மருதூர் ஏரிக்கரை திருமணப் பந்தலின் ஒரு மூலையில், தமிழகமே உற்று நோக்கிய அந்த உணர்ச்சிகரமான சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. ஒருபுறம், நேர்மையின் அடையாளமாக நின்று, எவ்வித சமரசமுமின்றி அநீதியை எதிர்த்து, இறுதியில் அதிகாரத்தின் சூழ்ச்சியால் சிறைவாசம் அனுபவித்துத் திரும்பிய முத்துவேல் ஐயா. மறுபுறம், அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்து அரசியல் சக்கரத்தைச் சுழற்றியவர், இன்று அந்த அதிகார மகுடம் சரிந்து விழுந்து, தன் மகளின் தூய்மையான நேர்மையால் மனமாற்றம் அடைந்து ஒரு சாமானியனாக நிற்கும் சிவராமன்.
இவர்கள் இருவரின் சந்திப்பு என்பது வெறும் இரு மனிதர்களின் சந்திப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒரு பழைய காலத்தின் முடிவுக்கும், ஒரு புதிய அறநெறிக் காலத்தின் தொடக்கத்திற்குமான தார்மீகப் பாலம்.
சிவராமன் மெல்ல முத்துவேல் ஐயாவை நோக்கி நடந்தார். ஒரு காலத்தில் அவர் வரும்போது அமைச்சருக்கான பாதுகாப்புப் படைகளும், அதிகாரிகளின் அணிவகுப்பும் நிலைகொள்ளச் செய்யும். சாலைகள் தடுக்கப்படும், சலசலப்பு விண்ணைப் பிளக்கும். ஆனால் இன்று, அவர் தனியாக நடந்து வந்தார். அவரது பழைய கம்பீரமான, அதிகார நடை இன்று தளர்ந்திருந்தது. அவரது தோள்கள் முன்போல அதிகாரத்தோடு நிமிர்ந்து இல்லை; ஆனால், அவரது கண்களில் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு அபூர்வமான நிதானமும், அமைதியும், ஒரு விதமான குற்றவுணர்வும் கலந்திருந்தன.
முத்துவேல் ஐயா, பந்தலில் ஒரு எளிய மர நாற்காலியில் அமர்ந்து வந்தவர்களை உபசரித்துக் கொண்டிருந்தார். சிவராமன் நெருங்குவதைக் கண்டதும், எந்தவித கசப்புணர்ச்சியும் இன்றி, மரியாதை நிமித்தமாகத் தனது இருக்கையில் இருந்து எழுந்து நின்றார். அந்தப் பழைய நேர்மையான அதிகாரியின் கண்கள், சிவராமனை ஒரு எதிரியாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக ஒரு மகளின் தந்தையாகவே பார்த்தன. முத்துவேலின் முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதி, சிவராமனை மேலும் நிலைகுலையச் செய்தது.
சிவராமன் அருகில் வந்ததும், வார்த்தைகள் வருவதற்கு முன்பே அவரது கைகள் தானாகக் கூப்பின. அந்தத் தொழிலதிபர், முன்னாள் அமைச்சர், பலருக்கும் சிம்மசொப்பனமாக இருந்த சிவராமன், இன்று தலைகுனிந்து நின்றார். அவரது கண்கள் கலங்கியிருந்தன.
