காற்றில் கலந்த காதலே -1

[கிரிஷிகா அம்மு]

காற்றில் கலந்த காதலே -1

 

[கிரிஷிகா அம்மு]

அத்தியாயம் ஒன்று :


கிராமத்தின் விடியல் எப்போதுமே ஒரு கவிதை போலத்தான் தொடங்கும். அன்றைய தினமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. செம்மண் வாசம் சுமந்த காற்று, ஈரமான வயல்வெளிகளைக் கடந்து வந்து ஜன்னல் திரைகளை மெதுவாக அசைத்துச் சென்றது. ஊர் ஏரி ஓரத்தில் நின்றிருந்த பழைய ஆலமரத்துப் பறவைகள், தங்களின் அன்றாடக் கூச்சலைத் தொடங்கிவிட்டன. அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டிற்குள் மட்டும் ஒரு பேரமைதி நிலவியது. அந்த அமைதியைச் சிதைக்க விரும்பாதவனைப் போல, அன்பு மிக மென்மையாகக் கண் விழித்தான்.

அவன் கண்கள் முதலில் தேடியது பக்கத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த நிலாவைத்தான். நிலா... அவனது உலகத்தின் அச்சாணி. அவள் தூக்கத்தில் அத்தனை அமைதியாக இருந்தாள். கலைந்து நெற்றியில் விழுந்திருந்த அவளது குழல், காற்றில் லேசாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஒரு சிறு அசைவைக் கூட ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் அன்பு. இரவு முழுதும் லேசான தலைவலி என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தவள், அதிகாலையில்தான் நிம்மதியாகத் தூங்குகிறாள்.

அவன் மெல்லக் கட்டிலை விட்டு இறங்கினான். தரையில் கால் வைக்கும்போது சத்தம் வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகப் பூனைப் பாதங்களாக நடந்தான். கதவைத் திறக்கும்போது ஏற்படும் அந்தச் சிறிய 'கீச்' சத்தம் கூட இன்று அவனுக்குப் பெரும் இரைச்சலாகத் தெரிந்தது. கதவு இடுக்கில் கை வைத்து, சத்தம் வராமல் மெதுவாகத் திறந்து வெளியே வந்தான்.

சமையலறைக்குச் சென்றவன், அடுப்பைப் பற்ற வைத்தான். பாத்திரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று முட்டிக்கொள்ளும் சத்தம் கூட நிலாவிற்கு எட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் அவன் அத்தனை கவனமாக இருந்தான். அடுப்பில் பால் பொங்கி வரும்போது, அதன் வாசத்தில் ஒரு திருப்தி தெரிந்தது. நிலாவிற்குப் பிடித்த இஞ்சி ஏலக்காய் டீயைத் தயார் செய்தான்.

அதே சமயம், தன் தாய் ஜானகி அம்மாளுக்கும், அக்கா மல்லிகாவுக்கும் பிடிக்குமே என்று அவர்களுக்குப் பிடித்தமான முறையில் காபியையும் தயார் செய்யத் தொடங்கினான். அந்தப் பெரிய பித்தளைத் தூக்கில் பாலை ஊற்றி, நுரை ததும்பக் காபி ஆற்றியபோது, அதன் வாசம் வீடு முழுக்கப் பரவியது.

கூடத்தில் ஜானகி அம்மாள் அமர்ந்திருந்தார். அவர் அந்த வீட்டின் தூண் போன்றவர். நரைத்த தலைமுடி, நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு என ஒரு கம்பீரம் அவர் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும். அவர் கையில் ஒரு செபமாலை இருந்தது. அன்பு மெதுவாகச் சென்று அவர் காலடியில் அமர்ந்தான்.

"அம்மா... காபி கொண்டு வந்திருக்கேன். சூடா குடிங்க," என்று மிகுந்த மரியாதையுடன் கோப்பையை நீட்டினான்.

ஜானகி அம்மாள் மகனை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். "என்னப்பா... இன்னைக்கு நீயே சமையக்கட்டுல இறங்கிட்ட போல? மருமக இன்னும் எழுந்திருக்கலையா? சூரியன் உசந்துடுச்சு அன்பு," என்று மெதுவான, ஆனால் அழுத்தமான குரலில் கேட்டார்.

"இல்லம்மா... நிலாவுக்கு நேத்து ராத்திரி கொஞ்சம் உடம்பு முடியல. தலைவலின்னு சொன்னா... அதான் அவ கொஞ்சம் தூங்கட்டுமேன்னு நானே வந்துட்டேன். நீங்க தப்பா நினைச்சுக்காதீங்கம்மா. அவ எப்பவும் நேரத்துக்கே எழுந்துடுவா," என்று பவ்யமாகச் சொன்னான் அன்பு.

ஜானகி அம்மாள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். "பெரியவங்க நாங்க இங்க இருக்கோம் அன்பு. வீட்டு மருமக தான் முதல்ல எழுந்து வாசல்ல கோலம் போடணும், அடுப்பைப் பத்த வைக்கணும். இது தான் இந்த வீட்டோட கட்டுக்கோப்பு. நீ அவ மேல வச்சிருக்க பாசம் புரியுது, ஆனா அது அவளைச் சோம்பேறியாக்கிடக் கூடாது. ஒரு குடும்பத்தை நிர்வாகம் பண்ணுறவளுக்குப் பொறுமை வேணும், சுறுசுறுப்பு வேணும்," என்றார்.

