அன்று காலை, நிலாவின் வீட்டு வராண்டாவில் மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் காற்றில் மென்மையாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. அதிகாலைப் பனித்துளிகள் இலைகளின் நுனியில் முத்துக்களாகத் தங்கி, சூரிய ஒளியில் மின்னின. நிலா அங்குள்ள மர ஊஞ்சலில் அமர்ந்து மெல்ல ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். கையில் ஒரு புத்தகம் இருந்தும், அவளது கண்கள் அதில் நிலைகொள்ளவில்லை. அவளது மனதுக்குள் ஒரு பெரும் புயல் மையம் கொண்டிருந்தது. முந்தைய நாள் இரவு இளமாறனிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை; அவனது அலைபேசியும் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த மௌனம் அவளை உறங்க விடாமல் சித்திரவதை செய்துகொண்டிருந்தது.
திடீரென்று, அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு விலை உயர்ந்த இத்தாலிய ஸ்போர்ட்ஸ் காரின் இன்ஜின் கர்ஜனை கேட்டது. காரின் டயர்கள் வராண்டாவின் கூழாங்கற்கள் மீது உரசி ஒருவிதமான அதிகாரத்தோடு வந்து நின்றன. விக்ரம் காரிலிருந்து இறங்கி வந்தான். அவனது உடையில் ஒரு சுருக்கம் கூட இல்லை; அவனது முகத்தில் ஒரு வெற்றியாளனின் மந்தகாசச் சிரிப்பு படிந்திருந்தது. அந்தச் சிரிப்பு நிலாவிற்கு ஏனோ ஒரு அபாயச் சங்கொலியாகவே கேட்டது.
நிலாவின் தந்தை சிவராமன், ஒரு அரசியல் ராஜதந்திரிக்கே உரிய இன்முகத்தோடு அவனை வரவேற்றார். "வா விக்ரம், என்ன இன்னைக்கு இவ்வளவு சீக்கிரம்? பிசினஸ்ல ஏதாவது முக்கியமான அப்டேட்டா?"
"சும்மா தான் அங்கிள், நிலாவைப் பார்த்து ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன். அவளோட 'மூட்' இன்னைக்கு எப்படி இருக்குன்னு தெரியல," என்று கேலியாகச் சொல்லிவிட்டு, நிலா அமர்ந்திருந்த ஊஞ்சலின் அருகே வந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிறிய கருநீல நிற வெல்வெட் பெட்டி இருந்தது. விக்ரம் ஊஞ்சலுக்கு மிக அருகில் வந்து, அதன் வேகத்தை ஒரு கையால் சட்டென்று தடுத்து நிறுத்தினான். அந்தத் தடை நிலாவிற்குள் ஒருவித எரிச்சலைத் தந்தது; அவள் ஊஞ்சலில் இருந்து இறங்கித் தள்ளி நிற்க முயன்றாள்.
விக்ரம் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்து, நிலாவிற்கு முன்னால் நீட்டினான். அதற்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான 'சொலிடர்' வைர மோதிரம் காலை சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலித்து கண்களைப் பறிக்கும் வகையில் மின்னியது. "இது உனக்காக நிலா. பாரிஸ்ல இருந்து ஸ்பெஷலா டிசைன் பண்ணி வரவழைச்சது. உன்னோட அந்த மென்மையான விரல்களுக்கு இதுதான் உலகத்திலேயே மிகச்சிறந்த கௌரவமா இருக்கும்," என்றான்.
நிலா அந்த மோதிரத்தைக் ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. அவளது கூர்மையான பார்வை விக்ரமின் கண்களில் நிலைத்திருந்தது. "வைரம் எப்பவும் கடினமானது விக்ரம். அது உடையும்போது கூட மத்தவங்களைக் காயப்படுத்தும். அப்படிப்பட்ட கடினமான பொருட்கள் என் விரல்களுக்குத் தேவையில்லை. எனக்கு எளிமைதான் பிடிக்கும்," என்றாள் குளிர்ந்த குரலில்.
