அத்தியாயம் : 18

காலை உணவை முடித்து அங்கிருந்து வெளியே வருவதற்குள் ஆனந்தி ஒரு வழியாகிவிட்டாள்! அவனது தளராத பார்வையும், உதவுவதாகச் சொல்லி அவளுக்கு உணவு பரிமாறிய அழகும், மற்றவர்களின் கிண்டலால் உணவு தொண்டையில் சிக்கி அவள் அவதிப்பட்டபோது அவன் காட்டிய அக்கறையும்… அதைக் கண்டு அவர்கள் கேலி செய்த விதமும், அவளைத் தலைநிமிர்ந்து யாரையும் எதிர்கொள்ள முடியாமல் செய்துவிட்டது.

எப்படியோ வெளியே வந்தாயிற்று. ஆனால், யாரென்று தெரியாத தன்னிடம் அவர்கள் காட்டிய பாசமும் பரிவும் அவளைப் பல தருணங்களில் நெகிழ வைத்தன. ‘என்ன மனிதர்கள் இவர்கள்! மனதில் சிறு கள்ளம் கபடமின்றிப் பழகுகிறார்களே… நான் யார் என்று தெரிந்தால் இப்போது போலவே அப்போதும் நேசிப்பார்களா? அல்லது எதிரியின் வாரிசு என்று துரத்தியடிப்பார்களா?’

‘இன்னும் சில நாட்களில் இங்கிருந்து சென்ற பிறகு, இவர்களை எல்லாம் மறந்து எப்படித் தனிமையில் வாழப் போகிறேன்?’ என்று நினைத்தபோது அவள் கண்கள் கசிந்தன. அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தவித்த ஆனந்தி, கண்களை மூடி ஏக்கத்தில் மூழ்கிப் போயிருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் ஒரு கை தொட்டு அவளை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வந்தது. கண்களைத் திறந்து பார்த்தவள், அருகில் நின்ற தம்பி, தங்கைகளைக் கண்டதும் அவசரமாகக் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள்.

“என்ன அக்கா! ஏன் அழறீங்க? உடம்புக்கு முடியலையா?”

“இல்லையே… நான் நல்லாத்தானே இருக்கேன்!”
அவள் வலியச் சிரிப்பை வரவழைத்துக் கேட்க, “நாங்க எல்லாரும் தாத்தாவோட சமாதிக்கு போறோம், நீங்களும் வாங்க!” என்றான் நகுலன்.

சமாதிக்குச் செல்லக் கார் தயாராக இருந்தது. அவளையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வதற்காகவே அவர்களை அனுப்பி வைத்திருந்தான் ஆனந்த்!

அவள் வீட்டுப் பெண்களுடன் வருவதாகச் சொல்ல, அபிநயா உடனே இடைமறித்து, “அக்கா! அவங்ககூட வந்தா போர் அடிக்கும். நாம இப்பவே கிளம்பலாம் வாங்க!” என வற்புறுத்தினாள். நகுலனோ ஒருபடி மேலே போய், “நீங்க அவங்ககூட வந்தா அவங்ககிட்ட மட்டும்தான் பேசுவீங்க. அவங்க எல்லாரும் அப்புறமா வரட்டும், நீங்க எங்ககூட வாங்க!” என்று உரிமையுடன் அழைத்தான்.

இதைக் கண்ட மற்ற பெண்கள் மூவரும் விபரம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு, “சரி, நீ இவங்ககூடவே போ… நாங்க எங்க வீட்டுக்காரங்க போனதுக்கு அப்புறம் பாட்டியையும் அழைச்சுட்டு வரோம்” என்று வழிமொழிந்தனர்.

வேறு வழியின்றி அவள் அவர்களுடன் சென்று காரில் அமர்ந்தாள்.

வாகனம் புறப்பட்ட அடுத்த நிமிடம், ஆனந்த் லாவகமாக இரு பெண்களுக்கு இடையில் வந்து அமர்ந்துகொள்ள… அவனை ஒருமுறை முறைத்தாள் ஆனந்தி! சட்டென நகர்ந்து எதிர்பக்க இருக்கையில் இருந்த நகுலனிடம் தஞ்சம் புகுந்தாள்.

