மருதூர் ஏரிக்கரை பந்தல், வெறும் கொண்டாட்டக் களம் மட்டுமல்லாது, ஒரு பண்பாட்டுப் பள்ளிக்கூடமாக மாறியிருந்தது. மணமேடையில் மணமகன் இளமாறன் இடப்பக்கமும், மணமகள் நிலா வலப்பக்கமும் அமர வைக்கப்பட்டனர். நிலாவின் பருத்திச் சேலையும், இளமாறனின் தழும்பேறிய கைகளும் அந்தத் தூய தமிழ் மணமுறைக்கு கூடுதல் மெருகூட்டின.
அவையின் நடுவே, மங்கல விழாத் தலைவர் எழுந்து நின்றார். "அன்பு மருதூர் மக்களே, இன்று நாம் ஒரு புதிய வரலாற்றைத் தொடங்குகிறோம். ஆடம்பரமும், ஆரவாரமும் அற்ற, நம் மொழியால், நம் மண்ணால் நிகழும் மங்கல விழா இது," என்று முழங்கினார். மணமக்கள் வீட்டார் சார்பாக அனைவரையும் வரவேற்று, விழாவைத் தமிழ் நெறிப்படி நடத்தித் தரப் போவதாக அறிவித்தார்.
அவையின் அனுமதி பெற்ற பின், மணவிழா நிகழ்த்துநர் மேடைக்கு வந்தார். இளமாறனும் நிலாவும் எழுந்து நின்று கூடியிருந்த பெரியோர்களையும், உழைக்கும் மக்களையும் பணிவுடன் வணங்கி மீண்டும் அமர்ந்தனர்.
தமிழன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட திருமணமுறைபடி திருமணம் நடக்கவேண்டும் என்னும் விருப்பம் கொண்டு பல திருமணங்களை நடத்தி வைத்துள்ளார் அல்லூர் தவச்சாலை நிறுவனர் புலவர் இரா.இளங்குமரனார்.
இவர் தமிழ் நெறியில் திருமணங்களை எவ்வாறு நடத்துவது எனச் சிலருக்குப் பயிற்சியும் கொடுத்து வருகின்றார்.
திருமணம் தமிழ் மரபு படி எவ்வாறு நிகழ்த்தவேண்டுமெனப் பொதுக்குறிப்பினைத் தருகின்றார்.
அதனைப் பின்பற்றி விழாத் தலைவராக மாணிக்கம் ஐயா, "இயற்கையே இறைவன்" என்ற தத்துவத்தை விளக்க, இளமாறன் உரத்த குரலில் பாடத் தொடங்கினான்:"
செங்கட் கரும்பாய் இனிப்பானைச்
செழுந்தேன் மலராய் மணப்பானைத்
திங்கட் பிறையாய்த் திகழ்வானைத்
தெளிந்த இசையாய் அமைவானை
அங்கட் புவனம் அளிப்பானை
அறமோ டின்பம் அருள்வானை
நங்கட் புலத்துள் நிறைவானை
நறவார் மலர்த்தூய்ப் பணிவாமே
அவன் பாடப்பாட, நிலா மலர்களைத் தூவி இயற்கையை வணங்கினாள். நிலாவுக்கும் இளமாறனுக்கும் இடையே இருந்த அந்தப் புரிதல், பாடலின் வரிகளில் இருந்த 'அறமோடின்பம்' என்ற சொல்லுக்கு உயிர் கொடுத்தது. அதனைத் தொடர்ந்து, அன்னைத் தமிழின் பெருமையைச் சொல்லும் மொழி வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டது.
நீல வானின் உயரத்தை
நெஞ்சம் கவரும் நிலப்பரப்பைக்
கோலக்கடலின் ஆழத்தைக்
குன்றத் தமைந்த பேருரத்தைச்
சாலத் துளிக்கும் பனிநீரைச்
சாந்தில் தொடுத்த தீந்தேனை
மூலச் சொல்லாய் முகிழ்ந்தோங்கும்
முன்னைத் தமிழே வாழியவே.
வேத மந்திரங்களுக்குப் பதிலாக, வாழ்வியல் மறை நூலான திருக்குறளின் சீர்மிக்க வரிகள் 'மந்திர மொழிகளாக' ஓதப்பட்டன.
அகரமுதலாம் ஆதியே போற்றி !
மலர்மிசை ஏகும் மாண்டி போற்றி !
தனக்குவமை இல்லாத தகையடி போற்றி !
எண்குணத் திலங்கும் இறையே போற்றி
அமிழ்த மழையாம் அருளே போற்றி!
ஐம்பொறி அடக்கும் ஆற்றலே போற்றி !
நிறைமொழி அருளும் நிறைவே போற்றி !
குணமென்னும் குன்றே குறியே போற்றி !
மனத்தில் மாசிலா மணியே போற்றி !
வாழ்வாங்கு வாழும் வாழ்வே போற்றி !
மங்கல மனையற மாட்சியே போற்றி !
அறிவறி பண்புப் பேறே போற்றி !
அன்போ டியைந்த வழக்கே போற்றி !
அகர முதலாம் ஆதியே போற்றி ! போற்றி !
