நள்ளிரவு ஒரு மணி. சென்னையின் பரபரப்பான சாலைகள் அனைத்தும் மெல்ல மெல்ல உறக்கத்திற்குச் சென்றிருந்தன. ஆனால், அந்த நிசப்தம் அமைதிக்கானது அல்ல; அது ஏதோ ஒரு விபரீதத்திற்கான முன்னெச்சரிக்கையைப் போல கனத்து நின்றது. மாநகரின் எல்லை தாண்டிய அந்தப் புறநகர்ச் சாலையில், ஆங்காங்கே இருந்த மின்விளக்குகள் மங்கலாக எரிந்து அணைந்துகொண்டிருந்தன. அந்த அடர் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு இளமாறனின் பழைய புல்லட் மோட்டார் சைக்கிள் ‘தட…தட' வென்ற ஒலியுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது.
புல்லட்டின் பின் இருக்கையில் சதிஷ் அமர்ந்திருந்தான். அவனது கேமரா பையை ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷத்தைப் போல மார்போடு அணைத்திருந்தான். மருதூரில் அவர்கள் கடந்த இரண்டு நாட்களாக உயிருக்குத் துணிந்து சேகரித்த அந்த வீடியோ ஆதாரங்கள், புகைப்படங்கள் மற்றும் ரகசிய ஆவணங்கள் வெறும் தகவல்கள் அல்ல; அவை தர்மலிங்கத்தின் சாம்ராஜ்யத்தையும், விக்ரமின் கார்ப்பரேட் முகமூடியையும் சுக்குநூறாக உடைக்கப்போகும் அணுகுண்டுகள்.
“மாறா, கொஞ்சம் வேகமா போடா... எனக்கு ஏனோ சரியா படல,” சதிஷ் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடிப்பதை அவனது கைகள் உணர்ந்தன. “பின்னால பாரு, ஒரு கார் ரொம்ப நேரமா நம்மள ஃபாலோ பண்ணுற மாதிரியே இருக்கு. நாம ஸ்பீடு ஏத்தினா அதுவும் ஏத்துது, குறைச்சா அதுவும் குறையுது. ரொம்ப நேரமா ஹெட்லைட்டைப் போடாமலே நம்ம நிழல் மாதிரி வருதுடா.”
இளமாறன் பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு, புல்லட்டின் இடது பக்கக் கண்ணாடியில் பார்த்தான். தூரத்தில் ஒரு கருப்பு நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார், நாகப்பாம்பு போல மெல்ல ஊர்ந்து வருவதைக் கவனித்தான். அது சாதாரணப் பயணிகளோ அல்லது லாரிகளோ அல்ல என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. “பயப்படாத சதிஷ், கையைப் பைக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு வண்டியைத் டைட்டா பிடிச்சுக்கோ. எந்த வளைவுலயாவது அவங்கள ஏமாத்திட்டு உள்ள நுழைய முடியுமானு பார்க்கிறேன்,” என்று சொல்லி இன்ஜினை முறுக்கினான்.
புல்லட் வேகம் எடுத்தது. ஆனால் அந்த நவீன கார், இளமாறனின் பழைய புல்லட்டை ஒரு விளையாட்டுப் பொருளைப் போல எளிதாக நெருங்கியது. வேட்டை நாய் தனது இரையைத் துரத்துவதைப் போல அது மிக அருகில் வந்தது.
ஒரு ஆள் நடமாட்டமற்ற, இருபுறமும் முட்புதர்கள் மண்டிக்கிடந்த அந்தத் திருப்பத்தில் அந்தத் தாக்குதல் அரங்கேறியது. திடீரென்று அந்த கருப்பு நிற கார் பெரும் இரைச்சலுடன் புல்லட்டை முந்திக்கொண்டு வர முயன்றது. ஆனால் முந்துவது அவர்களது நோக்கமல்ல; தாக்குவதே இலக்கு.
