விக்ரம்….
கார்ப்பரேட் கழுகன்
தந்தையின் கைகளில்
ரத்தக் கறையும் அரிவாளும்;
மகனின் மூளையிலோ
சட்டத்தின் ஓட்டைகளும் மேலாண்மையும்!
லண்டன் மாநகரம்
கற்றுக்கொடுத்தது மேலாண்மை;
தமிழ் மண் இவனுக்கு
வெறும் ‘ரியல் எஸ்டேட் இன்வென்ட்ரி’!
விவசாயியின் கண்ணீரில்
லாபம் தேடும் கார்ப்பரேட் கழுகு;
நிலத்தைப் பறி கொடுத்து அழுபவன்
உடைந்த பொம்மைக்காக அழும் குழந்தை!
லாபத்தில் இயங்குவது உலகம்,
கண்ணீரால் எந்திரம் இயங்காது;
பலசாலிகள் ஆள வேண்டும்,
பலவீனர்கள் அடிபணிய வேண்டும்!
இதுவே விக்ரமின் வாழ்வியல் தர்மம்,
அகங்காரத்தின் உச்சத்தில் நிற்கும் சக்கரவர்த்தி!
சென்னையின் இதயப்பகுதியில், போக்குவரத்து நெரிசல்களுக்கும் சந்தடிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டு ஆகாயத்தைத் தொடும் உயரத்தில் அமைந்திருந்தது அந்த ஏழு நட்சத்திர ஹோட்டல். அதன் மேல் தளம், அதிகாலை நேரத்திலேயே ஒரு நவீன சொர்க்கத்தைப் போல காட்சியளித்தது. வெளியே சுட்டெரிக்கும் வெயில் மெல்ல எட்டிப்பார்த்தாலும், உள்ளே 'சென்ட்ரலைஸ்டு ஏசி' மூலம் பராமரிக்கப்பட்ட மிதமான குளிர்ச்சியும், லாவண்டர் நறுமணமும் ஒருவிதமான அதிகார போதையைத் தந்து கொண்டிருந்தன.
அங்கிருந்த ‘எலைட் ஜிம்’மில், உலகத்தரம் வாய்ந்த டிரெட்மில் மெஷினில் விக்ரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அவனது கச்சிதமாகச் செதுக்கப்பட்ட உடல், தீவிரமான உடற்பயிற்சியினால் வியர்வையில் நனைந்து, ஜிம் விளக்குகளின் ஒளியில் வெண்கலச் சிலையென மின்னியது. அவனது மூச்சுக்காற்று சீராக இருந்தது; காதுகளில் இருந்த ஏர்பாட்ஸ் வழியாக ஒலித்த அதிவேக மேற்கத்திய 'ராக்' இசை அவனது கால்களின் வேகத்தை மேலும் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.
விக்ரம், ரியல் எஸ்டேட் ஜாம்பவான் தர்மலிங்கத்தின் ஒரே வாரிசு என்பதைத் தாண்டி, தன்னை ஒரு புதிய யுகத்தின் சக்கரவர்த்தியாகவே கருதுபவன். அவனது தந்தை தர்மலிங்கம் வளர்ந்த விதம் வேறு; அது ரத்தமும், அரிவாளும், கட்டப்பஞ்சாயத்தும் கலந்தது. ஆனால், லண்டன் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் மேலாண்மை (MBA) படித்துவிட்டுத் திரும்பிய விக்ரமிடம் அந்தப் பழைய காலத்து முரட்டுத்தனம் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, சட்டத்தின் இண்டு இடுக்குகளையும், ஓட்டைகளையும் லாவகமாகப் பயன்படுத்தும் ‘கார்ப்பரேட் மூளை’ அவனிடம் இருந்தது.