“முத்துவேல் சார்...” என்று அவர் குரல் தழுதழுத்தது. “உங்களை ஒரு குற்றவாளியாச் சிறைக்கு அனுப்புன அந்தப் பாவம் இத்தனை நாளா என்னைத் தூங்க விடல. அதிகாரம்ங்கிற போதை என் கண்ணை மறைச்சதால, உங்களைப் போன்ற ஒரு வைரம் மாதிரியான மனுஷனை நான் அடையாளம் காணத் தவறிட்டேன். உங்களை நான் இழிவா நடத்தினேன், உங்க நேர்மையைச் சந்தேகப்பட்டேன், என் அதிகாரத்தைக் காட்டி உங்களை அழிப்பதாகச் சூளுரைத்தேன். ஆனா, எல்லாத்தையும் மறந்து என் மகளை உங்க வீட்டு மருமகளா ஏத்துக்கிட்ட அந்தப் பெரிய மனசுக்காகவே நான் உங்களுக்குக் காலமெல்லாம் கடமைப்பட்டிருக்கேன். இளமாறன் என் மேல வச்சிருந்த கோபம் நியாயமானதுதான், ஆனா நீங்க அவனை ஒரு முழுமையான மனிதனா வளர்த்திருக்கீங்க,” என்று சிவராமன் தனது உள்ளக் கிடக்கையைக் கொட்டித் தீர்த்தார்.
முத்துவேல் ஐயா மென்மையாகச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் எந்த ஏளனமும் இல்லை; ஒரு முதிர்ந்த மனிதனின் கனிவு மட்டுமே இருந்தது. அவர் சிவராமனின் நடுங்கும் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, மீண்டும் அவரை அமர வைத்தார்.
“சிவராமன் சார், தயவு செஞ்சு பழசைப் பேசாதீங்க. கடந்த காலத்தை நாம அந்த நெருப்போடு சேர்த்து எரிச்சிடுவோம். மனுஷங்க தப்பு செய்யுறது இயல்புதான். ஆனா, தான் செஞ்சது தப்புன்னு உணர்ந்து, அதைத் திருத்திக்கிட்டு வர்றது இருக்கே... அதுதான் தெய்வீகம். இன்னைக்கு நீங்க இங்க ஒரு அரசியல்வாதியாவோ, மாஜி அமைச்சராவோ வரல... நிலாவோட அப்பாவா வந்திருக்கீங்க. இளமாறனுக்கு நீங்க இனிமே மாமனார் இல்லை, அவனோட கொள்கைகளுக்குப் பின்னாடி நிக்கிற ஒரு பலம். அந்த அன்பு தான் உலகத்துல எல்லாத்தையும் விடப் பெருசு,” என்றார் முத்துவேல்.
அவரது பேச்சில் இருந்த அந்த முதிர்ச்சி, அங்கே நின்றிருந்த அனைவரையும் நெகிழச் செய்தது. ஒரு காலத்தில் பகைவர்களாகப் பார்த்தவர்கள், இன்று அன்பின் சங்கமத்தில் ஒன்றாக நின்றனர்.
அப்போது சிவராமன் தனது மேலங்கியில் இருந்து ஒரு கனமான உறையை எடுத்தார். “முத்துவேல் சார், இது நான் என் கைப்பட எழுதின உயில். என்னோட கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கள், மாளிகைகள் எல்லாத்தையும் ‘மருதூர் மக்கள் நல அறக்கட்டளை’க்கு எழுதி வச்சுட்டேன். இந்த மண்ணோட கல்விக்காகவும், விவசாய நவீனமயமாக்கலுக்காகவும் இந்தச் சொத்துக்கள் பயன்படணும். விக்ரம் எதைச் சூறையாட நினைச்சானோ, அதை இந்த மக்கள் கிட்டயே திருப்பித் தந்துடுறேன். இதோட நிர்வாகப் பொறுப்பை நிலாவும் மாறனும் முன்ன நின்னு நடத்தணும். இதுதான் என் பாவங்களுக்கு நான் செய்யுற கடைசிப் பிராயச்சித்தம்,” என்று கூறி அந்த உறையை முத்துவேல் ஐயாவிடம் ஒப்படைத்தார்.
அந்த உறையை முத்துவேல் ஐயா பெற்றபோது, அங்கே ஒரு புதிய விடியல் பிறந்தது போல மக்கள் உணரத் தொடங்கினர். விக்ரம் சூறையாட நினைத்த நிலம், இன்று அந்த மக்களின் உரிமையாகவே மாறியது. அதிகாரத்தின் ஆணவத்தால் கட்டப்பட்டிருந்த கயிறுகள், அன்பினால் அவிழ்க்கப்பட்டன.