மற்ற நால்வரும் இதைக் கண்டு சத்தமாகச் சிரிக்க, நகுலன் அத்தானைப் பார்த்து அழகு காட்டிக்கொண்டே தன் அக்காவின் மீது உரிமையுடன் சாய்ந்துகொண்டான். அவளும் தம்பியை அரவணைத்துத் தன் தோள் வளைவிற்குள் இழுத்துக்கொள்ள, இன்னொரு தம்பியான கண்ணன் பின்புறமாக வந்து அவளைப் பாசத்துடன் கட்டிக்கொண்டான்.

அதைப் பார்த்துப் போலியாக அவர்களை முறைத்த ஆனந்த், சிவனேஷை இழுத்துத் தன் அருகில் வைத்துக்கொண்டான்.

தம்பிகளின் மாறாத பாசத்தையும், தங்கையின் கள்ளமில்லாப் பேச்சையும் ரசித்தபடி, ஆனந்தின் பார்வையில் இருந்து தப்பிக்க வெளியே வேடிக்கைப் பார்த்தாள் ஆனந்தி.

அவளது கண்கள் அடிக்கடி கலங்கி அவள் இயலாமையை வெளிப்படுத்த, அவள் முகத்தில் ஓடும் உணர்வுகளைப் படித்தபடியே வந்தான் ஆனந்த்.

சற்று நேரத்தில் வாகனம் ஒரு மலையடிவாரத்தில் வந்து நின்றது. “அக்கா வந்துட்டோம்!” என்ற உற்சாகக் கூச்சலுடன் தம்பிகள் அனைவரும் வெளியே ஓட, அவளும் மெல்ல இறங்கி அந்த இடத்தைப் பார்த்தாள்.

அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றாள்! பசுமையான குட்டி குட்டி மரங்களால் சூழப்பட்ட அந்தச் சிறிய மலைப்பகுதி, தரை முழுவதும் பச்சைப்புல் கம்பளம் விரித்தது போல் காட்சியளித்தது. கீழிருந்து மலை உச்சிக்கு ஏறிச் செல்லும் அழகான படிக்கட்டுகள்… அதன் உச்சியில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்த முருகன் கோவில்… இவை அனைத்தும் அவள் மனதைக் கொள்ளை கொண்டன. கண் கொட்டாமல் அவள் அந்த அழகை ரசித்துக் கொண்டிருக்க, அவனது விழிகளோ அவளையே ஆழமாக அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தன!

ஆச்சரியத்தில் மூழ்கியிருந்தவளை நோக்கி, “இது நமக்குச் சொந்தமான ஆப்பிள் தோட்டம் ஆனந்தி! அந்தப் பக்கம் பார்த்தியா… கருப்பும் பச்சையுமான திராட்சைத் தோட்டமும் இருக்கு. நம்ம தோப்புல விளையுற பலா, வாழை, கொய்யா எல்லாத்தையும் விற்பனை செய்யத் தனியா ஒரு கடையே வச்சிருக்கோம். ஒருநாள் உன்னை அங்க கூட்டிட்டுப் போறேன், பாரு!” என்று அவள் கேட்காமலே தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொண்டான் ஆனந்த்.

“நிஜமாகவா?” என்று விழிகள் விரிய அவனைப் பார்த்தாள் ஆனந்தி. அமெரிக்காவிலேயே வளர்ந்துவிட்டதால், இப்படியொரு பசுமையையும் தோட்டங்களையும் அவள் நேரில் பார்த்ததே இல்லை. அந்த மலைப்பு அவளுக்குள் ஒரு பரவசத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த இடத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தவளை, “நேரமாகுது கிளம்பலாம்!” என்ற ஆனந்தின் குரல் கலைத்தது. அனைவரும் மீண்டும் வாகனத்தில் வந்து அமர்ந்தனர்.
சற்று நேரத்தில் வண்டி அந்தச் சமாதியின் முன்பு வந்து நின்றது. அங்கே ஏற்கனவே சில பணியாளர்களும், ஊர் மக்கள் சிலரும் காத்திருந்தனர்.

பூஜைக்குத் தேவையான பொருட்களும் பழங்களும் காரிலிருந்து இறக்கப்பட்டன. இதற்காகத்தான் ஆனந்த் இவ்வளவு சீக்கிரம் தம்பிகளை அனுப்பித் தன்னை அழைத்து வந்திருக்கிறான் என்பது இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது.

