சென்னை நகர் மழையில் நனைந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பழைய புத்தகக்கடையின் ஈரமான வாசனை, நிலாவிற்கு எப்போதும் ஒரு பாதுகாப்பான புகலிடமாகவே இருந்தது. இன்று அவளது மனது ஒரு பாரமான மௌனத்தைச் சுமந்து கொண்டிருந்தது. தந்தை சிவராமனின் அதிகாரத் திமிரும், பணத்தைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாத அந்தப் பெருவணிக உலகமும் அவளைத் திணறடித்தன.
கடைக்குள் நுழைந்ததும், பழைய மர அலமாரிகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கசிந்து வரும் புத்தகங்களின் வாசம் அவளை வரவேற்றது. மாணிக்கம் அய்யா ஒரு வாடிக்கையாளருக்குப் புத்தகத்தைத் தேடிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நிலா நேராக அந்தக் கடைசியில் இருந்த தனது மேசையை நோக்கிச் சென்றாள். அந்தத் தேக்கு மர மேசை, பல நாட்களாக அவளது ஆன்மாவின் ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொண்ட ஒரே தோழன். இளமாறன் அப்படியே சிலையாக நின்றிருந்தான்.
நிலாவின் கண்களும் இளமாறனின் கண்களும் முதல்முறையாகச் சந்தித்தன. அங்கே வார்த்தைகள் இல்லை, கவிதைகள் இல்லை, பென்சில் கிறுக்கல்கள் இல்லை. ஆனால், அந்த ஒரு வார காலத் தவிப்பின் மொத்த பாரமும் அந்த ஒரு பார்வையில் கரைந்து போயிருந்தது.
இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காமலேயே எழுத்துக்களால் இணைந்திருந்த அந்த மர்மமான உறவு, இப்போது நிஜத்தின் ஒளியில் முதல் அடியை எடுத்து வைத்திருந்தது. அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் மௌனம், உலகின் மிக அழகான சங்கீதமாக மாறியது.
அவள் அவனைக் கடந்து வந்து மேசையைத் தடவினாள். அங்கே அவள் விளையாட்டாக எழுதிய வரிகள் இன்னும் அப்படியே இருந்தன:
அதற்குக் கீழே, இளமாறன் எழுதிய வரிகள் சேர்ந்திருந்தன, அவை அவளது மனதிற்கு இதமமளிப்பதாய் இருந்தன:
“அச்சிடாப் பக்கங்களுக்குள்
அர்த்தங்கள் தேடாதே!
வாசிக்கத் தெரிந்தால்
என் விழிகளே போதும்;
புத்தகம் சொல்லாதப் பாடத்தை
என் மௌனம் உனக்குப் புகட்டும்!”
அவள் அந்த வரிகளை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, பின்னால் ஒரு மெல்லிய சலசலப்பு கேட்டது. நிலா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். பழைய புத்தகங்களின் வாசம் சூழ்ந்திருக்க, அந்த இளைஞன் அங்கே நின்றிருந்தான். அவன் கண்கள் நிலாவைச் சந்தித்தன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு போர் வீரனின் உறுதியும், தோரணையில் ஒரு கவிஞனின் மென்மையும் மிளிர்ந்தன.
அவன் மெதுவாக அவளருகே வந்தான். அமைதியான அந்தச் சூழலில் அவனது காலடிச் சத்தம் ஒரு மெல்லிய இசையைப் போல ஒலித்தது. அவள் கடைக்குள் நுழைந்தபோதே அவனைப் பார்த்திருந்தாலும், "இவன்தான் அந்த மர்மமான கவிஞனோ?" என்ற ஐயம் அவளுக்குள் எழுந்தது. அவன் குனிந்து, தன் கையில் இருந்த பென்சிலால் அந்த மேசையின் மீது ஒரு புதிய வரியை எழுதினான்:
"மௌனம் ஆயிரம் கதைகள் பேசும் என்றால்,
இன்று ஏன் உன் விழிகள் பேச மறுக்கின்றன?