விக்ரம் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பின்னால் ஒரு விஷப் பாம்பின் சீறல் இருப்பதை நிலா உணர்ந்தாள். அவன் ஊஞ்சலின் கைப்பிடி மீது ஒய்யாரமாகச் சாய்ந்து கொண்டு, அவளுக்கு மிக அருகில் குனிந்து, ஒரு ரகசியத்தைப் பகிர்வதைப் போன்ற கரகரப்பான குரலில் சொன்னான்:
"வைரம் மட்டும் இல்லை நிலா, இந்த உலகத்துல சில கசப்பான உண்மைகளும் ரொம்பக் கடினமானதுதான். அதைத் தாங்குற சக்தி எல்லாருக்கும் இருக்காது. குறிப்பா, ஏழைகளுக்கும் வெறும் கனவுல வாழறவங்களுக்கும் அது புரியாது. உதாரணத்துக்கு, உன் ஃப்ரெண்ட் இளமாறன்... நேத்து ராத்திரி ஒரு சின்ன 'ஆக்சிடென்ட்ல' சிக்கிட்டாராம். பாவம் இல்ல? ஒரு பத்திரிகையாளன் பாதுகாப்பா இருக்கக் கத்துக்கணும்."
நிலாவின் இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பை நிறுத்தியது. அவளது கைவிரல்கள் நடுங்கத் தொடங்கின. விக்ரமின் ஆட்கள் தான் இளமாறனைத் தாக்கியிருக்கிறார்கள் என்பது இப்போது ஊர்ஜிதமானது. அவள் பிடித்திருந்த ஊஞ்சல் சங்கிலியை அறியாமலேயே இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். ஆனால், அவள் தன் பலவீனத்தை அவனிடம் காட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். "ஆக்சிடென்ட்டா? அது எப்படி நடந்ததுன்னு உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும் விக்ரம்?" என்று அமைதியாகக் கேட்டாள்.
விக்ரம் தனது கை நகங்களை அலட்சியமாகச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டே தொடர்ந்தான். "பாழடைஞ்ச ரோடு... யாரோ தெரியாதவங்க மோதிட்டுப் போயிட்டாங்களாம். நல்லவேளை உயிர் தப்பிச்சான். ஆனா, அவர்கிட்ட நீ ஒரு விஷயம் சொல்லணும் நிலா. எல்லாரும் அவங்கவங்களுக்குத் தெரிஞ்ச வேலையைச் செஞ்சா தான் இந்த உலகம் டிசிப்ளினா (Discipline) இருக்கும். ஒரு கவிஞன் கவிதை மட்டும் எழுதணும். தேவையில்லாத விஷயங்கள்ல... குறிப்பா மத்தவங்களோட பிசினஸ்ல மூக்கை நுழைக்கக் கூடாது. அப்படித் தலையிட்டா, அடுத்த முறை ஆக்சிடென்ட் இன்னும் கொஞ்சம் பெருசா இருக்கும். அப்போ கவிதை எழுதக் கூட கை இருக்காது... யோசிச்சுப் பாரு, பேனா பிடிக்க முடியாத ஒரு பத்திரிகையாளனோட நிலைமை எவ்வளவு கேவலமா இருக்கும்?"
விக்ரமின் கண்கள் இப்போது நிலாவை நேரடியாக எச்சரிக்கும் விதமாக மின்னின. அந்த மோதிரம் ஒரு அன்புப் பரிசு அல்ல; அது ஒரு விலங்கு என்பதையும், தன்னை அடிபணிய வைக்க அவன் கையாளும் ஒரு தந்திரம் என்பதையும் நிலா புரிந்துகொண்டாள்.
விக்ரம் அந்த மோதிரப் பெட்டியை ஊஞ்சலுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய பளிங்கு மேசை மீது வைத்துவிட்டு எழ முயன்றான். ஆனால் நிலாவின் அடுத்த வார்த்தை அவனை அப்படியே ஒரு கணம் உறைய வைத்தது.