காரின் பக்கவாட்டுப் பகுதி புல்லட்டின் மீது ஆவேசமாக மோதியது. இரும்புக்கும் இரும்புக்கும் ஏற்பட்ட அந்த உராய்வில் தீப்பொறிகள் சிதறின. “மாறா...!” என்று சதிஷ் அலறினான். எதிர்பாராத அந்த மோதலில் இளமாறன் நிலைதடுமாறினான். புல்லட் சாலையோர மணலில் சரிந்து, தார்ச்சாலையில் உரசிக்கொண்டே சில அடி தூரம் இழுத்துச் செல்லப்பட்டது. இளமாறனும் சதிஷும் வண்டியிலிருந்து பிரிந்து காற்றில் தூக்கி எறியப்பட்டு, கரடுமுரடான சாலையில் விழுந்து புரண்டனர்.
இருள் கவ்விய அந்தச் சாலையில் வலியால் முனகியபடி இளமாறன் மெல்ல எழ முயன்றான். அவனது வலது தோள் மற்றும் முழங்கால் பகுதிகளில் சட்டை கிழிந்து, தார்ச்சாலையின் உராய்வினால் ரத்தம் கசிந்து மண்ணோடு கலந்தது. காரின் கதவுகள் ஓசைப்படத் திறக்கப்பட்டன. முகமூடி அணிந்த நான்கு பேர், கைகளில் இரும்புத் தடிகளுடனும் கட்டைகளுடனும் இறங்கினர். காரின் முகப்பு விளக்குகள் இப்போது மிக உயரிய வெளிச்சத்தில் எரியவிடப்பட்டன. அந்த ஒளியில் அவர்களின் நிழல்கள் நீண்டு, அரக்கர்களைப் போலத் தெரிந்தன.
சதிஷ் தரைமட்டத்தில் விழுந்து கிடந்தபோதும் தனது கேமரா பையை விடவில்லை. “பையை எடுங்கடா முதல்ல!” என்று அதிகாரக் குரலில் கத்தினான் ஒருவன். சதிஷ் பையை இழுக்க முயல, ஒருவன் தனது இரும்புத் தடியால் சதிஷின் முழங்கையில் ஈவுஇரக்கமின்றிப் பலமாகத் தாக்கினான். “ஆ...!” என்ற அவலக்குரல் அந்தப் பாலைவனச் சாலையில் எதிரொலித்தது. வலியால் துடித்த சதிஷின் கைகள் தளர்ந்தன; பை கீழே விழுந்தது.
மற்றொருவன் இளமாறனின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தூக்கி, ஒரு ஓங்கி அறைந்தான். இளமாறனின் கண்களில் மின்னல் வெட்டியது போல இருந்தது; காதுகளில் ஒரு ரீங்காரச் சத்தம் எழுந்தது. “பெரிய பத்திரிகையாளர்னு நினைப்போ? எவன் நிலத்தைப் பத்தி எவன் எழுதுறது? படிச்ச திமிராடா உனக்கு?” என்று ஒருவன் இளமாறனின் கன்னத்தில் இரும்புத் தடியின் நுனியால் குத்தினான். இளமாறன் வாயிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து தாடையில் வழிந்தது.
ஆனாலும், இளமாறனின் கண்கள் அந்த முகமூடி மனிதர்களைக் கண்டு இமைக்கவில்லை. “உண்மையை... ஒருபோதும்... அழிச்சிட முடியாதுடா...” என்று அவன் ரத்தம் தோய்ந்த உதடுகளால் முணுமுணுத்தபோது, மீண்டும் ஒரு காலணி மிதி அவனது வயிற்றில் பலமாக விழுந்தது. அவன் மீண்டும் தரையில் சரிந்தான்.
அந்த நபர்கள் புல்லட்டில் இருந்த சதிஷின் பையைத் திறந்து, விலை உயர்ந்த கேமராவையும், அவர்கள் சேகரித்த கோப்புகளையும் அவசரம் அவசரமாகத் தங்களின் காரில் ஏற்றினர். அங்கேயே ஒரு மெமரி கார்டை எடுத்துத் தரையில் போட்டுத் தேய்த்துச் சிதைத்தனர்.