ஒவ்வொரு 'போற்றி' சொல்லும் போதும், சிவராமன் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "மனத்தில் மாசிலா மணியே போற்றி" என்ற வரி நிலாவிற்கு எவ்வளவு பொருந்துகிறது என்று அவர் எண்ணிக் கொண்டார். அதிகாரத்தின் அழுக்கு படிந்த அந்த மாளிகையில் இருந்து தன் மகளைக் காப்பாற்றி, இன்று ஒரு தூய அறவாழ்வில் அவளை ஒப்படைப்பதில் அவருக்குப் பெருமிதம் உண்டானது.
விழாவின் மிக முக்கியமான கட்டம் தொடங்கியது. 'தாய் மண் வழிபாடு'. இது இளமாறனுக்கும் நிலாவிற்கும் மிகவும் நெருக்கமான ஒன்று. ஏனெனில், அவர்கள் இருவரும் போராடி மீட்டெடுத்ததே இந்த மண்ணைத் தான்.
மணவிழா நிகழ்த்துநர் மாணிக்கம் ஐயா அவையை நோக்கித் தன் கைகளை விரித்து, மணமக்கள் முன் இருக்கும் அந்த மண் தட்டைச் சுட்டிக்காட்டி உணர்ச்சிகரமாகப் பேசத் தொடங்கினார்:
"அன்பு மருதூர் மக்களே! இதோ மணமக்கள் சூடியிருக்கும் இந்த மணமங்கல மாலையைப் பாருங்கள். இது வெறும் அழகிற்காகச் சூட்டப்பட்ட பூச்சரம் அல்ல; இது ஒரு மாபெரும் கூட்டு உழைப்பின் சங்கமம்.
இந்த மாலைக்குள் எத்தனை உயிர்களின் துடிப்பு இருக்கிறது என்று சிந்தித்துப் பார்த்ததுண்டா?
•இந்தப் பூவிற்கான விதையைத் தேடி எடுத்து, மண்ணில் பதியன் போட்டவன் ஒருவன்.
•முதுகு வளைய அதை மண்ணில் நட்டவர் ஒருவர்.
•விடிகாலையில் எழுந்து கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைத்து ஊற்றியவர் ஒருவர்.
•செடியைச் சுற்றியிருந்த களையெடுத்து, பூச்சிகள் அண்டாமல் கண்ணும் கருத்துமாகக் காத்தவர் ஒருவர்.
•பனி விலகும் முன்பே மென்மையாக அந்தப் பூப்பறித்தவர் ஒரு கை.
•நாரெடுத்து, விரல் வித்தை காட்டி அந்தப் பூக்களை மாலையாகக் கட்டியவர் ஒரு கலைஞர்.
•அதை முகம் சுளிக்காமல் சந்தைக்குக் கொண்டு வந்து விற்றவர், பின் அதைத் தேடிப் போய் வாங்கி வந்தவர் என... இந்த ஒரு மாலைக்குள் நூற்றுக்கணக்கானவர்களின் உழைப்பும், நேர்மையும், காலமும் கலந்திருக்கிறது.
மக்களே! உலகம் நமக்குள்ளும், உலகுக்குள் நாமும் இருக்கிறோம் என்பதற்கு இந்த மாலையே சாட்சி. நாம் அணியும் ஆடை நெசவாளனின் வியர்வை; நாம் உண்ணும் சோறு உழவனின் குருதி. ஒருவன் உழைக்காமல் இங்கே ஒரு துரும்பும் அசையாது.
நாம் இன்று இந்த மண்ணை ஏன் வழிபடுகிறோம் தெரியுமா?
அதிகாரத்தின் காலடியில் மிதிபட்ட அதே மண் தான், இன்று இந்த மணமக்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தையும், விடுதலையையும் தந்திருக்கிறது. நிலமும், உழைப்பும் தான் நம் உண்மையான தெய்வம்.
'எல்லாரும் இன்புற்றிருக்க நினைப்பதுவே யல்லாமல் வேறொன்றறியேன் பராபரமே' என்ற தாயுமானவரின் வரிகளுக்கு ஏற்ப, உலக நலமே நமது நலம். ஒரு மலர் வாடினால் அது மாலையின் அழகைக் கெடுக்கும்; அதுபோல ஒரு மனிதன் துன்புற்றாலும் இந்த உலகம் முழுமை பெறாது.
ஆகவே, மணமக்களே! இந்த மண்ணைத் தொட்டு வணங்குங்கள். நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் இந்த மண்ணுக்கும், இந்த மண்ணில் வாழும் மக்களுக்கும் பயனுள்ளதாக அமையட்டும். இந்த மண்புழுவின் உழைப்பு முதல் கதிரவனின் ஒளி வரை அனைத்திற்கும் நன்றி செலுத்துவோம்."
இந்த உரைக்குப் பிறகு மணமக்கள் இருவரும் மிகுந்த நெகிழ்ச்சியோடு அந்த மண்பானையில் மலர் தூவி வணங்கிய காட்சி, கூடியிருந்தவர்களின் கண்களில் ஒரு புதிய தேடலை உருவாக்கியது.
மேடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பித்தளைத் தட்டில், மருதூர் வயல்வெளியின் செழுமையான மண் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இளமாறனும் நிலாவும் ஒருமித்த உணர்வோடு, அந்த மண்ணின் மீது மூன்று முறை மலர்களைத் தூவினார்கள்.