"அப்படியெல்லாம் இல்லம்மா... நிலா எப்பவும் சுறுசுறுப்பா தான் இருக்கா. இன்னைக்கு ஒரு நாள் அவளுக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டுச்சு, அதான். நான் இருக்கும்போது அவளுக்கு எதுக்குச் சிரமம்?" என்று அன்பு தன் தாயின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு சமாதானம் செய்தான்.

அதற்குள் அக்கா மல்லிகா அங்கே வந்தாள். தூக்கக் கலக்கம் இன்னும் அவளிடம் குறையவில்லை. "பாருமா... தம்பி எப்படிப் பேசுறான்னு. பெத்த தாய்க்குக் காபி போட்டுக் குடுத்ததை விட, பொண்டாட்டிக்குத் தூக்கத்துலேயே டீ கொண்டு போய் குடுக்கணும்ன்றதுல தான் இவனுக்குக் குறிக்கோள் அதிகமா இருக்கு. இந்த வீட்டுல நாங்களும் இருக்கோம்னு இவனுக்கு நினைப்பே இல்லை," என்று ஒரு மெல்லிய கிண்டலுடன் சொன்னாள்.

அன்பு புன்னகைத்தான். "அக்கா... நீங்களும் என் அக்கா தான், அவளும் என் மனைவி தான். ரெண்டு பேருமே எனக்கு முக்கியம். இதுல பிரிச்சுப் பார்க்க என்ன இருக்கு? நீங்களும் காபி குடிங்க. மல்லி, உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஸ்ட்ராங்கா போட்டிருக்கேன்," என்று அவளுக்கும் கொடுத்தான்.

அன்பு அங்கிருந்து நகர்ந்த பிறகு, மல்லிகா தன் தாயின் அருகில் அமர்ந்தாள். "அம்மா... பாத்தீங்களா அவனோட போக்கை? அவன் அவளைத் தலையில தூக்கி வச்சு ஆடுறான். நாம எதாவது சொன்னா கூட அவன் ஏத்துக்க மாட்டான் போல இருக்கு. இப்படியே போனா இந்த வீட்டுல நம்மளோட அதிகாரம் குறைஞ்சுடும்மா. மருமக கையில சாவி போயிடுச்சுன்னா, அப்புறம் நாம அவ சொல்லுறதைக் கேட்கணும்," என்று ஜானகி அம்மாளின் மனதில் ஒரு சிறு நஞ்சைத் தூவினாள்.

ஜானகி அம்மாள் அமைதியாக இருந்தார். அவருக்கு மகனின் மேல் கோபம் இல்லை, ஆனால் தன் அதிகாரமும், மரியாதையும் குறைந்துவிடுமோ என்ற ஒரு மெல்லிய பயம் உள்ளுக்குள் இருந்தது. இந்த வீடு அவர் கட்டிக் காத்தது. இங்கே ஒரு சிறு பிசிறு கூட அவர் அனுமதியின்றி நடக்கக் கூடாது என்பது அவரது கொள்கை.

அன்பு மீண்டும் அறைக்குள் சென்றான். நிலா மெல்லக் கண் விழித்துப் பார்த்தாள். ஜன்னல் வழியே வந்த சூரிய ஒளி அவளது முகத்தில் பட்டு மின்னியது. "ஏங்க... அத்தை எழுந்துட்டாங்களா? நான் லேட் பண்ணிட்டேனா? ஐயோ, அவங்க என்ன நினைப்பாங்களோ!" என்று பதற்றத்துடன் எழுந்து அமர்ந்தாள்.

"பதறாத நிலா... அம்மாவுக்குக் காபி குடுத்துட்டேன். அவங்க ஒன்னும் சொல்லல. நீ மெதுவா எழுந்து வா. இதோ உனக்கு டீ," என்று அவளது கையைப் பிடித்துத் தூக்கி விட்டான்.

நிலா டீயைக் குடித்துவிட்டு, அவசரமாகக் குளித்துவிட்டு வந்தாள். ஈரமான கூந்தலை முடிந்து கொண்டு, நெற்றியில் பெரிய மஞ்சள் பொட்டிட்டு, துளசி மாடத்திற்கு விளக்கேற்றினாள். அவள் முகம் அந்த அதிகாலை வெயிலில் ஒரு தெய்வீகக் கலையோடு மின்னியது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான் அன்பு.

"ஏங்க... இப்படிப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தா நான் எப்படி வேலை செய்யுறது? அத்தைக்கு இன்னைக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஏதாவது சமைக்கணும்," என்று அவள் நாணத்துடன் கேட்டாள்.

"வேலை என்ன நிலா... நீ அப்படியே இருந்தாலே போதும். உன் முகத்துல இருக்குற அந்த அமைதி தான் எனக்குப் பெரிய நிம்மதி. அம்மாவுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி பூசணிக்காய் சாம்பார் வச்சுடு, அவங்க சந்தோஷப்படுவாங்க," என்றான் அன்பு அவள் அருகே வந்து.