அவன் அனைவரையும் அழைத்துக்கொண்டு சமாதியை நோக்கிச் செல்ல, ஆனந்தியின் மனமோ கடந்த கால பாரத்தில் தத்தளித்தது. ‘இங்கே உறங்கிக் கொண்டிருப்பவரால்தான் என் வாழ்க்கை இந்த நிலைக்கு ஆளாகிவிட்டது! இவர் மட்டும் அன்று கொஞ்சம் இறங்கி வந்திருந்தால், நானும் என் அப்பாவும் இதே ஊரில் இவர்களோடு சேர்ந்து ஒரு சந்தோஷமான வாழ்க்கை வாழ்ந்திருப்போம்! மகன் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டான் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, இப்படி ஒட்டுமொத்தமாக விலக்கி வைத்துவிட்டாரே!’ அந்த ஆதங்கம் அவள் நெஞ்சை அழுத்தியது.

‘வேண்டாம்! அவன் இறந்துவிட்டான். அவனுக்கும் நமக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை!’ என்று ஊர் அறியச் சொன்னவர், தன் காலம் முடிவதற்குள் ஒருநாளாவது மகனைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டாரா? உலகில் எத்தனையோ பேர் காதலித்துத் திருமணம் செய்கிறார்கள்… ஆனால், தன் தந்தையை மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு பிடிவாத நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டார்கள்?

காதலித்து மணம் முடித்ததற்காக வீட்டிலிருந்து துரத்தினார்கள். அவர்கள் தரப்பு நியாயம் அவர்களுக்குச் சரியாக இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு பெண்ணை உண்மையாக நேசித்தவன், அவளை மறந்துவிட்டு கடமைக்காக இன்னொரு பெண்ணை மணக்கச் சம்மதிப்பானா? அப்படிச் செய்தால் அவனது வாழ்க்கை, அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கை, அவனைக் காதலித்த பெண்ணின் வாழ்க்கை என மூன்று பேர்களின் வாழ்க்கையும் அல்லவா கேள்விக்குறியாகும்! அந்தச் சீரழிவு ஏற்படாமல் இருக்க என் அப்பா அன்புச்செல்வன் எடுத்த முடிவு எப்படித் தப்பாகும்? அதற்காக இத்தனை பெரிய தண்டனையா? பாவம் அவர்… இவ்வளவு பெரிய பாசமான குடும்பத்தில் பிறந்தும், இறுதிவரை அவர்களை நினைத்து ஏங்கியே இறந்து போய்விட்டாரே!’ என்று வேதனைப்பட்டாள் ஆனந்தி.

கண்கள் கலங்கின; ஆத்திரத்தில் நாசி விடைத்தது. இப்போது மட்டும் அருகில் தம்பியும் தங்கையும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால், மனதிற்குள் இருக்கும் குமுறல்களை வார்த்தைகளாக்கி அந்தச் சமாதியிடம் சண்டையிட்டிருப்பாள்! ஆனால், சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை அவளை ஊமையாக்கி, ஆக்ரோஷத்தை மனதிற்குள்ளேயே முடக்கச் செய்தது.

அபிநயா அருகில் வந்து அவள் தோளில் கை வைக்க… கோபத்தில் சிவந்திருந்த கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீரைத் துரிதமாகத் துடைத்துக்கொண்டாள் ஆனந்தி. அவள் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கும் தைரியமின்றித் தலைகுனிந்து நின்றாள்.

ஆனந்த் அருகில் வருவதைக் கண்ட அபிநயா, “அத்தான்! நாங்க அந்தப் பக்கம் போயிருக்கோம், நீங்க வேலையைப் பாருங்க” என்று அவனை அங்கிருந்து நகர்த்தப் பார்த்தாள். ஆனால், அதற்கு முன்பே ஆனந்தியின் முகவாட்டத்தை அவன் கவனித்துவிட்டான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அதைப் பார்த்துவிட்டுத்தான் அவன் வந்திருந்தான்!

