மழை பெய்து ஓய்ந்த ஒரு மாலைப் பொழுது. சென்னையின் அந்தப் பழைய தெருவில் ஈரமான மண்ணின் வாசம் கவிழ்ந்திருந்தது. நிலா டிரைவர் குப்புசாமியிடம் காரை வழக்கமான இடத்திற்கு முன்னரே நிறுத்தச் சொல்லி விட்டு, கையில் ஒரு குடையுடன் ‘தமிழ் அமுது’ கடையை நோக்கி நடந்தாள். அவளது மனது அன்று ஒரு பாரமான மௌனத்தைச் சுமந்து கொண்டிருந்தது. அன்று காலை அவளது தந்தை சிவராமன் ஒரு ஏழை விவசாயியின் நிலத்தைப் பறிக்கும் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டதை அவள் நேரில் பார்த்திருந்தாள்.
“எல்லாமே பணமா அப்பா? மனசாட்சிக்கு ஒரு மொழியே கிடையாதா?” என்று அவள் கேட்டதற்கு, அவர் மௌனமாகத்தான் இருந்தார். அந்த மௌனம் அவளைச் சுட்டது.
கடைக்குள் நுழைந்தபோது, பழைய மர அலமாரிகளின் இடுக்குகளில் இருந்து வரும் அந்தப் புத்தகங்களின் மணம் அவளை வரவேற்றது. மாணிக்கம் அய்யா யாரோ ஒரு வாடிக்கையாளருக்குப் பழைய ‘பொன்னியின் செல்வன்’ பதிப்பைத் தேடிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நிலா நேராக அந்தக் கடைசியில் இருக்கும் மேசைக்குச் சென்றாள்.
அந்த மேசைக்கு ஒரு தனித்துவம் உண்டு. அது தேக்கு மரத்தால் ஆனது, காலத்தின் ஓட்டத்தில் அதன் மேற்பரப்பு தேய்ந்து மெருகேறியிருந்தது. நிலா அங்கிருந்த ஒரு பழைய கவிதைப் புத்தகத்தைப் புரட்டினாள். ஆனால் அவளது கவனம் புத்தக வரிகளில் இல்லை. மேசையின் மீது எழுதப்பட்டிருந்த கவிதைகளின் மீதே சென்றது. அவளது மனதிற்குள் இருந்த ஆற்றாமை மீண்டும் ஒரு கவிதையாக உருவெடுத்தது.
தனது கைப்பையிலிருந்து ஒரு பென்சிலை எடுத்தாள். அந்த மேசையின் வலது ஓரத்தில், கடந்த வாரத்தில் எழுதிய அந்தப் பழைய கவிதைகளுக்கு அருகில் புதியதாய் மிக மென்மையாக எழுதினாள்:
“அகராதிக்குள் அடங்காத
அதிசய மொழி மௌனம்!
மை தீர்த்துக் கொண்டாலும்
புத்தகம் அச்சிடா ரகசியம்!
உள்ளம் உணரும் கவிதைக்கு
வார்த்தைகள் எதற்குத் துணை?
அவள் அதை ஒரு விளையாட்டாகவோ அல்லது ஒருவேளை அந்தப் பழைய மேசையிடம் சொல்லும் ரகசியமாகவோதான் நினைத்தாள். எழுதி முடித்ததும் அதற்கொரு விடை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் கடையை விட்டு வெளியேறினாள். அந்த ஒரு வரி அவளது மனபாரத்தைப் பாதியாகக் குறைத்தது போலிருந்தது.
மறுநாள் மாலை அதே நேரம்….
நிலா அன்று கடைக்கு வரும்போது அவளது இதயம் ஏனோ ஒரு விசித்திரமான வேகத்தில் துடித்தது. “அந்த அந்நியன்” தன் பதிலைப் பார்த்திருப்பானோ? மேசையின் கிறுக்கல்களுக்காக மாணிக்கம் அய்யா திட்டுவாரோ?” என்ற அச்சமெல்லாம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு அவளை அந்த மேசையை நோக்கி இழுத்தது.
அவள் மெல்ல அந்த மேசையை நெருங்கினாள். சுற்றிலும் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, நேற்று தான் எழுதிய அந்த வரியைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் அகல விரிந்தன. உடல் சிலிர்த்தது.
