அதிகாலை மூன்று மணி. சென்னையின் அந்தச் குறுகிய சந்துக்குள், பகல் நேரத்துப் பரபரப்புகள் அனைத்தும் அடங்கி, ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதியைத் தகிக்கும்படி கிழித்துக்கொண்டு, இளமாறனின் பழைய புல்லட் மோட்டார் சைக்கிள் மெல்ல நுழைந்தது. அதன் இன்ஜின் ஒவ்வொரு முறை அதிரும்போதும் இளமாறனின் விலா எலும்புகள் நொறுங்குவது போன்ற வலியை அவனுக்குத் தந்தது. வீட்டின் வாசலில் வண்டியை நிறுத்தி, இன்ஜினை அணைத்தபோது, அது ஒரு மரண ஓலத்தைப் போல விக்கி ஓய்ந்தது.
வண்டியை ஸ்டாண்ட் போடக் கூடத் தெம்பில்லாமல், இளமாறன் அதன் மீது அப்படியே சாய்ந்தான். அவனது வெண்நிறப் பருத்திச் சட்டை இப்போது சிதைந்து, ஆங்காங்கே ரத்தக் கறைகளால் செந்நிறப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது போலக் கோரமாகத் தொங்கியது. ஒவ்வொரு முறை மூச்சு விடும்போதும் நுரையீரலில் கண்ணாடித் துகள்கள் குத்துவது போன்ற வேதனை. அவனது கண்கள் இருளைக் கிழித்துப் பார்த்தன; ஆனால் உடலின் சோர்வு அவனது பார்வையை மங்கச் செய்தது.
வீட்டின் கதவு அவசரமாகத் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. முத்துவேல் கையில் ஒரு பபழை டார்ச் லைட்டுடன் பதற்றமாக வெளியே ஓடிவந்தார். தனது மகன் இவ்வளவு நள்ளிரவில் இன்னும் வீடு திரும்பாதது அவருக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. டார்ச் லைட்டின் ஒளியைச் சுழற்றியபோது, ரத்தமும் சகதியுமாக, முகம் வீங்கித் தன் வண்டியின் மீது சாய்ந்து கிடந்த மகனைப் பார்த்ததும், முத்துவேலின் உலகம் ஒரு கணம் சுழன்றது. அவரது கையில் இருந்த டார்ச் லைட் பிடி நழுவித் தரையில் விழுந்து, பேட்டரிகள் சிதறி அணைந்தது.
“மாறா!” – அந்தப் பெயர் அந்தச் சந்தின் மௌனத்தை உடைத்துச் சிதறடித்தது. அந்த அலறலில் ஒரு தந்தையின் மொத்த உலகமும் இடிந்து விழுந்த வேதனை இருந்தது.
முத்துவேல் தடுமாறி ஓடிவந்து இளமாறனைத் தாங்கிப் பிடித்தார். அவனது முகம் உருக்குலைந்து போயிருந்தது. இடது கண் புருவத்தில் ஏற்பட்ட வெட்டுக் காயத்திலிருந்து ரத்தம் வழிந்து உலர்ந்து போயிருந்தது. உதட்டின் ஓரத்தில் உறைந்த ரத்தம் கருநீல நிறமாக மாறியிருந்தது. “என்னடா ஆச்சு? யாருடா இது? நான் அப்பவே சொன்னேனே மாறா... அதிகாரத்தோட விளையாடாதேன்னு சொன்னேனே! இப்போ பாரு, என் பிள்ளையை என்ன கோலத்துல வந்து நிக்க வச்சிருக்காங்க” என்று அவர் அழுகையும் ஆத்திரமுமாகப் புலம்பினார்.
இளமாறனை மெல்லத் தோள் கொடுத்து, பாரம் தாங்காமல் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். பழைய மர நாற்காலியில் அவனை அமர வைக்கும்போது, இளமாறன் வலியால் ஒரு முறை முனகினான். முத்துவேல் ஓடிச் சென்று ஒரு கிண்ணத்தில் வெதுவெதுப்பான நீரையும், கிருமிநாசினியையும், பஞ்சையும் எடுத்து வந்தார். ஒரு காலத்தில் மாவட்ட வருவாய்த்துறை அதிகாரியாக இருந்தபோது, எத்தனையோ கோப்புகளைத் துணிச்சலாகக் கையாண்ட அந்த நேர்மையான அதிகாரியின் கைகள், இன்று தன் மகனின் காயங்களைத் துடைக்கும்போது ஒரு காய்ந்த இலையைப் போல நடுங்கின.
