சென்னையின் அந்தப் பழமையான சந்தின் இறுதியில், ஒரு சிறிய இரண்டு மாடி கட்டிடத்தில் ‘சமூக நீதி’ வார இதழின் அலுவலகம் இயங்கி வந்தது. கட்டிடத்தின் சுவர்கள் காரை பெயர்ந்து, காலத்தின் கோலத்தை பறைசாற்றினாலும், அதன் உள்ளே இருக்கும் அச்சு இயந்திரங்கள் எப்போதும் உண்மையை உரக்கச் சொல்லும் துணிச்சல் கொண்டவை. அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தாலே காகிதக் கட்டுகளின் மணமும், உலராத அச்சு மையின் வாசனையும் நாசியைத் துளைக்கும். வழக்கமாகப் பரபரப்பாக இயங்கும் அந்த அலுவலகம், அன்று ஒருவிதமான மயான அமைதியிலும், சொல்லொணா அச்சத்திலும் உறைந்திருந்தது.
இளமாறன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கிருந்த கணினி இயக்குபவர்களும், உதவி ஆசிரியர்களும் தங்களின் வேலையை அப்படியே நிறுத்திவிட்டு அவனைத் திகைப்போடு பார்த்தனர். அவனது தோற்றம் கோரமாக இருந்தது. முகம் வீங்கி நீல நிறமாக மாறியிருந்தது, வலது கையில் ஒரு வெள்ளைக் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது, நெற்றியில் காய்ந்து போன ரத்தத் தழும்பு ஒரு போர் வீரனின் வடுவைப் போலக் காட்சியளித்தது. ஆனாலும், அவனது நடையில் சோர்வு இல்லை; மாறாக, ஒரு புதிய கம்பீரமும், எதற்கும் துணியாத வைராக்கியமும் தெரிந்தது.
இளமாறன் அலுவலகத்தின் பழைய மரப்படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போதே, மேலே ஆசிரியர் தியாகுவின் அறையில் இருந்து சதிஷின் விம்மல் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த இளமாறன் கண்ட காட்சி அவனது இதயத்தை ஒரு கணம் பிழிந்தது. சதிஷ் ஒரு மூலையில் நிலைகுலைந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது வலது கை தோள்பட்டையோடு சேர்த்து மாவுக்கட்டு போடப்பட்டு, ஒரு துணியால் கழுத்தில் தாங்கப்பட்டிருந்தது. அவனது மடியில், அவனது உயிரினும் மேலான ‘கேனான்’ கேமரா சிதைந்த நிலையில் கிடந்தது. அதன் லென்ஸ் சுக்குநூறாக உடைந்து, ஒரு குருட்டு விழியைப் போல அநாதையாகக் கிடந்தது.
ஆசிரியர் தியாகு, தனது மேஜையின் முன்னால் மிகுந்த பதற்றத்துடன் முன்னும் பின்னுமாக நடந்துகொண்டிருந்தார். இளமாறனைப் பார்த்ததும் அவர் அப்படியே அதிர்ந்து நின்றார். “மாறா! என்னடா இது கோலம்? உன் முகத்தை என்ன பண்ணி வச்சிருக்காங்க பாரு... அந்த விக்ரம் சொன்ன மாதிரியே ஆட்களை வச்சு செஞ்சுட்டானா? நீங்க ரெண்டு பேரும் உயிரோட வந்ததே பெரிய விஷயம்டா!”
சதிஷ் தழுதழுத்த குரலில் பேசினான், “மாறா... சார் கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன். அந்தத் தடியனுங்க கேமராவை மட்டும் அடிச்சு உடைக்கலடா, நம்ம ஒரு மாச உழைப்பைத் தூக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. மருதூர்ல நாம எடுத்த அந்த ரகசியப் புகைப்படங்கள், அந்தப் போலிப் பத்திரங்கள்... எல்லா ஆதாரமும் அந்த மெமரி கார்டுல தான் இருந்தது. நான் கேமராவைக் கொடுக்க மாட்டேன்னு பிடிவாதம் பிடிச்சப்போ, அவங்க என் கையில இரும்புத் தடியால அடிச்ச அந்தச் சத்தம் இப்போவும் என் காதுல கேட்டுட்டே இருக்குடா. நாம தோத்துட்டோம் மாறா... அந்த ஏழை மக்களுக்கு நாம கொடுத்த வாக்குறுதி பொய்யாகிடுச்சு.”