அவனுக்கு ‘மண்’ என்பது வெறும் பூமி அல்ல; அது ஒரு 'ரியல் எஸ்டேட் இன்வென்ட்ரி' (Real Estate Inventory). அவனது அகராதியில் உணர்ச்சிகளுக்கு இடமே இல்லை. ஒரு விவசாயி தனது நிலத்தைப் பறி கொடுத்ததற்காக அழுவதைப் பார்க்கும்போது, விக்ரமிற்கு அது ஒரு குழந்தை உடைந்த மலிவான பிளாஸ்டிக் பொம்மைக்காக அடம் பிடிப்பதைப் போன்ற முட்டாள்தனமாகவே தோன்றும்.
“உலகம் இயங்குவது லாபத்தினால் மட்டுமே; கண்ணீரினால் ஒரு சிறு எந்திரத்தைக் கூட இயக்க முடியாது” என்பதுதான் அவனது தாரக மந்திரம். பலவீனமானவர்கள் பலசாலிகளால் ஆளப்பட வேண்டும் என்பதே அவனது வாழ்வியல் தர்மம்.
பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, ஒரு உயர்தர எனர்ஜி டிரிங்கைப் பருகியபடி ஹோட்டலின் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிச் சுவர் அருகே வந்து நின்றான். 30-வது மாடியில் இருந்து பார்த்தபோது, கீழே தெரிந்த சென்னை நகரம் ஒரு எறும்புக் கூட்டத்தைப் போலவும், அதன் சாலைகள் ரத்த நாளங்களைப் போலவும் தெரிந்தன. விக்ரமின் பார்வையில் அந்த நகரம் ஒரு அமைதியான இடமல்ல; அது ஒரு பெரும் வேட்டைக்காடு. அந்தப் பல கோடி மக்கள் கூட்டத்தில், யார் யாரை விழுங்கி மேலே வருகிறார்கள் என்பதுதான் அவனது கணக்கு.
அப்போது, அவனது ஐபோன் ஒரு பிரத்யேக ரிங்டோனுடன் சிணுங்கியது. திரையில் ‘Dad’ என்று மின்னியது. அழைப்பை ஏற்றான்.
“சொல்லுங்கப்பா,” என்றான் விக்ரம். அவனது குரலில் தந்தையிடம் பேசும் பணிவோ அல்லது காலையில் எழுந்த பதற்றமோ துளியும் இல்லை. ஒரு பிசினஸ் பார்ட்னரிடம் பேசுவது போன்ற தீர்க்கமான குரல் அது.
மறுமுனையில் தர்மலிங்கத்தின் குரல் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தடுமாற்றத்துடனும், கவலையுடனும் ஒலித்தது. “விக்ரம், அந்த மருதூர்ல ஏதோ ஒரு பத்திரிகையாளன் சுத்திட்டு இருக்கானாமே? அந்தப் பழைய கிழவன் மாயன் கூட உட்கார்ந்து என்னவோ நோட்ஸ் எடுத்துட்டு இருக்கானாம். ஊர் மக்கள் மத்தியில ஏதோ விழிப்புணர்வு கிளப்புற மாதிரித் தெரியுது. இன்னைக்குக் காலைல ராஜேந்திரன் சார் (அமைச்சர்) எனக்குப் போன் பண்ணி, ‘என்ன தர்மலிங்கம், சின்னப் பையன் ஒருத்தன் உங்க கோட்டையில ஓட்டை போடுறான்... உங்க ஆளுங்க என்ன பண்றாங்க?’ன்னு கேலி செய்றார். எனக்கு என்னவோ மனசுக்குச் சரியா படலப்பா. விஷயம் பெருசாகுறதுக்குள்ள இதைக் கிள்ளி எறியணும்.”
விக்ரம் அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலின் பால்கனிக்கு வந்து, கையில் இருந்த பானத்தை மெல்லச் சுவைத்தான். கீழே தெரிந்த போக்குவரத்து நெரிசலைப் பார்த்தபடி அவனது உதடுகளில் ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு அரும்பியது.