சிவராமன் என்ற அந்தப் பழைய மனிதன் மறைந்து, ஒரு அறத்தின் காவலனாக அவர் அங்கு அமர்ந்திருந்தது, முத்துவேலின் வெற்றியையும், இளமாறனின் பேனாவின் வலிமையையும் உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னது.
இவர்கள் இருவரின் சந்திப்பு என்பது வெறும் இரு மனிதர்களின் சந்திப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒரு பழைய காலத்தின் முடிவுக்கும், ஒரு புதிய அறநெறிக் காலத்தின் தொடக்கத்திற்குமான தார்மீகப் பாலம்.
சிவராமன் மெல்ல முத்துவேல் ஐயாவை நோக்கி நடந்தார். ஒரு காலத்தில் அவர் வரும்போது அமைச்சருக்கான பாதுகாப்புப் படைகளும், அதிகாரிகளின் அணிவகுப்பும் நிலைகொள்ளச் செய்யும். சாலைகள் தடுக்கப்படும், சலசலப்பு விண்ணைப் பிளக்கும். ஆனால் இன்று, அவர் தனியாக நடந்து வந்தார். அவரது பழைய கம்பீரமான, அதிகார நடை இன்று தளர்ந்திருந்தது. அவரது தோள்கள் முன்போல அதிகாரத்தோடு நிமிர்ந்து இல்லை; ஆனால், அவரது கண்களில் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு அபூர்வமான நிதானமும், அமைதியும், ஒரு விதமான குற்றவுணர்வும் கலந்திருந்தன.
முத்துவேல் ஐயா, பந்தலில் ஒரு எளிய மர நாற்காலியில் அமர்ந்து வந்தவர்களை உபசரித்துக் கொண்டிருந்தார். சிவராமன் நெருங்குவதைக் கண்டதும், எந்தவித கசப்புணர்ச்சியும் இன்றி, மரியாதை நிமித்தமாகத் தனது இருக்கையில் இருந்து எழுந்து நின்றார். அந்தப் பழைய நேர்மையான அதிகாரியின் கண்கள், சிவராமனை ஒரு எதிரியாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக ஒரு மகளின் தந்தையாகவே பார்த்தன. முத்துவேலின் முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதி, சிவராமனை மேலும் நிலைகுலையச் செய்தது.
சிவராமன் அருகில் வந்ததும், வார்த்தைகள் வருவதற்கு முன்பே அவரது கைகள் தானாகக் கூப்பின. அந்தத் தொழிலதிபர், முன்னாள் அமைச்சர், பலருக்கும் சிம்மசொப்பனமாக இருந்த சிவராமன், இன்று தலைகுனிந்து நின்றார். அவரது கண்கள் கலங்கியிருந்தன.
“முத்துவேல் சார்...” என்று அவர் குரல் தழுதழுத்தது. “உங்களை ஒரு குற்றவாளியாச் சிறைக்கு அனுப்புன அந்தப் பாவம் இத்தனை நாளா என்னைத் தூங்க விடல. அதிகாரம்ங்கிற போதை என் கண்ணை மறைச்சதால, உங்களைப் போன்ற ஒரு வைரம் மாதிரியான மனுஷனை நான் அடையாளம் காணத் தவறிட்டேன். உங்களை நான் இழிவா நடத்தினேன், உங்க நேர்மையைச் சந்தேகப்பட்டேன், என் அதிகாரத்தைக் காட்டி உங்களை அழிப்பதாகச் சூளுரைத்தேன். ஆனா, எல்லாத்தையும் மறந்து என் மகளை உங்க வீட்டு மருமகளா ஏத்துக்கிட்ட அந்தப் பெரிய மனசுக்காகவே நான் உங்களுக்குக் காலமெல்லாம் கடமைப்பட்டிருக்கேன். இளமாறன் என் மேல வச்சிருந்த கோபம் நியாயமானதுதான், ஆனா நீங்க அவனை ஒரு முழுமையான மனிதனா வளர்த்திருக்கீங்க,” என்று சிவராமன் தனது உள்ளக் கிடக்கையைக் கொட்டித் தீர்த்தார்.