“அப்பா... சதிஷுக்குக் கை உடைஞ்சுடுச்சுப்பா. அவனை எமர்ஜென்சியில ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்துட்டு வர்றேன்,” என்று இளமாறன் தட்டுத் தடுமாறிச் சொன்னான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் ரத்தத்தின் சுவையுடனும் வலியின் விளிம்பிலிருந்தும் வந்தது.
முத்துவேல் மகனின் காயங்களுக்கு மருந்து போட்டுக் கொண்டே, கண்ணீருடன் பேசத் தொடங்கினார். “இங்க பாரு மாறா... நான் அரசாங்க உத்தியோகத்துல முப்பது வருஷம் குப்பை கொட்டுனவன். இந்தச் சிஸ்டம் (System) எவ்வளவு கொடூரமானதுன்னு எனக்குத் தெரியும். தர்மலிங்கம் மாதிரி ஆளுங்க தரைக்குக் கீழே இருக்குற வேர் வரைக்கும் விஷத்தை வச்சிருப்பாங்க. அவங்களை உன்னால ஒருநாளும் எதிர்க்க முடியாதுடா. நீ ஒரு சின்னப் பேனாவை வச்சுக்கிட்டு அவங்க துப்பாக்கியையும் பணபலத்தையும் ஜெயிக்க முடியாது. இதோட விட்டிடு... எனக்கு இருக்கிற ஒரே சொத்து நீதான். உனக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா இந்த ஏழைத் தகப்பன் என்ன செய்வேன்? நான் அனாதையா போயிடுவேண்டா,” என்று ஒரு சாமானியத் தந்தையாகக் கை கூப்பிக் கெஞ்சினார்.
அவர் சொல்லச் சொல்ல, இளமாறன் தனது உடலின் காயத்தை விட, அந்தச் சாலையில் விக்ரமின் ஆட்கள் செய்த அநாகரீகத்தையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது ரத்தம் படிந்த சட்டை ஓரத்தில் ஒரு கொடியைப் போலத் தொங்கியது. அது வெறும் துணி அல்ல, ஒரு பத்திரிகையாளனின் கௌரவம் பொதுவெளியில் சிதைக்கப்பட்டதற்கான நேரடிச் சாட்சி. அவனது மனக்கண்ணில் மாயன் பெரியவர் நிலத்திற்காகக் கையேந்தி நின்றதும், அந்த ஏழைத் தாய் தன் நிலத்தை மீட்கக் கதறியதும் ஒரு பெரும் காட்டுத் தீயாக அவனுக்குள் எரிந்தது.
“அப்பா,” இளமாறன் மெல்ல நிமிர்ந்து தன் தந்தையின் கண்களைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் இப்போது வலி மறைந்து, ஒருவிதமான இரும்புத் தனமான வைராக்கியம் மின்னியது. “நீங்க வாழ்நாள் முழுக்க நேர்மையா இருந்ததுனாலதான், இன்னைக்கு இவ்வளவு பெரிய அடியையும் தாங்கிக்கிட்டு நான் நிமிர்ந்து நிக்கிறேன். அவங்க என் உடம்பைத் தான் அடிச்சிருக்காங்கப்பா, என் உண்மையை இல்லை. ஒரு பத்திரிகையாளன் அடிபடும்போது அவன் பேனா இன்னும் கூர்மையாகும்னு நீங்கதானே எனக்கு சின்ன வயசுல சொல்லிக் கொடுத்தீங்க? இப்போ நான் பயந்து பின்வாங்குனா, அந்த மருதூர் மக்கள் இனிமே இந்த உலகத்துல யாரை நம்புவாங்க? என்னைத் தாக்கினது மூலமா விக்ரம் ஒரு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டான்... எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னத் தயக்கத்தையும், நாகரீகத்தையும் அவன் அடிச்சுத் துரத்திட்டான். இப்போ நான் முன்ன விடத் தெளிவா இருக்கேன்,” என்றான்.
