சென்னையின் கான்க்ரீட் காடுகள் மெல்ல மெல்ல பின்னோக்கி நகர, கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையின் (ECR) உப்புக்காற்று இளமாறனின் முகத்தில் மோதியது. அவனது பழைய புல்லட், காலத்தின் சுவடுகளைத் தாங்கி 'டக் டக்' என்ற சத்தத்துடன் முனகிக்கொண்டே ஒரு கிளைப் பாதையில் திரும்பியது. பிரதான சாலையின் பளபளப்பு மறைந்து, தார் உரிந்த ஒற்றையடிப் பாதை தொடங்கியது. இருபுறமும் ஒரு காலத்தில் நீர் ததும்பிய வாய்க்கால்கள் இன்று வறண்டு, பிளாஸ்டிக் கழிவுகளைச் சுமந்து நின்றன.
நகரத்தின் இரைச்சல் ஓய்ந்து, வயல்வெளிகளின் காற்று இளமாறனைத் தீண்டியது. ஆனால், அந்த காற்றில் வழக்கமாக இருக்கும் ஈரமான மண்ணின் வாசனையோ அல்லது வைக்கோல் போரின் நறுமணமோ இன்று இல்லை. மாறாக, ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத கருகிய வாடையும், ஒருவிதமான பிணவாடையும் காற்றில் கலந்திருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனது இதயம் ஏனோ வேகமாகத் துடித்தது. அது வெறும் பயணக் களைப்பல்ல, ஏதோ ஒரு பேரழிவு நடந்த இடத்திற்குச் செல்லும் ஒரு பத்திரிகையாளனின் உள்ளுணர்வு.
மருதூர். இந்தப் பெயரைச் சொன்னாலே ஒரு காலத்தில் செழிப்பான நெல் மணிகளும், தலை சாய்த்து நிற்கும் கரும்புத் தோட்டங்களும் தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், இன்று அந்த ஊரின் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோதே ஒரு விசித்திரமான மௌனம் இளமாறனை வரவேற்றது. அந்த ஊரில் சிட்டுக் குருவிகளின் சத்தம் இல்லை; மேய்ச்சலுக்குச் செல்லும் மாடுகளின் கழுத்து மணிச் சத்தம் இல்லை. அது ஒரு நிசப்தமான அமைதி—பெரும் புயலுக்கு முன்னால் நிலவும் மரண அமைதியைப் போல அது கனத்துக் கிடந்தது.
சாலையின் இருபுறமும் பச்சைப் பசேலென விரிந்து கிடக்க வேண்டிய வயல்வெளிகள், இன்று போர்க்களம் போல காட்சியளித்தன. ஆங்காங்கே கரிக்கோடுகளால் வரையப்பட்டது போல இரும்புத் தூண்கள் நடப்பட்டிருந்தன. அந்தத் தூண்களில் தொங்கிய பிரம்மாண்டமான மஞ்சள் நிறப் பலகைகள் இளமாறனின் கண்களை ரத்தமாய் உறுத்தின.
நெல்மணிகள் சாய்ந்து தலைவணங்கும்
அந்தப் பசுமைத் திருவிழா எங்கே?
கரும்புத் தோட்டங்களின் இனிப்பில்
ஊறிய காற்றும் எங்கே?
மருதூர்... இந்தப் பெயரைக் கேட்டால்
ஒரு காலத்தில் செழிப்பின் வாசம் வீசும்!
ஆனால் இன்று... எல்லையைக் கடந்ததும்
என்னை வரவேற்றது ஒரு மரண அமைதி!
சிட்டுக் குருவிகளின் சங்கீதமும் இல்லை,
மேய்ச்சல் மாடுகளின் மணிச்சத்தமும் இல்லை!
வெறும் நிசப்தம்... பெரும் புயலுக்கு முன்னால்
காத்திருக்கும் ஒரு பயங்கரமான மௌனம்!
பச்சைப் பசேலென விரிந்திருக்க வேண்டிய
என் வயல்வெளிகள், இன்று—
அநீதியின் போர்க்களமாய் சிதைந்து கிடக்கின்றன!