முத்துவேல் ஐயா மென்மையாகச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் எந்த ஏளனமும் இல்லை; ஒரு முதிர்ந்த மனிதனின் கனிவு மட்டுமே இருந்தது. அவர் சிவராமனின் நடுங்கும் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, மீண்டும் அவரை அமர வைத்தார்.
“சிவராமன் சார், தயவு செஞ்சு பழசைப் பேசாதீங்க. கடந்த காலத்தை நாம அந்த நெருப்போடு சேர்த்து எரிச்சிடுவோம். மனுஷங்க தப்பு செய்யுறது இயல்புதான். ஆனா, தான் செஞ்சது தப்புன்னு உணர்ந்து, அதைத் திருத்திக்கிட்டு வர்றது இருக்கே... அதுதான் தெய்வீகம். இன்னைக்கு நீங்க இங்க ஒரு அரசியல்வாதியாவோ, மாஜி அமைச்சராவோ வரல... நிலாவோட அப்பாவா வந்திருக்கீங்க. இளமாறனுக்கு நீங்க இனிமே மாமனார் இல்லை, அவனோட கொள்கைகளுக்குப் பின்னாடி நிக்கிற ஒரு பலம். அந்த அன்பு தான் உலகத்துல எல்லாத்தையும் விடப் பெருசு,” என்றார் முத்துவேல்.
அவரது பேச்சில் இருந்த அந்த முதிர்ச்சி, அங்கே நின்றிருந்த அனைவரையும் நெகிழச் செய்தது. ஒரு காலத்தில் பகைவர்களாகப் பார்த்தவர்கள், இன்று அன்பின் சங்கமத்தில் ஒன்றாக நின்றனர்.
அப்போது சிவராமன் தனது மேலங்கியில் இருந்து ஒரு கனமான உறையை எடுத்தார். “முத்துவேல் சார், இது நான் என் கைப்பட எழுதின உயில். என்னோட கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கள், மாளிகைகள் எல்லாத்தையும் ‘மருதூர் மக்கள் நல அறக்கட்டளை’க்கு எழுதி வச்சுட்டேன். இந்த மண்ணோட கல்விக்காகவும், விவசாய நவீனமயமாக்கலுக்காகவும் இந்தச் சொத்துக்கள் பயன்படணும். விக்ரம் எதைச் சூறையாட நினைச்சானோ, அதை இந்த மக்கள் கிட்டயே திருப்பித் தந்துடுறேன். இதோட நிர்வாகப் பொறுப்பை நிலாவும் மாறனும் முன்ன நின்னு நடத்தணும். இதுதான் என் பாவங்களுக்கு நான் செய்யுற கடைசிப் பிராயச்சித்தம்,” என்று கூறி அந்த உறையை முத்துவேல் ஐயாவிடம் ஒப்படைத்தார்.
அந்த உறையை முத்துவேல் ஐயா பெற்றபோது, அங்கே ஒரு புதிய விடியல் பிறந்தது போல மக்கள் உணரத் தொடங்கினர். விக்ரம் சூறையாட நினைத்த நிலம், இன்று அந்த மக்களின் உரிமையாகவே மாறியது. அதிகாரத்தின் ஆணவத்தால் கட்டப்பட்டிருந்த கயிறுகள், அன்பினால் அவிழ்க்கப்பட்டன.
சிவராமன் என்ற அந்தப் பழைய மனிதன் மறைந்து, ஒரு அறத்தின் காவலனாக அவர் அங்கு அமர்ந்திருந்தது, முத்துவேலின் வெற்றியையும், இளமாறனின் பேனாவின் வலிமையையும் உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னது.