“இனிமே மருதூர் பக்கம் உன்னைப் பார்த்தா, நீ சென்னைக்குத் திரும்ப மாட்டே... பிணமாகத்தான் போவே! உன் தந்தை முத்துவேலுக்கு ஒரு பிள்ளை உயிரோட வேணும்னா, மரியாதையா அந்தப் பழைய கடைக்குள்ள உட்கார்ந்து கவிதை மட்டும் எழுதிட்டு இரு. இது விக்ரம் சார் தர கடைசி வார்னிங்!” என்று கரகரப்பான குரலில் மிரட்டிவிட்டு, அவர்கள் காரில் ஏறி மின்னல் வேகத்தில் மறைந்தனர்.
மீண்டும் அந்தச் சாலையில் ஒரு பயங்கரமான நிசப்தம் சூழ்ந்து கொண்டது. சதிஷ் தனது ஒடிந்த கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வலியால் தரையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். இளமாறன் மெல்லத் தட்டுத் தடுமாறி எழுந்து, சுவர்ப் பிடித்து எழுவதைப் போல நிமிர்ந்து நின்றான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் மரண வலி இருந்தது, ஆனால் அவனது மன உறுதி இன்னும் உடையவில்லை.
அவன் சதிஷின் அருகில் சென்று, “சதிஷ்... சதிஷ்... கண் திறடா,” என்று அவனை மெல்லத் தட்டி எழுப்பினான். சதிஷ் மெல்லக் கண் திறந்து இளமாறனைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. “மாறா... எல்லாம் போச்சுடா. அந்த டிரோன் ஷாட்ஸ், விவசாயிங்க கண்ணீர் மல்கக் கொடுத்த அந்த வீடியோ ஆதாரம்... அந்த கேமரால தான் எல்லாம் இருந்தது. இப்போ அது அவங்ககிட்ட இருக்கு. நாம இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுச் செஞ்சது எல்லாம் வீணா போச்சு மாறா. நாம தோத்துட்டோம்,” என்று கையறு நிலையில் விம்மினான்.
இளமாறன் தனது உடம்பின் கடுமையான வலியையும் மீறி, மெல்ல உதடு பிரிக்க முடியாமல் புன்னகைத்தான். அவன் தனது சட்டையின் இடது பக்க உள் பையில் ரகசியமாகத் தைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய அறைக்குள் கையை விட்டு, அங்கே பாதுகாப்பாக இருந்த ஒரு சிறிய மெமரி கார்டையும், மடிக்கப்பட்ட ஒரு டைரியையும் எடுத்தான்.
“நாம தோற்கல சதிஷ். வளைவுல கார் நம்மள நெருங்கும்போதே நான் இதை யூகிச்சேன். வண்டி ஸ்கிட் ஆகுற அந்த ரெண்டு செகண்ட்ல, கேமரால இருந்த ஒரிஜினல் கார்டை எடுத்துட்டு, என்கிட்ட இருந்த ஒரு வெத்து கார்டை உள்ள போட்டுட்டு தான் வண்டியத் திருப்புனேன். அவங்க எதை எடுக்கணும்னு நினைச்சாங்களோ, அந்த நிழலைத் தான் தூக்கிட்டுப் போயிருக்காங்க. நிஜம் இதோ என்கிட்ட பாதுகாப்பா இருக்கு,” என்றான் இளமாறன்.
அந்தத் தருணத்தில் வானத்தில் ஒரு பெரும் மின்னல் வெட்டியது. ரத்தமும், வியர்வையும், சாலையோரத் தூசியும் படிந்த இளமாறனின் முகத்தில் ஒரு புதிய ஆக்ரோஷம் தெரிந்தது. அந்தத் தாக்குதல் அவனது பயத்தை வேரோடு கிள்ளி எறிந்தது. விக்ரமின் ஆட்கள் அவனது உடலைத் தான் காயப்படுத்தினார்கள், ஆனால் அவனது போராட்ட உணர்வை ஒரு பெரும் தீப்பிழம்பாக மாற்றிவிட்டனர்.
“இந்த ரத்தம் சும்மா போகாது சதிஷ். நாளைக்குக் காலையில நம்ம எழுத்து இவங்களோட தூக்கத்தைக் கலைக்கும்,” என்று இளமாறன் சொல்லும்போது, அவன் ஒரு கவிஞனாக அல்ல, ஒரு போர் வீரனாக நின்றான்.
நிழல் வேட்டையும்... நிஜத்தின் வெற்றியும்!