சமையலறையில் நிலா வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, மல்லிகா அங்கே வந்தாள். "என்ன நிலா... இன்னைக்கு ரொம்ப நேரமாச்சு போல? தம்பி தான் எல்லாத்தையும் செஞ்சுட்டான். இனிமே அவனையே சமைக்கவும் சொல்லிடலாமா?" என்று கசப்பாகக் கேட்டாள்.

நிலா தலைகுனிந்து, "இல்ல அக்கா... இனிமே இப்படி நடக்காது. நான் பாத்துக்கிறேன்," என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

அன்பு வயலுக்குச் சென்றுவிட்டு வேர்வையில் நனைந்து திரும்பி வந்தான். நிலா அவனுக்காகத் தட்டில் சோறு போட்டு, அவனுக்குப் பிடித்த கத்தரிக்காய் காரக்குழம்பை ஊற்றினாள். அன்பு சாப்பிடத் தொடங்கும் முன், ஒரு கவளம் சோற்றை எடுத்து நிலாவிற்கு ஊட்டினான்.

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மல்லிகாவுக்கு உள்ளுக்குள் எரிச்சல் தாளவில்லை. "ஏண்டா அன்பு... நாங்க எல்லாம் இங்க தான் இருக்கோம். வயசுக்கு மூத்தவங்க இருக்கிற இடத்துல இப்படிப் பகிரங்கமா அவளுக்கு ஊட்டி விடுறது சரியா? இது என்ன சினிமான்னு நினைச்சியா?" என்று கேட்டாள்.

அன்பு அமைதியாகப் பதில் சொன்னான். "அக்கா... இதுல என்ன தப்பு இருக்கு? அவ எனக்காகச் சமைச்சுத் தர்றா, நான் அவளுக்கு ஒரு வாய் ஊட்டி விடுறேன். இது அன்புதானே? பெரியவங்க முன்னாடி நான் அவளைக் கௌரவப்படுத்துறதா தான் இதை நினைக்கிறேன்," என்றான்.

ஆனால், ஜானகி அம்மாள் இதைப் பார்த்ததும் மௌனமாக எழுந்து தன் அறைக்குச் சென்றார். அந்த மௌனம் ஒரு பெரிய எச்சரிக்கை என்பதை நிலா உணர்ந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கின.

"ஏங்க... அத்தைக்கு இது பிடிக்கல. நீங்க இப்படிப் பண்ணாதீங்க," என்று நிலா கிசுகிசுத்தாள்.

அன்பு அவளது கையை அழுத்திப் பற்றினான். "நிலா... அம்மாவுக்கு என் மேல கோபம் கிடையாது. அவங்களுக்குச் சில பழைய கொள்கைகள் இருக்கு, அவ்வளவுதான். நான் அவங்களைச் சமாதானப்படுத்துறேன். நீ கவலைப்படாதே," என்றான்.

அன்று மாலை... வானம் கருமேகங்களால் சூழப்பட்டு, மழையின் வாசத்தை ஏந்தி வந்தது. கிராமத்து மண் வாசம் எங்கும் பரவியது. அன்பு நிலாவை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டின் பின் பக்கம் இருந்த தோட்டத்தில் மல்லிகைப் பூப் பறிக்கச் சென்றான்.

"நிலா... உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? இந்த மல்லிகைப் பூக்களை விட உன் சிரிப்பு தான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். இந்த உலகம் என்ன சொன்னாலும் சரி, எனக்கு நீதான் முக்கியம்," என்று அன்பு சொல்ல, நிலா அவன் தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

"உங்க அன்பு தான் எனக்குப் பெரிய வரம்ங்க... ஆனா இந்த வீட்ல இருக்குற மத்தவங்களுக்கு அது ஒரு மாதிரி தெரியுது. நாம ரொம்ப அந்நியோன்யமா இருக்குறது அவங்களுக்குப் பொறாமையைத் தருதோன்னு தோணுது," என்றாள் நிலா கவலை தோய்ந்த குரலில்.

அன்பு அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான். "யாரைப் பத்தியும் கவலைப்படாதே நிலா. என் அம்மாவுக்கும், அக்காவுக்கும் நான் எப்பவும் போல மரியாதையும் பாசமும் கொடுப்பேன். ஆனா உன்னை ஒரு சின்ன வருத்தம் கூட நெருங்க விடமாட்டேன். இது என் சத்தியம்," என்றான் உறுதியாக.

மழை தூறத் தொடங்கியது. மண்ணின் வாசம் அந்தத் தோட்டத்தை ஆக்கிரமித்தது. அந்த மழையில் நனைந்து கொண்டே இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

ஆனால், மாடியில் நின்றபடி இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மல்லிகா, தன் தாயிடம் சென்றாள். "அம்மா... பாருங்க, இவங்க ரெண்டு பேரும் மழையில நனையுறாங்க. ஊர்ல இருக்குறவங்க பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க? அந்தப் பொண்ணு வந்த நேரம், நம்ம தம்பி நம்ம பேச்சை மதிக்கவே மாட்டுறான். இவளை இங்கேயே வச்சிருந்தா, நம்ம குடும்பம் ரெண்டா உடைஞ்சிடும்மா," என்று நஞ்சைக் கக்கினாள்.