முத்துவேல் மௌனமானார். தன் மகனின் பேச்சில் இருக்கும் அந்தத் தார்மீக உறுதி, ஒரு காலத்தில் அவரிடம் இருந்த அதே நேர்மையான வேகம் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். மகனைத் தடுக்க அவருக்கு மனமில்லை, ஆனால் அவனை மீண்டும் அந்த ரத்த வெறி பிடித்த ஓநாய்கள் நடமாடும் போர்க்களத்திற்கு அனுப்ப அவரது தந்தை இதயம் மரண பயத்தில் தவித்தது.
“சாப்பிட்டுட்டு வந்து படு மாறா... விடிஞ்சதும் பார்த்துக்கலாம்,” என்றார் முத்துவேல் தளர்ந்த குரலில். அவருக்குத் தெரியும், அவன் உறங்கப்போவதில்லை என்று.
இளமாறன் பதிலளிக்கவில்லை. அவன் மெல்லத் தள்ளாடியபடி எழுந்து தனது அறைக்குச் சென்றான். கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டான். அங்கிருந்த பழைய மேஜை விளக்கைப் போட்டான். அந்த அறையின் மூலைகளில் புத்தகங்களின் மணம் பரவியிருந்தது. அவன் தனது ரத்தம் படிந்த சட்டையைக் கழற்றவில்லை; அது அவனுக்கு ஒரு போர்க்கவசத்தைப் போலத் தோன்றியது. அவன் அப்படியே நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.
அவனது வலது கை மணிக்கட்டில் பலத்த அடி இருந்தது. விரல்களை அசைப்பதே நரக வேதனையாக இருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் பேனாவைப் பிடிக்கும்போது நரம்புகள் இழுத்துக் கொண்டன. ஆனால், அவனது மனதுக்குள் இருந்த ஆக்ரோஷம் அந்தச் சரீர வலியை மரத்துப் போகச் செய்தது. அந்த நள்ளிரவின் இருட்டில், உலகமே நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், இளமாறன் எழுதத் தொடங்கினான்.
அவனது டைரியின் வெள்ளைத்தாள்கள் அவனது காயங்களிலிருந்து சொட்டும் சிறு ரத்தத் துளிகளையும், பேனாவிலிருந்து ஆவேசமாக வழியும் கருப்பு மையையும் ஒருசேர ஏற்றுக்கொண்டன. ரத்தமும் மையுமாய்க் கலந்த ஒரு புதிய சாசனம் அங்கே உருவாகத் தொடங்கியது. அவன் நடுங்கும் கைகளால் தலைப்பு எழுதினான்:
‘மருதூர்: அதிகாரத்தின் பிடியில் ஒரு ரத்த பூமி’
ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு சாட்டையடியாக காகிதத்தில் விழுந்தது. நிலம் பறிக்கப்பட்ட விவசாயிகளின் தார்மீகக் கோபம், விக்ரமின் ஆட்கள் நடத்திய அந்த நள்ளிரவுத் தாக்குதலின் கொடூரம், அதிகார வர்க்கத்தின் வஞ்சகச் சிரிப்பு என அனைத்தையும் ஒரு தீப்பிழம்பைப் போல வடித்தான். பேனாவின் மை தீர்ந்து கொண்டே வந்தது, அவனது கைகள் ரத்த இழப்பால் நடுங்கின, ஆனால் அவனது ஆக்ரோஷம் மட்டும் குறையவே இல்லை. விடியப்போகும் காலை, விக்ரமின் அதிகாரக் கோட்டையின் அஸ்திவாரத்தை அசைக்கப்போகும் அந்த எழுத்துக்களோடு இளமாறன் ஒரு நவீனப் போர் வீரனாக அந்த மேஜையில் வவீற்றிருந்தான்
இருட்டில் அமர்ந்து அவன் எழுதிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தோற்றம், ஒரு போர் வீரன் தனது மரணத் தறுவாயிலும் போர்க்கள வரைபடத்தைத் தயாரிப்பதைப் போல இருந்தது. மை தீர்ந்த ஒரு தருணத்தில், பேனா காகிதத்தைக் கிழித்தது. இளமாறன் தனது காயத்திலிருந்து கசிந்த ரத்தத்தையே மையாகப் பயன்படுத்தி எழுதத் தொடங்கினான்:
மை தீர்ந்த காகிதம்...