“அப்பா... நீங்க இன்னும் அந்தப் பழைய 90-களிலேயே இருக்கீங்க. ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளன் வந்து உங்க சாம்ராஜ்யத்தை ஆட்டிடுவான்னு பயப்படுறீங்களா? இந்த டிஜிட்டல் யுகத்துல ‘உண்மை’ (Truth) அப்படிங்கிறது ஒரு 'கமாடிட்டி' (Commodity). அதை ஒரு குறிப்பிட்ட விலைக்கு வாங்கலாம், இல்லன்னா சந்தையில இருந்து காணாமப் போகச் செய்யலாம். இதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லைப்பா,” என்றான் அலட்சியமாக.
“ஆனா அவன் பேரு இளமாறனாம். ஏதோ ‘சமூக நீதி’ன்னு ஒரு சின்னப் பேப்பர்ல வேலை செய்யறானாம். இப்போவே சோஷியல் மீடியால மருதூர் பத்தி ஏதோ போஸ்ட் போட ஆரம்பிச்சிட்டான். அந்தப் பக்கம் இருக்குற சின்னப் பசங்க எல்லாம் அதை ஷேர் பண்றாங்க. இது வைரல் ஆனா நமக்கு சிக்கல் வரும்,” என்றார் தர்மலிங்கம்.
விக்ரம் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு ஒரு கண்ணாடித் துண்டால் தோலை அறுப்பது போன்ற கூர்மையைக் கொண்டிருந்தது.
“இளமாறன்... பேரே கொஞ்சம் பழைய பஞ்சாங்கமா இருக்கு. அவனோட ‘சமூக நீதி’ அவனுக்குச் சோறு போடுமானு தெரியல. ஆனா அந்தப் பேருக்குப் பின்னாடி இருக்குறது ஒரு ஏழைப் பத்திரிகையாளனோட ‘ஈகோ’ மட்டும்தான். அப்பா, உலகத்துல இருக்கிற எந்த மனுஷனையும் ரெண்டு வழியில அடக்கலாம். ஒன்னு, அவனுக்கு விலை பேசணும் (Price Tag). ரெண்டு, அவனோட பயத்தை விலை பேசணும் (Fear Factor). இவன் எந்த ரகம்னு நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கண்டுபிடிச்சிடுவேன்.”
அவன் தொடர்ந்தான்: “மருதூர் ப்ராஜெக்ட் நமக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு எனக்குத் தெரியும். அங்க இருக்கிற 500 ஏக்கர் நிலமும் நம்ம கைக்கு வந்தாதான், நம்ம அடுத்த ‘சாட்டிலைட் சிட்டி’ பிளான் சக்சஸ் ஆகும். பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் பிசினஸ் இது. அதைக் கெடுக்க வர்றவன் எவனா இருந்தாலும், அவன் வரலாறே இல்லாமப் போயிடுவான். நீங்க அமைச்சர்கிட்ட சொல்லுங்க, இன்னும் ஒரு வாரத்துல மருதூர்ல அந்தப் பலகை மட்டும் இல்ல, நம்ம ஜேசிபி மெஷின்களும் மண்ணைத் தோண்ட ஆரம்பிக்கும்னு.”
“சரிப்பா, நீயே பார்த்துக்கோ. அப்புறம்... நிலா கூட இந்த விஷயத்துல கொஞ்சம் அப்செட்டா இருக்கான்னு நினைக்கிறேன். அவகிட்டயும் கொஞ்சம் பக்குவமா பேசு. அவங்க அப்பா சிவராமன் கிட்ட இருந்து நமக்கு இன்னும் சில கிளியரன்ஸ் வர வேண்டியிருக்கு,” என்று தர்மலிங்கம் எச்சரித்துவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தார்.
நிலாவின் பெயரைக் கேட்டதும் விக்ரமின் கண்கள் சற்றே சுருங்கின. அவளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் செல்வாக்கும், அவளது தந்தை சிவராமனின் அரசியல் அந்தஸ்தும் விக்ரமிற்குத் தேவை. அவனுக்கு நிலா ஒரு காதலி என்பதை விட, அதிகாரத்தின் உச்சத்தைத் தொட உதவும் ஒரு ‘கோல்டன் சாவி’ (Golden Key). நிலாவின் கொள்கைகளும், அவளது மனிதாபிமானப் பேச்சுகளும் அவனுக்கு எரிச்சலூட்டினாலும், அவளைத் தன் பிடிக்குள் வைத்திருப்பதில் அவன் குறியாக இருந்தான்.
