அடைக்கப்பட்டிருந்த விக்ரம், ஒரு கைதி என்பதைக் காட்டிலும், அந்தச் சிறையையே தனது அதிகார மையமாக மாற்றியிருந்தான். மற்ற கைதிகள் ஒரு சிறு தவறு செய்தால் கூட வார்டன்களின் லத்தி அடிக்கு ஆளாகும் சூழலில், விக்ரம் மட்டும் தனது அறையிலேயே உயர்தர உணவுகளையும், ரகசிய சாட்டிலைட் அலைபேசிகளையும் தடையின்றிப் பெற்றிருந்தான். தர்மலிங்கத்தின் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் லஞ்சப் பணம், சிறை அதிகாரிகளின் அறையைத் தாண்டி, அவர்களின் மனசாட்சியைத் துடைத்தெறிந்திருந்தது.
ஆனாலும், விக்ரமின் அகங்காரம் அந்தச் சிறை கம்பிகளுக்குள் அடங்கவில்லை. அவன் ஒவ்வொரு இரவும் தூக்கமின்றித் தவித்தான். அவனது ஒவ்வொரு கனவிலும் இளமாறனின் பேனா முனையும், நிலாவின் உறுதியான முகமுமே நிழலாடின. “என்னை இந்த இடத்துக்குக் கொண்டு வந்து, என் சாம்ராஜ்யத்தை மண்ணோடு மண்ணாகத் தர்த்த அந்தப் பிச்சைக்காரப் பயலையும், எனக்குத் துரோகம் செஞ்ச அந்த நிலாவையும் கொல்லாம, நான் இந்தச் சிறையில இருந்து வெளிய வந்தா அதுக்கு அர்த்தமே இல்லை!” என்று அவன் வன்மத்துடன் கருவிக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் இருட்டில் ஒரு வேட்டை ஓநாயின் கண்களைப் போலத் தகித்தன.
விக்ரம் சிறையை ஒரு சிறையாகப் பார்க்கவில்லை; அது அவனது சாம்ராஜ்யத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பத் தேவைப்படும் ஒரு தற்காலிகத் தங்குமிடம் மட்டுமே. அவனது மூளை, அந்தப் பாழடைந்த சிறையின் சுவர்களைத் தகர்க்கும் வியூகங்களை நள்ளிரவின் இருளில் கச்சிதமாகத் தீட்டியது.
புழல் சிறையின் அந்த இருண்ட பகுதிகளில், தர்மலிங்கத்தின் செல்வாக்கு அதிகாரிகளுக்கும் கைதிகளுக்கும் இடையே ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நரம்பைப் போலப் பரவியிருந்தது. விக்ரம் தனது கைதேர்ந்த ஆட்களைக் கொண்டு, சிறையின் மிகக் கொடூரமான குற்றவாளிகளைத் தன்வசப்படுத்தினான். பல லட்சம் ரூபாய் மதிப்பிலான ஹவாலாப் பணம் சிறையின் சுவர்களைத் தாண்டி கைமாறியது.
விக்ரம் பயன்படுத்திய 'மதன்' வெறும் ஹேக்கர் அல்ல; அவன் ஒரு தொழில்நுட்ப மேதை. சிறையின் மென்பொருள் கட்டமைப்பில் (Network Infrastructure) அவன் ஊடுருவிய விதம், எந்தவொரு கணினி நிபுணரும் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி நுணுக்கமாக இருந்தது. அவன் ஒரு 'லூப்ஹோல்' (Loophole) உருவாக்கி, சிறையின் மின்சாரக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் சென்சார்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். எப்போது அந்தப் பட்டனை அழுத்தினாலும் சிறையே இருளில் மூழ்கும் அந்தத் தொழில்நுட்பத் துணிவு, விக்ரமின் தப்பித்தலுக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்தது.