ஜானகி அம்மாள் ஜன்னல் வழியாக அவர்களைப் பார்த்தார். அவர் கண்கள் சிவந்திருந்தன. "சரி மல்லிகா... நீ சொல்லுறது சரிதான். நாளைக்கே அந்தப் பொண்ணை அவங்க வீட்டுக்கு அனுப்ப ஒரு வழி பண்ணுறேன். பிரிச்சு வச்சா தான் அவனோட புத்தி திரும்புமான்னு பார்ப்போம்," என்றார் உறுதியுடன்.

கிராமத்தின் அமைதிக்குள்ளே ஒரு புயல் உருவாகத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தப் புயலில் இவர்களின் காதல் கருகிப் போகுமா அல்லது இன்னும் வலுவாக உருவெடுக்குமா?


மழை மெல்ல வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் கூரையில் விழும் ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் ஒரு தாளத்தை உருவாக்குவது போலிருந்தது. தோட்டத்தில் மல்லிகைப் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்த நிலாவின் தலைமுடி நனைந்து, அவளது நெற்றியில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

அன்பு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். "நிலா... போதும் வா, நனைஞ்சா உனக்குச் சீக்கிரம் சளி பிடிச்சுடும். அப்புறம் நான் தான் கஷ்டப்படணும்," என்று சொல்லிக் கொண்டே தன் தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து அவளது தலையை மென்மையாகத் துடைத்து விட்டான்.

"விடுங்க... யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?" என்று நிலா நாணத்துடன் விலக முயன்றாள்.

"யார் பார்த்தா என்ன நிலா? என் பொண்டாட்டிக்கு நான் செய்யுறேன். இதுல மத்தவங்க பேச்சுக்கு என்ன இடம்?" என்று அன்பு அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்து, வீட்டின் பின் பக்கத் திண்ணைக்கு அழைத்து வந்தான்.

அங்கே அமர்ந்து, அந்த மழை அழகை இருவரும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர். நிலா மெல்லப் பேசத் தொடங்கினாள். "ஏங்க... அத்தைக்கு என் மேல கோபம் இருக்குன்னு எனக்குத் தோணுது. நான் இன்னைக்குத் தூங்கிட்டது அவங்களுக்குப் பிடிக்கல. மல்லிகா அக்காவும் அதை இன்னும் பெருசு பண்ணுறாங்க," என்றாள் வருத்தத்துடன்.

அன்பு அவளது கையைத் தன் கைகளுக்குள் பொத்திக் கொண்டான். "நிலா... அம்மா அப்படித் தான். அவங்க காலத்துல விடியற்காலை நாலு மணிக்கு எழுந்து பழகிட்டவங்க. அவங்களுக்கு இந்தத் தலைமுறைப் பசங்களோட தூக்கம் புரியாது. ஆனா அவங்க மனசு தங்கம். மல்லிகா அக்கா... அவங்களுக்குக் கொஞ்சம் பொறாமை இருக்கலாம், அவ்வளவுதான். நீ எதையும் மனசுல வச்சுக்காதே," என்று அவளுக்குத் தைரியம் சொன்னான்.

சற்று நேரத்தில் மழை நின்றது. அன்பு தன் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு வயலுக்குக் கிளம்பினான். "நிலா... மதியம் சாப்பாடு கொண்டு வரும்போது பார்த்து வா. அந்த ஏரிக்கரை ரோடு கொஞ்சம் சகதியா இருக்கும்," என்று சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

நிலா சமையலறைக்குச் சென்றாள். அங்கே மல்லிகா ஏற்கனவே ஒரு சதித் திட்டத்தோடு நின்றிருந்தாள். "நிலா... அம்மாவுக்கு இன்னைக்குப் பருப்பு உருண்டை குழம்பு வேணுமாம். நீயே எல்லாத்தையும் அரைச்சு வை. அம்மிக்கல்லுல அரைச்சாதான் ருசியா இருக்கும்னு அம்மா சொல்லிருக்காங்க," என்றாள் மல்லிகா அதிகாரத்தோடு.

நிலாவிற்குத் தெரியும், மல்லிகா வேண்டும் என்றே அவளைக் கஷ்டப்படுத்த இப்படிச் சொல்கிறாள் என்று. மிக்ஸி இருக்கும்போது அம்மிக்கல்லில் அரைப்பது எவ்வளவு கடினம் என்று தெரிந்தும், நிலா மறுத்துப் பேசவில்லை. ஜானகி அம்மாளுக்கு மரியாதை கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அமைதியாக அம்மியில் மிளகாய், மல்லி, தேங்காய் என ஒவ்வொன்றையும் அரைக்கத் தொடங்கினாள்.

அரைக்கும்போது அவளது கைகள் சிவந்தன. வியர்வை வழிந்து அவளது கண்களை மறைத்தது. ஆனாலும், "அன்புக்காக நான் இதைப் பொறுத்துக்கணும்" என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டாள்.