"உலகம் வாழ்க! உயர்வெல்லாம் வாழ்க!"
என்று அவர்கள் மும்முறை சொல்ல, கூடியிருந்த ஒட்டுமொத்த மருதூர் மக்களும் "வாழ்க! வாழ்க!" என்று ஒரு சேரக் குரல் கொடுத்தனர். அந்தச் சத்தம் விக்ரமின் ஆதிக்கக் கோட்டையை இடித்துத் தள்ளுவது போலப் பலமாக ஒலித்தது.
தொடர்ந்து, இளமாறன் தன் கவிதைகளால் செதுக்கிய ஒரு சிறிய உரையை நிகழ்த்தினான்.
"மதிப்பிற்குரிய பெரியோர்களே, என் உயிரினும் மேலான மருதூர் மக்களே! இந்த மங்கல நாண்... இது வெறும் ஒரு மஞ்சள் கயிறு அல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வரும் ஒரு சடங்கு என்று மட்டும் இதை நான் பார்க்கவில்லை. இன்று நான் நிலாவின் கழுத்தில் இந்த நாணைச் சூட்டும்போது, அது அவளை எனக்கு 'அடிமைப்படுத்தும்' ஒரு சங்கிலி அல்ல. பெண்ணை ஆணுக்குக் கீழ்நிலைப்படுத்தும் எந்த ஒரு அடையாளத்தையும் என் கவிதை மனம் ஏற்காது. இந்த நாண் என்பது சமத்துவத்தின் அடையாளம். ஒரு கவிதையில் இரண்டு சொற்கள் இணைந்து ஒரு புதிய பொருளைத் தருவதைப் போல, இன்று இரண்டு உயிர்கள் அறத்தின் வழியே இணையப் போகிறோம். நிலா, நீ எனக்குப் பின்னால் நடக்க வேண்டியவள் அல்ல; எனக்கு முன்னால் வழிகாட்ட வேண்டியவளும் அல்ல; என் தோளோடு தோள் நின்று இந்த மண்ணிற்காக உழைக்க வேண்டிய சரிபாதித் துணைவி.
இந்தக் கயிறு நமக்குச் சொல்வது என்ன? உரிமையல்ல, பொறுப்பு: நான் உன் மீது அதிகாரம் செலுத்தப் போவதில்லை. மாறாக, உனது கனவுகளுக்கும், உனது விடுதலைக்கும் நான் ஒரு பாதுகாவலனாக இருப்பேன் என்ற பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அறத்தின் வழி: நாம் இருவரும் இணைந்து எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் இந்த மண்ணின் அறத்திற்கு உட்பட்டதாக இருக்கட்டும். சுயநலத்தை விடப் பொதுநலமே மேலானது என்ற உண்மையை இந்தக் கயிறு நமக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கும். உழைப்பின் கயிறு: இது தங்கத்தால் ஆனதல்ல; எளிய பருத்தி நூல். எப்படி ஒரு நூல் பல இழைகளால் பின்னப்பட்டு வலிமை பெறுகிறதோ, அதுபோல நாமும் நம் உழைப்பால், ஒருமித்த சிந்தனையால் இந்த வாழ்வை வலிமையாக்குவோம். நிலா, இந்த நாண் உன் கழுத்தைச் சுற்றி இருக்கும் வரை, நான் உனக்கு ஒரு கணவனாக மட்டுமல்ல, உனது போராட்டங்களில் முதல் தளபதியாகவும், உனது சோர்வில் ஒரு தாங்குதலான நண்பனாகவும் இருப்பேன். விக்ரமின் காலத்தில் அதிகாரம் மக்களைப் பிரித்தது; இன்று இந்த மங்கல நாண் நம்மை அன்பால் இணைக்கிறது. இது அடிமைத்தனத்தின் விலங்கு அல்ல; இது விடுதலையின் மங்கல இசை!"
இளமாறன் பேசி முடித்ததும், நிலாவின் கண்கள் பனித்தன. அவள் அவனது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். அந்தப் பிடியில் ஒரு பெரும் நம்பிக்கை இருந்தது. கூடியிருந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும், திருமணம் என்பது ஒரு ஆதிக்க உறவு அல்ல, அது ஒரு 'அறவழிப் பயணம்' என்பதை அந்த உரையின் மூலம் உணர்ந்து கொண்டனர்.
பெரியோர்களின் ஆசியுடன், மங்கல இசை முழங்க, இளமாறன் நிலாவின் கழுத்தில் மங்கல நாணைச் சூட்டினான். அது தங்கச் சங்கிலியால் ஆனதல்ல, ஒரு தூய மஞ்சள் கயிறு. அந்த எளிய கயிறு நிலாவிற்கு வைர மாலையை விடப் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அவளது கண்களில் தெரிந்த உறுதி, இனி இந்த மருதூர் மண்ணில் எந்த அநீதிக்கும் இடமில்லை என்பதைப் பறைசாற்றியது.