அவன் எழுதி முடித்துவிட்டு நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். நிலாவின் இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. அவனது விழிகளில் தெரிந்த அந்த ஆழமான தேடல், அவள் பல நாட்களாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு அடையாளத்தின் பிரதிபிம்பமாக இருந்தது.
நிலா மெல்லக் கேட்டாள், "நீங்கள்தான் இந்த வரிகளை எழுதுபவரா? என் மௌனத்தை இவ்வளவு அழகாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறீர்களே!" என அந்த நிசப்தத்தை உடைத்தாள்.
இளமாறன் புன்னகைத்தான். "நான் எழுதுபவன் மட்டுமல்ல, உணர்பவனும் கூட. மௌனத்தின் வழியே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளும்போது பெயருக்கு என்ன வேலை? ஒரு புத்தகத்தின் பக்கங்களை விட, ஒருவரின் விழிகளின் மொழியை வாசிப்பது கடினம்; ஆனால் அதுவே உண்மையானது," என்றான். அவனது குரல் மெல்லிய மழைத்தூறலைப் போல இருந்தது.
அவள் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். தனது பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் கிடைக்காத அங்கீகாரம், இந்தத் தூசி படிந்த பழைய புத்தகக் கடையின் ஓரத்தில் அவளுக்குக் கிடைத்திருந்தது. அப்போதுதான் அவளுக்குப் புரிந்தது—இவன் வெறும் அந்நியனல்ல, தன் தொலைந்து போன ஆன்மாவைக் கண்டெடுத்தவன் என்று.
அவள் தன் கைப்பைக்குள் இருந்த பென்சிலை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். வெளியே இடி முழங்கியது. ஆனால் கடைக்குள் நிலவும் அந்த அமைதி, இருவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய உலகத்தைத் திறந்தது. இளமாறன் தான் வைத்திருந்த பாரதிதாசன் கவிதைகளை அவளிடம் நீட்டினான். அதில் ஒரு வரி அடிக்கோடிடப்பட்டிருந்தது:
"புதியதோர் உலகம் செய்வோம்!"
நிலா மெல்லச் சிரித்தாள். பணக்காரத் திமிரும், போலி அந்தஸ்தும் நிறைந்த உலகத்தை விட்டு, கவிதை எனும் காட்டில் ஒரு புதிய உலகத்தைத் தேடத் துணிந்த அந்தத் தருணத்தில், மௌனம் ஆயிரம் மொழிகளைப் பேசி முடித்தது. நிழல்களைக் கடந்து, ஒரு உண்மையான காவியம் அங்கே பிறந்தது.
வெளியே மழை இன்னும் வலுவாகத் தாளம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. புத்தகக் கடையின் ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் வழிந்தோடும் நீர்த்துளிகள், உள்ளே நிலவும் அமைதிக்கு ஒரு மெல்லிய பின்னணி இசையை வழங்கின. நிலாவும் இளமாறனும் அந்தத் தேக்கு மர மேசையைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர். பல நாட்களாக வரிகளாக மட்டும் பரிமாறப்பட்ட அவர்களின் உணர்வுகள், இப்போது ஒருவருக்கொருவர் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக் கொண்டன.
நிலா மெல்லத் தன் தயக்கத்தை உதறிவிட்டுப் பேசினாள். “வார்த்தைகளால் விளையாடுவது சுலபம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், நேரில் சந்திக்கும்போது அந்த வார்த்தைகளே தஞ்சம் தேடுகின்றன,” என்றாள்.
இளமாறன் சிரித்தான். அவன் குரலில் ஒரு மென்மையான முதிர்ச்சி இருந்தது. “சில நேரங்களில் மௌனம்தான் மிகச்சிறந்த கவிதை, நிலா. உங்கள் கவிதைகளை நான் வாசித்தபோது, நீங்கள் அமைதியைத் தேடும் இளவரசியாகவே தெரிந்தீர்கள். அந்த மாளிகையின் ஆடம்பரத்திற்குள் உங்களைப் போன்ற ஒரு கவித்துவமான மனம் எப்படிச் சிக்கிக்கொண்டது?” என்று நேரிடையாகக் கேட்டான்.