அப்போது அங்கே வந்த ஜானகி அம்மாள், நிலா கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்தார். ஒரு நிமிடம் அவர் மனது இளகியது. "என்ன நிலா... அம்மியில அரைக்கிறியா? மிக்ஸியிலேயே போட்டிருக்கலாமே," என்றார்.

"இல்ல அத்தை... உங்களுக்கு அம்மியில அரைச்ச குழம்புதான் பிடிக்கும்னு அக்கா சொன்னாங்க. அதான்..." என்று மூச்சிறைக்கச் சொன்னாள் நிலா.

ஜானகி அம்மாள் மல்லிகாவைப் பார்த்தார். மல்லிகா உடனே பேச்சை மாற்றினாள். "ஆமாம்மா... தம்பி நேத்துதான் சொல்லிட்டு இருந்தான், நிலா கை மணத்துல அம்மியில அரைச்ச குழம்பு சாப்பிடணும்னு. அதான் அவகிட்ட சொன்னேன்," என்று பொய்யைச் சொன்னாள்.

அன்பின் பெயரைச் சொன்னதும் ஜானகி அம்மாள் அமைதியாகிவிட்டார். தன் மகன் ஆசைப்பட்டால் நிலா அதைச் செய்துதான் ஆக வேண்டும் என்பது அவரது எண்ணம்.

மதியம் 12 மணி. நிலா ஒரு தூக்கில் சோறும், அந்த மணக்கும் பருப்பு உருண்டை குழம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு வயலுக்குக் கிளம்பினாள். சுட்டெரிக்கும் வெயில். கிராமத்துச் சாலைகளில் ஆள் நடமாட்டம் குறைவாக இருந்தது. அவள் வயலுக்குச் சென்றபோது, அன்பு அங்கே ஒரு வேப்பமரத்தடியில் அமர்ந்து மூச்சிறைக்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவளைக் கண்டதும் அவன் முகம் மலர்ந்தது. "வா நிலா... இவ்வளவு வெயில்ல ஏன் வந்த? யாரையாவது விட்டு அனுப்பிருக்கலாமே," என்று சொல்லிக் கொண்டே அவளது கையில் இருந்த தூக்கை வாங்கினான்.

நிலாவின் கைகள் சிவந்திருப்பதை அவன் கவனித்தான். "என்ன நிலா... உன் கை ஏன் இப்படிச் சிவந்து இருக்கு? என்ன பண்ணுன?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டான்.

நிலா மறைக்க முயன்றாள். ஆனால் அன்பு விடவில்லை. "உண்மையைச் சொல்லு நிலா... என்ன நடந்தது?"

"அது... அத்தைக்கு அம்மியில அரைச்சுக் குழம்பு வைக்கணும்னு ஆசைப்பட்டாங்க. அதான்..." என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

அன்புக்குக் கோபம் வந்தது. "இந்த காலத்துல யாரு அம்மியில அரைக்கிறாங்க? அக்கா அங்கதானே இருந்தா? அவ உதவி பண்ணிருக்கலாமே?" என்று கேட்டான்.

"விடுங்க... அவங்க பெரியவங்க. அவங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி செய்யுறதுல எனக்கு வருத்தம் இல்லை," என்று நிலா அவனைச் சமாதானப்படுத்தினாள்.

அன்பு நிலாவின் கைகளைத் தன் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டான். "உன்னை வேலைக்காரியா நடத்த இந்த வீட்டுக்கு நான் கூட்டிட்டு வரல நிலா. நீ என் உயிரு. இனிமே இப்படி எதாவது நடந்தா என்கிட்ட சொல்லு," என்று உருக்கமாகச் சொன்னான்.

அன்று மாலை... அன்பு வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. மல்லிகா தன் தாயின் காதில் எதையோ ஓதிக் கொண்டிருந்தாள். அன்பு உள்ளே நுழைந்ததும் ஜானகி அம்மாள் அவனை அழைத்தார்.

"அன்பு... இங்கே வா. உன் பொண்டாட்டி வந்த நேரமோ என்னவோ, இந்த வீட்டுல இருக்கிறவங்களுக்குள்ள சண்டை வர ஆரம்பிச்சிருச்சு. மல்லிகா கிட்ட அவ ஏதோ எதிர்த்துப் பேசினாளாமே?" என்று கேட்டார்.

அன்பு அதிர்ந்து போனான். "அம்மா... நிலா அப்படிச் செய்ய மாட்டா. அவ ரொம்பப் பொறுமையானவ," என்றான்.

"பாத்தியாமா... அவன் அவளுக்குத் தான் வக்காலத்து வாங்குவான். நாம என்ன சொன்னாலும் அவனுக்குப் புரியாது," என்று மல்லிகா தீயைப் பற்ற வைத்தாள்.

அன்பு தன் அக்காவைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் ஒரு எச்சரிக்கை இருந்தது. "அக்கா... நிலா இன்னைக்கு மதியம் வயலுக்கு வரும்போது அவ கை எவ்வளவு சிவந்து இருந்துச்சு தெரியுமா? அவ உங்களுக்காக அம்மியில அரைச்சு சமைச்சா. அவளைப் போய் இப்படிச் சொல்லுறீங்களே? இது உங்களுக்கே நியாயமா?" என்று நேரடியாகக் கேட்டான்.