“என்ன ஆச்சு ஆனந்தி? ஏன் முகம் வாடிப்போயிருக்கு? கண்ணுல தூசி ஏதாச்சும் விழுந்துடுச்சா?” என்று கேட்டபடியே, அவளது மென்மையான கன்னங்களைப் பற்றி முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

அவளது விழிகள், தண்ணீரில் மிதக்கும் தாமரை மொட்டுகளைப் போல நிலைகொள்ளாமல் தவித்தன. அவன் அவளது கண்களைக் கூர்ந்து நோக்கிவிட்டு, “தூசி விழுந்த மாதிரி தெரியலையே… ஒருவேளை காற்றில் பறந்த மணல் ஏதாவது பட்டிருக்கும்” என்று அவளது இரு விழிகளிலும் லேசாக ஊதிவிட்டான். அப்போது அவள் விழிகளிலிருந்து கசிந்த கண்ணீர், அவனது கையில் தெறித்தது.

கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டான் ஆனந்த். பின்னர், அங்கிருந்த நாற்காலியில் அவளை அமர வைத்து, நகுலனை அழைத்துத் தண்ணீர் எடுத்து வரச் சொல்லிப் பருகச் செய்தான்.

“அக்காவுக்கு என்னாச்சு அத்தான்?” என்று தம்பிகள் அனைவரும் பாசத்துடன் கேட்டிட, அவளால் அந்தச் சூழலைச் சமாளிக்கவே முடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் கண்கள் குளமாகி நீர் வழிந்தது. ஆனந்த் ஆதரவாக அவளது கூந்தலைக் கோதிவிட்டான். தம்பிகளைச் சற்றுத் தள்ளிப்போகச் சொல்லிவிட்டு, “ஏதாச்சும் பார்த்துப் பயந்துட்டியா ஆனந்தி? முதல்முறையா இந்தப் பக்கம் வர்றதால, இந்தச் சமாதிகளைப் பார்த்ததும் மனசுக்குச் சங்கடமா இருக்கா?” என்று நிதானமாக விசாரித்தான்.

அவனது தாத்தாவின் சமாதிக்கு பின்புறம், அந்த வம்சத்தில் மறைந்தவர்களின் சமாதிகள் வரிசையாக இருந்தன. அவள் நகரத்திலிருந்து வந்திருப்பதால், இதையெல்லாம் பார்த்துப் பயந்துவிட்டாளோ என்று அவன் எண்ணினான்.

அவள் ‘இல்லை’ என்பது போலத் தலையசைக்க, அவள் முகத்திலிருந்து கண்களை அகற்ற முடியாமல் தவித்தவன், சுற்றிலும் இருந்தவர்களைக் கவனித்துத் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

“அபி! நீ வேறெங்கும் போகாம ஆனந்தி கூடவே இருந்து அவளைப் பத்திரமா பார்த்துக்கோ. அவள் பயப்படுற மாதிரி எதையும் பேசிடாதே!” என்று எச்சரித்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அவனது அக்கறையான பேச்சும், இதமான தீண்டலும் அவளது செவிகளில் விழவில்லை. அவளது மனம் ரணப்பட்டுக் கிடந்தது. அபிநயா அக்காவின் கைகளைப் பற்றி வருடிக் கொடுத்தபடியே, அந்த ஊரில் இருக்கும் தன் கல்லூரித் தோழிகளைப் பற்றிப் பேசிப் பேச்சின் திசையை மாற்றினாள். தனக்குத் தெரிந்தவர்கள் வருவதைக் கண்டு, அவர்களை ஆனந்திக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள்.

பெண்கள் மூவரும் வந்து சேர்ந்ததும், அவர்களுடன் சேர்ந்து பேசியவாறு இருந்தாள் ஆனந்தி. அந்த ஊரின் முக்கியப் பிரமுகர்கள் பலரும் அங்கே வந்திருந்தாலும், செல்வாவின் ஊரிலிருந்து ஒருவரைக்கூடக் காண முடியவில்லை. அது அவளுக்குள் ஒரு சிறு சுணக்கத்தை உண்டாக்கியது.