காரணம் அவள் எழுதிய அந்த மென்மையான பென்சில் வரிக்குக் கீழே, இன்னும் சற்று அழுத்தமான, தெளிவான கையெழுத்தில் ஒரு புதிய வரி சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. அந்த அந்நியன் அவளது மௌனத்திற்குப் பதில் சொல்லியிருந்தான்:
“அச்சிடாப் பக்கங்களுக்குள்
அர்த்தங்கள் தேடாதே!
வாசிக்கத் தெரிந்தால்
என் விழிகளே போதும்;
புத்தகம் சொல்லாதப் பாடத்தை
என் மௌனம் உனக்குப் புகட்டும்!
நிலா கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது இதயத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போன்ற உணர்வு. அவள் சொல்ல வந்த அந்த ஆழமான வலியை, அந்தத் தனிமையைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டு ஒருவன் பதில் எழுதியிருக்கிறான்.
அச்சிடப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள் அவளுக்குத் தராத ஒரு ஆறுதலை, அந்த ஒரு வரி தந்தது. அந்த எழுத்துக்களில் ஒரு நேர்மை இருந்தது; ஒரு கூர்மையான அறிவு இருந்தது. அவன் யார்? அவன் எப்படி இந்த மேசைக்கு வந்தான்? அவளும் அவனும் ஒரே அலைவரிசையில் சிந்திக்கிறார்கள் என்பது அவளுக்கு ஒரு பிரமிப்பைத் தந்தது.
அந்தப் பதில் நிலாவின் கற்பனையைத் தூண்டியது. அவள் அந்த மேசையைத் தடவிப் பார்த்தாள். அந்த எழுத்துக்களின் ஈரம் காய்ந்திருக்கலாம், ஆனால் அதன் வீச்சு அவளது ஆன்மாவில் ஈரத்தைத் தந்தது.
அவள் அங்கிருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். தன் முன்னே விரிந்து கிடக்கும் அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையை ஒரு புதிய பார்வையில் பார்த்தாள். அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு அலமாரியும், ஒவ்வொரு புத்தகமும் இப்போது அவளுக்கு ஒரு துணையாகத் தெரிந்தது.
“என் மனதிற்கு இதமளிக்கும் முகமறியா நண்பனே நீ யார்?” என்று மனதிற்குள் கேட்டுக் கொண்டாள்.
அவன் ஒரு கவிஞனா? அல்லது அவளைப் போலவே வாழ்க்கையின் போலித்தனங்களில் இருந்து தப்பிக்க இங்குத் தஞ்சம் புகுந்தவனா? அவன் யாராக இருந்தாலும், அவனது சிந்தனை அவளுடையதோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.
அந்தத் தருணத்தில் நிலாவிற்குப் புரிந்தது – காதல் என்பது நேரில் பார்த்துக்கொள்வதோ, கைகளைப் பற்றிக்கொள்வதோ மட்டுமல்ல. இரு துருவங்களில் இருக்கும் இரண்டு மனங்கள், ஒரு புள்ளியில் ஒரே மாதிரியாகச் சிந்திப்பதும் கூட ஒரு காதல் தான்.
முகமறியா அந்த மனிதன் மீது அவளுக்கு ஒரு மதிப்பும், மெல்லிய ஈர்ப்பும் உருவானது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் அவளுக்குக் கிடைக்காத அங்கீகாரம், அந்தத் தூசி படிந்த மேசையின் ஓரத்தில் ஒரு பென்சில் கிறுக்கலாகக் கிடைத்திருந்தது.
நிலா அன்று வீடு திரும்பும்போது, அவளது முகம் பிரகாசமாக இருந்தது. கார் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் போக்குவரத்து நெரிசலும், இரைச்சலும் அவளுக்கு ஒரு சங்கீதமாகத் தெரிந்தது. அவளது கைப்பைக்குள் இருந்த பென்சிலை அவள் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவள் அறியவில்லை – அவள் எழுதிய அந்த ஒரு வரி, இளமாறன் என்ற ஒரு போர் வீரனின் பேனா முனைக்குக் கூர்மை சேர்க்கப்போகிறது என்று. அதேபோல், அவன் எழுதிய பதில் அவளது வாழ்க்கையின் திசையையே மாற்றப்போகிறது என்றும் அவள் நினைக்கவில்லை.