தியாகுவின் கைகள் நடுக்கத்துடன் மேஜையில் இருந்த ஒரு காகிதத்தை இளமாறனிடம் நீட்டின. “இங்க பாரு மாறா, நீ நேத்து நைட்டு அடிபட்டு வீட்டுக்குப் போன கொஞ்ச நேரத்துலயே அமைச்சரோட பி.ஏ போன் பண்றார். அது போன் கால் இல்லை, ஒரு எச்சரிக்கை. ‘உன் ஆபீஸ்ல இருக்குற காகிதப் புலிகளுக்குப் பற்கள் ரொம்ப வளருது போல... அதை எப்படி உடைக்கணும்னு எங்களுக்குத் தெரியும்’னு மிரட்டுறார். நாம ஒரு சின்னப் பத்திரிகை மாறா... ஒரு அமைச்சரையும், விக்ரம் மாதிரி ஒரு பெரும் தொழிலதிபையும் எதிர்த்து நம்மால ஒன்னும் பண்ண முடியாது. இந்த மருதூர் கட்டுரையை இப்போதைக்கு நிறுத்துவோமே? உயிருக்கு மேல இந்த உலகத்துல ஒன்னும் இல்லைடா,” என்றார் தியாகு கெஞ்சும் குரலில்.
அறையில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. இளமாறன் மெல்ல நடந்து சென்று சதிஷின் தோளைத் தொட்டான். அவனது கண்கள் சிதைந்த கேமராவைப் பார்த்தன. பின்னர் அவன் நிமிர்ந்து தியாகுவைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினான். “சார், சதிஷ் இழந்தது அவனோட கேமராவை மட்டும்தான். ஆனா, அந்த விக்ரம் எதைத் தேடி நம்மள அடிச்சானோ, அந்த ஆதாரத்தை அவனால தொடக்கூட முடியல.”
தியாகுவும் சதிஷும் புரியாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இளமாறன் தனது ரத்தம் படிந்த சட்டையின் உள் பக்கத்தில், தோள்பட்டைக்குக் கீழே ரகசியமாகத் தைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் துணி மடிப்பைத் தனது பற்களால் கடித்துப் பிரித்தான். அங்கிருந்து நான்கு மடிப்புகளாக மடிக்கப்பட்ட, கசங்கிய ஒரு காகிதத்தையும், ஒரு சிறிய மெமரி கார்டையும் எடுத்து மேஜை மீது வைத்தான்.
“இது... இது என்ன மாறா?” தியாகு ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்.
சதிஷ் ஆச்சரியத்தில் வலியையும் மறந்து இருக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தான். “மாறா! இது அந்த வி.ஏ.ஓ கொடுத்த லிஸ்ட் இல்லையா? அப்புறம் அந்த கார்டு எப்படி உன் கிட்ட வந்தது?”
“ஆமா சதிஷ். வளைவுல கார் நம்மள முந்துன அந்த ஒரு விநாடியில, எனக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணுச்சு. சட்டென்று கேமரால இருந்த கார்டை எடுத்துட்டு, என் பாக்கெட்ல இருந்த வெத்து கார்டை உள்ள போட்டேன். அவங்க அடிச்ச அடியில நான் மயக்கமடையுறதுக்கு முன்னாடி, அந்த கார்டையும் இந்த லிஸ்ட்டையும் என் சட்டையில நான் தைச்சு வச்சிருந்த ரகசியப் பையில ஒளிச்சு வச்சேன். அவங்க நம்ம கேமராவை உடைச்சு, உள்ள இருந்த கார்டை எடுத்துட்டு ஜெயிச்சுட்டதா நினைச்சுட்டு இருக்காங்க. ஆனா, விக்ரமோட விநாச காலத்தை இதோ நான் என் கையில வச்சிருக்கேன்,” என்று இளமாறன் உறுதியுடன் சொன்னான்.
அந்தக் காகிதத்தை விரித்தபோது, அதில் இருந்த எண்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு மாபெரும் நில அபகரிப்பின் சாட்சிகளாக இருந்தன. “இவை வெறும் எண்கள் இல்லை சார்... மருதூர் கிராமத்தோட தலையெழுத்து. விக்ரம் எப்படியெல்லாம் அந்த ஊர் விவசாயிகளோட நிலங்களைப் போலி ஆவணங்கள் மூலம் தன் பெயருக்கு மாற்றினான் என்பதற்கான ‘சர்வே எண்கள்’ (Survey Numbers). அங்க இருக்குற நேர்மையான அதிகாரி ஒருத்தர் ரகசியமா எனக்குக் கொடுத்தது இது. நிலாவுக்கும், அவளது தந்தை சிவராமனுக்கும் தெரியாத பல இருண்ட உண்மைகள் இந்தக் காகிதத்தில் ஒளிந்திருக்கின்றன.”