நிலா அந்த மோதிரத்தைப் பார்க்காமலேயே, விக்ரமின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்துச் சொன்னாள், "விக்ரம், நீ நினைக்கிற மாதிரி உண்மைகளை விபத்துகளாலோ அல்லது இரும்புத் தடிகளாலோ அழிச்சிட முடியாது. ஒரு விதையை மண்ணுக்குள்ள போட்டு மூடினா அது செத்துப்போகாது, இன்னும் வேகமா முளைக்கும். இளமாறனோட உடம்பை வேணா நீங்க காயப்படுத்தலாம், ஆனா அவரோட பேனாவை உங்களால உடைக்க முடியாது. ஏன்னா, அவர் எழுதறது மை இல்லை... அது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களோட வலி."
விக்ரம் கோபத்தை மறைத்து ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்பை உதிர்த்தான். "ரொம்ப எமோஷனலாப் பேசற நிலா. பேனா ஒரு காகிதத்தைக் தான் கிழிக்கும். ஆனா அதிகாரம் ஒரு மனுஷனோட வாழ்க்கையையே கிழிச்சு எறிஞ்சுடும். நான் நினைச்சா அந்த இளமாறனோட எதிர்காலத்தையே சுடுகாடா மாத்த முடியும்."
“அதிகாரத்தோட அகங்காரத்துக்கு எப்பவும் ஒரு முடிவு உண்டு விக்ரம்,” நிலா இப்போது ஊஞ்சலில் இருந்து எழுந்து அவன் முன் கம்பீரமாக நின்றாள். “உண்மைக்கு விபத்து நடக்காது, அதுக்கு உயிர்த்தெழுதல் மட்டும்தான் உண்டு. நீங்க எத்தனை முறை அதை மிதிக்கணும்னு நினைச்சாலும், அது இன்னும் வீரியமா வெளிய வரும். அந்த மோதிரத்தை எடுத்துட்டுப் போயிடுங்க. எனக்குப் பிடிச்சது காகித வாசமே தவிர, ரத்தம் படிந்த வைர வாசனை கிடையாது. நீங்க கொண்டு வந்த இந்தப் பரிசுல அந்த மருதூர் மண்ணோட சாபம் இருக்கு.”
விக்ரம் ஒரு நிமிடம் நிலாவின் அசாத்தியமான உறுதியைக் கண்டு திகைத்தான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்தப் போலிச் சிரிப்பு மறைந்து, ஒருவிதமான வன்மமும் பயமும் கலந்த உணர்வு குடியேறியது. நிலா தன்னை இவ்வளவு தைரியமாக எதிர்த்துப் பேசுவாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் அந்த மோதிரப் பெட்டியைத் ஆத்திரத்துடன் எடுத்துக்கொண்டு, அங்கிருந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் வேகமாகக் கிளம்பினான்.
அவன் சென்றதும் நிலா அப்படியே அந்த ஊஞ்சலில் சரிந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கின. இளமாறனுக்கு எவ்வளவு அடிபட்டிருக்கும்? அவன் இப்போது எங்கே இருப்பான்? என்ற கவலை அவளை அலைக்கழித்தது. அவளது கைகள் இன்னும் அந்த ஊஞ்சல் சங்கிலியைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தன. விக்ரமின் இந்த நுட்பமான மிரட்டல் அவளுக்கு ஒரு தெளிவைத் தந்தது. இனி மௌனமாக இருப்பதில் அர்த்தமில்லை; தன் தந்தையின் நிழலிலிருந்து உண்மையை மீட்டெடுக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது. விக்ரமின் அதிகாரக் கோட்டைக்கு முதல் விரிசல் நிலாவின் அறையிலிருந்தே தொடங்கப்போகிறது.
மங்கல மல்லிகை வாசம் வீசும் – அந்த
மஞ்சள் வெயில் வராண்டாவில்,
ஊஞ்சல் ஆடும் நிலாவின் நெஞ்சில்
உயிரைத் தின்னும் மௌனப் புயல்!
இத்தாலிய இயந்திரம் கர்ஜித்து வர – ஒரு
இராட்சதக் கர்வத்தின் வருகை இது!