என் காயத்தில் வழிந்த சிவப்பின் தீப்பந்தம்!
பேனா முனையின் அசைவில்—
இன்று கவிதை பிறக்கவில்லை,
காலத்தின் நியதி பிறந்தது!
மௌனமென்பது ஒரு தற்காலிகப் புதைக்குழி;
உண்மை என்பது ஒருபோதும்
மண்ணோடு மடிந்து போவதில்லை!
அது வித்து!
ஆழப் புதைத்தாலும்...
நீதியின் மழையில் முளைத்தெழுந்து
வானத்தைத் தொடும் விருட்சம்!
இனி, ரகசியங்கள் இல்லை!
இருண்ட அறைகளில் தேங்கிய
அநீதியின் ஈரத்தை—
என் ரத்தத்தால் தீற்றிய இந்த வரிகள்,
நெருப்பாய் மாறித் தெருக்களில் அலையட்டும்!
மௌனம் கலைந்த திசையெல்லாம்...
எதிரொலிக்கும் என் ஆன்மாவின் கர்ஜனை!
கேளுங்கள்... காலத்தின் வாசலில்
இடி முழக்கமாய் ஒலிக்கும் அந்த உண்மை:
“ஒடுங்கிக் கிடந்தது போதும்...
உண்மை என்றும் மௌனமானதல்ல,
அது புயலாய் வீசும் காலம் வந்துவிட்டது!
இனி, மௌனத்தின் மரணத்தருவாயில்—
உண்மை உரக்கப் பேசத் தொடங்கிவிட்டது!”
ஜன்னல் வழியாக விடியற்காலையின் முதல் கீற்று அவனது அறையைத் தொட்டது. அந்த வெளிச்சம் அவன் எழுதிய ரத்தக் கறையான வரிகளின் மேல் பட்டு ஜொலித்தது. இளமாறன் பேனாவைக் கீழே வைத்தான். அவனது உடல் தளர்ந்திருந்தது, ஆனால் அவனது கட்டுரை ஒரு புதிய விடியலைத் தரத் தயாராக இருந்தது. அன்று அந்த ரத்தம் படிந்த காகிதம், ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்கான முதல் அடியாக மாறப்போகிறது என்பதை அந்த அறை மௌனமாகச் சாட்சி சொன்னது.
வண்டியை ஸ்டாண்ட் போடக் கூடத் தெம்பில்லாமல், இளமாறன் அதன் மீது அப்படியே சாய்ந்தான். அவனது வெண்நிறப் பருத்திச் சட்டை இப்போது சிதைந்து, ஆங்காங்கே ரத்தக் கறைகளால் செந்நிறப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது போலக் கோரமாகத் தொங்கியது. ஒவ்வொரு முறை மூச்சு விடும்போதும் நுரையீரலில் கண்ணாடித் துகள்கள் குத்துவது போன்ற வேதனை. அவனது கண்கள் இருளைக் கிழித்துப் பார்த்தன; ஆனால் உடலின் சோர்வு அவனது பார்வையை மங்கச் செய்தது.
வீட்டின் கதவு அவசரமாகத் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. முத்துவேல் கையில் ஒரு பபழை டார்ச் லைட்டுடன் பதற்றமாக வெளியே ஓடிவந்தார். தனது மகன் இவ்வளவு நள்ளிரவில் இன்னும் வீடு திரும்பாதது அவருக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. டார்ச் லைட்டின் ஒளியைச் சுழற்றியபோது, ரத்தமும் சகதியுமாக, முகம் வீங்கித் தன் வண்டியின் மீது சாய்ந்து கிடந்த மகனைப் பார்த்ததும், முத்துவேலின் உலகம் ஒரு கணம் சுழன்றது. அவரது கையில் இருந்த டார்ச் லைட் பிடி நழுவித் தரையில் விழுந்து, பேட்டரிகள் சிதறி அணைந்தது.