தியாகு அந்தப் பட்டியலைப் பார்த்தபோது அவரது உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. “மாறா, இது வெளிய வந்தா விக்ரம் மட்டும் இல்லை, அவனுக்குத் துணையா இருக்குற அமைச்சரும் வீட்டுக்குப் போக வேண்டியதுதான்.”
இளமாறன் தனது உடைந்த பேனாவை எடுத்து கையில் பிடித்தான். “சார், அவங்க நம்மள காகிதப் புலிகள்னு சொன்னாங்க இல்லையா? உண்மைதான். ஆனா காகிதப் புலிக்கு இப்போ பற்கள் முளைச்சிருக்கு. ஒரு பத்திரிகையாளன் மௌனமாகிறது அந்த அநீதிக்குச் செய்ற உதவி. என் உடம்புல விழுந்த ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு சொல்லா மாறி இந்தச் சமுதாயத்தை எச்சரிக்கணும். இதோ பாருங்க சார், என் பேனா முனை இப்போ இன்னும் கூர்மையா இருக்கு. இது அநீதியைக் கடிக்கக் காத்திருக்கு.”
இளமாறனின் பேச்சில் இருந்த அந்தத் தார்மீக உறுதி, அந்தச் சிறிய அலுவலக அறையை ஒரு மாபெரும் போர்க்களத்தின் கட்டுப்பாட்டு அறையைப் போல மாற்றியது. சதிஷின் கண்களில் இருந்த ஏமாற்றம் மறைந்து, ஒரு புதிய வேகம் பிறந்தது. தியாகுவின் பயம் மறைந்து, உண்மையை உரக்கச் சொல்லும் ஒரு ஆசிரியருக்கான வீரம் அவரிடம் வெளிப்பட்டது.
“அச்சு இயந்திரங்களைத் தயார் செய்யச் சொல்லுங்கள். மாறா! இந்த வாரம் ‘சமூக நீதி’ வெறும் பத்திரிகையா வராது... அது விக்ரமோட அதிகாரக் கோட்டையைத் தகர்க்கும் அணுகுண்டா வரும்!” என்றார் தியாகு உரத்த குரலில்.
அன்று மாலை, அந்த அலுவலகத்தின் அச்சு இயந்திரங்கள் மீண்டும் சுழலத் தொடங்கின. அந்த ஓசை, பாதிக்கப்பட்ட மருதூர் மக்களின் நம்பிக்கைக் குரலாக அந்தச் சந்தெங்கும் எதிரொலித்தது.
காகிதப் புலியின் கர்ஜனை!
அலுவலகச் சந்தில் – அச்சு மையின்
அலைபாயும் மௌனம் கலைந்தது!
வீங்கிச் சிவந்த முகத்துடன் – ஒரு
புதிய போர்வீரன் வந்து நின்றான்!
உடைந்த கேமரா – சிதைந்த லென்ஸ்
உயிர் நண்பனின் கதறல் ஓசை!
அதிகாரத்தின் எச்சரிக்கை – தொலைபேசி
அமைதியை உலைக்க மிரட்டியது!
பயமெனும் கூண்டில் – பத்திரிகை
பதுங்க நினைத்த தருணத்தில்,
அறைந்த முகத்தின் வடுவோடு – இளமாறன்
அவிழ்த்தான் தனது ரகசியச் சாசனம்!
சட்டையின் மடிப்பில் – அவன்
ஒளித்து வைத்தது வெறும் காகிதம் அல்ல;
விக்ரமின் சாம்ராஜ்யம் சரிந்து விழும் – ஒரு
வரலாற்று உண்மைச் சாட்சியம்!
காகிதப் புலி என்றார்கள் – அன்று
களத்தில் முடங்கிய மந்தை என்று!
இன்று அதே புலி – தனது
எழுத்துக்களால் கோரைப்பற்களை வளர்த்தது!
உடைந்த பேனாவின் முனை – இன்று
உயிர்த்தெழுந்து கூர்மை கொண்டது!