ஆங்காங்கே, கரிக்கோடுகளால் வரையப்பட்ட
இரும்புத் தூண்கள்... எம் நிலத்தை நெரிக்கும்
அதிகாரத்தின் கூர்மையான நகங்கள்!
அந்தத் தூண்களில் தொங்கும்
பிரம்மாண்டமான மஞ்சள் நிறப் பலகைகள்...
என் கண்களை ரத்தமாய் உறுத்துகின்றன!
அவை பலகைகள் அல்ல...
எம் வியர்வையும், வாழ்வாதாரமும்,
எதிர்காலக் கனவுகளும்—
ரத்தக் கறையுடன் பலியிடப்பட்ட
மரணத்தின் சாட்சியங்கள்!
‘கிரீன் சிட்டி – இங்கே உங்கள் கனவு இல்லம் நனவாகும்! வீட்டு மனைகள் விற்பனைக்கு உண்டு. தொடர்புக்கு: தர்மலிங்கம் ரியல் எஸ்டேட்.’
விவசாயம் செழிக்க வேண்டிய மண்ணில், 'பிளாட்' போடுவதற்கான சுண்ணாம்புக் கோடுகள், அந்த நிலத்தின் இதயத்தைக் கீறி ரத்தக் கறையைப் போலக் கிழித்திருந்தன. இளமாறன் புல்லட்டை நிறுத்திவிட்டு ஒரு வயல் வரப்பில் இறங்கினான். காலடியில் மண் சுளீர் என்று சுட்டது. அங்கே ஏர் பூட்டப்படாமல் ஒரு கலப்பை அநாதையாகக் கிடந்தது. அதன் இரும்புப் பாகம் துருப்பிடித்து, ஒரு காலாவதியான ஆயுதம் போல மண்ணில் புதைந்திருந்தது. நிலம் தாகத்தால் வெடித்துக் கிடந்தது. அந்த வெடிப்புகள் நிலத்தின் தாகத்தை விட, அந்த மண்ணையே தெய்வமாக நம்பிய மக்களின் ஏக்கத்தையே பறைசாற்றின.
ஊரின் மையப்பகுதியில் இருந்த மந்தைவெளிக்கு இளமாறன் சென்றான். அங்கே பல நூற்றாண்டுகளைக் கண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் நின்றது. அதன் விழுதுகள் ஊரின் கதைகளைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்தன. மரத்தின் அடியில் சில முதியவர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தச் சூனியமான பார்வை, எதையும் இழக்கத் துணிந்தவனின் விரக்தியைப் பிரதிபலித்தது. இளமாறன் புல்லட்டை ஸ்டாண்ட் போட்டுவிட்டு அவர்களை நோக்கி நடந்தான்.
அவன் அணிந்திருந்த நவீன உடையும், தோளில் தொங்கிய கேமரா பையும் அவர்களைப் பதற்றமடையச் செய்தன. அங்கிருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அச்சத்தோடு பார்த்துக் கொண்டனர். யாரோ ஒரு அந்நியன் தங்களின் எஞ்சியிருக்கும் வாழ்வாதாரத்தையும் பறிக்க வந்துவிட்டானோ என்ற பயம் அவர்கள் கண்களில் தெரிந்தது.
மந்தையின் நடுவே, ஒரு கிழிந்த துண்டை தோளில் போட்டபடி அமர்ந்திருந்த பெரியவர் மாயன், தனது சுருங்கிய கண்களைச் சுருக்கி இளமாறனை உற்றுப் பார்த்தார். அவரது கையில் இருந்த சுருட்டு அணைந்து கிடந்தது, ஆனால் அவரது உள்ளத்தில் கோபம் கனன்றுகொண்டிருந்தது.
“யாரப்பா நீ? அந்தத் தர்மலிங்கம் அனுப்பி வச்ச ஆளா? ஏற்கனவே சொன்னதை விட ஒரு பைசா கூடக் குறைச்சுத் தர முடியாதுன்னு அவன்கிட்ட போய் சொல்லு... நாங்க இங்கேயே செத்து மடிவோம், ஆனா நிலத்தைத் தரத் தயார் இல்லை!” என்று மாயன் கேட்ட குரலில் அத்தனை நடுக்கமும், ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான ஆத்திரமும் கலந்திருந்தது.