அப்போது, மேடைக்கு முன்னால் ‘ மாணிக்கம் ஐயா மெல்ல எழுந்து நின்றார். அவர் கண்கள், ஏதோ ஒரு மகத்தான காவியத்தின் கடைசிப் பக்கத்தைப் படிப்பது போலக் கலங்கியிருந்தன. அவர் மெல்லத் தள்ளாடியபடி எழுந்து வந்து, இளமாறனையும் நிலாவையும் பார்த்தார். அவரது விரல்கள், பல ஆண்டுகள் புத்தகங்களின் நறுமணத்தையும் மசியின் ஈரத்தையும் தொட்டுப் பழகியவை, இப்போது நடுங்கிக்கொண்டே இருவரின் தலைகளையும் மென்மையாகத் தழுவின.
அவரது குரலில் அந்த நள்ளிரவுச் சம்பவத்தின் வடுவும், அதே சமயம் ஒரு புதிய விடியலின் நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தது. அவர் பேசத் தொடங்கினார்:
“மாறா... நிலா... எரியாத கவிதை எதுவும் இல்லை இந்த உலகில். காதலும் ஒரு வகை கவிதைதான், அது இன்பத்தில் தொடங்கினால் ஒரு விதம், துன்பத்தின் நெருப்பில் வெந்து தணிந்தால் அது இன்னொரு விதம். விக்ரம் என் கடையை எரித்தபோது, இந்த ஊரின் அறிவும் அதன் அடையாளங்களும் நிரந்தரமாக அழிந்துவிட்டன என்று நான் கதறி அழுதேன். என் வாழ்நாள் சேமிப்பான அந்தப் புத்தகங்கள் கருகியதைப் பார்த்தபோது, என் இதயமே சாம்பலாகிப் போனது.
ஆனால், அந்தச் சாம்பலில் இருந்து ஒரு மாபெரும் சரித்திரத்தையே நீங்கள் மீட்டுக்கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள். அந்த நெருப்பு, என் புத்தகங்களைத்தான் அழித்ததே தவிர, இந்த மண்ணின் நீதியையும், உங்கள் காதலின் உறுதியையும் அல்ல என்பதை எனக்கு இன்று புரிய வைத்திருக்கிறீர்கள். ஒரு புத்தகக் கடைக்காரனாக, என் வாழ்நாள் முழுவதும் காகிதங்களில் தேடிய அறிவை, இன்று நிஜ வாழ்க்கையில் உங்கள் வீரத்தில் கண்டேன். நீங்கள் எனக்கும், இந்த மருதூர் மண்ணிற்கும் கொடுத்த பரிசை விட பெரிய சொத்து எதுவும் இருக்க முடியாது.
நூறாண்டு காலம் வாழ வேண்டும் என்று நான் உங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல மாட்டேன். அந்த வாழ்த்து இந்த மண்ணின் நிதர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் உறுதி; நீங்கள் வாழ்ற காலம் வரைக்கும், ஏன், உங்கள் காலத்திற்குப் பிறகும்கூட, இந்த மருதூர் மண்ணில் இருக்கும் ஒவ்வொரு செடியும், ஒவ்வொரு மண் துகளும், ஒவ்வொரு காற்று அலைகளும் உங்களின் தியாகத்தையும், உங்கள் காதலின் வலிமையையும் உரக்கப் பாடிக்கொண்டே இருக்கும்!
அதிகாரத்தின் கறுப்புப் பக்கங்களை விட, உங்கள் நேர்மையின் வரிகள் தான் இந்த ஊரின் வரலாற்றில் அழியாத இடத்தைப் பிடிக்கும். இது ஏதோ ஒரு சாதாரண வாழ்த்து அல்ல... தன் வாழ்நாள் புத்தகங்கள் சாம்பலாவதைக் கண்டு துடித்த ஒரு முதியவனின், நம்பிக்கையற்ற இந்த உலகத்திற்கு உங்கள் மூலம் கிடைத்த புதிய வெளிச்சத்திற்கான ஆசி! வாழுங்கள்... நீதியின் ஒளியில் நீடூழி வாழுங்கள்!”
அவர் பேசி முடித்தபோது, அந்த இடமே ஒரு தெய்வீக அமைதியால் நிறைந்திருந்தது. அவர்கள் அவர் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றபோது அந்த முதியவரின் கண்களிலிருந்து விழுந்த ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர், அவர்கள் இருவரின் மீதும் பட்டு, ஒரு புனிதமான ஆசீர்வாதமாக மாறியது. ஒரு புதிய காவியத்தின் தொடக்கமாக, அந்த வாழ்த்து மருதூர் மண்ணெங்கும் எதிரொலித்தது.
நிலா குனிந்து முத்துவேல் ஐயாவின் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள். அவர் அவளது நெற்றியில் விபூதி இட்டு, “தர்மம் உன்னைக் காக்கும் மகளே” என்று மனதார வாழ்த்தினார். பின், தன் தந்தை சிவராமனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கியபோது, சிவராமன் கண்ணீர் மல்க அவளைத் தூக்கி அணைத்துக் கொண்டார். அவரது பழைய விறைப்பு மறைந்து, தந்தையின் அன்பு மட்டும் எஞ்சியிருந்தது. “அப்பா, நாம இழந்தது வெறும் கௌரவத்தை மட்டும் தான். ஆனா நாம இன்னைக்கு அடைஞ்சிருக்கிறது ஒரு பெரிய குடும்பத்தை,” என்று நிலா ரகசியமாகச் சொன்னாள். அந்தச் சொற்கள் சிவராமனின் மனமாற்றத்தை உறுதிப்படுத்தின.