“மனிதாபிமானம்... அது தோற்றுப்போனவர்கள் கண்டுபிடித்த மருந்து,” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.
விக்ரம் உடனடியாகத் தனது தனிப்பட்ட உதவியாளர் சஞ்சயை அழைத்தான். சஞ்சய் விக்ரமின் நிழலைப் போன்றவன்; சட்டத்திற்குப் புறம்பான வேலைகளைச் செவ்வனே முடிப்பதில் கில்லாடி.
“சஞ்சய், இளமாறன்... சமூக நீதி பத்திரிகை. அவனோட மொத்த ஜாதகமும் எனக்கு அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல என் டேபிள்ல இருக்கணும். அவனோட பலவீனம் என்னன்னு பாரு. குடும்பமா? பணமா? இல்ல ஏதாவது ஒரு பெண் விவகாரமா? எது கிடைச்சாலும் சரி, அதை வச்சு அவனை லாக் பண்ணு. ஒருவேளை அவன் ‘ரொம்ப நேர்மையானவன்’னு சீன் போட்டா... அப்புறம் நம்ம பழைய மெத்தட்தான். அவனோட பேனா எழுதுறதுக்கு முன்னாடி அவன் விரல்கள் உடையணும்,” என்று கட்டளையிட்டான்.
சஞ்சய் தலையசைத்துவிட்டுச் சென்றான். விக்ரம் மீண்டும் அந்தப் பெரிய கண்ணாடி முன் நின்று தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தான். விலை உயர்ந்த பிராண்டட் சூட்டை அணிந்து கொள்ளும்போது, அவனது பார்வையில் தெரிந்த அந்த வஞ்சகம், ஒரு பெரும் புயல் மருதூர் மண்ணை நோக்கி நகர்வதைக் கட்டியம் கூறியது. விக்ரமிற்குத் தோல்விகள் பழக்கமில்லை; அதை அவன் தன் வாழ்நாளில் அனுமதிப்பதும் இல்லை. இளமாறனின் பேனா முனைக்கு எதிராக, விக்ரமின் அதிகார மமதை மற்றும் நவீன தந்திரங்கள் தன் முதல் அடியை மிகத் தீவிரமாக எடுத்து வைத்தன.
நிழல் மனிதனும்... நச்சுத் திட்டமும்!
ஏவலன் சஞ்சயைத் தட்டி எழுப்பியது
எஜமானன் விக்ரமின் வஞ்சகக் குரல்!
சட்டத்தின் வேலிகளுக்கு வெளியே
சதிவலை பின்னுவதில் அவன் கில்லாடி!
“இளமாறன்... அந்தப் பேனாக்காரன்
ஜாதகம் வேண்டும் அடுத்த நொடியே!
பெண்ணா? பணமா? பாசமா?
அவன் பலவீனம் எதுவோ... அதைப்பற்று!”
நேர்மை எனும் வேடமிட்டால்
நகங்களை உடைக்கத் துணிந்தது அதிகாரம்;
விரல்கள் உடைந்தால் – இனி
வெள்ளைத்தாள் இரத்தம் குடிக்காதோ?
விலையுயர்ந்த கோட்டுக்குள் ஒளிந்திருக்கும்
விஷமித்த கார்ப்பரேட் நரி;
கண்ணாடி பிம்பத்தில் தெரிந்தது – ஒரு
கார்மேகப் புயலின் கோரத் தொடக்கம்!
தோல்விகளை அறியாத தந்திரம்
தோற்கடிக்கத் துடிக்கிறது சத்தியத்தை;
பேனா முனைக்கும் – பேய்க்கும்
யுத்தம் தொடங்கிவிட்டது மருதூர் மண்ணில்!