“மாறா!” – அந்தப் பெயர் அந்தச் சந்தின் மௌனத்தை உடைத்துச் சிதறடித்தது. அந்த அலறலில் ஒரு தந்தையின் மொத்த உலகமும் இடிந்து விழுந்த வேதனை இருந்தது.
முத்துவேல் தடுமாறி ஓடிவந்து இளமாறனைத் தாங்கிப் பிடித்தார். அவனது முகம் உருக்குலைந்து போயிருந்தது. இடது கண் புருவத்தில் ஏற்பட்ட வெட்டுக் காயத்திலிருந்து ரத்தம் வழிந்து உலர்ந்து போயிருந்தது. உதட்டின் ஓரத்தில் உறைந்த ரத்தம் கருநீல நிறமாக மாறியிருந்தது. “என்னடா ஆச்சு? யாருடா இது? நான் அப்பவே சொன்னேனே மாறா... அதிகாரத்தோட விளையாடாதேன்னு சொன்னேனே! இப்போ பாரு, என் பிள்ளையை என்ன கோலத்துல வந்து நிக்க வச்சிருக்காங்க” என்று அவர் அழுகையும் ஆத்திரமுமாகப் புலம்பினார்.
இளமாறனை மெல்லத் தோள் கொடுத்து, பாரம் தாங்காமல் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். பழைய மர நாற்காலியில் அவனை அமர வைக்கும்போது, இளமாறன் வலியால் ஒரு முறை முனகினான். முத்துவேல் ஓடிச் சென்று ஒரு கிண்ணத்தில் வெதுவெதுப்பான நீரையும், கிருமிநாசினியையும், பஞ்சையும் எடுத்து வந்தார். ஒரு காலத்தில் மாவட்ட வருவாய்த்துறை அதிகாரியாக இருந்தபோது, எத்தனையோ கோப்புகளைத் துணிச்சலாகக் கையாண்ட அந்த நேர்மையான அதிகாரியின் கைகள், இன்று தன் மகனின் காயங்களைத் துடைக்கும்போது ஒரு காய்ந்த இலையைப் போல நடுங்கின.
“அப்பா... சதிஷுக்குக் கை உடைஞ்சுடுச்சுப்பா. அவனை எமர்ஜென்சியில ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்துட்டு வர்றேன்,” என்று இளமாறன் தட்டுத் தடுமாறிச் சொன்னான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் ரத்தத்தின் சுவையுடனும் வலியின் விளிம்பிலிருந்தும் வந்தது.
முத்துவேல் மகனின் காயங்களுக்கு மருந்து போட்டுக் கொண்டே, கண்ணீருடன் பேசத் தொடங்கினார். “இங்க பாரு மாறா... நான் அரசாங்க உத்தியோகத்துல முப்பது வருஷம் குப்பை கொட்டுனவன். இந்தச் சிஸ்டம் (System) எவ்வளவு கொடூரமானதுன்னு எனக்குத் தெரியும். தர்மலிங்கம் மாதிரி ஆளுங்க தரைக்குக் கீழே இருக்குற வேர் வரைக்கும் விஷத்தை வச்சிருப்பாங்க. அவங்களை உன்னால ஒருநாளும் எதிர்க்க முடியாதுடா. நீ ஒரு சின்னப் பேனாவை வச்சுக்கிட்டு அவங்க துப்பாக்கியையும் பணபலத்தையும் ஜெயிக்க முடியாது. இதோட விட்டிடு... எனக்கு இருக்கிற ஒரே சொத்து நீதான். உனக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா இந்த ஏழைத் தகப்பன் என்ன செய்வேன்? நான் அனாதையா போயிடுவேண்டா,” என்று ஒரு சாமானியத் தந்தையாகக் கை கூப்பிக் கெஞ்சினார்.
அவர் சொல்லச் சொல்ல, இளமாறன் தனது உடலின் காயத்தை விட, அந்தச் சாலையில் விக்ரமின் ஆட்கள் செய்த அநாகரீகத்தையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது ரத்தம் படிந்த சட்டை ஓரத்தில் ஒரு கொடியைப் போலத் தொங்கியது. அது வெறும் துணி அல்ல, ஒரு பத்திரிகையாளனின் கௌரவம் பொதுவெளியில் சிதைக்கப்பட்டதற்கான நேரடிச் சாட்சி. அவனது மனக்கண்ணில் மாயன் பெரியவர் நிலத்திற்காகக் கையேந்தி நின்றதும், அந்த ஏழைத் தாய் தன் நிலத்தை மீட்கக் கதறியதும் ஒரு பெரும் காட்டுத் தீயாக அவனுக்குள் எரிந்தது.