ஜானகி அம்மாள் அதிர்ந்தார். "அம்மியில அரைச்சாளா? நான் தான் மிக்ஸியிலேயே போடச் சொன்னேனே?" என்று மல்லிகாவைப் பார்த்தார்.

 

[கிரிஷிகா அம்மு]

மல்லிகா திருதிருவென விழித்தாள். "அது... நான்... தம்பிக்குத் தான் பிடிக்கும்னு நினைச்சேன்," என்று மழுப்பினாள்.

அன்பு தன் தாயின் முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். "அம்மா... நீங்க தான் இந்த வீட்டுக்குப் பெரியவங்க. உங்களுக்குத் தெரியாதது ஒன்னும் இல்ல. நான் நிலாவை நேசிக்கிறேன். அதுக்காக மத்தவங்களை மதிக்க மாட்டேன்னு அர்த்தம் இல்ல. ஆனா என் நிலாவை யாராவது கஷ்டப்படுத்தினா, என்னால தாங்கிக்க முடியாது. அவ இந்த வீட்டு மகாலட்சுமின்னு நீங்களே சொல்லுனீங்க. அந்த லட்சுமியை அழ வைக்காதீங்கம்மா," என்று உருக்கமாகப் பேசினான்.

ஜானகி அம்மாள் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தார். அவருக்குத் தன் மகனின் பாசம் புரிந்தது. அதே சமயம் மல்லிகாவின் பொய் அவருக்கு எரிச்சலைத் தந்தது. "சரி அன்பு... நீ போய் ஓய்வு எடு. நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்றார்.

அன்று இரவு... நிலா நிலவைப் பார்த்தபடி மொட்டை மாடியில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்களில் நீர் திரண்டிருந்தது. அன்பு மெதுவாக அவள் பின்னால் வந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.

"அழாத நிலா... நான் இருக்கும்போது உனக்கு எதுக்கு அழுகை?" என்று அவளது கண்ணீரைத் துடைத்தான்.

"எனக்கு பயமா இருக்குங்க... நம்ம காதலால இந்த குடும்பம் பிரிஞ்சுடுமோன்னு தோணுது. அத்தைக்கும் அக்காவுக்கும் என் மேல இருக்கிற வெறுப்பு என்னை வாட்டுது," என்றாள் விக்கித்து.

"பிரியாது நிலா... அன்பு தான் எல்லாத்தையும் ஜெயிக்கும். நீ பாரு... கூடிய சீக்கிரம் அம்மாவே உன்னை அவங்க மகளா நினைப்பாங்க. அதுவரைக்கும் நான் உனக்கு நிழலா இருப்பேன்," என்று சொல்லி அவளது நெற்றியில் ஒரு நீண்ட முத்தத்தைப் பதித்தான்.

மழை மீண்டும் மெல்லத் தூறத் தொடங்கியது. அந்த இரவில், அந்த கிராமத்து வீட்டில், சதிகளுக்கும் வெறுப்புகளுக்கும் நடுவே, அன்புக்கும் நிலாவிற்கும் இடையிலான அந்த ஆழமான காதல் ஒரு தீபமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.



இரவு மெல்ல நழுவிக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் முற்றத்தில் விழுந்த மழைத்துளிகள், மண்ணோடு கலந்து ஒருவித இனிய மணம் பரப்பியது. நிலா ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வெளியே தெரிந்த கருப்பு வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் மனதில் மல்லிகா அக்காவின் வார்த்தைகள் முட்களாகத் தைத்துக் கொண்டிருந்தன. "நான் வந்த பிறகுதான் இந்த வீட்டில் நிம்மதி போயிருச்சோ?" என்ற கேள்வி அவளை அரித்துக்கொண்டிருந்தது.

அன்பு உள்ளே வந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிறிய தட்டு இருந்தது. அதில் இரண்டு சூடான இட்லிகளும், நிலாவிற்குப் பிடித்த தேங்காய் சட்னியும் இருந்தன.

"நிலா... இங்க பாரு, உனக்காக நான் எடுத்துட்டு வந்தேன். நீ சரியா சாப்பிடலைன்னு எனக்குத் தெரியும்," என்று மென்மையான குரலில் சொன்னான்.

நிலா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் நிலவொளியில் மின்னியது. "ஏங்க... ஏன் என் மேல இவ்வளவு பாசம்? நீங்க இப்படி என்கிட்ட அதிகமா அன்பு காட்டுறதுதான் மத்தவங்களுக்குப் பிடிக்கலையோன்னு பயமா இருக்கு," என்று தழுதழுத்தாள்.

அன்பு அவள் அருகே அமர்ந்து, ஒரு துண்டு இட்லியை எடுத்து அவளுக்கு ஊட்டினான். "பாசம் காட்டாம எப்படி இருக்க முடியும் நிலா? நீ என் சரிபாதி. மத்தவங்க பேசுறதுக்காக நான் என் அன்பைக் குறைச்சுக்கணுமா? அது நியாயமே இல்லை. நீ சாப்பிடு முதல்ல," என்று வற்புறுத்தினான்.