நிலா ஆச்சரியமடைந்தாள். அவளது வலியின் ஆழத்தை அவன் இவ்வளவு விரைவாகப் புரிந்துகொண்டது அவளுக்கு வியப்பளித்தது.
“அந்த மாளிகை என் இல்லம் அல்ல, அது என் அடையாளத்தைச் சிறை வைத்திருக்கும் ஒரு கூண்டு. என் அப்பா உலகத்தை ‘லாப நஷ்டம்’ என்ற தராசில் வைத்துப் பார்க்கிறார். ஆனால் எனக்கு உலகம் ‘கவிதை’,” என்று தனது மனபாரத்தை அவனிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள்.
இளமாறன் அந்த மேசையின் மீது இருந்த பழைய புத்தகங்களைச் சரிசெய்தபடி மென்மையாகச் சொன்னான், “ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்தமான உலகத்தைத் தேடுகிறார்கள். உங்கள் தந்தை பணத்தைத் தேடுகிறார்; நீங்கள் அமைதியைத் தேடுகிறீர்கள். நான்... நான் இந்தச் சிதிலமடைந்த பக்கங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மைகளைத் தேடுகிறேன். நாம் இருவரும் வேறெங்கோ அல்ல, இதே கவிதை எனும் ஒரு புள்ளியில் தான் சந்திக்கிறோம்.”
நிலா அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். அவன் கண்களில் ஒரு விதமான தேடல் இருந்தது. “நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் இளமாறன்? நீங்கள் வெறும் கவிதை வாசிப்பவர் மட்டுமல்ல என்பது உங்கள் வரிகளிலேயே தெரிகிறது,” என்று கேட்டாள்.
இளமாறன் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தான். பிறகு, “நான் ஒரு போர் வீரனின் மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பவன், நிலா. சமூகத்தின் அநீதிகளுக்கு எதிராகப் போராடும் கவிதைதான் என் ஆயுதம். உங்கள் தந்தை பறித்த அந்த விவசாயிகளின் நிலம்... அந்த விவசாயிகளுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியை யாராவது தட்டிக் கேட்க வேண்டும். அதுவே என் போர்,” என்றான் உறுதியாக.
அவள் அதிர்ந்தாள். அவன் எதைக் குறிப்பிடுகிறான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. அன்று தன் தந்தை செய்த அந்த அநீதியை இவன் அறிந்திருக்கிறான்!
“அப்படியானால், நீங்கள் என் தந்தைக்கு எதிராக இருக்கிறீர்களா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
இளமாறன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவன் பார்வையில் கோபமில்லை, மாறாக ஒரு ஆழ்ந்த புரிதல் இருந்தது. “நான் உங்கள் தந்தைக்கு எதிரியல்ல, நிலா. நான் அநீதிக்கு எதிரானவன். அந்த அநீதி ஒரு தந்தை என்ற முறையில் உங்களுடையதாக இருந்தால், நான் உங்கள் தந்தையின் செயலைத்தான் எதிர்க்கிறேன், உங்களை அல்ல. நீங்கள் அந்த அநீதியின் அடையாளமல்ல, அதிலிருந்து மீளத்துடிக்கும் ஒரு குரல்.”
அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. தன் தந்தையின் நிழலிலிருந்து பிரிந்து, தனக்கென ஒரு தனி அடையாளத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அவளது கனவிற்கு, இளமாறன் ஒரு வழிகாட்டியாகத் தெரிந்தது.
“இனி நாம் சந்திப்போம், இல்லையா?” என்று நிலா தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.
இளமாறன் கடையின் கதவைத் திறந்து, வெளியே கொட்டும் மழையைப் பார்த்தபடி சொன்னான்,
“மழை ஓய்ந்தாலும்,
நாம் எழுதிய கவிதைகள்
காயப்போவதில்லை.
நாம் தேடும் அந்தப்
‘புதியதோர் உலகம்’
நம்மிருவருக்கும் இடையேதான்
உருவாகப் போகிறது.”