இளமாறன் நிதானமாக அவர் அருகில் தரை மட்டத்தில் அமர்ந்தான். “பெரியவரே, நான் தர்மலிங்கம் ஆள் இல்லை. என் பேரு இளமாறன். நான் சென்னையிலிருந்து வர்ற ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளன். இந்த ஊர்ல ஏதோ தப்பு நடக்குதுன்னு கேள்விப்பட்டேன். அதான் நேர்ல பார்த்துப் பேச வந்திருக்கேன்,” என்றான் மென்மையாக.
‘பத்திரிகையாளன்’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும், மாயனின் முகத்தில் இருந்த அந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்ந்தது. ஆனால், அந்தத் தளர்வு நம்பிக்கையாக மாறவில்லை. ஒருவிதமான கசப்புடன் சிரித்தார்.
“பத்திரிகையா? இதோ பாரு தம்பி... இதுவரைக்கும் நாலு பேரு வந்தாங்க. விதவிதமா போட்டோ எடுத்தாங்க, கண்ணீர் மல்கப் பேட்டி எடுத்தாங்க. ஆனா அடுத்த நாள் பேப்பர்ல ஒரு வரி கூட வரலை. அந்தத் தர்மலிங்கம் பணத்தைக் கொடுத்து எல்லாரோட வாயையும் அடைச்சுட்டான். நீயும் அவன்கிட்ட காசு வாங்கிட்டு மௌனமாப் போவேன்னா... இப்போவே கிளம்பிடு. எங்களை மேலும் காயப்படுத்தாதே,” என்றார் கசப்புடன்.
இளமாறன் தனது அடையாள அட்டையை எடுத்து அவரிடம் காட்டினான். “பெரியவரே, நான் வேலை செய்றது ஒரு சின்னப் பத்திரிகை. எங்களுக்குத் தர்மலிங்கம் தர பணத்தை விட, உங்க மண்ணும், நீங்க சிந்தற கண்ணீரும் தான் முக்கியம். என் மேல நம்பிக்கை வைங்க. என்ன நடந்ததுன்னு ஆரம்பத்துல இருந்து சொல்லுங்க,” என்றான்.
மாயனின் கண்கள் மெல்ல பனித்தன. அவர் தனது நடுங்கும் விரல்களால் தூரத்தில் மொட்டையடிக்கப்பட்டது போலத் தெரிந்த ஒரு தென்னந்தோப்பைக் காட்டினார்.
“அது என் தாத்தா காலத்துத் தோப்பு தம்பி. போன வாரம் பத்து பேரு வந்தாங்க. வெள்ளை ஜிப்பாவும், கையில் அரிவாளும், துப்பாக்கியும் வச்சிருந்த ஆளுக அவங்க. அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஒரு வெள்ளை பேப்பர்ல எங்ககிட்ட கையெழுத்து வாங்கினாங்க தெரியுமா? அது ஏதோ ‘பசுமைத் திட்டம்’னு சொன்னாங்க. அரசாங்கத்துல இருந்து உரம், மருந்து எல்லாம் இலவசமாத் தருவாங்கன்னு சொன்னாங்க. இப்போ அதைக் காட்டி, ‘இந்த நிலம் எல்லாம் தர்மலிங்கத்துக்குச் சொந்தம், நீங்க இப்போவே காலி பண்ணனும்’னு சொல்றான்.”
இளமாறன் அதிர்ந்து போனான். இது திட்டமிட்ட நில அபகரிப்பு. “கையெழுத்து வாங்குனாங்களா? அது என்ன பேப்பர்னு நீங்க படிக்கலையா?”