அவள் மௌனமாகச் சாப்பிட்டாள். அந்த உணவில் கலந்திருந்தது வெறும் சுவை மட்டுமல்ல, தன் கணவன் தன் மீது வைத்திருக்கும் அந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

மறுநாள் அதிகாலை... முந்தைய நாள் மழை பெய்ததால் ஊரே ஈரப் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், ஜானகி அம்மாள் வழக்கம்போல அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டார். அவர் கையில் ஒரு பெரிய செம்புத் தண்ணீர் இருந்தது. வாசல் தெளித்துக் கோலம் போடத் தயாரானார்.

அன்பு தன் அறைக்கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தான். நிலாவைத் தூக்கத்திலேயே விட்டுவிட்டு வந்திருந்தான். "அம்மா... நான் போடுறேன்மா கோலம். நீங்க போய் ஓய்வு எடுங்க," என்று சொன்னான்.

ஜானகி அம்மாள் அவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தார். "அன்பு... நீ என்ன வேணா செஞ்சுக்கோ, ஆனா இந்த வீட்டுப் பொம்பளைங்க செய்ய வேண்டிய வேலையை ஒரு ஆம்பளை செய்றது ஊரு கண்ணுக்குத் தப்பாத் தெரியும். நிலா ஏன் இன்னும் எழல? அவளுக்கு இந்த வீட்டு முறைமை எதுவும் தெரியாதா?" என்று சற்று அதட்டலாகக் கேட்டார்.

அன்பு தலைகுனிந்து, "இல்லம்மா... அவளுக்கு நேத்து கால் வலி அதிகமா இருந்துச்சு. அதான்..." என்று இழுத்தான்.

"கால் வலிக்குமா, கை வலிக்குமா? இது என்ன புதுசா இருக்கு? நாங்க எல்லாம் எத்தனையோ கஷ்டப்பட்டுதான் இந்த வீட்டைக் காப்பாத்திட்டு வரோம். நீ அவளைச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுத்து வைக்கிற," என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவெனத் திண்ணையில் அமர்ந்தார்.

சற்று நேரத்தில் நிலா பதற்றத்துடன் ஓடி வந்தாள். அவளது முகம் தூக்கக் கலக்கத்தில் வீங்கியிருந்தது. ஜானகி அம்மாளைப் பார்த்ததும் அவள் அப்படியே உறைந்து போனாள். "அத்தை... மன்னிச்சுடுங்க... நான் இப்போதே கோலம் போட்டுடுறேன்," என்று நடுங்கும் கைகளுடன் சாணத்தைத் தெளிக்கத் தொடங்கினாள்.

அன்பு தூரத்தில் நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்குத் தன் தாயிடம் பேச வேண்டும் போல இருந்தது, ஆனால் பெரியவர்களுக்கு மரியாதை கொடுக்க வேண்டும் என்ற அவனது குணம் அவனைத் தடுத்தது. மல்லிகா மாடியில் இருந்து இதைப் பார்த்து வஞ்சகமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்று காலை உணவு உண்ணும்போது, ஒரு பெரிய அமைதி நிலவியது. ஜானகி அம்மாள் எதுவும் பேசாமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். மல்லிகா மெதுவாகத் தன் நஞ்சைக் கக்கினாள். "தம்பி... இன்னைக்கு ஊர்ல ஒரு விசேஷம் இருக்கு தெரியுமா? தர்மகர்த்தா வீட்டுப் பொண்ணுக்கு வளைகாப்பு. நாம எல்லாரும் போகணும். ஆனா நிலாவை அழைச்சிட்டுப் போக வேண்டாம்னு அம்மா நினைக்கிறாங்க," என்றாள்.

அன்பு அதிர்ச்சியுடன் தன் தாயைப் பார்த்தான். "ஏம்மா? நிலா வராம நான் மட்டும் எப்படிப் போவேன்?"

ஜானகி அம்மாள் நிமிர்ந்து பார்த்தார். "இல்ல அன்பு... அவ இந்த வீட்டுக்கு வந்து இன்னும் சில சடங்குகள் பாக்கி இருக்கு. முறைப்படி அவளைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போனா தான் அந்த ஊர் ஜனங்க மதிப்பாங்க. இப்போதைக்கு அவ இங்கேயே இருக்கட்டும்," என்றார் அழுத்தமாக.

நிலா தட்டில் இருந்த சாப்பாட்டைப் பார்த்தாள். அவள் தொண்டையில் விக்கல் எழுந்தது. அன்பு அவளது கையைத் மேஜைக்கு அடியில் ரகசியமாகப் பற்றினான். "அம்மா... நீங்க சொல்லுறது புரியுது. ஆனா நிலா இல்லாம அந்த விசேஷத்துக்குப் போனா அது நல்லா இருக்காது. நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாவே போறோம்," என்று உறுதியாகச் சொன்னான்.