அன்று, அந்தப் புத்தகக் கடை அவளுக்கு ஒரு தங்குமிடமாக மட்டும் இல்லாமல், தன் வாழ்வின் புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கி வைக்கும் ஒரு திருப்புமுனையாக மாறியது.
பாகம் 1 முடிந்தது.
கடைக்குள் நுழைந்ததும், பழைய மர அலமாரிகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கசிந்து வரும் புத்தகங்களின் வாசம் அவளை வரவேற்றது. மாணிக்கம் அய்யா ஒரு வாடிக்கையாளருக்குப் புத்தகத்தைத் தேடிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நிலா நேராக அந்தக் கடைசியில் இருந்த தனது மேசையை நோக்கிச் சென்றாள். அந்தத் தேக்கு மர மேசை, பல நாட்களாக அவளது ஆன்மாவின் ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொண்ட ஒரே தோழன். இளமாறன் அப்படியே சிலையாக நின்றிருந்தான்.
நிலாவின் கண்களும் இளமாறனின் கண்களும் முதல்முறையாகச் சந்தித்தன. அங்கே வார்த்தைகள் இல்லை, கவிதைகள் இல்லை, பென்சில் கிறுக்கல்கள் இல்லை. ஆனால், அந்த ஒரு வார காலத் தவிப்பின் மொத்த பாரமும் அந்த ஒரு பார்வையில் கரைந்து போயிருந்தது.
இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காமலேயே எழுத்துக்களால் இணைந்திருந்த அந்த மர்மமான உறவு, இப்போது நிஜத்தின் ஒளியில் முதல் அடியை எடுத்து வைத்திருந்தது. அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் மௌனம், உலகின் மிக அழகான சங்கீதமாக மாறியது.
அவள் அவனைக் கடந்து வந்து மேசையைத் தடவினாள். அங்கே அவள் விளையாட்டாக எழுதிய வரிகள் இன்னும் அப்படியே இருந்தன:
அதற்குக் கீழே, இளமாறன் எழுதிய வரிகள் சேர்ந்திருந்தன, அவை அவளது மனதிற்கு இதமமளிப்பதாய் இருந்தன:
“அச்சிடாப் பக்கங்களுக்குள்
அர்த்தங்கள் தேடாதே!
வாசிக்கத் தெரிந்தால்
என் விழிகளே போதும்;
புத்தகம் சொல்லாதப் பாடத்தை
என் மௌனம் உனக்குப் புகட்டும்!”
அவள் அந்த வரிகளை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, பின்னால் ஒரு மெல்லிய சலசலப்பு கேட்டது. நிலா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். பழைய புத்தகங்களின் வாசம் சூழ்ந்திருக்க, அந்த இளைஞன் அங்கே நின்றிருந்தான். அவன் கண்கள் நிலாவைச் சந்தித்தன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு போர் வீரனின் உறுதியும், தோரணையில் ஒரு கவிஞனின் மென்மையும் மிளிர்ந்தன.
அவன் மெதுவாக அவளருகே வந்தான். அமைதியான அந்தச் சூழலில் அவனது காலடிச் சத்தம் ஒரு மெல்லிய இசையைப் போல ஒலித்தது. அவள் கடைக்குள் நுழைந்தபோதே அவனைப் பார்த்திருந்தாலும், "இவன்தான் அந்த மர்மமான கவிஞனோ?" என்ற ஐயம் அவளுக்குள் எழுந்தது. அவன் குனிந்து, தன் கையில் இருந்த பென்சிலால் அந்த மேசையின் மீது ஒரு புதிய வரியை எழுதினான்:
"மௌனம் ஆயிரம் கதைகள் பேசும் என்றால்,
இன்று ஏன் உன் விழிகள் பேச மறுக்கின்றன?
அவன் எழுதி முடித்துவிட்டு நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். நிலாவின் இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. அவனது விழிகளில் தெரிந்த அந்த ஆழமான தேடல், அவள் பல நாட்களாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு அடையாளத்தின் பிரதிபிம்பமாக இருந்தது.