பெரிய வீட்டுப் பெண்களாக இருந்தாலும், ஊர் மக்களிடம் அவர்கள் காட்டிய அன்பும், எளிமையான உரையாடலும் அவர்கள் மீதான மரியாதையை இன்னும் உயர்த்தியது. புதியவளாக வந்திருக்கும் ஆனந்தியைப் பார்த்த ஊர் மக்கள் விசாரிக்க, “எங்கள் வீட்டுப் பெண்” என்று குடும்பத்தினர் அவளை அறிமுகப்படுத்திய விதம், அவள் மீதான அவர்களின் எல்லையற்ற பாசத்தைப் பறைசாற்றியது.

கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, நலம் விசாரித்தவர்களுக்குப் புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள். அத்தையுடனும் சித்தியுடனும் சேர்ந்து அங்கிருந்த வேலைகளை இழுத்துப் போட்டுச் செய்தாள்.

அவளை அவ்வப்போது கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஆனந்தின் மனதிற்குள், ஏதேதோ மாற்றங்கள் உருவாகத் தொடங்கின. அவளது சிரித்த முகமும், பிறரிடம் பழகும் நேர்த்தியும், பொறுப்பாக வேலை செய்யும் அழகும் அவனைப் பெரிதும் கவர்ந்தன. ‘இந்த வீட்டின் மருமகளாக வர எல்லாத் தகுதியும் இவளுக்கு இருக்கிறது’ என்று அவன் உள்ளம் அடித்துச் சொன்னது. உதட்டில் படிந்த புன்னகையுடன் பூஜைப் பொருட்களை எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான் ஆனந்த்.

உணவுகள் அனைத்தும் தயாரானதும், அவற்றைச் சமாதியின் முன் படைத்துப் பூஜைகள் தொடங்கின. அப்போது, பக்கத்திலேயே இருந்த இன்னொரு சமாதிக்கும் அதேபோல் மரியாதை செய்யப்படுவதை கவனித்தாள் ஆனந்தி.

அடுத்த கணமே அது யார் என்று யூகிப்பதற்கு அவளுக்கு அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை. அவளது கண்கள் அந்தச் சமாதியையே வெறித்தன. பூபாலன் அன்று சொன்ன வார்த்தைகள் மீண்டும் செவிகளில் வந்து மோதின. ‘இவர் மட்டும் அன்று கொஞ்சம் நிதானமாக நடந்திருந்தால், தாத்தா அந்த அளவிற்குத் தீவிரமாக இருந்திருக்க மாட்டாரோ?’ என்ற கேள்வி எழுந்தது. ஒரு பெண்ணால், இன்னொரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் எத்தனைப் பெரிய சங்கடம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து அவள் மனம் வேதனை தாளாமல் துடித்தது.

பூஜை நடக்கும்போது குடும்பத்தினர் அனைவரும் சமாதியின் அருகில் நிற்க, மற்றவர்கள் அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றார்கள். ஆனந்தி உணர்ச்சிவசப்படாமல் இருக்க, அவளைத் தன் அருகிலேயே நிற்க வைத்தாள் அபிநயா.

அவள் உள்ளத்தில் முன்பை விட பாரம் கூடியிருந்தது. இவை எல்லாவற்றையும் எப்படிச் செய்யப் போகிறோம் என்று தெரியாமல் தடுமாறினாள். அப்பாவின் கடிதத்தில் இருந்த வரிகள் அவள் கண்முன் வந்து நிழலாடின.

மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, இரு கரங்களையும் கூப்பிச் சமாதியை நோக்கினாள். ‘தன் அப்பாவும் அம்மாவும் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் காதலித்து மணம் முடித்ததுதான் பெரிய தவறாக இருந்து, அவர்களை ஏமாற்றியதாக கருதியிருந்தால்… அதற்கான மன்னிப்பை அவர்கள் சார்பாக நான் வேண்டுகிறேன்’ என்று மனமுருகப் பிரார்த்தித்தாள்.

‘அப்பா மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரியாமல், அவருக்கு வேறொரு திருமண ஏற்பாடு செய்தது அவரைப் பெற்றவரின் தவறு. ஆனால் அதற்கும் என் அப்பாவையே காரணமாக்கி, எண்ணற்ற சாபங்களை அவர் மீது வீச வைத்து, இன்று ஒரு குடும்பத்தையே நிலைகுலைய வைத்துவிட்டீர்களே!