இளமாறன் அலைபேசி அணைந்திருக்க – இங்கே
வஞ்சகச் சிரிப்புடன் விக்ரம் நின்றான்!
வெல்வெட் பெட்டியில் வைரத்தின் மின்னல் – அது
அன்பின் பரிசா? அதிகாரத்தின் விலங்கா?
“மென்மையான விரல்களுக்குக் கௌரவம்” என்றான் – அந்த
மேலாதிக்கக் கோமாளி விக்ரன்!
வைரம் கடினமானது – என
நிலா எறிந்தாள் ஒரு குளிர்ந்த பதில்!
பாரிஸ் வடிவமைப்பை விட – அவளுக்கு
பாசத்தின் எளிமையே சொர்க்கமானது!
ஊஞ்சலின் வேகத்தை அதிகாரத்தால் நிறுத்தி
உண்மையை விஷமாய் உமிழ்ந்தான் விக்ரம்!
“விபத்துக்கள் நேரும்... விரல்கள் உடையும்...
வார்த்தைகள் கவனமாய் இருக்கட்டும்” என்றான்!
பேனா பிடிக்க முடியாமல் போகுமென – அவன்
பேய்த்தனமான ஒரு மிரட்டல் விடுத்தான்!
இளமாறனின் காயத்தில் இன்பம் கண்ட – அந்த
ஈவுஇரக்கமற்ற கார்ப்பரேட் நரி!
எழுந்து நின்றாள் நிலா – இன்று
எரிமலையாய் ஒரு பிரகடனம் செய்ய!
“விதையை மூடினால் முளைத்து வரும் – உங்கள்
விபத்துக்கள் உண்மையை அழிப்பதில்லை!”
மை அல்ல இளமாறன் எழுதுவது – அது
மண்ணின் மக்களின் மகா வலி!
ரத்தம் படிந்த வைரத்தை விட – அவளுக்கு
சத்தியம் சுமந்த காகிதமே உயர்வு!
அதிகாரத்தின் அகங்காரம் கிழிக்கும் – என்ற
அசுரனின் மிரட்டல் தோற்றுப் போனது!
தந்தையின் நிழலில் இருந்து நிலா – இன்று
தர்மத்தின் பக்கம் தடம் பதித்தாள்!
கோட்டைக்கு விழுந்தது முதல் விரிசல் – அது
பெண்ணின் துணிச்சலால் விளைந்த ஆணிவேர்!
திடீரென்று, அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு விலை உயர்ந்த இத்தாலிய ஸ்போர்ட்ஸ் காரின் இன்ஜின் கர்ஜனை கேட்டது. காரின் டயர்கள் வராண்டாவின் கூழாங்கற்கள் மீது உரசி ஒருவிதமான அதிகாரத்தோடு வந்து நின்றன. விக்ரம் காரிலிருந்து இறங்கி வந்தான். அவனது உடையில் ஒரு சுருக்கம் கூட இல்லை; அவனது முகத்தில் ஒரு வெற்றியாளனின் மந்தகாசச் சிரிப்பு படிந்திருந்தது. அந்தச் சிரிப்பு நிலாவிற்கு ஏனோ ஒரு அபாயச் சங்கொலியாகவே கேட்டது.
நிலாவின் தந்தை சிவராமன், ஒரு அரசியல் ராஜதந்திரிக்கே உரிய இன்முகத்தோடு அவனை வரவேற்றார். "வா விக்ரம், என்ன இன்னைக்கு இவ்வளவு சீக்கிரம்? பிசினஸ்ல ஏதாவது முக்கியமான அப்டேட்டா?"