அவையின் நடுவே, மங்கல விழாத் தலைவர் எழுந்து நின்றார். "அன்பு மருதூர் மக்களே, இன்று நாம் ஒரு புதிய வரலாற்றைத் தொடங்குகிறோம். ஆடம்பரமும், ஆரவாரமும் அற்ற, நம் மொழியால், நம் மண்ணால் நிகழும் மங்கல விழா இது," என்று முழங்கினார். மணமக்கள் வீட்டார் சார்பாக அனைவரையும் வரவேற்று, விழாவைத் தமிழ் நெறிப்படி நடத்தித் தரப் போவதாக அறிவித்தார்.
அவையின் அனுமதி பெற்ற பின், மணவிழா நிகழ்த்துநர் மேடைக்கு வந்தார். இளமாறனும் நிலாவும் எழுந்து நின்று கூடியிருந்த பெரியோர்களையும், உழைக்கும் மக்களையும் பணிவுடன் வணங்கி மீண்டும் அமர்ந்தனர்.
தமிழன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட திருமணமுறைபடி திருமணம் நடக்கவேண்டும் என்னும் விருப்பம் கொண்டு பல திருமணங்களை நடத்தி வைத்துள்ளார் அல்லூர் தவச்சாலை நிறுவனர் புலவர் இரா.இளங்குமரனார்.
இவர் தமிழ் நெறியில் திருமணங்களை எவ்வாறு நடத்துவது எனச் சிலருக்குப் பயிற்சியும் கொடுத்து வருகின்றார்.
திருமணம் தமிழ் மரபு படி எவ்வாறு நிகழ்த்தவேண்டுமெனப் பொதுக்குறிப்பினைத் தருகின்றார்.
அதனைப் பின்பற்றி விழாத் தலைவராக மாணிக்கம் ஐயா, "இயற்கையே இறைவன்" என்ற தத்துவத்தை விளக்க, இளமாறன் உரத்த குரலில் பாடத் தொடங்கினான்:"
செங்கட் கரும்பாய் இனிப்பானைச்
செழுந்தேன் மலராய் மணப்பானைத்
திங்கட் பிறையாய்த் திகழ்வானைத்
தெளிந்த இசையாய் அமைவானை
அங்கட் புவனம் அளிப்பானை
அறமோ டின்பம் அருள்வானை
நங்கட் புலத்துள் நிறைவானை
நறவார் மலர்த்தூய்ப் பணிவாமே
அவன் பாடப்பாட, நிலா மலர்களைத் தூவி இயற்கையை வணங்கினாள். நிலாவுக்கும் இளமாறனுக்கும் இடையே இருந்த அந்தப் புரிதல், பாடலின் வரிகளில் இருந்த 'அறமோடின்பம்' என்ற சொல்லுக்கு உயிர் கொடுத்தது. அதனைத் தொடர்ந்து, அன்னைத் தமிழின் பெருமையைச் சொல்லும் மொழி வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டது.
நீல வானின் உயரத்தை
நெஞ்சம் கவரும் நிலப்பரப்பைக்
கோலக்கடலின் ஆழத்தைக்
குன்றத் தமைந்த பேருரத்தைச்
சாலத் துளிக்கும் பனிநீரைச்
சாந்தில் தொடுத்த தீந்தேனை
மூலச் சொல்லாய் முகிழ்ந்தோங்கும்
முன்னைத் தமிழே வாழியவே.
வேத மந்திரங்களுக்குப் பதிலாக, வாழ்வியல் மறை நூலான திருக்குறளின் சீர்மிக்க வரிகள் 'மந்திர மொழிகளாக' ஓதப்பட்டன.
அகரமுதலாம் ஆதியே போற்றி !
மலர்மிசை ஏகும் மாண்டி போற்றி !
தனக்குவமை இல்லாத தகையடி போற்றி !
எண்குணத் திலங்கும் இறையே போற்றி
அமிழ்த மழையாம் அருளே போற்றி!
ஐம்பொறி அடக்கும் ஆற்றலே போற்றி !
நிறைமொழி அருளும் நிறைவே போற்றி !
குணமென்னும் குன்றே குறியே போற்றி !
மனத்தில் மாசிலா மணியே போற்றி !
வாழ்வாங்கு வாழும் வாழ்வே போற்றி !
மங்கல மனையற மாட்சியே போற்றி !
அறிவறி பண்புப் பேறே போற்றி !
அன்போ டியைந்த வழக்கே போற்றி !
அகர முதலாம் ஆதியே போற்றி ! போற்றி !
ஒவ்வொரு 'போற்றி' சொல்லும் போதும், சிவராமன் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "மனத்தில் மாசிலா மணியே போற்றி" என்ற வரி நிலாவிற்கு எவ்வளவு பொருந்துகிறது என்று அவர் எண்ணிக் கொண்டார். அதிகாரத்தின் அழுக்கு படிந்த அந்த மாளிகையில் இருந்து தன் மகளைக் காப்பாற்றி, இன்று ஒரு தூய அறவாழ்வில் அவளை ஒப்படைப்பதில் அவருக்குப் பெருமிதம் உண்டானது.