கார்ப்பரேட் கழுகன்
தந்தையின் கைகளில்
ரத்தக் கறையும் அரிவாளும்;
மகனின் மூளையிலோ
சட்டத்தின் ஓட்டைகளும் மேலாண்மையும்!
லண்டன் மாநகரம்
கற்றுக்கொடுத்தது மேலாண்மை;
தமிழ் மண் இவனுக்கு
வெறும் ‘ரியல் எஸ்டேட் இன்வென்ட்ரி’!
விவசாயியின் கண்ணீரில்
லாபம் தேடும் கார்ப்பரேட் கழுகு;
நிலத்தைப் பறி கொடுத்து அழுபவன்
உடைந்த பொம்மைக்காக அழும் குழந்தை!
லாபத்தில் இயங்குவது உலகம்,
கண்ணீரால் எந்திரம் இயங்காது;
பலசாலிகள் ஆள வேண்டும்,
பலவீனர்கள் அடிபணிய வேண்டும்!
இதுவே விக்ரமின் வாழ்வியல் தர்மம்,
அகங்காரத்தின் உச்சத்தில் நிற்கும் சக்கரவர்த்தி!
சென்னையின் இதயப்பகுதியில், போக்குவரத்து நெரிசல்களுக்கும் சந்தடிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டு ஆகாயத்தைத் தொடும் உயரத்தில் அமைந்திருந்தது அந்த ஏழு நட்சத்திர ஹோட்டல். அதன் மேல் தளம், அதிகாலை நேரத்திலேயே ஒரு நவீன சொர்க்கத்தைப் போல காட்சியளித்தது. வெளியே சுட்டெரிக்கும் வெயில் மெல்ல எட்டிப்பார்த்தாலும், உள்ளே 'சென்ட்ரலைஸ்டு ஏசி' மூலம் பராமரிக்கப்பட்ட மிதமான குளிர்ச்சியும், லாவண்டர் நறுமணமும் ஒருவிதமான அதிகார போதையைத் தந்து கொண்டிருந்தன.
அங்கிருந்த ‘எலைட் ஜிம்’மில், உலகத்தரம் வாய்ந்த டிரெட்மில் மெஷினில் விக்ரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அவனது கச்சிதமாகச் செதுக்கப்பட்ட உடல், தீவிரமான உடற்பயிற்சியினால் வியர்வையில் நனைந்து, ஜிம் விளக்குகளின் ஒளியில் வெண்கலச் சிலையென மின்னியது. அவனது மூச்சுக்காற்று சீராக இருந்தது; காதுகளில் இருந்த ஏர்பாட்ஸ் வழியாக ஒலித்த அதிவேக மேற்கத்திய 'ராக்' இசை அவனது கால்களின் வேகத்தை மேலும் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.
விக்ரம், ரியல் எஸ்டேட் ஜாம்பவான் தர்மலிங்கத்தின் ஒரே வாரிசு என்பதைத் தாண்டி, தன்னை ஒரு புதிய யுகத்தின் சக்கரவர்த்தியாகவே கருதுபவன். அவனது தந்தை தர்மலிங்கம் வளர்ந்த விதம் வேறு; அது ரத்தமும், அரிவாளும், கட்டப்பஞ்சாயத்தும் கலந்தது. ஆனால், லண்டன் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் மேலாண்மை (MBA) படித்துவிட்டுத் திரும்பிய விக்ரமிடம் அந்தப் பழைய காலத்து முரட்டுத்தனம் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, சட்டத்தின் இண்டு இடுக்குகளையும், ஓட்டைகளையும் லாவகமாகப் பயன்படுத்தும் ‘கார்ப்பரேட் மூளை’ அவனிடம் இருந்தது.