உங்கள் சாபத்தால் அவர்கள் இருவரும் இன்று இல்லாமல் போய் விட்டனர். அவர்களுக்குப் பிறந்த வாரிசான நான் நிம்மதியிழந்து தவிக்கிறேன். இந்தக் குடும்பத்து மூத்த ஆண் வாரிசான ஆதர்ஷ் இன்று சொல்லொணாத் துயரத்திற்கு ஆளாகிவிட்டான். உங்களது சாபங்களை நீங்களே திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, என் தம்பிக்கு விமோசனம் தாருங்கள்!’ என்று உள்ளம் உருகி வேண்டினாள் ஆனந்தி.

அப்போது, அவளது நெற்றியில் யாரோ மென்மையாகச் சந்தனத்தை இட்டார்கள். திடுக்கிட்டுக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தாள்; அந்த வீட்டின் இரண்டாவது வாரிசும், அன்புச்செல்வனின் தம்பியுமான சிவசந்திரன் நின்றிருந்தார்.

தன் சித்தப்பாவைக் கண்டதும் அவள் நெகிழ்ச்சியுடன் நோக்க, இந்த வீட்டிற்கு வந்த முதல் யாரிடமும் பாகுபாடு காட்டாமல் அன்போடு நடக்கும் அவள் மீது கொண்ட பாசத்தால், ‘நல்லா இருமா!’ எனப் புன்னகையோடு ஆசீர்வதித்தார் அவர்.

அந்த ஒரு வார்த்தையில் ஆனந்திக்கு ஏற்பட்ட ஆனந்தத்திற்கு அளவே இல்லை; பேச்சு வராமல் திக்குமுக்காடிப் போனாள். இந்த வீட்டிற்கு வந்த இத்தனை நாட்களில் எத்தனையோ முறை அவரைப் பார்த்திருந்தாலும், இன்றுதான் அவர் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகையோடு பேசியிருக்கிறார். அதுவும் பாராமல் வாழ்த்தி, நெற்றியில் சந்தனக் குறியும் இட்டுச் சென்றிருக்கிறார்! ‘நிச்சயமாகத் தம்பிக்கு உடல்நிலை சீக்கிரம் சரியாகிவிடும்’ என்று அவள் உளமாற நம்பினாள்.

பூஜைகள் யாவும் முடிந்ததும், அனைவரும் உணவு அருந்தும் இடத்திற்குச் சென்றனர். ஊர் மக்கள் ஓரிடத்தில் அமர வைக்கப்பட, வீட்டு ஆண்களும் உறவினர்கள் சிலரும் அவர்களுக்கு உணவு பரிமாறினர்.

ஒருவரின் பிறப்பும் மற்றொருவரின் இறப்புமான இந்த நாளில், அவர்களுக்காகப் படைக்கப்பட்ட உணவை உண்ட பின்னர், சித்தி மற்றும் அத்தையுடன் அவள் ஓரமாக நின்று கொண்டிருக்க… வெண்ணிற வேட்டி, நீல நிறச் சட்டையில் முகம் முழுவதும் புன்னகையோடு பேசிக்கொண்டிருந்த ஆனந்த் அவள் பார்வையில் விழுந்தான்.

அவனுடன் சேர்ந்துதான் வந்திருந்தாள் என்றாலும், இதுவரை அவனைச் சரியாகக் கவனிக்காமல் இருந்தவளுக்கு, இப்போது அந்த வேட்டி சட்டைத் தோற்றமும், முகத்தில் தவழ்ந்த புன்னகையும் விழிகளை விரியச் செய்தன.

அவனும் அடிக்கொரு தரம் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், இப்போது நேருக்கு நேராகச் சந்தித்த அவளது பார்வை, அவன் மனதிற்குள் ஆனந்தியைச் சாஷ்டாங்கமாக அமர வைத்தது! அவனது புன்னகையுடன் கூடிய அந்தக் கூர்மையான பார்வை, அவளது மனதைத் துளைத்துச் சென்றது.

ஒரு மரணத்தால் காணாமல் போயிருந்த காதல், இப்போது அதே மரணத்திற்குக் காரணமான சம்பவங்களின் ஊடாக, மீண்டும் அதே வீட்டிற்குள் முளைவிடத் தொடங்கியது!