அந்தப் பென்சில் கிறுக்கல்கள் இருவரது வாழ்க்கையிலும் அழிக்க முடியாத ஒரு காவியத்தைத் தொடங்கி வைத்திருந்தன. எழுத்துக்கள் வழியாக ஒரு காதல் முளைக்கத் தொடங்கியது. அது நிழல்களைக் கடந்து நிஜத்தைத் தேடும் ஒரு பயணத்தின் முதல் அடியாக அமைந்தது.
அடுத்து வரும் ஒரு வாரம் அவளுக்குச் சோதனையானது என்று அவள் அறிந்திருக்கவில்லை
“எல்லாமே பணமா அப்பா? மனசாட்சிக்கு ஒரு மொழியே கிடையாதா?” என்று அவள் கேட்டதற்கு, அவர் மௌனமாகத்தான் இருந்தார். அந்த மௌனம் அவளைச் சுட்டது.
கடைக்குள் நுழைந்தபோது, பழைய மர அலமாரிகளின் இடுக்குகளில் இருந்து வரும் அந்தப் புத்தகங்களின் மணம் அவளை வரவேற்றது. மாணிக்கம் அய்யா யாரோ ஒரு வாடிக்கையாளருக்குப் பழைய ‘பொன்னியின் செல்வன்’ பதிப்பைத் தேடிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நிலா நேராக அந்தக் கடைசியில் இருக்கும் மேசைக்குச் சென்றாள்.
அந்த மேசைக்கு ஒரு தனித்துவம் உண்டு. அது தேக்கு மரத்தால் ஆனது, காலத்தின் ஓட்டத்தில் அதன் மேற்பரப்பு தேய்ந்து மெருகேறியிருந்தது. நிலா அங்கிருந்த ஒரு பழைய கவிதைப் புத்தகத்தைப் புரட்டினாள். ஆனால் அவளது கவனம் புத்தக வரிகளில் இல்லை. மேசையின் மீது எழுதப்பட்டிருந்த கவிதைகளின் மீதே சென்றது. அவளது மனதிற்குள் இருந்த ஆற்றாமை மீண்டும் ஒரு கவிதையாக உருவெடுத்தது.
தனது கைப்பையிலிருந்து ஒரு பென்சிலை எடுத்தாள். அந்த மேசையின் வலது ஓரத்தில், கடந்த வாரத்தில் எழுதிய அந்தப் பழைய கவிதைகளுக்கு அருகில் புதியதாய் மிக மென்மையாக எழுதினாள்:
“அகராதிக்குள் அடங்காத
அதிசய மொழி மௌனம்!
மை தீர்த்துக் கொண்டாலும்
புத்தகம் அச்சிடா ரகசியம்!
உள்ளம் உணரும் கவிதைக்கு
வார்த்தைகள் எதற்குத் துணை?
அவள் அதை ஒரு விளையாட்டாகவோ அல்லது ஒருவேளை அந்தப் பழைய மேசையிடம் சொல்லும் ரகசியமாகவோதான் நினைத்தாள். எழுதி முடித்ததும் அதற்கொரு விடை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் கடையை விட்டு வெளியேறினாள். அந்த ஒரு வரி அவளது மனபாரத்தைப் பாதியாகக் குறைத்தது போலிருந்தது.
மறுநாள் மாலை அதே நேரம்….
நிலா அன்று கடைக்கு வரும்போது அவளது இதயம் ஏனோ ஒரு விசித்திரமான வேகத்தில் துடித்தது. “அந்த அந்நியன்” தன் பதிலைப் பார்த்திருப்பானோ? மேசையின் கிறுக்கல்களுக்காக மாணிக்கம் அய்யா திட்டுவாரோ?” என்ற அச்சமெல்லாம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு அவளை அந்த மேசையை நோக்கி இழுத்தது.
அவள் மெல்ல அந்த மேசையை நெருங்கினாள். சுற்றிலும் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, நேற்று தான் எழுதிய அந்த வரியைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் அகல விரிந்தன. உடல் சிலிர்த்தது.
காரணம் அவள் எழுதிய அந்த மென்மையான பென்சில் வரிக்குக் கீழே, இன்னும் சற்று அழுத்தமான, தெளிவான கையெழுத்தில் ஒரு புதிய வரி சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. அந்த அந்நியன் அவளது மௌனத்திற்குப் பதில் சொல்லியிருந்தான்:
“அச்சிடாப் பக்கங்களுக்குள்
அர்த்தங்கள் தேடாதே!