நள்ளிரவுச் சாலை - ஒரு
நரகத்தின் மௌனம் சுமந்து நிற்கிறது;
இளமாறனின் புல்லட் சத்தம்
இருட்டின் அமைதியைக் கிழித்துச் செல்கிறது!
பின்னாலொரு கார் - விளக்குகளை
அணைத்துவிட்டு ஊர்ந்து வரும் நாகம்;
சதிஷின் நெஞ்சுக்குள்
சரிந்து விழும் மரண பயம்!
மோதியது இரும்பு - தார்ச்சாலையில்
முட்டி மோதிச் சிதறியது இரத்தம்!
வேட்டை நாய்களின் கூட்டமன்று - அது
விக்ரம் ஏவிவிட்ட அதிகார அரக்கர்கள்!
"எவன் நிலத்தைப் பற்றி எவன் எழுதுவது?" - என
இரும்புத் தடியால் இதயத்தை மிதித்தனர்;
சதிஷின் கையை ஒடித்து - அவர்கள்
சேகரித்த ஆதாரங்களைக் கொள்ளையிட்டனர்!
"விக்ரம் தரும் கடைசி எச்சரிக்கை" - என
விஷத்தைச் சீறிவிட்டு மறைந்தது அந்த வாகனம்;
வலியால் துடித்த சதிஷின் கண்களில்
வீணாகிப் போன உழைப்பின் கண்ணீர்!
"தோற்றுவிட்டோம் மாறா..." - என
தோள் சாய்ந்து விம்மினான் நண்பன்;
காயம்பட்ட கவிஞன் சிரித்தான் - தன்
சட்டைப் பைக்குள் மறைந்திருந்த ரகசியத்துடன்!
திருடப்பட்டது நிழல் - ஆனால்
நிஜத்தை இளமாறன் பத்திரப்படுத்தினான்!
வண்டி சரிந்த அந்த நொடியில் - அவன்
வரலாற்றை மாற்றும் கார்டை மாற்றினான்!
உடல் காயப்பட்டிருக்கலாம் - ஆனால்
உறுதி எனும் இரும்பு உடையவில்லை;
இரத்தம் படிந்த இளமாறனின் முகம் - இன்று
ஒரு புரட்சியின் போர்க்களமாய் மாறியது!
விடியப்போகும் நாளை - இவர்களின்
எழுத்து அதிகாரம் உறங்கும் பாயைச் சுருட்டும்;
பேனா முனைக்கு இரத்தம் கிடைத்திருக்கிறது - இனி
பகைவனின் சாம்ராஜ்யம் சாம்பலாகும்!
புல்லட்டின் பின் இருக்கையில் சதிஷ் அமர்ந்திருந்தான். அவனது கேமரா பையை ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷத்தைப் போல மார்போடு அணைத்திருந்தான். மருதூரில் அவர்கள் கடந்த இரண்டு நாட்களாக உயிருக்குத் துணிந்து சேகரித்த அந்த வீடியோ ஆதாரங்கள், புகைப்படங்கள் மற்றும் ரகசிய ஆவணங்கள் வெறும் தகவல்கள் அல்ல; அவை தர்மலிங்கத்தின் சாம்ராஜ்யத்தையும், விக்ரமின் கார்ப்பரேட் முகமூடியையும் சுக்குநூறாக உடைக்கப்போகும் அணுகுண்டுகள்.
“மாறா, கொஞ்சம் வேகமா போடா... எனக்கு ஏனோ சரியா படல,” சதிஷ் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடிப்பதை அவனது கைகள் உணர்ந்தன. “பின்னால பாரு, ஒரு கார் ரொம்ப நேரமா நம்மள ஃபாலோ பண்ணுற மாதிரியே இருக்கு. நாம ஸ்பீடு ஏத்தினா அதுவும் ஏத்துது, குறைச்சா அதுவும் குறையுது. ரொம்ப நேரமா ஹெட்லைட்டைப் போடாமலே நம்ம நிழல் மாதிரி வருதுடா.”