“படிப்பு இல்லாத பயலுக தம்பி நாங்க. மண்ணைத் தவிர வேற எதையும் வாசிக்கத் தெரியாதவங்க. ‘பசுமைத் திட்டம்’னு சொன்னாங்க, நாங்க அரசாங்கம்னு நம்பிட்டோம். ஆனா இப்போ அந்தப் பசுமைத் திட்டம்ங்கிறது இந்த மண்ணை சிமெண்ட் காடா மாத்துற ‘கிரீன் சிட்டி’ன்னு தெரியுது. நேத்து என் தம்பி பையன் ‘எங்க நிலத்தை ஏன் எடுக்கறீங்க?’ன்னு கேள்வி கேட்டான்... அவனை ஊர் வாசல்லயே போட்டு தெரு நாயை அடிக்கிற மாதிரி அடிச்சாங்க. ‘இனிமே எவனாவது வாயைத் திறந்தா, அவன் குடும்பமே இருக்காது’ன்னு மிரட்டுறாங்க தம்பி. போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனா, அவங்களும் தர்மலிங்கத்துக்குத் தான் சலாம் போடுறாங்க,” என்றார் மாயன். மாயன் பேசப்பேச, அங்கிருந்த மற்ற விவசாயிகளும் இளமாறனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு சோகக் கதை இருந்தது. ஒரு பெண்மணி, கையில் ஒரு சிறு குழந்தையுடன் ஓடிவந்து இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
“தம்பி, என் மக கல்யாணத்துக்குன்னு சீர் செஞ்சு வச்சிருந்த ஒரே ஒரு ஏக்கர் நிலம் இதுதான். மூணு தலைமுறையா நாங்க அதுல தான் சோறு திங்கறோம். இதையும் பிடுங்கிட்டா நாங்க விஷத்தைக் குடிச்சுட்டு நாத்தல தான் கிடக்கணும்,” என்று கதறினாள். அந்த அழுகுரல் அந்த ஆலமரத்தையே நடுங்கச் செய்தது.
அந்த ஊரின் ஒட்டுமொத்தத் துயரமும் இளமாறனின் நெஞ்சில் ஒரு கனமான பாரமாய் இறங்கியது. அவன் தனது குறிப்பேட்டை எடுத்து ஒவ்வொன்றையும் எழுதத் தொடங்கினான். அவன் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வெறும் எழுத்தல்ல, அது ஒரு தீப்பொறியாக அவனுக்குத் தோன்றியது.
பத்திரிகைக் குறிப்பு:
•முறைகேடான கையெழுத்து வேட்டை - அரசாங்கத் திட்டம் என்ற போர்வையில் மோசடி.
•தர்மலிங்கம் ரியல் எஸ்டேட்டின் அராஜகம் - துப்பாக்கி முனையில் நிலம் பறிப்பு.
•விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரச் சிதைவு - 'பசுமை' என்ற பெயரில் கான்க்ரீட் மயமாக்கல்.
•அதிகார வர்க்கத்தின் மெத்தனப் போக்கு - சாமானியனின் குரல் நசுக்கப்படுதல்.
இளமாறனின் பேனா முனை கோபத்தால் துடித்தது. அவன் மாயனைப் பார்த்து தீர்க்கமாகச் சொன்னான்:
“பெரியவரே, நீங்க பயப்படாதீங்க. இந்தத் தர்மலிங்கம் பின்னால எந்த அரசியல் அதிகாரம் இருந்தாலும் சரி, எந்தப் பணபலம் இருந்தாலும் சரி... இந்த உண்மையை நான் உலகம் முழுக்கக் கொண்டு போவேன். உங்க நிலத்தை யாராலும் அவ்வளவு சீக்கிரம் பறிக்க முடியாது. சட்டம் உங்களுக்குத் துணையா இருக்கும்படி நான் செய்றேன்.”
இளமாறன் அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, சூரியன் அஸ்தமிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அடிவானம் ரத்தச் சிவப்பாய் மாறியிருந்தது. அந்தப் பலகையில் இருந்த ‘கிரீன் சிட்டி’ என்ற எழுத்துக்கள் அவனுக்கு ஒரு சாத்தானின் ஏளனச் சிரிப்பைப் போலத் தெரிந்தது.