வாசிக்கத் தெரிந்தால்
என் விழிகளே போதும்;
புத்தகம் சொல்லாதப் பாடத்தை
என் மௌனம் உனக்குப் புகட்டும்!
நிலா கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது இதயத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போன்ற உணர்வு. அவள் சொல்ல வந்த அந்த ஆழமான வலியை, அந்தத் தனிமையைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டு ஒருவன் பதில் எழுதியிருக்கிறான்.
அச்சிடப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள் அவளுக்குத் தராத ஒரு ஆறுதலை, அந்த ஒரு வரி தந்தது. அந்த எழுத்துக்களில் ஒரு நேர்மை இருந்தது; ஒரு கூர்மையான அறிவு இருந்தது. அவன் யார்? அவன் எப்படி இந்த மேசைக்கு வந்தான்? அவளும் அவனும் ஒரே அலைவரிசையில் சிந்திக்கிறார்கள் என்பது அவளுக்கு ஒரு பிரமிப்பைத் தந்தது.
அந்தப் பதில் நிலாவின் கற்பனையைத் தூண்டியது. அவள் அந்த மேசையைத் தடவிப் பார்த்தாள். அந்த எழுத்துக்களின் ஈரம் காய்ந்திருக்கலாம், ஆனால் அதன் வீச்சு அவளது ஆன்மாவில் ஈரத்தைத் தந்தது.
அவள் அங்கிருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். தன் முன்னே விரிந்து கிடக்கும் அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையை ஒரு புதிய பார்வையில் பார்த்தாள். அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு அலமாரியும், ஒவ்வொரு புத்தகமும் இப்போது அவளுக்கு ஒரு துணையாகத் தெரிந்தது.
“என் மனதிற்கு இதமளிக்கும் முகமறியா நண்பனே நீ யார்?” என்று மனதிற்குள் கேட்டுக் கொண்டாள்.
அவன் ஒரு கவிஞனா? அல்லது அவளைப் போலவே வாழ்க்கையின் போலித்தனங்களில் இருந்து தப்பிக்க இங்குத் தஞ்சம் புகுந்தவனா? அவன் யாராக இருந்தாலும், அவனது சிந்தனை அவளுடையதோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.
அந்தத் தருணத்தில் நிலாவிற்குப் புரிந்தது – காதல் என்பது நேரில் பார்த்துக்கொள்வதோ, கைகளைப் பற்றிக்கொள்வதோ மட்டுமல்ல. இரு துருவங்களில் இருக்கும் இரண்டு மனங்கள், ஒரு புள்ளியில் ஒரே மாதிரியாகச் சிந்திப்பதும் கூட ஒரு காதல் தான்.
முகமறியா அந்த மனிதன் மீது அவளுக்கு ஒரு மதிப்பும், மெல்லிய ஈர்ப்பும் உருவானது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் அவளுக்குக் கிடைக்காத அங்கீகாரம், அந்தத் தூசி படிந்த மேசையின் ஓரத்தில் ஒரு பென்சில் கிறுக்கலாகக் கிடைத்திருந்தது.
நிலா அன்று வீடு திரும்பும்போது, அவளது முகம் பிரகாசமாக இருந்தது. கார் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் போக்குவரத்து நெரிசலும், இரைச்சலும் அவளுக்கு ஒரு சங்கீதமாகத் தெரிந்தது. அவளது கைப்பைக்குள் இருந்த பென்சிலை அவள் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவள் அறியவில்லை – அவள் எழுதிய அந்த ஒரு வரி, இளமாறன் என்ற ஒரு போர் வீரனின் பேனா முனைக்குக் கூர்மை சேர்க்கப்போகிறது என்று. அதேபோல், அவன் எழுதிய பதில் அவளது வாழ்க்கையின் திசையையே மாற்றப்போகிறது என்றும் அவள் நினைக்கவில்லை.
அந்தப் பென்சில் கிறுக்கல்கள் இருவரது வாழ்க்கையிலும் அழிக்க முடியாத ஒரு காவியத்தைத் தொடங்கி வைத்திருந்தன. எழுத்துக்கள் வழியாக ஒரு காதல் முளைக்கத் தொடங்கியது. அது நிழல்களைக் கடந்து நிஜத்தைத் தேடும் ஒரு பயணத்தின் முதல் அடியாக அமைந்தது.
அடுத்து வரும் ஒரு வாரம் அவளுக்குச் சோதனையானது என்று அவள் அறிந்திருக்கவில்லை