அச்சு இயந்திரத்தின் சத்தம் – விக்ரமின்
அதிகாரக் கோட்டையில் விழுந்த அணுகுண்டு!
மௌனம் கலைந்தது – இனி
மக்களின் வலி சொல்லும் இதழாக!
அநீதியைக் கடிக்கக் காத்திருக்கிறது – இளமாறனின்
அக்கினிக் காகிதம்... சமூகத்தின் நீதி!
இளமாறன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கிருந்த கணினி இயக்குபவர்களும், உதவி ஆசிரியர்களும் தங்களின் வேலையை அப்படியே நிறுத்திவிட்டு அவனைத் திகைப்போடு பார்த்தனர். அவனது தோற்றம் கோரமாக இருந்தது. முகம் வீங்கி நீல நிறமாக மாறியிருந்தது, வலது கையில் ஒரு வெள்ளைக் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது, நெற்றியில் காய்ந்து போன ரத்தத் தழும்பு ஒரு போர் வீரனின் வடுவைப் போலக் காட்சியளித்தது. ஆனாலும், அவனது நடையில் சோர்வு இல்லை; மாறாக, ஒரு புதிய கம்பீரமும், எதற்கும் துணியாத வைராக்கியமும் தெரிந்தது.
இளமாறன் அலுவலகத்தின் பழைய மரப்படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போதே, மேலே ஆசிரியர் தியாகுவின் அறையில் இருந்து சதிஷின் விம்மல் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த இளமாறன் கண்ட காட்சி அவனது இதயத்தை ஒரு கணம் பிழிந்தது. சதிஷ் ஒரு மூலையில் நிலைகுலைந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது வலது கை தோள்பட்டையோடு சேர்த்து மாவுக்கட்டு போடப்பட்டு, ஒரு துணியால் கழுத்தில் தாங்கப்பட்டிருந்தது. அவனது மடியில், அவனது உயிரினும் மேலான ‘கேனான்’ கேமரா சிதைந்த நிலையில் கிடந்தது. அதன் லென்ஸ் சுக்குநூறாக உடைந்து, ஒரு குருட்டு விழியைப் போல அநாதையாகக் கிடந்தது.
ஆசிரியர் தியாகு, தனது மேஜையின் முன்னால் மிகுந்த பதற்றத்துடன் முன்னும் பின்னுமாக நடந்துகொண்டிருந்தார். இளமாறனைப் பார்த்ததும் அவர் அப்படியே அதிர்ந்து நின்றார். “மாறா! என்னடா இது கோலம்? உன் முகத்தை என்ன பண்ணி வச்சிருக்காங்க பாரு... அந்த விக்ரம் சொன்ன மாதிரியே ஆட்களை வச்சு செஞ்சுட்டானா? நீங்க ரெண்டு பேரும் உயிரோட வந்ததே பெரிய விஷயம்டா!”
சதிஷ் தழுதழுத்த குரலில் பேசினான், “மாறா... சார் கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன். அந்தத் தடியனுங்க கேமராவை மட்டும் அடிச்சு உடைக்கலடா, நம்ம ஒரு மாச உழைப்பைத் தூக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. மருதூர்ல நாம எடுத்த அந்த ரகசியப் புகைப்படங்கள், அந்தப் போலிப் பத்திரங்கள்... எல்லா ஆதாரமும் அந்த மெமரி கார்டுல தான் இருந்தது. நான் கேமராவைக் கொடுக்க மாட்டேன்னு பிடிவாதம் பிடிச்சப்போ, அவங்க என் கையில இரும்புத் தடியால அடிச்ச அந்தச் சத்தம் இப்போவும் என் காதுல கேட்டுட்டே இருக்குடா. நாம தோத்துட்டோம் மாறா... அந்த ஏழை மக்களுக்கு நாம கொடுத்த வாக்குறுதி பொய்யாகிடுச்சு.”