விக்ரமின் அகங்காரமும், தர்மலிங்கத்தின் பேராசையும் இந்த மண்ணில் புதைக்கப்பட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று அவன் மனதிற்குள் சபதம் ஏற்றான். அந்த ‘காயப்பட்ட மண்’ணின் வலி அவனது பேனாவுக்குத் தாளாத வலிமையைத் தந்தது. அவனது புல்லட் சத்தம் இப்போது முனகலாக இல்லை, ஒரு போர்க்களத்தின் சங்கொலியாக அவனுக்குக் கேட்டது.
நகரத்தின் இரைச்சல் ஓய்ந்து, வயல்வெளிகளின் காற்று இளமாறனைத் தீண்டியது. ஆனால், அந்த காற்றில் வழக்கமாக இருக்கும் ஈரமான மண்ணின் வாசனையோ அல்லது வைக்கோல் போரின் நறுமணமோ இன்று இல்லை. மாறாக, ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத கருகிய வாடையும், ஒருவிதமான பிணவாடையும் காற்றில் கலந்திருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனது இதயம் ஏனோ வேகமாகத் துடித்தது. அது வெறும் பயணக் களைப்பல்ல, ஏதோ ஒரு பேரழிவு நடந்த இடத்திற்குச் செல்லும் ஒரு பத்திரிகையாளனின் உள்ளுணர்வு.
மருதூர். இந்தப் பெயரைச் சொன்னாலே ஒரு காலத்தில் செழிப்பான நெல் மணிகளும், தலை சாய்த்து நிற்கும் கரும்புத் தோட்டங்களும் தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், இன்று அந்த ஊரின் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோதே ஒரு விசித்திரமான மௌனம் இளமாறனை வரவேற்றது. அந்த ஊரில் சிட்டுக் குருவிகளின் சத்தம் இல்லை; மேய்ச்சலுக்குச் செல்லும் மாடுகளின் கழுத்து மணிச் சத்தம் இல்லை. அது ஒரு நிசப்தமான அமைதி—பெரும் புயலுக்கு முன்னால் நிலவும் மரண அமைதியைப் போல அது கனத்துக் கிடந்தது.
சாலையின் இருபுறமும் பச்சைப் பசேலென விரிந்து கிடக்க வேண்டிய வயல்வெளிகள், இன்று போர்க்களம் போல காட்சியளித்தன. ஆங்காங்கே கரிக்கோடுகளால் வரையப்பட்டது போல இரும்புத் தூண்கள் நடப்பட்டிருந்தன. அந்தத் தூண்களில் தொங்கிய பிரம்மாண்டமான மஞ்சள் நிறப் பலகைகள் இளமாறனின் கண்களை ரத்தமாய் உறுத்தின.
நெல்மணிகள் சாய்ந்து தலைவணங்கும்
அந்தப் பசுமைத் திருவிழா எங்கே?
கரும்புத் தோட்டங்களின் இனிப்பில்
ஊறிய காற்றும் எங்கே?
மருதூர்... இந்தப் பெயரைக் கேட்டால்
ஒரு காலத்தில் செழிப்பின் வாசம் வீசும்!
ஆனால் இன்று... எல்லையைக் கடந்ததும்
என்னை வரவேற்றது ஒரு மரண அமைதி!
சிட்டுக் குருவிகளின் சங்கீதமும் இல்லை,
மேய்ச்சல் மாடுகளின் மணிச்சத்தமும் இல்லை!
வெறும் நிசப்தம்... பெரும் புயலுக்கு முன்னால்
காத்திருக்கும் ஒரு பயங்கரமான மௌனம்!
பச்சைப் பசேலென விரிந்திருக்க வேண்டிய
என் வயல்வெளிகள், இன்று—
அநீதியின் போர்க்களமாய் சிதைந்து கிடக்கின்றன!
ஆங்காங்கே, கரிக்கோடுகளால் வரையப்பட்ட
இரும்புத் தூண்கள்... எம் நிலத்தை நெரிக்கும்
அதிகாரத்தின் கூர்மையான நகங்கள்!
அந்தத் தூண்களில் தொங்கும்
பிரம்மாண்டமான மஞ்சள் நிறப் பலகைகள்...