“அப்பா,” இளமாறன் மெல்ல நிமிர்ந்து தன் தந்தையின் கண்களைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் இப்போது வலி மறைந்து, ஒருவிதமான இரும்புத் தனமான வைராக்கியம் மின்னியது. “நீங்க வாழ்நாள் முழுக்க நேர்மையா இருந்ததுனாலதான், இன்னைக்கு இவ்வளவு பெரிய அடியையும் தாங்கிக்கிட்டு நான் நிமிர்ந்து நிக்கிறேன். அவங்க என் உடம்பைத் தான் அடிச்சிருக்காங்கப்பா, என் உண்மையை இல்லை. ஒரு பத்திரிகையாளன் அடிபடும்போது அவன் பேனா இன்னும் கூர்மையாகும்னு நீங்கதானே எனக்கு சின்ன வயசுல சொல்லிக் கொடுத்தீங்க? இப்போ நான் பயந்து பின்வாங்குனா, அந்த மருதூர் மக்கள் இனிமே இந்த உலகத்துல யாரை நம்புவாங்க? என்னைத் தாக்கினது மூலமா விக்ரம் ஒரு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டான்... எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னத் தயக்கத்தையும், நாகரீகத்தையும் அவன் அடிச்சுத் துரத்திட்டான். இப்போ நான் முன்ன விடத் தெளிவா இருக்கேன்,” என்றான்.
முத்துவேல் மௌனமானார். தன் மகனின் பேச்சில் இருக்கும் அந்தத் தார்மீக உறுதி, ஒரு காலத்தில் அவரிடம் இருந்த அதே நேர்மையான வேகம் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். மகனைத் தடுக்க அவருக்கு மனமில்லை, ஆனால் அவனை மீண்டும் அந்த ரத்த வெறி பிடித்த ஓநாய்கள் நடமாடும் போர்க்களத்திற்கு அனுப்ப அவரது தந்தை இதயம் மரண பயத்தில் தவித்தது.
“சாப்பிட்டுட்டு வந்து படு மாறா... விடிஞ்சதும் பார்த்துக்கலாம்,” என்றார் முத்துவேல் தளர்ந்த குரலில். அவருக்குத் தெரியும், அவன் உறங்கப்போவதில்லை என்று.
இளமாறன் பதிலளிக்கவில்லை. அவன் மெல்லத் தள்ளாடியபடி எழுந்து தனது அறைக்குச் சென்றான். கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டான். அங்கிருந்த பழைய மேஜை விளக்கைப் போட்டான். அந்த அறையின் மூலைகளில் புத்தகங்களின் மணம் பரவியிருந்தது. அவன் தனது ரத்தம் படிந்த சட்டையைக் கழற்றவில்லை; அது அவனுக்கு ஒரு போர்க்கவசத்தைப் போலத் தோன்றியது. அவன் அப்படியே நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.
அவனது வலது கை மணிக்கட்டில் பலத்த அடி இருந்தது. விரல்களை அசைப்பதே நரக வேதனையாக இருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் பேனாவைப் பிடிக்கும்போது நரம்புகள் இழுத்துக் கொண்டன. ஆனால், அவனது மனதுக்குள் இருந்த ஆக்ரோஷம் அந்தச் சரீர வலியை மரத்துப் போகச் செய்தது. அந்த நள்ளிரவின் இருட்டில், உலகமே நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், இளமாறன் எழுதத் தொடங்கினான்.