"சும்மா தான் அங்கிள், நிலாவைப் பார்த்து ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன். அவளோட 'மூட்' இன்னைக்கு எப்படி இருக்குன்னு தெரியல," என்று கேலியாகச் சொல்லிவிட்டு, நிலா அமர்ந்திருந்த ஊஞ்சலின் அருகே வந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிறிய கருநீல நிற வெல்வெட் பெட்டி இருந்தது. விக்ரம் ஊஞ்சலுக்கு மிக அருகில் வந்து, அதன் வேகத்தை ஒரு கையால் சட்டென்று தடுத்து நிறுத்தினான். அந்தத் தடை நிலாவிற்குள் ஒருவித எரிச்சலைத் தந்தது; அவள் ஊஞ்சலில் இருந்து இறங்கித் தள்ளி நிற்க முயன்றாள்.
விக்ரம் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்து, நிலாவிற்கு முன்னால் நீட்டினான். அதற்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான 'சொலிடர்' வைர மோதிரம் காலை சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலித்து கண்களைப் பறிக்கும் வகையில் மின்னியது. "இது உனக்காக நிலா. பாரிஸ்ல இருந்து ஸ்பெஷலா டிசைன் பண்ணி வரவழைச்சது. உன்னோட அந்த மென்மையான விரல்களுக்கு இதுதான் உலகத்திலேயே மிகச்சிறந்த கௌரவமா இருக்கும்," என்றான்.
நிலா அந்த மோதிரத்தைக் ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. அவளது கூர்மையான பார்வை விக்ரமின் கண்களில் நிலைத்திருந்தது. "வைரம் எப்பவும் கடினமானது விக்ரம். அது உடையும்போது கூட மத்தவங்களைக் காயப்படுத்தும். அப்படிப்பட்ட கடினமான பொருட்கள் என் விரல்களுக்குத் தேவையில்லை. எனக்கு எளிமைதான் பிடிக்கும்," என்றாள் குளிர்ந்த குரலில்.
விக்ரம் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பின்னால் ஒரு விஷப் பாம்பின் சீறல் இருப்பதை நிலா உணர்ந்தாள். அவன் ஊஞ்சலின் கைப்பிடி மீது ஒய்யாரமாகச் சாய்ந்து கொண்டு, அவளுக்கு மிக அருகில் குனிந்து, ஒரு ரகசியத்தைப் பகிர்வதைப் போன்ற கரகரப்பான குரலில் சொன்னான்:
"வைரம் மட்டும் இல்லை நிலா, இந்த உலகத்துல சில கசப்பான உண்மைகளும் ரொம்பக் கடினமானதுதான். அதைத் தாங்குற சக்தி எல்லாருக்கும் இருக்காது. குறிப்பா, ஏழைகளுக்கும் வெறும் கனவுல வாழறவங்களுக்கும் அது புரியாது. உதாரணத்துக்கு, உன் ஃப்ரெண்ட் இளமாறன்... நேத்து ராத்திரி ஒரு சின்ன 'ஆக்சிடென்ட்ல' சிக்கிட்டாராம். பாவம் இல்ல? ஒரு பத்திரிகையாளன் பாதுகாப்பா இருக்கக் கத்துக்கணும்."
நிலாவின் இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பை நிறுத்தியது. அவளது கைவிரல்கள் நடுங்கத் தொடங்கின. விக்ரமின் ஆட்கள் தான் இளமாறனைத் தாக்கியிருக்கிறார்கள் என்பது இப்போது ஊர்ஜிதமானது. அவள் பிடித்திருந்த ஊஞ்சல் சங்கிலியை அறியாமலேயே இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். ஆனால், அவள் தன் பலவீனத்தை அவனிடம் காட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். "ஆக்சிடென்ட்டா? அது எப்படி நடந்ததுன்னு உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும் விக்ரம்?" என்று அமைதியாகக் கேட்டாள்.