என் கண்களை ரத்தமாய் உறுத்துகின்றன!
அவை பலகைகள் அல்ல...
எம் வியர்வையும், வாழ்வாதாரமும்,
எதிர்காலக் கனவுகளும்—
ரத்தக் கறையுடன் பலியிடப்பட்ட
மரணத்தின் சாட்சியங்கள்!
‘கிரீன் சிட்டி – இங்கே உங்கள் கனவு இல்லம் நனவாகும்! வீட்டு மனைகள் விற்பனைக்கு உண்டு. தொடர்புக்கு: தர்மலிங்கம் ரியல் எஸ்டேட்.’
விவசாயம் செழிக்க வேண்டிய மண்ணில், 'பிளாட்' போடுவதற்கான சுண்ணாம்புக் கோடுகள், அந்த நிலத்தின் இதயத்தைக் கீறி ரத்தக் கறையைப் போலக் கிழித்திருந்தன. இளமாறன் புல்லட்டை நிறுத்திவிட்டு ஒரு வயல் வரப்பில் இறங்கினான். காலடியில் மண் சுளீர் என்று சுட்டது. அங்கே ஏர் பூட்டப்படாமல் ஒரு கலப்பை அநாதையாகக் கிடந்தது. அதன் இரும்புப் பாகம் துருப்பிடித்து, ஒரு காலாவதியான ஆயுதம் போல மண்ணில் புதைந்திருந்தது. நிலம் தாகத்தால் வெடித்துக் கிடந்தது. அந்த வெடிப்புகள் நிலத்தின் தாகத்தை விட, அந்த மண்ணையே தெய்வமாக நம்பிய மக்களின் ஏக்கத்தையே பறைசாற்றின.
ஊரின் மையப்பகுதியில் இருந்த மந்தைவெளிக்கு இளமாறன் சென்றான். அங்கே பல நூற்றாண்டுகளைக் கண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் நின்றது. அதன் விழுதுகள் ஊரின் கதைகளைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்தன. மரத்தின் அடியில் சில முதியவர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தச் சூனியமான பார்வை, எதையும் இழக்கத் துணிந்தவனின் விரக்தியைப் பிரதிபலித்தது. இளமாறன் புல்லட்டை ஸ்டாண்ட் போட்டுவிட்டு அவர்களை நோக்கி நடந்தான்.
அவன் அணிந்திருந்த நவீன உடையும், தோளில் தொங்கிய கேமரா பையும் அவர்களைப் பதற்றமடையச் செய்தன. அங்கிருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அச்சத்தோடு பார்த்துக் கொண்டனர். யாரோ ஒரு அந்நியன் தங்களின் எஞ்சியிருக்கும் வாழ்வாதாரத்தையும் பறிக்க வந்துவிட்டானோ என்ற பயம் அவர்கள் கண்களில் தெரிந்தது.
மந்தையின் நடுவே, ஒரு கிழிந்த துண்டை தோளில் போட்டபடி அமர்ந்திருந்த பெரியவர் மாயன், தனது சுருங்கிய கண்களைச் சுருக்கி இளமாறனை உற்றுப் பார்த்தார். அவரது கையில் இருந்த சுருட்டு அணைந்து கிடந்தது, ஆனால் அவரது உள்ளத்தில் கோபம் கனன்றுகொண்டிருந்தது.
“யாரப்பா நீ? அந்தத் தர்மலிங்கம் அனுப்பி வச்ச ஆளா? ஏற்கனவே சொன்னதை விட ஒரு பைசா கூடக் குறைச்சுத் தர முடியாதுன்னு அவன்கிட்ட போய் சொல்லு... நாங்க இங்கேயே செத்து மடிவோம், ஆனா நிலத்தைத் தரத் தயார் இல்லை!” என்று மாயன் கேட்ட குரலில் அத்தனை நடுக்கமும், ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான ஆத்திரமும் கலந்திருந்தது.