நள்ளிரவு ஒரு மணி. சிறையின் 'பிளாக்-பி' பகுதி. அமைதி நிலவ வேண்டிய அந்த இடத்தில், திடீரென ஒரு ரௌடி கும்பலின் அலறல் சத்தம் வெடித்தது. விக்ரமின் கட்டளைப்படி, முன்னரே தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்த கூர்மையான கத்திகள் மற்றும் இரும்புத் தடிகளுடன் இரண்டு கும்பல்கள் மோதிக்கொண்டன. அது ஒரு கலவரம் அல்ல, ஒரு திட்டமிடப்பட்ட நாடகம். காவலர்கள் பதறிப்போய் அந்த இடத்திற்கு ஓடினர். சிறை நிர்வாகமே நிலைகுலைந்து நின்றது.
மதன் கம்ப்யூட்டர் திரையில் ஒரு குறியீட்டை (Code) தட்டிய அதே விநாடி, சிறையின் ஒட்டுமொத்த மின்சாரமும் துண்டிக்கப்பட்டது. கண்காணிப்பு கேமராக்களின் சிவப்பு விளக்குகள் அணைந்தன. மின்சார வேலிகளில் பாய்ந்திருந்த உயர் மின்னழுத்தம் நின்றது. சிறைச்சாலை அந்த விநாடி வரை இருந்த அமைதியை இழந்து, ஒரு நரகத்தைப் போல மாறியது. கைதிகளின் கூச்சலும், துப்பாக்கிச் சத்தங்களும், கண்ணீர்ப் புகையின் நெடியும் அந்தச் சிறையை ஒரு போர்முனையாக மாற்றின.
இருளையும் புகையையும் தன் கவசமாக மாற்றிக்கொண்ட விக்ரம், தனது அறையின் கதவை ஏற்கனவே திருடியிருந்த 'மாஸ்டர் கீ' மூலம் திறந்தான். அவன் நிலத்தடிப் பாதையை நோக்கி ஓடியபோது, அவனது பாதங்கள் தரையைத் தொடவே இல்லை. அது பயன்பாட்டில் இல்லாத ஒரு பழைய நீர்வடிகால் பாதை; ஈரப்பதமும் துர்நாற்றமும் நிறைந்த அந்தப் பாதையில், அவன் ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போலக் குனிந்து ஓடினான்.
மருத்துவமனை வளாகத்திற்கு அடியில் அந்தப் பாதை முடிந்தது. அங்கே அவன் தயார் செய்து வைத்திருந்த போலி மருத்துவப் பணியாளர் உடை அவனுக்காகக் காத்திருந்தது. ஒரு மருத்துவர் போல முகமூடி அணிந்து, அவசரமாக அவன் ஆம்புலன்ஸின் அருகே வந்தான். அவனது இதயத் துடிப்பு, அந்த ஆம்புலன்ஸின் சைரன் ஒலியை விட வேகமாக இருந்தது.
ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுநர் விக்ரமைப் பார்த்தவுடன், அவனது முகத்தில் இருந்த பயத்தை மறைக்க முயற்சித்தான். “சார், சீக்கிரம் உள்ள போங்க... காவலர்கள் சந்தேகம் அடைந்தால் எல்லாம் முடிந்துவிடும்!” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். விக்ரம் ஆம்புலன்ஸின் பின்பக்கம் ஏறி, படுக்கையின் அடியில் சுருண்டு கொண்டான்.
சைரன் அலற, அந்த வாகனம் சிறையின் பிரதான வாயிலை நோக்கி சீறிப் பாய்ந்தது. வாயிலில் நின்றிருந்த காவலர்கள், உள்ளே நடக்கும் கலவரத்தை அடக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்ததால், ஆம்புலன்ஸை ஒரு அவசர வாகனமாக மட்டுமே பார்த்தனர். விக்ரம் தனது கைத்துப்பாக்கியை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். ஏதேனும் ஒரு காவலன் உள்ளே எட்டிப் பார்த்திருந்தால், அவன் அந்த இடத்திலேயே ஒரு ரத்த ஆறாக மாறியிருப்பான்.
ஆனால்! சிறையின் பெரும் இரும்புக்கதவுகள் மளமளவெனத் திறக்க, அந்த ஆம்புலன்ஸ் புழல் சிறையின் எல்லையைத் தாண்டி சென்னை நெடுஞ்சாலைக்குள் புகுந்தது. நகரத்தின் விளக்குகள் அவனை வரவேற்றன. சிறையின் கம்பிகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த விக்ரம், இப்போது சென்னை மாநகரின் இருளுக்குள் ஒரு நிழலாகத் தப்பித்தான்.