இளமாறன் பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு, புல்லட்டின் இடது பக்கக் கண்ணாடியில் பார்த்தான். தூரத்தில் ஒரு கருப்பு நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார், நாகப்பாம்பு போல மெல்ல ஊர்ந்து வருவதைக் கவனித்தான். அது சாதாரணப் பயணிகளோ அல்லது லாரிகளோ அல்ல என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. “பயப்படாத சதிஷ், கையைப் பைக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு வண்டியைத் டைட்டா பிடிச்சுக்கோ. எந்த வளைவுலயாவது அவங்கள ஏமாத்திட்டு உள்ள நுழைய முடியுமானு பார்க்கிறேன்,” என்று சொல்லி இன்ஜினை முறுக்கினான்.
புல்லட் வேகம் எடுத்தது. ஆனால் அந்த நவீன கார், இளமாறனின் பழைய புல்லட்டை ஒரு விளையாட்டுப் பொருளைப் போல எளிதாக நெருங்கியது. வேட்டை நாய் தனது இரையைத் துரத்துவதைப் போல அது மிக அருகில் வந்தது.
ஒரு ஆள் நடமாட்டமற்ற, இருபுறமும் முட்புதர்கள் மண்டிக்கிடந்த அந்தத் திருப்பத்தில் அந்தத் தாக்குதல் அரங்கேறியது. திடீரென்று அந்த கருப்பு நிற கார் பெரும் இரைச்சலுடன் புல்லட்டை முந்திக்கொண்டு வர முயன்றது. ஆனால் முந்துவது அவர்களது நோக்கமல்ல; தாக்குவதே இலக்கு.
காரின் பக்கவாட்டுப் பகுதி புல்லட்டின் மீது ஆவேசமாக மோதியது. இரும்புக்கும் இரும்புக்கும் ஏற்பட்ட அந்த உராய்வில் தீப்பொறிகள் சிதறின. “மாறா...!” என்று சதிஷ் அலறினான். எதிர்பாராத அந்த மோதலில் இளமாறன் நிலைதடுமாறினான். புல்லட் சாலையோர மணலில் சரிந்து, தார்ச்சாலையில் உரசிக்கொண்டே சில அடி தூரம் இழுத்துச் செல்லப்பட்டது. இளமாறனும் சதிஷும் வண்டியிலிருந்து பிரிந்து காற்றில் தூக்கி எறியப்பட்டு, கரடுமுரடான சாலையில் விழுந்து புரண்டனர்.
இருள் கவ்விய அந்தச் சாலையில் வலியால் முனகியபடி இளமாறன் மெல்ல எழ முயன்றான். அவனது வலது தோள் மற்றும் முழங்கால் பகுதிகளில் சட்டை கிழிந்து, தார்ச்சாலையின் உராய்வினால் ரத்தம் கசிந்து மண்ணோடு கலந்தது. காரின் கதவுகள் ஓசைப்படத் திறக்கப்பட்டன. முகமூடி அணிந்த நான்கு பேர், கைகளில் இரும்புத் தடிகளுடனும் கட்டைகளுடனும் இறங்கினர். காரின் முகப்பு விளக்குகள் இப்போது மிக உயரிய வெளிச்சத்தில் எரியவிடப்பட்டன. அந்த ஒளியில் அவர்களின் நிழல்கள் நீண்டு, அரக்கர்களைப் போலத் தெரிந்தன.
சதிஷ் தரைமட்டத்தில் விழுந்து கிடந்தபோதும் தனது கேமரா பையை விடவில்லை. “பையை எடுங்கடா முதல்ல!” என்று அதிகாரக் குரலில் கத்தினான் ஒருவன். சதிஷ் பையை இழுக்க முயல, ஒருவன் தனது இரும்புத் தடியால் சதிஷின் முழங்கையில் ஈவுஇரக்கமின்றிப் பலமாகத் தாக்கினான். “ஆ...!” என்ற அவலக்குரல் அந்தப் பாலைவனச் சாலையில் எதிரொலித்தது. வலியால் துடித்த சதிஷின் கைகள் தளர்ந்தன; பை கீழே விழுந்தது.
மற்றொருவன் இளமாறனின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தூக்கி, ஒரு ஓங்கி அறைந்தான். இளமாறனின் கண்களில் மின்னல் வெட்டியது போல இருந்தது; காதுகளில் ஒரு ரீங்காரச் சத்தம் எழுந்தது. “பெரிய பத்திரிகையாளர்னு நினைப்போ? எவன் நிலத்தைப் பத்தி எவன் எழுதுறது? படிச்ச திமிராடா உனக்கு?” என்று ஒருவன் இளமாறனின் கன்னத்தில் இரும்புத் தடியின் நுனியால் குத்தினான். இளமாறன் வாயிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து தாடையில் வழிந்தது.