தியாகுவின் கைகள் நடுக்கத்துடன் மேஜையில் இருந்த ஒரு காகிதத்தை இளமாறனிடம் நீட்டின. “இங்க பாரு மாறா, நீ நேத்து நைட்டு அடிபட்டு வீட்டுக்குப் போன கொஞ்ச நேரத்துலயே அமைச்சரோட பி.ஏ போன் பண்றார். அது போன் கால் இல்லை, ஒரு எச்சரிக்கை. ‘உன் ஆபீஸ்ல இருக்குற காகிதப் புலிகளுக்குப் பற்கள் ரொம்ப வளருது போல... அதை எப்படி உடைக்கணும்னு எங்களுக்குத் தெரியும்’னு மிரட்டுறார். நாம ஒரு சின்னப் பத்திரிகை மாறா... ஒரு அமைச்சரையும், விக்ரம் மாதிரி ஒரு பெரும் தொழிலதிபையும் எதிர்த்து நம்மால ஒன்னும் பண்ண முடியாது. இந்த மருதூர் கட்டுரையை இப்போதைக்கு நிறுத்துவோமே? உயிருக்கு மேல இந்த உலகத்துல ஒன்னும் இல்லைடா,” என்றார் தியாகு கெஞ்சும் குரலில்.
அறையில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. இளமாறன் மெல்ல நடந்து சென்று சதிஷின் தோளைத் தொட்டான். அவனது கண்கள் சிதைந்த கேமராவைப் பார்த்தன. பின்னர் அவன் நிமிர்ந்து தியாகுவைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினான். “சார், சதிஷ் இழந்தது அவனோட கேமராவை மட்டும்தான். ஆனா, அந்த விக்ரம் எதைத் தேடி நம்மள அடிச்சானோ, அந்த ஆதாரத்தை அவனால தொடக்கூட முடியல.”
தியாகுவும் சதிஷும் புரியாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இளமாறன் தனது ரத்தம் படிந்த சட்டையின் உள் பக்கத்தில், தோள்பட்டைக்குக் கீழே ரகசியமாகத் தைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் துணி மடிப்பைத் தனது பற்களால் கடித்துப் பிரித்தான். அங்கிருந்து நான்கு மடிப்புகளாக மடிக்கப்பட்ட, கசங்கிய ஒரு காகிதத்தையும், ஒரு சிறிய மெமரி கார்டையும் எடுத்து மேஜை மீது வைத்தான்.
“இது... இது என்ன மாறா?” தியாகு ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்.
சதிஷ் ஆச்சரியத்தில் வலியையும் மறந்து இருக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தான். “மாறா! இது அந்த வி.ஏ.ஓ கொடுத்த லிஸ்ட் இல்லையா? அப்புறம் அந்த கார்டு எப்படி உன் கிட்ட வந்தது?”
“ஆமா சதிஷ். வளைவுல கார் நம்மள முந்துன அந்த ஒரு விநாடியில, எனக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணுச்சு. சட்டென்று கேமரால இருந்த கார்டை எடுத்துட்டு, என் பாக்கெட்ல இருந்த வெத்து கார்டை உள்ள போட்டேன். அவங்க அடிச்ச அடியில நான் மயக்கமடையுறதுக்கு முன்னாடி, அந்த கார்டையும் இந்த லிஸ்ட்டையும் என் சட்டையில நான் தைச்சு வச்சிருந்த ரகசியப் பையில ஒளிச்சு வச்சேன். அவங்க நம்ம கேமராவை உடைச்சு, உள்ள இருந்த கார்டை எடுத்துட்டு ஜெயிச்சுட்டதா நினைச்சுட்டு இருக்காங்க. ஆனா, விக்ரமோட விநாச காலத்தை இதோ நான் என் கையில வச்சிருக்கேன்,” என்று இளமாறன் உறுதியுடன் சொன்னான்.
அந்தக் காகிதத்தை விரித்தபோது, அதில் இருந்த எண்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு மாபெரும் நில அபகரிப்பின் சாட்சிகளாக இருந்தன. “இவை வெறும் எண்கள் இல்லை சார்... மருதூர் கிராமத்தோட தலையெழுத்து. விக்ரம் எப்படியெல்லாம் அந்த ஊர் விவசாயிகளோட நிலங்களைப் போலி ஆவணங்கள் மூலம் தன் பெயருக்கு மாற்றினான் என்பதற்கான ‘சர்வே எண்கள்’ (Survey Numbers). அங்க இருக்குற நேர்மையான அதிகாரி ஒருத்தர் ரகசியமா எனக்குக் கொடுத்தது இது. நிலாவுக்கும், அவளது தந்தை சிவராமனுக்கும் தெரியாத பல இருண்ட உண்மைகள் இந்தக் காகிதத்தில் ஒளிந்திருக்கின்றன.”