மறுநாள் காலை விடிந்தபோது, விக்ரம் தப்பியது தமிழகத்தையே உலுக்கியது. “புழல் சிறையில் கலவரம் – விக்ரம் தப்பியோட்டம்” என்ற செய்தித் தலைப்புகள் தொலைக்காட்சிகளில் மின்னின. சிறை கண்காணிப்பாளர் முதல் வார்டன்கள் வரை 20 பேர் உடனடியாகப் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். ஆனால், விக்ரம் எங்கே போனான் என்பது ஒரு மர்மமாகவே இருந்தது. அவன் சென்னைக்குள்ளேயே ஒளிந்திருக்கிறானா அல்லது கடல் வழியாகத் தப்பிவிட்டானா என்று காவல்துறை திணறியது.
விக்ரம் தப்பிய செய்தி மருதூர் கிராமத்தில் இருந்த இளமாறனுக்கும் நிலாவிற்கும் காட்டுத்தீயாக எட்டியது. சதிஷ் தனது பழைய கேமராக்களுக்குப் பதிலாக, இப்போது பாதுகாப்பு உபகரணங்களுடன் அவர்களுக்குத் துணையாக நின்றான். நிலா மிகுந்த கலக்கத்துடன், “அவன் கண்டிப்பா இங்கதான் வருவான் மாறா. அவன் இழந்த சாம்ராஜ்யத்தை விட, நாம உயிரோட இருக்கிறதுதான் அவனுக்குப் பெரிய வலியா இருக்கு. அவனோட ஒரே குறி நாமதான்,” என்று நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்.
ஆனால் இளமாறனின் முகத்தில் பயத்தின் சிறு கீற்று கூட இல்லை. அவன் அமைதியாகத் தனது பேனாவை மேசையில் வைத்தான். “அவன் சிறையில் இருந்தப்பவாவது சட்டத்தோட பாதுகாப்பில உயிரோட இருந்திருக்கலாம் நிலா. ஆனா அவன் இப்போ வெளிய வந்தது, அவனோட அழிவுக்குத் தானே வழிவகை செஞ்சிருக்கு. இந்த முறை பேனா மட்டும் பேசாது, தர்மம் தன் ஆக்ரோஷமான முகத்தைக் காட்டும். அவன் தேடி வருவது சவக்குழியைத் தான்,” என்றான் இளமாறன் உறுதியுடன்.
ஆனாலும், விக்ரமின் அகங்காரம் அந்தச் சிறை கம்பிகளுக்குள் அடங்கவில்லை. அவன் ஒவ்வொரு இரவும் தூக்கமின்றித் தவித்தான். அவனது ஒவ்வொரு கனவிலும் இளமாறனின் பேனா முனையும், நிலாவின் உறுதியான முகமுமே நிழலாடின. “என்னை இந்த இடத்துக்குக் கொண்டு வந்து, என் சாம்ராஜ்யத்தை மண்ணோடு மண்ணாகத் தர்த்த அந்தப் பிச்சைக்காரப் பயலையும், எனக்குத் துரோகம் செஞ்ச அந்த நிலாவையும் கொல்லாம, நான் இந்தச் சிறையில இருந்து வெளிய வந்தா அதுக்கு அர்த்தமே இல்லை!” என்று அவன் வன்மத்துடன் கருவிக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் இருட்டில் ஒரு வேட்டை ஓநாயின் கண்களைப் போலத் தகித்தன.
விக்ரம் சிறையை ஒரு சிறையாகப் பார்க்கவில்லை; அது அவனது சாம்ராஜ்யத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பத் தேவைப்படும் ஒரு தற்காலிகத் தங்குமிடம் மட்டுமே. அவனது மூளை, அந்தப் பாழடைந்த சிறையின் சுவர்களைத் தகர்க்கும் வியூகங்களை நள்ளிரவின் இருளில் கச்சிதமாகத் தீட்டியது.