அவனுக்கு ‘மண்’ என்பது வெறும் பூமி அல்ல; அது ஒரு 'ரியல் எஸ்டேட் இன்வென்ட்ரி' (Real Estate Inventory). அவனது அகராதியில் உணர்ச்சிகளுக்கு இடமே இல்லை. ஒரு விவசாயி தனது நிலத்தைப் பறி கொடுத்ததற்காக அழுவதைப் பார்க்கும்போது, விக்ரமிற்கு அது ஒரு குழந்தை உடைந்த மலிவான பிளாஸ்டிக் பொம்மைக்காக அடம் பிடிப்பதைப் போன்ற முட்டாள்தனமாகவே தோன்றும்.
“உலகம் இயங்குவது லாபத்தினால் மட்டுமே; கண்ணீரினால் ஒரு சிறு எந்திரத்தைக் கூட இயக்க முடியாது” என்பதுதான் அவனது தாரக மந்திரம். பலவீனமானவர்கள் பலசாலிகளால் ஆளப்பட வேண்டும் என்பதே அவனது வாழ்வியல் தர்மம்.
பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, ஒரு உயர்தர எனர்ஜி டிரிங்கைப் பருகியபடி ஹோட்டலின் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிச் சுவர் அருகே வந்து நின்றான். 30-வது மாடியில் இருந்து பார்த்தபோது, கீழே தெரிந்த சென்னை நகரம் ஒரு எறும்புக் கூட்டத்தைப் போலவும், அதன் சாலைகள் ரத்த நாளங்களைப் போலவும் தெரிந்தன. விக்ரமின் பார்வையில் அந்த நகரம் ஒரு அமைதியான இடமல்ல; அது ஒரு பெரும் வேட்டைக்காடு. அந்தப் பல கோடி மக்கள் கூட்டத்தில், யார் யாரை விழுங்கி மேலே வருகிறார்கள் என்பதுதான் அவனது கணக்கு.
அப்போது, அவனது ஐபோன் ஒரு பிரத்யேக ரிங்டோனுடன் சிணுங்கியது. திரையில் ‘Dad’ என்று மின்னியது. அழைப்பை ஏற்றான்.
“சொல்லுங்கப்பா,” என்றான் விக்ரம். அவனது குரலில் தந்தையிடம் பேசும் பணிவோ அல்லது காலையில் எழுந்த பதற்றமோ துளியும் இல்லை. ஒரு பிசினஸ் பார்ட்னரிடம் பேசுவது போன்ற தீர்க்கமான குரல் அது.
மறுமுனையில் தர்மலிங்கத்தின் குரல் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தடுமாற்றத்துடனும், கவலையுடனும் ஒலித்தது. “விக்ரம், அந்த மருதூர்ல ஏதோ ஒரு பத்திரிகையாளன் சுத்திட்டு இருக்கானாமே? அந்தப் பழைய கிழவன் மாயன் கூட உட்கார்ந்து என்னவோ நோட்ஸ் எடுத்துட்டு இருக்கானாம். ஊர் மக்கள் மத்தியில ஏதோ விழிப்புணர்வு கிளப்புற மாதிரித் தெரியுது. இன்னைக்குக் காலைல ராஜேந்திரன் சார் (அமைச்சர்) எனக்குப் போன் பண்ணி, ‘என்ன தர்மலிங்கம், சின்னப் பையன் ஒருத்தன் உங்க கோட்டையில ஓட்டை போடுறான்... உங்க ஆளுங்க என்ன பண்றாங்க?’ன்னு கேலி செய்றார். எனக்கு என்னவோ மனசுக்குச் சரியா படலப்பா. விஷயம் பெருசாகுறதுக்குள்ள இதைக் கிள்ளி எறியணும்.”
விக்ரம் அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலின் பால்கனிக்கு வந்து, கையில் இருந்த பானத்தை மெல்லச் சுவைத்தான். கீழே தெரிந்த போக்குவரத்து நெரிசலைப் பார்த்தபடி அவனது உதடுகளில் ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு அரும்பியது.