இளமாறன் நிதானமாக அவர் அருகில் தரை மட்டத்தில் அமர்ந்தான். “பெரியவரே, நான் தர்மலிங்கம் ஆள் இல்லை. என் பேரு இளமாறன். நான் சென்னையிலிருந்து வர்ற ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளன். இந்த ஊர்ல ஏதோ தப்பு நடக்குதுன்னு கேள்விப்பட்டேன். அதான் நேர்ல பார்த்துப் பேச வந்திருக்கேன்,” என்றான் மென்மையாக.
‘பத்திரிகையாளன்’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும், மாயனின் முகத்தில் இருந்த அந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்ந்தது. ஆனால், அந்தத் தளர்வு நம்பிக்கையாக மாறவில்லை. ஒருவிதமான கசப்புடன் சிரித்தார்.
“பத்திரிகையா? இதோ பாரு தம்பி... இதுவரைக்கும் நாலு பேரு வந்தாங்க. விதவிதமா போட்டோ எடுத்தாங்க, கண்ணீர் மல்கப் பேட்டி எடுத்தாங்க. ஆனா அடுத்த நாள் பேப்பர்ல ஒரு வரி கூட வரலை. அந்தத் தர்மலிங்கம் பணத்தைக் கொடுத்து எல்லாரோட வாயையும் அடைச்சுட்டான். நீயும் அவன்கிட்ட காசு வாங்கிட்டு மௌனமாப் போவேன்னா... இப்போவே கிளம்பிடு. எங்களை மேலும் காயப்படுத்தாதே,” என்றார் கசப்புடன்.
இளமாறன் தனது அடையாள அட்டையை எடுத்து அவரிடம் காட்டினான். “பெரியவரே, நான் வேலை செய்றது ஒரு சின்னப் பத்திரிகை. எங்களுக்குத் தர்மலிங்கம் தர பணத்தை விட, உங்க மண்ணும், நீங்க சிந்தற கண்ணீரும் தான் முக்கியம். என் மேல நம்பிக்கை வைங்க. என்ன நடந்ததுன்னு ஆரம்பத்துல இருந்து சொல்லுங்க,” என்றான்.
மாயனின் கண்கள் மெல்ல பனித்தன. அவர் தனது நடுங்கும் விரல்களால் தூரத்தில் மொட்டையடிக்கப்பட்டது போலத் தெரிந்த ஒரு தென்னந்தோப்பைக் காட்டினார்.
“அது என் தாத்தா காலத்துத் தோப்பு தம்பி. போன வாரம் பத்து பேரு வந்தாங்க. வெள்ளை ஜிப்பாவும், கையில் அரிவாளும், துப்பாக்கியும் வச்சிருந்த ஆளுக அவங்க. அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஒரு வெள்ளை பேப்பர்ல எங்ககிட்ட கையெழுத்து வாங்கினாங்க தெரியுமா? அது ஏதோ ‘பசுமைத் திட்டம்’னு சொன்னாங்க. அரசாங்கத்துல இருந்து உரம், மருந்து எல்லாம் இலவசமாத் தருவாங்கன்னு சொன்னாங்க. இப்போ அதைக் காட்டி, ‘இந்த நிலம் எல்லாம் தர்மலிங்கத்துக்குச் சொந்தம், நீங்க இப்போவே காலி பண்ணனும்’னு சொல்றான்.”
இளமாறன் அதிர்ந்து போனான். இது திட்டமிட்ட நில அபகரிப்பு. “கையெழுத்து வாங்குனாங்களா? அது என்ன பேப்பர்னு நீங்க படிக்கலையா?”