விக்ரம் தனது கை நகங்களை அலட்சியமாகச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டே தொடர்ந்தான். "பாழடைஞ்ச ரோடு... யாரோ தெரியாதவங்க மோதிட்டுப் போயிட்டாங்களாம். நல்லவேளை உயிர் தப்பிச்சான். ஆனா, அவர்கிட்ட நீ ஒரு விஷயம் சொல்லணும் நிலா. எல்லாரும் அவங்கவங்களுக்குத் தெரிஞ்ச வேலையைச் செஞ்சா தான் இந்த உலகம் டிசிப்ளினா (Discipline) இருக்கும். ஒரு கவிஞன் கவிதை மட்டும் எழுதணும். தேவையில்லாத விஷயங்கள்ல... குறிப்பா மத்தவங்களோட பிசினஸ்ல மூக்கை நுழைக்கக் கூடாது. அப்படித் தலையிட்டா, அடுத்த முறை ஆக்சிடென்ட் இன்னும் கொஞ்சம் பெருசா இருக்கும். அப்போ கவிதை எழுதக் கூட கை இருக்காது... யோசிச்சுப் பாரு, பேனா பிடிக்க முடியாத ஒரு பத்திரிகையாளனோட நிலைமை எவ்வளவு கேவலமா இருக்கும்?"
விக்ரமின் கண்கள் இப்போது நிலாவை நேரடியாக எச்சரிக்கும் விதமாக மின்னின. அந்த மோதிரம் ஒரு அன்புப் பரிசு அல்ல; அது ஒரு விலங்கு என்பதையும், தன்னை அடிபணிய வைக்க அவன் கையாளும் ஒரு தந்திரம் என்பதையும் நிலா புரிந்துகொண்டாள்.
விக்ரம் அந்த மோதிரப் பெட்டியை ஊஞ்சலுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய பளிங்கு மேசை மீது வைத்துவிட்டு எழ முயன்றான். ஆனால் நிலாவின் அடுத்த வார்த்தை அவனை அப்படியே ஒரு கணம் உறைய வைத்தது.
நிலா அந்த மோதிரத்தைப் பார்க்காமலேயே, விக்ரமின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்துச் சொன்னாள், "விக்ரம், நீ நினைக்கிற மாதிரி உண்மைகளை விபத்துகளாலோ அல்லது இரும்புத் தடிகளாலோ அழிச்சிட முடியாது. ஒரு விதையை மண்ணுக்குள்ள போட்டு மூடினா அது செத்துப்போகாது, இன்னும் வேகமா முளைக்கும். இளமாறனோட உடம்பை வேணா நீங்க காயப்படுத்தலாம், ஆனா அவரோட பேனாவை உங்களால உடைக்க முடியாது. ஏன்னா, அவர் எழுதறது மை இல்லை... அது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களோட வலி."
விக்ரம் கோபத்தை மறைத்து ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்பை உதிர்த்தான். "ரொம்ப எமோஷனலாப் பேசற நிலா. பேனா ஒரு காகிதத்தைக் தான் கிழிக்கும். ஆனா அதிகாரம் ஒரு மனுஷனோட வாழ்க்கையையே கிழிச்சு எறிஞ்சுடும். நான் நினைச்சா அந்த இளமாறனோட எதிர்காலத்தையே சுடுகாடா மாத்த முடியும்."
“அதிகாரத்தோட அகங்காரத்துக்கு எப்பவும் ஒரு முடிவு உண்டு விக்ரம்,” நிலா இப்போது ஊஞ்சலில் இருந்து எழுந்து அவன் முன் கம்பீரமாக நின்றாள். “உண்மைக்கு விபத்து நடக்காது, அதுக்கு உயிர்த்தெழுதல் மட்டும்தான் உண்டு. நீங்க எத்தனை முறை அதை மிதிக்கணும்னு நினைச்சாலும், அது இன்னும் வீரியமா வெளிய வரும். அந்த மோதிரத்தை எடுத்துட்டுப் போயிடுங்க. எனக்குப் பிடிச்சது காகித வாசமே தவிர, ரத்தம் படிந்த வைர வாசனை கிடையாது. நீங்க கொண்டு வந்த இந்தப் பரிசுல அந்த மருதூர் மண்ணோட சாபம் இருக்கு.”
விக்ரம் ஒரு நிமிடம் நிலாவின் அசாத்தியமான உறுதியைக் கண்டு திகைத்தான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்தப் போலிச் சிரிப்பு மறைந்து, ஒருவிதமான வன்மமும் பயமும் கலந்த உணர்வு குடியேறியது. நிலா தன்னை இவ்வளவு தைரியமாக எதிர்த்துப் பேசுவாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் அந்த மோதிரப் பெட்டியைத் ஆத்திரத்துடன் எடுத்துக்கொண்டு, அங்கிருந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் வேகமாகக் கிளம்பினான்.