விழாவின் மிக முக்கியமான கட்டம் தொடங்கியது. 'தாய் மண் வழிபாடு'. இது இளமாறனுக்கும் நிலாவிற்கும் மிகவும் நெருக்கமான ஒன்று. ஏனெனில், அவர்கள் இருவரும் போராடி மீட்டெடுத்ததே இந்த மண்ணைத் தான்.
மணவிழா நிகழ்த்துநர் மாணிக்கம் ஐயா அவையை நோக்கித் தன் கைகளை விரித்து, மணமக்கள் முன் இருக்கும் அந்த மண் தட்டைச் சுட்டிக்காட்டி உணர்ச்சிகரமாகப் பேசத் தொடங்கினார்:
"அன்பு மருதூர் மக்களே! இதோ மணமக்கள் சூடியிருக்கும் இந்த மணமங்கல மாலையைப் பாருங்கள். இது வெறும் அழகிற்காகச் சூட்டப்பட்ட பூச்சரம் அல்ல; இது ஒரு மாபெரும் கூட்டு உழைப்பின் சங்கமம்.
இந்த மாலைக்குள் எத்தனை உயிர்களின் துடிப்பு இருக்கிறது என்று சிந்தித்துப் பார்த்ததுண்டா?
•இந்தப் பூவிற்கான விதையைத் தேடி எடுத்து, மண்ணில் பதியன் போட்டவன் ஒருவன்.
•முதுகு வளைய அதை மண்ணில் நட்டவர் ஒருவர்.
•விடிகாலையில் எழுந்து கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைத்து ஊற்றியவர் ஒருவர்.
•செடியைச் சுற்றியிருந்த களையெடுத்து, பூச்சிகள் அண்டாமல் கண்ணும் கருத்துமாகக் காத்தவர் ஒருவர்.
•பனி விலகும் முன்பே மென்மையாக அந்தப் பூப்பறித்தவர் ஒரு கை.
•நாரெடுத்து, விரல் வித்தை காட்டி அந்தப் பூக்களை மாலையாகக் கட்டியவர் ஒரு கலைஞர்.
•அதை முகம் சுளிக்காமல் சந்தைக்குக் கொண்டு வந்து விற்றவர், பின் அதைத் தேடிப் போய் வாங்கி வந்தவர் என... இந்த ஒரு மாலைக்குள் நூற்றுக்கணக்கானவர்களின் உழைப்பும், நேர்மையும், காலமும் கலந்திருக்கிறது.
மக்களே! உலகம் நமக்குள்ளும், உலகுக்குள் நாமும் இருக்கிறோம் என்பதற்கு இந்த மாலையே சாட்சி. நாம் அணியும் ஆடை நெசவாளனின் வியர்வை; நாம் உண்ணும் சோறு உழவனின் குருதி. ஒருவன் உழைக்காமல் இங்கே ஒரு துரும்பும் அசையாது.
நாம் இன்று இந்த மண்ணை ஏன் வழிபடுகிறோம் தெரியுமா?
அதிகாரத்தின் காலடியில் மிதிபட்ட அதே மண் தான், இன்று இந்த மணமக்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தையும், விடுதலையையும் தந்திருக்கிறது. நிலமும், உழைப்பும் தான் நம் உண்மையான தெய்வம்.
'எல்லாரும் இன்புற்றிருக்க நினைப்பதுவே யல்லாமல் வேறொன்றறியேன் பராபரமே' என்ற தாயுமானவரின் வரிகளுக்கு ஏற்ப, உலக நலமே நமது நலம். ஒரு மலர் வாடினால் அது மாலையின் அழகைக் கெடுக்கும்; அதுபோல ஒரு மனிதன் துன்புற்றாலும் இந்த உலகம் முழுமை பெறாது.
ஆகவே, மணமக்களே! இந்த மண்ணைத் தொட்டு வணங்குங்கள். நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் இந்த மண்ணுக்கும், இந்த மண்ணில் வாழும் மக்களுக்கும் பயனுள்ளதாக அமையட்டும். இந்த மண்புழுவின் உழைப்பு முதல் கதிரவனின் ஒளி வரை அனைத்திற்கும் நன்றி செலுத்துவோம்."
இந்த உரைக்குப் பிறகு மணமக்கள் இருவரும் மிகுந்த நெகிழ்ச்சியோடு அந்த மண்பானையில் மலர் தூவி வணங்கிய காட்சி, கூடியிருந்தவர்களின் கண்களில் ஒரு புதிய தேடலை உருவாக்கியது.
மேடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பித்தளைத் தட்டில், மருதூர் வயல்வெளியின் செழுமையான மண் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இளமாறனும் நிலாவும் ஒருமித்த உணர்வோடு, அந்த மண்ணின் மீது மூன்று முறை மலர்களைத் தூவினார்கள்.
"உலகம் வாழ்க! உயர்வெல்லாம் வாழ்க!"