நிலா மெல்லக் கேட்டாள், "நீங்கள்தான் இந்த வரிகளை எழுதுபவரா? என் மௌனத்தை இவ்வளவு அழகாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறீர்களே!" என அந்த நிசப்தத்தை உடைத்தாள்.
இளமாறன் புன்னகைத்தான். "நான் எழுதுபவன் மட்டுமல்ல, உணர்பவனும் கூட. மௌனத்தின் வழியே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளும்போது பெயருக்கு என்ன வேலை? ஒரு புத்தகத்தின் பக்கங்களை விட, ஒருவரின் விழிகளின் மொழியை வாசிப்பது கடினம்; ஆனால் அதுவே உண்மையானது," என்றான். அவனது குரல் மெல்லிய மழைத்தூறலைப் போல இருந்தது.
அவள் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். தனது பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் கிடைக்காத அங்கீகாரம், இந்தத் தூசி படிந்த பழைய புத்தகக் கடையின் ஓரத்தில் அவளுக்குக் கிடைத்திருந்தது. அப்போதுதான் அவளுக்குப் புரிந்தது—இவன் வெறும் அந்நியனல்ல, தன் தொலைந்து போன ஆன்மாவைக் கண்டெடுத்தவன் என்று.
அவள் தன் கைப்பைக்குள் இருந்த பென்சிலை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். வெளியே இடி முழங்கியது. ஆனால் கடைக்குள் நிலவும் அந்த அமைதி, இருவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய உலகத்தைத் திறந்தது. இளமாறன் தான் வைத்திருந்த பாரதிதாசன் கவிதைகளை அவளிடம் நீட்டினான். அதில் ஒரு வரி அடிக்கோடிடப்பட்டிருந்தது:
"புதியதோர் உலகம் செய்வோம்!"
நிலா மெல்லச் சிரித்தாள். பணக்காரத் திமிரும், போலி அந்தஸ்தும் நிறைந்த உலகத்தை விட்டு, கவிதை எனும் காட்டில் ஒரு புதிய உலகத்தைத் தேடத் துணிந்த அந்தத் தருணத்தில், மௌனம் ஆயிரம் மொழிகளைப் பேசி முடித்தது. நிழல்களைக் கடந்து, ஒரு உண்மையான காவியம் அங்கே பிறந்தது.
வெளியே மழை இன்னும் வலுவாகத் தாளம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. புத்தகக் கடையின் ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் வழிந்தோடும் நீர்த்துளிகள், உள்ளே நிலவும் அமைதிக்கு ஒரு மெல்லிய பின்னணி இசையை வழங்கின. நிலாவும் இளமாறனும் அந்தத் தேக்கு மர மேசையைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர். பல நாட்களாக வரிகளாக மட்டும் பரிமாறப்பட்ட அவர்களின் உணர்வுகள், இப்போது ஒருவருக்கொருவர் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக் கொண்டன.
நிலா மெல்லத் தன் தயக்கத்தை உதறிவிட்டுப் பேசினாள். “வார்த்தைகளால் விளையாடுவது சுலபம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், நேரில் சந்திக்கும்போது அந்த வார்த்தைகளே தஞ்சம் தேடுகின்றன,” என்றாள்.
இளமாறன் சிரித்தான். அவன் குரலில் ஒரு மென்மையான முதிர்ச்சி இருந்தது. “சில நேரங்களில் மௌனம்தான் மிகச்சிறந்த கவிதை, நிலா. உங்கள் கவிதைகளை நான் வாசித்தபோது, நீங்கள் அமைதியைத் தேடும் இளவரசியாகவே தெரிந்தீர்கள். அந்த மாளிகையின் ஆடம்பரத்திற்குள் உங்களைப் போன்ற ஒரு கவித்துவமான மனம் எப்படிச் சிக்கிக்கொண்டது?” என்று நேரிடையாகக் கேட்டான்.
நிலா ஆச்சரியமடைந்தாள். அவளது வலியின் ஆழத்தை அவன் இவ்வளவு விரைவாகப் புரிந்துகொண்டது அவளுக்கு வியப்பளித்தது.