மல்லிகாவின் முகம் சுருங்கியது. ஜானகி அம்மாள் எதுவும் சொல்லாமல் எழுந்து சென்றார்.

மாலை நேரம் வந்தது. நிலா ஒரு அழகான மல்லிகைப் பூ நிறப் புடவையை உடுத்திக்கொண்டு, நெற்றியில் பெரிய பொட்டிட்டுத் தயாரானாள். அன்பு அவளைப் பார்த்துப் பிரமித்துப் போனான். "என்ன நிலா... இன்னைக்கு நிஜமாவே தேவதை மாதிரி இருக்க," என்று கிண்டல் செய்தான்.

"சும்மா இருங்க... அத்தைக்கு இன்னும் கோபம் குறையல," என்று நிலா கவலையோடு சொன்னாள்.

அவர்கள் விசேஷத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, மல்லிகா ஜானகி அம்மாளிடம் சொன்னாள், "பாத்தீங்களம்மா... அவன் பேச்சை? உங்க பேச்சை விட அந்தப் பொண்ணு பேச்சைத் தான் அவன் கேக்குறான். இன்னைக்கு அங்க போனா ஊர் ஜனங்க என்ன பேசுவாங்கன்னு பாருங்க,"

விசேஷத்தில், ஊர் பெரியவர்கள் அனைவரும் அன்பையும் நிலாவையும் பார்த்துப் புகழ்ந்தனர். "என்ன ஜானகி... உன் மருமக லட்சணமா இருக்காளே! உன் மகனுக்கு ஏத்த ஜோடிதான்," என்று சொல்லும்போது, ஜானகி அம்மாளின் முகத்தில் ஒரு சிறு பெருமை எட்டிப்பார்த்தாலும், மல்லிகாவின் தூண்டுதலால் அது மறைந்து போனது.

அங்கு ஒரு பெரியவர் கேட்டார், "அன்பு... நிலாவுக்குக் குழந்தை எப்போ? விசேஷம் எப்போ?"

இந்தக் கேள்வி நிலாவை ஒரு நிமிடம் சங்கடப்படுத்தியது. அன்பு உடனே, "அதெல்லாம் இறைவன் கொடுக்கும்போது நடக்கும் ஐயா. இப்போதைக்கு நிலாதான் என் குழந்தை," என்று சொல்லிச் சிரித்தான்.

இந்த வார்த்தை அங்கே இருந்த பலருக்குப் பொறாமையைத் தந்தது. ஒரு கணவன் தன் மனைவியை இப்படியும் தாங்குவானா என்று பல பெண்கள் ஏக்கத்துடன் பார்த்தனர்.

விசேஷம் முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில், அன்பு நிலாவிடம் சொன்னான், "பார்த்தியா நிலா... உலகம் என்ன வேணா பேசும். ஆனா நாம ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உண்மையா இருந்தா எதைக் குறித்தும் கவலைப்படத் தேவையில்லை."

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், ஜானகி அம்மாள் ஒரு பெரிய குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார். "அன்பு... நாளைல இருந்து நிலா அவங்க அம்மா வீட்டுக்கு ஒரு மாசம் போகப்போறா. இது என் முடிவு," என்றார்.

நிலா அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போனாள். அன்பின் முகம் சட்டென்று மாறியது. "ஏம்மா? இப்போ எதுக்கு அவ போகணும்?"

"முறைப்படி சில சடங்குகள் பண்ணணும்னு சொன்னேனே... அதுக்கு இதுதான் சரியான நேரம். மல்லிகா கூட வருவா," என்றார் ஜானகி அம்மாள்.

இது மல்லிகாவின் சூழ்ச்சி என்பது அன்புக்குத் தெரிந்தது. நிலாவைத் தன்னிடமிருந்து பிரிக்க மல்லிகா போடும் திட்டம் இது. நிலா அழுதுகொண்டே தன் அறைக்குச் சென்றாள். அன்பு அவளைத் தொடர்ந்து சென்று, அவளது கைகளைப் பற்றினான்.

"நிலா... கலங்காதே. அம்மா சொல்லுறதுல ஒரு காரணம் இருக்கும். ஆனா நான் உன்னை விட்டு ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க மாட்டேன்னு உனக்குத் தெரியும். இதுல ஏதோ சதி இருக்குன்னு எனக்குத் தோணுது. நான் இதை எப்படி முறியடிக்கிறேன்னு பாரு," என்று அவளுக்கு வாக்குக் கொடுத்தான்.

அந்தத் தம்பதியின் பிரியப் போகும் அந்த ஒரு இரவின் வலி, மிக ஆழமாக உணரப்பட்டது. கிராமத்துத் தெருக்களில் நாய் குரைக்கும் சத்தம் கேட்க, அந்தப் பெரிய வீட்டில் மௌனம் ஒரு பெரும் பாரமாக நிலவியது

 

[Angels laddus2]

welcome all tha best

 

[MEGALAVEERA]

akka yen invanga veetil irukka avaluku kalyanam agaliya

 

[kirishika ammu 1]

welcome all tha best

 

[kirishika ammu 1]

akka yen invanga veetil irukka avaluku kalyanam agaliya

Ahiruchu sis thank you