புழல் சிறையின் அந்த இருண்ட பகுதிகளில், தர்மலிங்கத்தின் செல்வாக்கு அதிகாரிகளுக்கும் கைதிகளுக்கும் இடையே ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நரம்பைப் போலப் பரவியிருந்தது. விக்ரம் தனது கைதேர்ந்த ஆட்களைக் கொண்டு, சிறையின் மிகக் கொடூரமான குற்றவாளிகளைத் தன்வசப்படுத்தினான். பல லட்சம் ரூபாய் மதிப்பிலான ஹவாலாப் பணம் சிறையின் சுவர்களைத் தாண்டி கைமாறியது.
விக்ரம் பயன்படுத்திய 'மதன்' வெறும் ஹேக்கர் அல்ல; அவன் ஒரு தொழில்நுட்ப மேதை. சிறையின் மென்பொருள் கட்டமைப்பில் (Network Infrastructure) அவன் ஊடுருவிய விதம், எந்தவொரு கணினி நிபுணரும் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி நுணுக்கமாக இருந்தது. அவன் ஒரு 'லூப்ஹோல்' (Loophole) உருவாக்கி, சிறையின் மின்சாரக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் சென்சார்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். எப்போது அந்தப் பட்டனை அழுத்தினாலும் சிறையே இருளில் மூழ்கும் அந்தத் தொழில்நுட்பத் துணிவு, விக்ரமின் தப்பித்தலுக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்தது.
நள்ளிரவு ஒரு மணி. சிறையின் 'பிளாக்-பி' பகுதி. அமைதி நிலவ வேண்டிய அந்த இடத்தில், திடீரென ஒரு ரௌடி கும்பலின் அலறல் சத்தம் வெடித்தது. விக்ரமின் கட்டளைப்படி, முன்னரே தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்த கூர்மையான கத்திகள் மற்றும் இரும்புத் தடிகளுடன் இரண்டு கும்பல்கள் மோதிக்கொண்டன. அது ஒரு கலவரம் அல்ல, ஒரு திட்டமிடப்பட்ட நாடகம். காவலர்கள் பதறிப்போய் அந்த இடத்திற்கு ஓடினர். சிறை நிர்வாகமே நிலைகுலைந்து நின்றது.
மதன் கம்ப்யூட்டர் திரையில் ஒரு குறியீட்டை (Code) தட்டிய அதே விநாடி, சிறையின் ஒட்டுமொத்த மின்சாரமும் துண்டிக்கப்பட்டது. கண்காணிப்பு கேமராக்களின் சிவப்பு விளக்குகள் அணைந்தன. மின்சார வேலிகளில் பாய்ந்திருந்த உயர் மின்னழுத்தம் நின்றது. சிறைச்சாலை அந்த விநாடி வரை இருந்த அமைதியை இழந்து, ஒரு நரகத்தைப் போல மாறியது. கைதிகளின் கூச்சலும், துப்பாக்கிச் சத்தங்களும், கண்ணீர்ப் புகையின் நெடியும் அந்தச் சிறையை ஒரு போர்முனையாக மாற்றின.
இருளையும் புகையையும் தன் கவசமாக மாற்றிக்கொண்ட விக்ரம், தனது அறையின் கதவை ஏற்கனவே திருடியிருந்த 'மாஸ்டர் கீ' மூலம் திறந்தான். அவன் நிலத்தடிப் பாதையை நோக்கி ஓடியபோது, அவனது பாதங்கள் தரையைத் தொடவே இல்லை. அது பயன்பாட்டில் இல்லாத ஒரு பழைய நீர்வடிகால் பாதை; ஈரப்பதமும் துர்நாற்றமும் நிறைந்த அந்தப் பாதையில், அவன் ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போலக் குனிந்து ஓடினான்.
மருத்துவமனை வளாகத்திற்கு அடியில் அந்தப் பாதை முடிந்தது. அங்கே அவன் தயார் செய்து வைத்திருந்த போலி மருத்துவப் பணியாளர் உடை அவனுக்காகக் காத்திருந்தது. ஒரு மருத்துவர் போல முகமூடி அணிந்து, அவசரமாக அவன் ஆம்புலன்ஸின் அருகே வந்தான். அவனது இதயத் துடிப்பு, அந்த ஆம்புலன்ஸின் சைரன் ஒலியை விட வேகமாக இருந்தது.
ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுநர் விக்ரமைப் பார்த்தவுடன், அவனது முகத்தில் இருந்த பயத்தை மறைக்க முயற்சித்தான். “சார், சீக்கிரம் உள்ள போங்க... காவலர்கள் சந்தேகம் அடைந்தால் எல்லாம் முடிந்துவிடும்!” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். விக்ரம் ஆம்புலன்ஸின் பின்பக்கம் ஏறி, படுக்கையின் அடியில் சுருண்டு கொண்டான்.
சைரன் அலற, அந்த வாகனம் சிறையின் பிரதான வாயிலை நோக்கி சீறிப் பாய்ந்தது. வாயிலில் நின்றிருந்த காவலர்கள், உள்ளே நடக்கும் கலவரத்தை அடக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்ததால், ஆம்புலன்ஸை ஒரு அவசர வாகனமாக மட்டுமே பார்த்தனர். விக்ரம் தனது கைத்துப்பாக்கியை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். ஏதேனும் ஒரு காவலன் உள்ளே எட்டிப் பார்த்திருந்தால், அவன் அந்த இடத்திலேயே ஒரு ரத்த ஆறாக மாறியிருப்பான்.
ஆனால்! சிறையின் பெரும் இரும்புக்கதவுகள் மளமளவெனத் திறக்க, அந்த ஆம்புலன்ஸ் புழல் சிறையின் எல்லையைத் தாண்டி சென்னை நெடுஞ்சாலைக்குள் புகுந்தது. நகரத்தின் விளக்குகள் அவனை வரவேற்றன. சிறையின் கம்பிகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த விக்ரம், இப்போது சென்னை மாநகரின் இருளுக்குள் ஒரு நிழலாகத் தப்பித்தான்.
மறுநாள் காலை விடிந்தபோது, விக்ரம் தப்பியது தமிழகத்தையே உலுக்கியது. “புழல் சிறையில் கலவரம் – விக்ரம் தப்பியோட்டம்” என்ற செய்தித் தலைப்புகள் தொலைக்காட்சிகளில் மின்னின. சிறை கண்காணிப்பாளர் முதல் வார்டன்கள் வரை 20 பேர் உடனடியாகப் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். ஆனால், விக்ரம் எங்கே போனான் என்பது ஒரு மர்மமாகவே இருந்தது. அவன் சென்னைக்குள்ளேயே ஒளிந்திருக்கிறானா அல்லது கடல் வழியாகத் தப்பிவிட்டானா என்று காவல்துறை திணறியது.
விக்ரம் தப்பிய செய்தி மருதூர் கிராமத்தில் இருந்த இளமாறனுக்கும் நிலாவிற்கும் காட்டுத்தீயாக எட்டியது. சதிஷ் தனது பழைய கேமராக்களுக்குப் பதிலாக, இப்போது பாதுகாப்பு உபகரணங்களுடன் அவர்களுக்குத் துணையாக நின்றான். நிலா மிகுந்த கலக்கத்துடன், “அவன் கண்டிப்பா இங்கதான் வருவான் மாறா. அவன் இழந்த சாம்ராஜ்யத்தை விட, நாம உயிரோட இருக்கிறதுதான் அவனுக்குப் பெரிய வலியா இருக்கு. அவனோட ஒரே குறி நாமதான்,” என்று நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்.
ஆனால் இளமாறனின் முகத்தில் பயத்தின் சிறு கீற்று கூட இல்லை. அவன் அமைதியாகத் தனது பேனாவை மேசையில் வைத்தான். “அவன் சிறையில் இருந்தப்பவாவது சட்டத்தோட பாதுகாப்பில உயிரோட இருந்திருக்கலாம் நிலா. ஆனா அவன் இப்போ வெளிய வந்தது, அவனோட அழிவுக்குத் தானே வழிவகை செஞ்சிருக்கு. இந்த முறை பேனா மட்டும் பேசாது, தர்மம் தன் ஆக்ரோஷமான முகத்தைக் காட்டும். அவன் தேடி வருவது சவக்குழியைத் தான்,” என்றான் இளமாறன் உறுதியுடன்.