என்று அவர்கள் மும்முறை சொல்ல, கூடியிருந்த ஒட்டுமொத்த மருதூர் மக்களும் "வாழ்க! வாழ்க!" என்று ஒரு சேரக் குரல் கொடுத்தனர். அந்தச் சத்தம் விக்ரமின் ஆதிக்கக் கோட்டையை இடித்துத் தள்ளுவது போலப் பலமாக ஒலித்தது.
தொடர்ந்து, இளமாறன் தன் கவிதைகளால் செதுக்கிய ஒரு சிறிய உரையை நிகழ்த்தினான்.
"மதிப்பிற்குரிய பெரியோர்களே, என் உயிரினும் மேலான மருதூர் மக்களே! இந்த மங்கல நாண்... இது வெறும் ஒரு மஞ்சள் கயிறு அல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வரும் ஒரு சடங்கு என்று மட்டும் இதை நான் பார்க்கவில்லை. இன்று நான் நிலாவின் கழுத்தில் இந்த நாணைச் சூட்டும்போது, அது அவளை எனக்கு 'அடிமைப்படுத்தும்' ஒரு சங்கிலி அல்ல. பெண்ணை ஆணுக்குக் கீழ்நிலைப்படுத்தும் எந்த ஒரு அடையாளத்தையும் என் கவிதை மனம் ஏற்காது. இந்த நாண் என்பது சமத்துவத்தின் அடையாளம். ஒரு கவிதையில் இரண்டு சொற்கள் இணைந்து ஒரு புதிய பொருளைத் தருவதைப் போல, இன்று இரண்டு உயிர்கள் அறத்தின் வழியே இணையப் போகிறோம். நிலா, நீ எனக்குப் பின்னால் நடக்க வேண்டியவள் அல்ல; எனக்கு முன்னால் வழிகாட்ட வேண்டியவளும் அல்ல; என் தோளோடு தோள் நின்று இந்த மண்ணிற்காக உழைக்க வேண்டிய சரிபாதித் துணைவி.
இந்தக் கயிறு நமக்குச் சொல்வது என்ன? உரிமையல்ல, பொறுப்பு: நான் உன் மீது அதிகாரம் செலுத்தப் போவதில்லை. மாறாக, உனது கனவுகளுக்கும், உனது விடுதலைக்கும் நான் ஒரு பாதுகாவலனாக இருப்பேன் என்ற பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அறத்தின் வழி: நாம் இருவரும் இணைந்து எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் இந்த மண்ணின் அறத்திற்கு உட்பட்டதாக இருக்கட்டும். சுயநலத்தை விடப் பொதுநலமே மேலானது என்ற உண்மையை இந்தக் கயிறு நமக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கும். உழைப்பின் கயிறு: இது தங்கத்தால் ஆனதல்ல; எளிய பருத்தி நூல். எப்படி ஒரு நூல் பல இழைகளால் பின்னப்பட்டு வலிமை பெறுகிறதோ, அதுபோல நாமும் நம் உழைப்பால், ஒருமித்த சிந்தனையால் இந்த வாழ்வை வலிமையாக்குவோம். நிலா, இந்த நாண் உன் கழுத்தைச் சுற்றி இருக்கும் வரை, நான் உனக்கு ஒரு கணவனாக மட்டுமல்ல, உனது போராட்டங்களில் முதல் தளபதியாகவும், உனது சோர்வில் ஒரு தாங்குதலான நண்பனாகவும் இருப்பேன். விக்ரமின் காலத்தில் அதிகாரம் மக்களைப் பிரித்தது; இன்று இந்த மங்கல நாண் நம்மை அன்பால் இணைக்கிறது. இது அடிமைத்தனத்தின் விலங்கு அல்ல; இது விடுதலையின் மங்கல இசை!"
இளமாறன் பேசி முடித்ததும், நிலாவின் கண்கள் பனித்தன. அவள் அவனது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். அந்தப் பிடியில் ஒரு பெரும் நம்பிக்கை இருந்தது. கூடியிருந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும், திருமணம் என்பது ஒரு ஆதிக்க உறவு அல்ல, அது ஒரு 'அறவழிப் பயணம்' என்பதை அந்த உரையின் மூலம் உணர்ந்து கொண்டனர்.
பெரியோர்களின் ஆசியுடன், மங்கல இசை முழங்க, இளமாறன் நிலாவின் கழுத்தில் மங்கல நாணைச் சூட்டினான். அது தங்கச் சங்கிலியால் ஆனதல்ல, ஒரு தூய மஞ்சள் கயிறு. அந்த எளிய கயிறு நிலாவிற்கு வைர மாலையை விடப் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அவளது கண்களில் தெரிந்த உறுதி, இனி இந்த மருதூர் மண்ணில் எந்த அநீதிக்கும் இடமில்லை என்பதைப் பறைசாற்றியது.
அப்போது, மேடைக்கு முன்னால் ‘ மாணிக்கம் ஐயா மெல்ல எழுந்து நின்றார். அவர் கண்கள், ஏதோ ஒரு மகத்தான காவியத்தின் கடைசிப் பக்கத்தைப் படிப்பது போலக் கலங்கியிருந்தன. அவர் மெல்லத் தள்ளாடியபடி எழுந்து வந்து, இளமாறனையும் நிலாவையும் பார்த்தார். அவரது விரல்கள், பல ஆண்டுகள் புத்தகங்களின் நறுமணத்தையும் மசியின் ஈரத்தையும் தொட்டுப் பழகியவை, இப்போது நடுங்கிக்கொண்டே இருவரின் தலைகளையும் மென்மையாகத் தழுவின.