ஆனாலும், இளமாறனின் கண்கள் அந்த முகமூடி மனிதர்களைக் கண்டு இமைக்கவில்லை. “உண்மையை... ஒருபோதும்... அழிச்சிட முடியாதுடா...” என்று அவன் ரத்தம் தோய்ந்த உதடுகளால் முணுமுணுத்தபோது, மீண்டும் ஒரு காலணி மிதி அவனது வயிற்றில் பலமாக விழுந்தது. அவன் மீண்டும் தரையில் சரிந்தான்.
அந்த நபர்கள் புல்லட்டில் இருந்த சதிஷின் பையைத் திறந்து, விலை உயர்ந்த கேமராவையும், அவர்கள் சேகரித்த கோப்புகளையும் அவசரம் அவசரமாகத் தங்களின் காரில் ஏற்றினர். அங்கேயே ஒரு மெமரி கார்டை எடுத்துத் தரையில் போட்டுத் தேய்த்துச் சிதைத்தனர்.
“இனிமே மருதூர் பக்கம் உன்னைப் பார்த்தா, நீ சென்னைக்குத் திரும்ப மாட்டே... பிணமாகத்தான் போவே! உன் தந்தை முத்துவேலுக்கு ஒரு பிள்ளை உயிரோட வேணும்னா, மரியாதையா அந்தப் பழைய கடைக்குள்ள உட்கார்ந்து கவிதை மட்டும் எழுதிட்டு இரு. இது விக்ரம் சார் தர கடைசி வார்னிங்!” என்று கரகரப்பான குரலில் மிரட்டிவிட்டு, அவர்கள் காரில் ஏறி மின்னல் வேகத்தில் மறைந்தனர்.
மீண்டும் அந்தச் சாலையில் ஒரு பயங்கரமான நிசப்தம் சூழ்ந்து கொண்டது. சதிஷ் தனது ஒடிந்த கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வலியால் தரையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். இளமாறன் மெல்லத் தட்டுத் தடுமாறி எழுந்து, சுவர்ப் பிடித்து எழுவதைப் போல நிமிர்ந்து நின்றான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் மரண வலி இருந்தது, ஆனால் அவனது மன உறுதி இன்னும் உடையவில்லை.
அவன் சதிஷின் அருகில் சென்று, “சதிஷ்... சதிஷ்... கண் திறடா,” என்று அவனை மெல்லத் தட்டி எழுப்பினான். சதிஷ் மெல்லக் கண் திறந்து இளமாறனைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. “மாறா... எல்லாம் போச்சுடா. அந்த டிரோன் ஷாட்ஸ், விவசாயிங்க கண்ணீர் மல்கக் கொடுத்த அந்த வீடியோ ஆதாரம்... அந்த கேமரால தான் எல்லாம் இருந்தது. இப்போ அது அவங்ககிட்ட இருக்கு. நாம இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுச் செஞ்சது எல்லாம் வீணா போச்சு மாறா. நாம தோத்துட்டோம்,” என்று கையறு நிலையில் விம்மினான்.
இளமாறன் தனது உடம்பின் கடுமையான வலியையும் மீறி, மெல்ல உதடு பிரிக்க முடியாமல் புன்னகைத்தான். அவன் தனது சட்டையின் இடது பக்க உள் பையில் ரகசியமாகத் தைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய அறைக்குள் கையை விட்டு, அங்கே பாதுகாப்பாக இருந்த ஒரு சிறிய மெமரி கார்டையும், மடிக்கப்பட்ட ஒரு டைரியையும் எடுத்தான்.
