மருதூர் ஏரிக்கரையில் அந்த மாலை நேரத்துச் சூரியன், பொன்னிறக் கதிர்களை வயல்வெளிகளின் மீது போர்த்திக் கொண்டிருந்தது. திருமணப் பந்தல் பிரிக்கப்பட்டுவிட்டாலும், அங்கிருந்த அந்தத் தென்னங் குருத்தோலைகளின் மணம் இன்னும் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. விக்ரமின் அராஜகம் நிலவிய அந்த அரண்மனை போன்ற மாளிகை, இன்று ஒரு மக்கள் நல மையமாகவும், கூட்டுறவுப் பண்ணையாகவும் உருமாறத் தொடங்கியிருந்தது.
இளமாறனும் நிலாவும் ஏரிக்கரை வரப்பில் மெல்ல நடந்து கொண்டிருந்தனர். இளமாறனின் கையில், அவனது வழிகாட்டியும் ஆசானுமான மாணிக்கம் ஐயா அவனிடம் ஒப்படைத்த ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் பழைய சாவி இருந்தது. நிலாவின் கையில், திருமணத்தின் போது அவர்கள் வணங்கிய அந்த மருதூர் மண்ணின் ஒரு பிடி இருந்தது.
ஊர் மக்கள் ஒவ்வொருவர் வீட்டு வாசலிலும், திருமணத்தின் போது வழங்கப்பட்ட அந்த வேப்பங்கன்றுகள் நடப்பட்டிருந்தன.
மக்களின் முகம்: விக்ரமின் ஆட்கள் யாராவது வருகிறார்களா என்று பயந்து கதவு இடுக்கில் பார்த்த கண்கள் மறைந்து, இன்று தைரியமாக வரப்பில் அமர்ந்து பேசும் முதியவர்கள் தெரிந்தனர். ஊர்க்கூட்டம் இப்போது பயத்தில் அல்ல, வளர்ச்சிக்கான விவாதத்தில் கூடியிருந்தது.
பொருளாதார மீட்சி: கைத்தறி நெசவாளர்களின் வீடுகளில் இருந்து தறிகளின் ஓசை தாளலயமாகக் கேட்டது. “நிலாவின் பருத்தி” என்ற பெயரில் அவர்கள் நெய்த ஆடைகள் இன்று வெளியூர் வரை புகழ்பெறத் தொடங்கியிருந்தன. அவர்களின் உழைப்பிற்கு இன்று உரிய மதிப்பு கிடைக்கிறது என்ற நிம்மதி அந்த ஓசையில் இருந்தது.
இயற்கையின் திரும்புதல்: பல ஆண்டுகளாகத் தூர்வாரப்படாமல் கிடந்த ஏரி, இப்போது ஊர் மக்களின் கூட்டு உழைப்பால் நீர் தளும்பிக் கொண்டிருந்தது. அதில் மீன்கள் துள்ளுவதும், பறவைகள் வந்து அமர்வதும் ஒரு புது வாழ்வின் குறியீடாக அமைந்தது.
நிலா அந்த ஏரி நீரைப் பார்த்தபடி சொன்னாள், “மாறா, அதிகாரம் ஒருவரை மேடையில் ஏற்றலாம், ஆனால் அன்பால் மட்டுமே ஒருவரை மக்களின் இதயத்தில் அமர வைக்க முடியும். விக்ரம் இந்த மண்ணை ஆள நினைத்தான், நாம் இந்த மண்ணை நேசிக்கிறோம். அந்த நேசம்தான் இன்று இந்தச் செழிப்பைத் தந்திருக்கிறது. மாணிக்கம் ஐயா அன்று விதைத்த அந்தத் தமிழ் அறம், இன்று இந்த ஊரையே மாற்றியிருக்கிறது.”
இளமாறன் தன் கவிதை நோட்டைத் திறந்து, மாணிக்கம் ஐயாவிற்கு நன்றி செலுத்தும் விதமாக, அந்த அமைதியான மாலைப் பொழுதில் ஒரு வரியை எழுதினான்:
“வாள் முனை தேய்ந்த இடத்தில்
பேனா முனை முளைக்கவில்லை...
மாறாக, உழைக்கும் கைகளின்
வியர்வை முளைத்திருக்கிறது!
இது வெறும் மருதூர் அல்ல,
அறம் விளைந்த பூமி!”
சிவராமனின் தரிசனம்
சென்னையில் தனது அதிகாரமிக்க மாளிகையின் பால்கனியில் நின்றிருந்த சிவராமன், தன் கையிலிருந்த அலைபேசியில் நிலா அனுப்பி வைத்திருந்த மருதூர் திருமணப் புகைப்படங்களையும், அந்த ஏரிக்கரை வீடியோக்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்தபோது தனக்குக் கிடைக்காத அந்த ஆத்மார்த்தமான அமைதி, தன் மகள் ஒரு சாதாரணப் பருத்திச் சேலையில், ஒரு எளிய கவிஞனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் அந்தப் படத்தில் தெரிந்தது. “பதவியாலும் பணத்தாலும் சாதிக்க முடியாததை, என் மகள் அன்பால் சாதித்துவிட்டாள்” என்று அவர் மனம் முதன்முதலாகத் தாழ்மையுடனும் பெருமையுடனும் ஒப்புக்கொண்டது. அதிகாரத்தின் நிழலில் இருந்து விலகி, அறத்தின் வெளிச்சத்தில் நிற்கும் தன் மகளைக் கண்டு அவர் கண்கள் கசிந்தன.