“அப்பா... நீங்க இன்னும் அந்தப் பழைய 90-களிலேயே இருக்கீங்க. ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளன் வந்து உங்க சாம்ராஜ்யத்தை ஆட்டிடுவான்னு பயப்படுறீங்களா? இந்த டிஜிட்டல் யுகத்துல ‘உண்மை’ (Truth) அப்படிங்கிறது ஒரு 'கமாடிட்டி' (Commodity). அதை ஒரு குறிப்பிட்ட விலைக்கு வாங்கலாம், இல்லன்னா சந்தையில இருந்து காணாமப் போகச் செய்யலாம். இதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லைப்பா,” என்றான் அலட்சியமாக.
“ஆனா அவன் பேரு இளமாறனாம். ஏதோ ‘சமூக நீதி’ன்னு ஒரு சின்னப் பேப்பர்ல வேலை செய்யறானாம். இப்போவே சோஷியல் மீடியால மருதூர் பத்தி ஏதோ போஸ்ட் போட ஆரம்பிச்சிட்டான். அந்தப் பக்கம் இருக்குற சின்னப் பசங்க எல்லாம் அதை ஷேர் பண்றாங்க. இது வைரல் ஆனா நமக்கு சிக்கல் வரும்,” என்றார் தர்மலிங்கம்.
விக்ரம் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு ஒரு கண்ணாடித் துண்டால் தோலை அறுப்பது போன்ற கூர்மையைக் கொண்டிருந்தது.
“இளமாறன்... பேரே கொஞ்சம் பழைய பஞ்சாங்கமா இருக்கு. அவனோட ‘சமூக நீதி’ அவனுக்குச் சோறு போடுமானு தெரியல. ஆனா அந்தப் பேருக்குப் பின்னாடி இருக்குறது ஒரு ஏழைப் பத்திரிகையாளனோட ‘ஈகோ’ மட்டும்தான். அப்பா, உலகத்துல இருக்கிற எந்த மனுஷனையும் ரெண்டு வழியில அடக்கலாம். ஒன்னு, அவனுக்கு விலை பேசணும் (Price Tag). ரெண்டு, அவனோட பயத்தை விலை பேசணும் (Fear Factor). இவன் எந்த ரகம்னு நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கண்டுபிடிச்சிடுவேன்.”
அவன் தொடர்ந்தான்: “மருதூர் ப்ராஜெக்ட் நமக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு எனக்குத் தெரியும். அங்க இருக்கிற 500 ஏக்கர் நிலமும் நம்ம கைக்கு வந்தாதான், நம்ம அடுத்த ‘சாட்டிலைட் சிட்டி’ பிளான் சக்சஸ் ஆகும். பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் பிசினஸ் இது. அதைக் கெடுக்க வர்றவன் எவனா இருந்தாலும், அவன் வரலாறே இல்லாமப் போயிடுவான். நீங்க அமைச்சர்கிட்ட சொல்லுங்க, இன்னும் ஒரு வாரத்துல மருதூர்ல அந்தப் பலகை மட்டும் இல்ல, நம்ம ஜேசிபி மெஷின்களும் மண்ணைத் தோண்ட ஆரம்பிக்கும்னு.”
“சரிப்பா, நீயே பார்த்துக்கோ. அப்புறம்... நிலா கூட இந்த விஷயத்துல கொஞ்சம் அப்செட்டா இருக்கான்னு நினைக்கிறேன். அவகிட்டயும் கொஞ்சம் பக்குவமா பேசு. அவங்க அப்பா சிவராமன் கிட்ட இருந்து நமக்கு இன்னும் சில கிளியரன்ஸ் வர வேண்டியிருக்கு,” என்று தர்மலிங்கம் எச்சரித்துவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தார்.
நிலாவின் பெயரைக் கேட்டதும் விக்ரமின் கண்கள் சற்றே சுருங்கின. அவளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் செல்வாக்கும், அவளது தந்தை சிவராமனின் அரசியல் அந்தஸ்தும் விக்ரமிற்குத் தேவை. அவனுக்கு நிலா ஒரு காதலி என்பதை விட, அதிகாரத்தின் உச்சத்தைத் தொட உதவும் ஒரு ‘கோல்டன் சாவி’ (Golden Key). நிலாவின் கொள்கைகளும், அவளது மனிதாபிமானப் பேச்சுகளும் அவனுக்கு எரிச்சலூட்டினாலும், அவளைத் தன் பிடிக்குள் வைத்திருப்பதில் அவன் குறியாக இருந்தான்.