“படிப்பு இல்லாத பயலுக தம்பி நாங்க. மண்ணைத் தவிர வேற எதையும் வாசிக்கத் தெரியாதவங்க. ‘பசுமைத் திட்டம்’னு சொன்னாங்க, நாங்க அரசாங்கம்னு நம்பிட்டோம். ஆனா இப்போ அந்தப் பசுமைத் திட்டம்ங்கிறது இந்த மண்ணை சிமெண்ட் காடா மாத்துற ‘கிரீன் சிட்டி’ன்னு தெரியுது. நேத்து என் தம்பி பையன் ‘எங்க நிலத்தை ஏன் எடுக்கறீங்க?’ன்னு கேள்வி கேட்டான்... அவனை ஊர் வாசல்லயே போட்டு தெரு நாயை அடிக்கிற மாதிரி அடிச்சாங்க. ‘இனிமே எவனாவது வாயைத் திறந்தா, அவன் குடும்பமே இருக்காது’ன்னு மிரட்டுறாங்க தம்பி. போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனா, அவங்களும் தர்மலிங்கத்துக்குத் தான் சலாம் போடுறாங்க,” என்றார் மாயன். மாயன் பேசப்பேச, அங்கிருந்த மற்ற விவசாயிகளும் இளமாறனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு சோகக் கதை இருந்தது. ஒரு பெண்மணி, கையில் ஒரு சிறு குழந்தையுடன் ஓடிவந்து இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
“தம்பி, என் மக கல்யாணத்துக்குன்னு சீர் செஞ்சு வச்சிருந்த ஒரே ஒரு ஏக்கர் நிலம் இதுதான். மூணு தலைமுறையா நாங்க அதுல தான் சோறு திங்கறோம். இதையும் பிடுங்கிட்டா நாங்க விஷத்தைக் குடிச்சுட்டு நாத்தல தான் கிடக்கணும்,” என்று கதறினாள். அந்த அழுகுரல் அந்த ஆலமரத்தையே நடுங்கச் செய்தது.
அந்த ஊரின் ஒட்டுமொத்தத் துயரமும் இளமாறனின் நெஞ்சில் ஒரு கனமான பாரமாய் இறங்கியது. அவன் தனது குறிப்பேட்டை எடுத்து ஒவ்வொன்றையும் எழுதத் தொடங்கினான். அவன் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வெறும் எழுத்தல்ல, அது ஒரு தீப்பொறியாக அவனுக்குத் தோன்றியது.
பத்திரிகைக் குறிப்பு:
•முறைகேடான கையெழுத்து வேட்டை - அரசாங்கத் திட்டம் என்ற போர்வையில் மோசடி.
•தர்மலிங்கம் ரியல் எஸ்டேட்டின் அராஜகம் - துப்பாக்கி முனையில் நிலம் பறிப்பு.
•விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரச் சிதைவு - 'பசுமை' என்ற பெயரில் கான்க்ரீட் மயமாக்கல்.
•அதிகார வர்க்கத்தின் மெத்தனப் போக்கு - சாமானியனின் குரல் நசுக்கப்படுதல்.
இளமாறனின் பேனா முனை கோபத்தால் துடித்தது. அவன் மாயனைப் பார்த்து தீர்க்கமாகச் சொன்னான்:
“பெரியவரே, நீங்க பயப்படாதீங்க. இந்தத் தர்மலிங்கம் பின்னால எந்த அரசியல் அதிகாரம் இருந்தாலும் சரி, எந்தப் பணபலம் இருந்தாலும் சரி... இந்த உண்மையை நான் உலகம் முழுக்கக் கொண்டு போவேன். உங்க நிலத்தை யாராலும் அவ்வளவு சீக்கிரம் பறிக்க முடியாது. சட்டம் உங்களுக்குத் துணையா இருக்கும்படி நான் செய்றேன்.”
இளமாறன் அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, சூரியன் அஸ்தமிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அடிவானம் ரத்தச் சிவப்பாய் மாறியிருந்தது. அந்தப் பலகையில் இருந்த ‘கிரீன் சிட்டி’ என்ற எழுத்துக்கள் அவனுக்கு ஒரு சாத்தானின் ஏளனச் சிரிப்பைப் போலத் தெரிந்தது.
விக்ரமின் அகங்காரமும், தர்மலிங்கத்தின் பேராசையும் இந்த மண்ணில் புதைக்கப்பட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று அவன் மனதிற்குள் சபதம் ஏற்றான். அந்த ‘காயப்பட்ட மண்’ணின் வலி அவனது பேனாவுக்குத் தாளாத வலிமையைத் தந்தது. அவனது புல்லட் சத்தம் இப்போது முனகலாக இல்லை, ஒரு போர்க்களத்தின் சங்கொலியாக அவனுக்குக் கேட்டது.