அவன் சென்றதும் நிலா அப்படியே அந்த ஊஞ்சலில் சரிந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கின. இளமாறனுக்கு எவ்வளவு அடிபட்டிருக்கும்? அவன் இப்போது எங்கே இருப்பான்? என்ற கவலை அவளை அலைக்கழித்தது. அவளது கைகள் இன்னும் அந்த ஊஞ்சல் சங்கிலியைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தன. விக்ரமின் இந்த நுட்பமான மிரட்டல் அவளுக்கு ஒரு தெளிவைத் தந்தது. இனி மௌனமாக இருப்பதில் அர்த்தமில்லை; தன் தந்தையின் நிழலிலிருந்து உண்மையை மீட்டெடுக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது. விக்ரமின் அதிகாரக் கோட்டைக்கு முதல் விரிசல் நிலாவின் அறையிலிருந்தே தொடங்கப்போகிறது.
மங்கல மல்லிகை வாசம் வீசும் – அந்த
மஞ்சள் வெயில் வராண்டாவில்,
ஊஞ்சல் ஆடும் நிலாவின் நெஞ்சில்
உயிரைத் தின்னும் மௌனப் புயல்!
இத்தாலிய இயந்திரம் கர்ஜித்து வர – ஒரு
இராட்சதக் கர்வத்தின் வருகை இது!
இளமாறன் அலைபேசி அணைந்திருக்க – இங்கே
வஞ்சகச் சிரிப்புடன் விக்ரம் நின்றான்!
வெல்வெட் பெட்டியில் வைரத்தின் மின்னல் – அது
அன்பின் பரிசா? அதிகாரத்தின் விலங்கா?
“மென்மையான விரல்களுக்குக் கௌரவம்” என்றான் – அந்த
மேலாதிக்கக் கோமாளி விக்ரன்!
வைரம் கடினமானது – என
நிலா எறிந்தாள் ஒரு குளிர்ந்த பதில்!
பாரிஸ் வடிவமைப்பை விட – அவளுக்கு
பாசத்தின் எளிமையே சொர்க்கமானது!
ஊஞ்சலின் வேகத்தை அதிகாரத்தால் நிறுத்தி
உண்மையை விஷமாய் உமிழ்ந்தான் விக்ரம்!
“விபத்துக்கள் நேரும்... விரல்கள் உடையும்...
வார்த்தைகள் கவனமாய் இருக்கட்டும்” என்றான்!
பேனா பிடிக்க முடியாமல் போகுமென – அவன்
பேய்த்தனமான ஒரு மிரட்டல் விடுத்தான்!
இளமாறனின் காயத்தில் இன்பம் கண்ட – அந்த
ஈவுஇரக்கமற்ற கார்ப்பரேட் நரி!
எழுந்து நின்றாள் நிலா – இன்று
எரிமலையாய் ஒரு பிரகடனம் செய்ய!
“விதையை மூடினால் முளைத்து வரும் – உங்கள்
விபத்துக்கள் உண்மையை அழிப்பதில்லை!”
மை அல்ல இளமாறன் எழுதுவது – அது
மண்ணின் மக்களின் மகா வலி!
ரத்தம் படிந்த வைரத்தை விட – அவளுக்கு
சத்தியம் சுமந்த காகிதமே உயர்வு!
அதிகாரத்தின் அகங்காரம் கிழிக்கும் – என்ற
அசுரனின் மிரட்டல் தோற்றுப் போனது!
தந்தையின் நிழலில் இருந்து நிலா – இன்று
தர்மத்தின் பக்கம் தடம் பதித்தாள்!
கோட்டைக்கு விழுந்தது முதல் விரிசல் – அது
பெண்ணின் துணிச்சலால் விளைந்த ஆணிவேர்!