“மனிதாபிமானம்... அது தோற்றுப்போனவர்கள் கண்டுபிடித்த மருந்து,” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.
விக்ரம் உடனடியாகத் தனது தனிப்பட்ட உதவியாளர் சஞ்சயை அழைத்தான். சஞ்சய் விக்ரமின் நிழலைப் போன்றவன்; சட்டத்திற்குப் புறம்பான வேலைகளைச் செவ்வனே முடிப்பதில் கில்லாடி.
“சஞ்சய், இளமாறன்... சமூக நீதி பத்திரிகை. அவனோட மொத்த ஜாதகமும் எனக்கு அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல என் டேபிள்ல இருக்கணும். அவனோட பலவீனம் என்னன்னு பாரு. குடும்பமா? பணமா? இல்ல ஏதாவது ஒரு பெண் விவகாரமா? எது கிடைச்சாலும் சரி, அதை வச்சு அவனை லாக் பண்ணு. ஒருவேளை அவன் ‘ரொம்ப நேர்மையானவன்’னு சீன் போட்டா... அப்புறம் நம்ம பழைய மெத்தட்தான். அவனோட பேனா எழுதுறதுக்கு முன்னாடி அவன் விரல்கள் உடையணும்,” என்று கட்டளையிட்டான்.
சஞ்சய் தலையசைத்துவிட்டுச் சென்றான். விக்ரம் மீண்டும் அந்தப் பெரிய கண்ணாடி முன் நின்று தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தான். விலை உயர்ந்த பிராண்டட் சூட்டை அணிந்து கொள்ளும்போது, அவனது பார்வையில் தெரிந்த அந்த வஞ்சகம், ஒரு பெரும் புயல் மருதூர் மண்ணை நோக்கி நகர்வதைக் கட்டியம் கூறியது. விக்ரமிற்குத் தோல்விகள் பழக்கமில்லை; அதை அவன் தன் வாழ்நாளில் அனுமதிப்பதும் இல்லை. இளமாறனின் பேனா முனைக்கு எதிராக, விக்ரமின் அதிகார மமதை மற்றும் நவீன தந்திரங்கள் தன் முதல் அடியை மிகத் தீவிரமாக எடுத்து வைத்தன.
நிழல் மனிதனும்... நச்சுத் திட்டமும்!
ஏவலன் சஞ்சயைத் தட்டி எழுப்பியது
எஜமானன் விக்ரமின் வஞ்சகக் குரல்!
சட்டத்தின் வேலிகளுக்கு வெளியே
சதிவலை பின்னுவதில் அவன் கில்லாடி!
“இளமாறன்... அந்தப் பேனாக்காரன்
ஜாதகம் வேண்டும் அடுத்த நொடியே!
பெண்ணா? பணமா? பாசமா?
அவன் பலவீனம் எதுவோ... அதைப்பற்று!”
நேர்மை எனும் வேடமிட்டால்
நகங்களை உடைக்கத் துணிந்தது அதிகாரம்;
விரல்கள் உடைந்தால் – இனி
வெள்ளைத்தாள் இரத்தம் குடிக்காதோ?
விலையுயர்ந்த கோட்டுக்குள் ஒளிந்திருக்கும்
விஷமித்த கார்ப்பரேட் நரி;
கண்ணாடி பிம்பத்தில் தெரிந்தது – ஒரு
கார்மேகப் புயலின் கோரத் தொடக்கம்!
தோல்விகளை அறியாத தந்திரம்
தோற்கடிக்கத் துடிக்கிறது சத்தியத்தை;
பேனா முனைக்கும் – பேய்க்கும்
யுத்தம் தொடங்கிவிட்டது மருதூர் மண்ணில்!