விக்ரமின் அராஜக இருள் முழுமையாக விலகி, மருதூர் மண்ணில் நேர்மை எனும் சூரியன் நிலையாக உதித்துவிட்டது. மாணிக்கம் ஐயாவின் ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் சாவி இளமாறனின் கையில் இருந்தது, அது வெறும் கடையின் சாவி அல்ல – அந்த ஊரின் அறிவொளிக்கான திறவுகோல்.
முற்றும்.
இளமாறனும் நிலாவும் ஏரிக்கரை வரப்பில் மெல்ல நடந்து கொண்டிருந்தனர். இளமாறனின் கையில், அவனது வழிகாட்டியும் ஆசானுமான மாணிக்கம் ஐயா அவனிடம் ஒப்படைத்த ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் பழைய சாவி இருந்தது. நிலாவின் கையில், திருமணத்தின் போது அவர்கள் வணங்கிய அந்த மருதூர் மண்ணின் ஒரு பிடி இருந்தது.
ஊர் மக்கள் ஒவ்வொருவர் வீட்டு வாசலிலும், திருமணத்தின் போது வழங்கப்பட்ட அந்த வேப்பங்கன்றுகள் நடப்பட்டிருந்தன.
மக்களின் முகம்: விக்ரமின் ஆட்கள் யாராவது வருகிறார்களா என்று பயந்து கதவு இடுக்கில் பார்த்த கண்கள் மறைந்து, இன்று தைரியமாக வரப்பில் அமர்ந்து பேசும் முதியவர்கள் தெரிந்தனர். ஊர்க்கூட்டம் இப்போது பயத்தில் அல்ல, வளர்ச்சிக்கான விவாதத்தில் கூடியிருந்தது.
பொருளாதார மீட்சி: கைத்தறி நெசவாளர்களின் வீடுகளில் இருந்து தறிகளின் ஓசை தாளலயமாகக் கேட்டது. “நிலாவின் பருத்தி” என்ற பெயரில் அவர்கள் நெய்த ஆடைகள் இன்று வெளியூர் வரை புகழ்பெறத் தொடங்கியிருந்தன. அவர்களின் உழைப்பிற்கு இன்று உரிய மதிப்பு கிடைக்கிறது என்ற நிம்மதி அந்த ஓசையில் இருந்தது.
இயற்கையின் திரும்புதல்: பல ஆண்டுகளாகத் தூர்வாரப்படாமல் கிடந்த ஏரி, இப்போது ஊர் மக்களின் கூட்டு உழைப்பால் நீர் தளும்பிக் கொண்டிருந்தது. அதில் மீன்கள் துள்ளுவதும், பறவைகள் வந்து அமர்வதும் ஒரு புது வாழ்வின் குறியீடாக அமைந்தது.
நிலா அந்த ஏரி நீரைப் பார்த்தபடி சொன்னாள், “மாறா, அதிகாரம் ஒருவரை மேடையில் ஏற்றலாம், ஆனால் அன்பால் மட்டுமே ஒருவரை மக்களின் இதயத்தில் அமர வைக்க முடியும். விக்ரம் இந்த மண்ணை ஆள நினைத்தான், நாம் இந்த மண்ணை நேசிக்கிறோம். அந்த நேசம்தான் இன்று இந்தச் செழிப்பைத் தந்திருக்கிறது. மாணிக்கம் ஐயா அன்று விதைத்த அந்தத் தமிழ் அறம், இன்று இந்த ஊரையே மாற்றியிருக்கிறது.”
இளமாறன் தன் கவிதை நோட்டைத் திறந்து, மாணிக்கம் ஐயாவிற்கு நன்றி செலுத்தும் விதமாக, அந்த அமைதியான மாலைப் பொழுதில் ஒரு வரியை எழுதினான்:
“வாள் முனை தேய்ந்த இடத்தில்
பேனா முனை முளைக்கவில்லை...
மாறாக, உழைக்கும் கைகளின்
வியர்வை முளைத்திருக்கிறது!
இது வெறும் மருதூர் அல்ல,
அறம் விளைந்த பூமி!”
சிவராமனின் தரிசனம்
சென்னையில் தனது அதிகாரமிக்க மாளிகையின் பால்கனியில் நின்றிருந்த சிவராமன், தன் கையிலிருந்த அலைபேசியில் நிலா அனுப்பி வைத்திருந்த மருதூர் திருமணப் புகைப்படங்களையும், அந்த ஏரிக்கரை வீடியோக்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்தபோது தனக்குக் கிடைக்காத அந்த ஆத்மார்த்தமான அமைதி, தன் மகள் ஒரு சாதாரணப் பருத்திச் சேலையில், ஒரு எளிய கவிஞனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் அந்தப் படத்தில் தெரிந்தது. “பதவியாலும் பணத்தாலும் சாதிக்க முடியாததை, என் மகள் அன்பால் சாதித்துவிட்டாள்” என்று அவர் மனம் முதன்முதலாகத் தாழ்மையுடனும் பெருமையுடனும் ஒப்புக்கொண்டது. அதிகாரத்தின் நிழலில் இருந்து விலகி, அறத்தின் வெளிச்சத்தில் நிற்கும் தன் மகளைக் கண்டு அவர் கண்கள் கசிந்தன.
விக்ரமின் அராஜக இருள் முழுமையாக விலகி, மருதூர் மண்ணில் நேர்மை எனும் சூரியன் நிலையாக உதித்துவிட்டது. மாணிக்கம் ஐயாவின் ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் சாவி இளமாறனின் கையில் இருந்தது, அது வெறும் கடையின் சாவி அல்ல – அந்த ஊரின் அறிவொளிக்கான திறவுகோல்.
முற்றும்.