தியாகு அந்தப் பட்டியலைப் பார்த்தபோது அவரது உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. “மாறா, இது வெளிய வந்தா விக்ரம் மட்டும் இல்லை, அவனுக்குத் துணையா இருக்குற அமைச்சரும் வீட்டுக்குப் போக வேண்டியதுதான்.”
இளமாறன் தனது உடைந்த பேனாவை எடுத்து கையில் பிடித்தான். “சார், அவங்க நம்மள காகிதப் புலிகள்னு சொன்னாங்க இல்லையா? உண்மைதான். ஆனா காகிதப் புலிக்கு இப்போ பற்கள் முளைச்சிருக்கு. ஒரு பத்திரிகையாளன் மௌனமாகிறது அந்த அநீதிக்குச் செய்ற உதவி. என் உடம்புல விழுந்த ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு சொல்லா மாறி இந்தச் சமுதாயத்தை எச்சரிக்கணும். இதோ பாருங்க சார், என் பேனா முனை இப்போ இன்னும் கூர்மையா இருக்கு. இது அநீதியைக் கடிக்கக் காத்திருக்கு.”
இளமாறனின் பேச்சில் இருந்த அந்தத் தார்மீக உறுதி, அந்தச் சிறிய அலுவலக அறையை ஒரு மாபெரும் போர்க்களத்தின் கட்டுப்பாட்டு அறையைப் போல மாற்றியது. சதிஷின் கண்களில் இருந்த ஏமாற்றம் மறைந்து, ஒரு புதிய வேகம் பிறந்தது. தியாகுவின் பயம் மறைந்து, உண்மையை உரக்கச் சொல்லும் ஒரு ஆசிரியருக்கான வீரம் அவரிடம் வெளிப்பட்டது.
“அச்சு இயந்திரங்களைத் தயார் செய்யச் சொல்லுங்கள். மாறா! இந்த வாரம் ‘சமூக நீதி’ வெறும் பத்திரிகையா வராது... அது விக்ரமோட அதிகாரக் கோட்டையைத் தகர்க்கும் அணுகுண்டா வரும்!” என்றார் தியாகு உரத்த குரலில்.
அன்று மாலை, அந்த அலுவலகத்தின் அச்சு இயந்திரங்கள் மீண்டும் சுழலத் தொடங்கின. அந்த ஓசை, பாதிக்கப்பட்ட மருதூர் மக்களின் நம்பிக்கைக் குரலாக அந்தச் சந்தெங்கும் எதிரொலித்தது.
காகிதப் புலியின் கர்ஜனை!
அலுவலகச் சந்தில் – அச்சு மையின்
அலைபாயும் மௌனம் கலைந்தது!
வீங்கிச் சிவந்த முகத்துடன் – ஒரு
புதிய போர்வீரன் வந்து நின்றான்!
உடைந்த கேமரா – சிதைந்த லென்ஸ்
உயிர் நண்பனின் கதறல் ஓசை!
அதிகாரத்தின் எச்சரிக்கை – தொலைபேசி
அமைதியை உலைக்க மிரட்டியது!
பயமெனும் கூண்டில் – பத்திரிகை
பதுங்க நினைத்த தருணத்தில்,
அறைந்த முகத்தின் வடுவோடு – இளமாறன்
அவிழ்த்தான் தனது ரகசியச் சாசனம்!
சட்டையின் மடிப்பில் – அவன்
ஒளித்து வைத்தது வெறும் காகிதம் அல்ல;
விக்ரமின் சாம்ராஜ்யம் சரிந்து விழும் – ஒரு
வரலாற்று உண்மைச் சாட்சியம்!
காகிதப் புலி என்றார்கள் – அன்று
களத்தில் முடங்கிய மந்தை என்று!
இன்று அதே புலி – தனது
எழுத்துக்களால் கோரைப்பற்களை வளர்த்தது!
உடைந்த பேனாவின் முனை – இன்று
உயிர்த்தெழுந்து கூர்மை கொண்டது!
அச்சு இயந்திரத்தின் சத்தம் – விக்ரமின்
அதிகாரக் கோட்டையில் விழுந்த அணுகுண்டு!
மௌனம் கலைந்தது – இனி
மக்களின் வலி சொல்லும் இதழாக!
அநீதியைக் கடிக்கக் காத்திருக்கிறது – இளமாறனின்
அக்கினிக் காகிதம்... சமூகத்தின் நீதி!