அவரது குரலில் அந்த நள்ளிரவுச் சம்பவத்தின் வடுவும், அதே சமயம் ஒரு புதிய விடியலின் நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தது. அவர் பேசத் தொடங்கினார்:
“மாறா... நிலா... எரியாத கவிதை எதுவும் இல்லை இந்த உலகில். காதலும் ஒரு வகை கவிதைதான், அது இன்பத்தில் தொடங்கினால் ஒரு விதம், துன்பத்தின் நெருப்பில் வெந்து தணிந்தால் அது இன்னொரு விதம். விக்ரம் என் கடையை எரித்தபோது, இந்த ஊரின் அறிவும் அதன் அடையாளங்களும் நிரந்தரமாக அழிந்துவிட்டன என்று நான் கதறி அழுதேன். என் வாழ்நாள் சேமிப்பான அந்தப் புத்தகங்கள் கருகியதைப் பார்த்தபோது, என் இதயமே சாம்பலாகிப் போனது.
ஆனால், அந்தச் சாம்பலில் இருந்து ஒரு மாபெரும் சரித்திரத்தையே நீங்கள் மீட்டுக்கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள். அந்த நெருப்பு, என் புத்தகங்களைத்தான் அழித்ததே தவிர, இந்த மண்ணின் நீதியையும், உங்கள் காதலின் உறுதியையும் அல்ல என்பதை எனக்கு இன்று புரிய வைத்திருக்கிறீர்கள். ஒரு புத்தகக் கடைக்காரனாக, என் வாழ்நாள் முழுவதும் காகிதங்களில் தேடிய அறிவை, இன்று நிஜ வாழ்க்கையில் உங்கள் வீரத்தில் கண்டேன். நீங்கள் எனக்கும், இந்த மருதூர் மண்ணிற்கும் கொடுத்த பரிசை விட பெரிய சொத்து எதுவும் இருக்க முடியாது.
நூறாண்டு காலம் வாழ வேண்டும் என்று நான் உங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல மாட்டேன். அந்த வாழ்த்து இந்த மண்ணின் நிதர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் உறுதி; நீங்கள் வாழ்ற காலம் வரைக்கும், ஏன், உங்கள் காலத்திற்குப் பிறகும்கூட, இந்த மருதூர் மண்ணில் இருக்கும் ஒவ்வொரு செடியும், ஒவ்வொரு மண் துகளும், ஒவ்வொரு காற்று அலைகளும் உங்களின் தியாகத்தையும், உங்கள் காதலின் வலிமையையும் உரக்கப் பாடிக்கொண்டே இருக்கும்!
அதிகாரத்தின் கறுப்புப் பக்கங்களை விட, உங்கள் நேர்மையின் வரிகள் தான் இந்த ஊரின் வரலாற்றில் அழியாத இடத்தைப் பிடிக்கும். இது ஏதோ ஒரு சாதாரண வாழ்த்து அல்ல... தன் வாழ்நாள் புத்தகங்கள் சாம்பலாவதைக் கண்டு துடித்த ஒரு முதியவனின், நம்பிக்கையற்ற இந்த உலகத்திற்கு உங்கள் மூலம் கிடைத்த புதிய வெளிச்சத்திற்கான ஆசி! வாழுங்கள்... நீதியின் ஒளியில் நீடூழி வாழுங்கள்!”
அவர் பேசி முடித்தபோது, அந்த இடமே ஒரு தெய்வீக அமைதியால் நிறைந்திருந்தது. அவர்கள் அவர் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றபோது அந்த முதியவரின் கண்களிலிருந்து விழுந்த ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர், அவர்கள் இருவரின் மீதும் பட்டு, ஒரு புனிதமான ஆசீர்வாதமாக மாறியது. ஒரு புதிய காவியத்தின் தொடக்கமாக, அந்த வாழ்த்து மருதூர் மண்ணெங்கும் எதிரொலித்தது.
நிலா குனிந்து முத்துவேல் ஐயாவின் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள். அவர் அவளது நெற்றியில் விபூதி இட்டு, “தர்மம் உன்னைக் காக்கும் மகளே” என்று மனதார வாழ்த்தினார். பின், தன் தந்தை சிவராமனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கியபோது, சிவராமன் கண்ணீர் மல்க அவளைத் தூக்கி அணைத்துக் கொண்டார். அவரது பழைய விறைப்பு மறைந்து, தந்தையின் அன்பு மட்டும் எஞ்சியிருந்தது. “அப்பா, நாம இழந்தது வெறும் கௌரவத்தை மட்டும் தான். ஆனா நாம இன்னைக்கு அடைஞ்சிருக்கிறது ஒரு பெரிய குடும்பத்தை,” என்று நிலா ரகசியமாகச் சொன்னாள். அந்தச் சொற்கள் சிவராமனின் மனமாற்றத்தை உறுதிப்படுத்தின.