“நாம தோற்கல சதிஷ். வளைவுல கார் நம்மள நெருங்கும்போதே நான் இதை யூகிச்சேன். வண்டி ஸ்கிட் ஆகுற அந்த ரெண்டு செகண்ட்ல, கேமரால இருந்த ஒரிஜினல் கார்டை எடுத்துட்டு, என்கிட்ட இருந்த ஒரு வெத்து கார்டை உள்ள போட்டுட்டு தான் வண்டியத் திருப்புனேன். அவங்க எதை எடுக்கணும்னு நினைச்சாங்களோ, அந்த நிழலைத் தான் தூக்கிட்டுப் போயிருக்காங்க. நிஜம் இதோ என்கிட்ட பாதுகாப்பா இருக்கு,” என்றான் இளமாறன்.
அந்தத் தருணத்தில் வானத்தில் ஒரு பெரும் மின்னல் வெட்டியது. ரத்தமும், வியர்வையும், சாலையோரத் தூசியும் படிந்த இளமாறனின் முகத்தில் ஒரு புதிய ஆக்ரோஷம் தெரிந்தது. அந்தத் தாக்குதல் அவனது பயத்தை வேரோடு கிள்ளி எறிந்தது. விக்ரமின் ஆட்கள் அவனது உடலைத் தான் காயப்படுத்தினார்கள், ஆனால் அவனது போராட்ட உணர்வை ஒரு பெரும் தீப்பிழம்பாக மாற்றிவிட்டனர்.
“இந்த ரத்தம் சும்மா போகாது சதிஷ். நாளைக்குக் காலையில நம்ம எழுத்து இவங்களோட தூக்கத்தைக் கலைக்கும்,” என்று இளமாறன் சொல்லும்போது, அவன் ஒரு கவிஞனாக அல்ல, ஒரு போர் வீரனாக நின்றான்.
நிழல் வேட்டையும்... நிஜத்தின் வெற்றியும்!
நள்ளிரவுச் சாலை - ஒரு
நரகத்தின் மௌனம் சுமந்து நிற்கிறது;
இளமாறனின் புல்லட் சத்தம்
இருட்டின் அமைதியைக் கிழித்துச் செல்கிறது!
பின்னாலொரு கார் - விளக்குகளை
அணைத்துவிட்டு ஊர்ந்து வரும் நாகம்;
சதிஷின் நெஞ்சுக்குள்
சரிந்து விழும் மரண பயம்!
மோதியது இரும்பு - தார்ச்சாலையில்
முட்டி மோதிச் சிதறியது இரத்தம்!
வேட்டை நாய்களின் கூட்டமன்று - அது
விக்ரம் ஏவிவிட்ட அதிகார அரக்கர்கள்!
"எவன் நிலத்தைப் பற்றி எவன் எழுதுவது?" - என
இரும்புத் தடியால் இதயத்தை மிதித்தனர்;
சதிஷின் கையை ஒடித்து - அவர்கள்
சேகரித்த ஆதாரங்களைக் கொள்ளையிட்டனர்!
"விக்ரம் தரும் கடைசி எச்சரிக்கை" - என
விஷத்தைச் சீறிவிட்டு மறைந்தது அந்த வாகனம்;
வலியால் துடித்த சதிஷின் கண்களில்
வீணாகிப் போன உழைப்பின் கண்ணீர்!
"தோற்றுவிட்டோம் மாறா..." - என
தோள் சாய்ந்து விம்மினான் நண்பன்;
காயம்பட்ட கவிஞன் சிரித்தான் - தன்
சட்டைப் பைக்குள் மறைந்திருந்த ரகசியத்துடன்!
திருடப்பட்டது நிழல் - ஆனால்
நிஜத்தை இளமாறன் பத்திரப்படுத்தினான்!
வண்டி சரிந்த அந்த நொடியில் - அவன்
வரலாற்றை மாற்றும் கார்டை மாற்றினான்!
உடல் காயப்பட்டிருக்கலாம் - ஆனால்
உறுதி எனும் இரும்பு உடையவில்லை;
இரத்தம் படிந்த இளமாறனின் முகம் - இன்று
ஒரு புரட்சியின் போர்க்களமாய் மாறியது!
விடியப்போகும் நாளை - இவர்களின்
எழுத்து அதிகாரம் உறங்கும் பாயைச் சுருட்டும்;
பேனா முனைக்கு இரத்தம் கிடைத்திருக்கிறது - இனி
பகைவனின் சாம்ராஜ்யம் சாம்பலாகும்!