அவனது டைரியின் வெள்ளைத்தாள்கள் அவனது காயங்களிலிருந்து சொட்டும் சிறு ரத்தத் துளிகளையும், பேனாவிலிருந்து ஆவேசமாக வழியும் கருப்பு மையையும் ஒருசேர ஏற்றுக்கொண்டன. ரத்தமும் மையுமாய்க் கலந்த ஒரு புதிய சாசனம் அங்கே உருவாகத் தொடங்கியது. அவன் நடுங்கும் கைகளால் தலைப்பு எழுதினான்:
‘மருதூர்: அதிகாரத்தின் பிடியில் ஒரு ரத்த பூமி’
ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு சாட்டையடியாக காகிதத்தில் விழுந்தது. நிலம் பறிக்கப்பட்ட விவசாயிகளின் தார்மீகக் கோபம், விக்ரமின் ஆட்கள் நடத்திய அந்த நள்ளிரவுத் தாக்குதலின் கொடூரம், அதிகார வர்க்கத்தின் வஞ்சகச் சிரிப்பு என அனைத்தையும் ஒரு தீப்பிழம்பைப் போல வடித்தான். பேனாவின் மை தீர்ந்து கொண்டே வந்தது, அவனது கைகள் ரத்த இழப்பால் நடுங்கின, ஆனால் அவனது ஆக்ரோஷம் மட்டும் குறையவே இல்லை. விடியப்போகும் காலை, விக்ரமின் அதிகாரக் கோட்டையின் அஸ்திவாரத்தை அசைக்கப்போகும் அந்த எழுத்துக்களோடு இளமாறன் ஒரு நவீனப் போர் வீரனாக அந்த மேஜையில் வவீற்றிருந்தான்
இருட்டில் அமர்ந்து அவன் எழுதிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தோற்றம், ஒரு போர் வீரன் தனது மரணத் தறுவாயிலும் போர்க்கள வரைபடத்தைத் தயாரிப்பதைப் போல இருந்தது. மை தீர்ந்த ஒரு தருணத்தில், பேனா காகிதத்தைக் கிழித்தது. இளமாறன் தனது காயத்திலிருந்து கசிந்த ரத்தத்தையே மையாகப் பயன்படுத்தி எழுதத் தொடங்கினான்:
மை தீர்ந்த காகிதம்...
என் காயத்தில் வழிந்த சிவப்பின் தீப்பந்தம்!
பேனா முனையின் அசைவில்—
இன்று கவிதை பிறக்கவில்லை,
காலத்தின் நியதி பிறந்தது!
மௌனமென்பது ஒரு தற்காலிகப் புதைக்குழி;
உண்மை என்பது ஒருபோதும்
மண்ணோடு மடிந்து போவதில்லை!
அது வித்து!
ஆழப் புதைத்தாலும்...
நீதியின் மழையில் முளைத்தெழுந்து
வானத்தைத் தொடும் விருட்சம்!
இனி, ரகசியங்கள் இல்லை!
இருண்ட அறைகளில் தேங்கிய
அநீதியின் ஈரத்தை—
என் ரத்தத்தால் தீற்றிய இந்த வரிகள்,
நெருப்பாய் மாறித் தெருக்களில் அலையட்டும்!
மௌனம் கலைந்த திசையெல்லாம்...
எதிரொலிக்கும் என் ஆன்மாவின் கர்ஜனை!
கேளுங்கள்... காலத்தின் வாசலில்
இடி முழக்கமாய் ஒலிக்கும் அந்த உண்மை:
“ஒடுங்கிக் கிடந்தது போதும்...
உண்மை என்றும் மௌனமானதல்ல,
அது புயலாய் வீசும் காலம் வந்துவிட்டது!
இனி, மௌனத்தின் மரணத்தருவாயில்—
உண்மை உரக்கப் பேசத் தொடங்கிவிட்டது!”
ஜன்னல் வழியாக விடியற்காலையின் முதல் கீற்று அவனது அறையைத் தொட்டது. அந்த வெளிச்சம் அவன் எழுதிய ரத்தக் கறையான வரிகளின் மேல் பட்டு ஜொலித்தது. இளமாறன் பேனாவைக் கீழே வைத்தான். அவனது உடல் தளர்ந்திருந்தது, ஆனால் அவனது கட்டுரை ஒரு புதிய விடியலைத் தரத் தயாராக இருந்தது. அன்று அந்த ரத்தம் படிந்த காகிதம், ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்கான முதல் அடியாக மாறப்போகிறது என்பதை அந்த அறை மௌனமாகச் சாட்சி சொன்னது.