“அந்த மாளிகை என் இல்லம் அல்ல, அது என் அடையாளத்தைச் சிறை வைத்திருக்கும் ஒரு கூண்டு. என் அப்பா உலகத்தை ‘லாப நஷ்டம்’ என்ற தராசில் வைத்துப் பார்க்கிறார். ஆனால் எனக்கு உலகம் ‘கவிதை’,” என்று தனது மனபாரத்தை அவனிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள்.
இளமாறன் அந்த மேசையின் மீது இருந்த பழைய புத்தகங்களைச் சரிசெய்தபடி மென்மையாகச் சொன்னான், “ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்தமான உலகத்தைத் தேடுகிறார்கள். உங்கள் தந்தை பணத்தைத் தேடுகிறார்; நீங்கள் அமைதியைத் தேடுகிறீர்கள். நான்... நான் இந்தச் சிதிலமடைந்த பக்கங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மைகளைத் தேடுகிறேன். நாம் இருவரும் வேறெங்கோ அல்ல, இதே கவிதை எனும் ஒரு புள்ளியில் தான் சந்திக்கிறோம்.”
நிலா அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். அவன் கண்களில் ஒரு விதமான தேடல் இருந்தது. “நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் இளமாறன்? நீங்கள் வெறும் கவிதை வாசிப்பவர் மட்டுமல்ல என்பது உங்கள் வரிகளிலேயே தெரிகிறது,” என்று கேட்டாள்.
இளமாறன் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தான். பிறகு, “நான் ஒரு போர் வீரனின் மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பவன், நிலா. சமூகத்தின் அநீதிகளுக்கு எதிராகப் போராடும் கவிதைதான் என் ஆயுதம். உங்கள் தந்தை பறித்த அந்த விவசாயிகளின் நிலம்... அந்த விவசாயிகளுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியை யாராவது தட்டிக் கேட்க வேண்டும். அதுவே என் போர்,” என்றான் உறுதியாக.
அவள் அதிர்ந்தாள். அவன் எதைக் குறிப்பிடுகிறான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. அன்று தன் தந்தை செய்த அந்த அநீதியை இவன் அறிந்திருக்கிறான்!
“அப்படியானால், நீங்கள் என் தந்தைக்கு எதிராக இருக்கிறீர்களா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
இளமாறன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவன் பார்வையில் கோபமில்லை, மாறாக ஒரு ஆழ்ந்த புரிதல் இருந்தது. “நான் உங்கள் தந்தைக்கு எதிரியல்ல, நிலா. நான் அநீதிக்கு எதிரானவன். அந்த அநீதி ஒரு தந்தை என்ற முறையில் உங்களுடையதாக இருந்தால், நான் உங்கள் தந்தையின் செயலைத்தான் எதிர்க்கிறேன், உங்களை அல்ல. நீங்கள் அந்த அநீதியின் அடையாளமல்ல, அதிலிருந்து மீளத்துடிக்கும் ஒரு குரல்.”
அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. தன் தந்தையின் நிழலிலிருந்து பிரிந்து, தனக்கென ஒரு தனி அடையாளத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அவளது கனவிற்கு, இளமாறன் ஒரு வழிகாட்டியாகத் தெரிந்தது.
“இனி நாம் சந்திப்போம், இல்லையா?” என்று நிலா தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.
இளமாறன் கடையின் கதவைத் திறந்து, வெளியே கொட்டும் மழையைப் பார்த்தபடி சொன்னான்,
“மழை ஓய்ந்தாலும்,
நாம் எழுதிய கவிதைகள்
காயப்போவதில்லை.
நாம் தேடும் அந்தப்
‘புதியதோர் உலகம்’
நம்மிருவருக்கும் இடையேதான்
உருவாகப் போகிறது.”
அன்று, அந்தப் புத்தகக் கடை அவளுக்கு ஒரு தங்குமிடமாக மட்டும் இல்லாமல், தன் வாழ்வின் புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கி வைக்கும் ஒரு திருப்புமுனையாக மாறியது.
பாகம் 1 முடிந்தது.
