சிவராமனின் அந்த மாளிகை இன்று மின்னொளியில் நனைந்து கொண்டிருந்தது. வாசலில் வரிசையாக வந்து நின்ற சொகுசு கார்கள், அதிகாரத்தின் வாசனையைச் சுமந்து வந்தன. தோட்டத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பந்தலில், விலை உயர்ந்த மதுவகைகளும், நாவூறும் உணவுகளும் பரிமாறப்பட்டன. ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தின் வெற்றியை முன்கூட்டியே கொண்டாடும் விதமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த அந்த விருந்தில், தர்மலிங்கம் முதல் நகரின் முன்னணி தொழிலதிபர்கள் வரை அனைவரும் குழுமியிருந்தனர்.
சிவராமன் இன்று மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருந்தார். வெள்ளை நிறப் பட்டுச் சட்டையும், முகத்தில் ஒரு வெற்றியாளனின் மந்தகாசமும் அவரிடம் குடி கொண்டிருந்தன. அவருக்குத் தெரியும், இந்தத் திட்டம் நிறைவேறினால் அவரது செல்வாக்கு மாநில எல்லைகளைத் தாண்டிப் பாயும் என்று.
மாளிகையின் மேல் தளத்தில், நிலா தனது அறையின் கண்ணாடி முன்னால் நின்றிருந்தாள். அவள் உடுத்தியிருந்த அடர் ஊதா நிறப் பட்டுப் புடவையும், வைர அணிகலன்களும் அவளை ஒரு தேவதையாகக் காட்டின. ஆனால், அந்தக் கண்ணாடியில் தெரிந்த அவளது முகம் வாடியிருந்தது. கண்களில் ஒருவிதமான அச்சமும், போராட்டமும் கலந்திருந்தது. அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. விக்ரம் கொடுத்த அந்த வைர மோதிரம் மேஜை மீது அநாதையாகக் கிடந்தது.
“நிலா... எல்லாரும் வந்துட்டாங்க. சீக்கிரம் கீழே வா,” என்று சிவராமன் வெளியே இருந்து அழைத்த சத்தம் கேட்டதும், அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுவிட்டுத் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கீழே இறங்கினாள்.
அவள் படிகளில் இறங்கி வரும்போது, கீழே இருந்த கூட்டத்தின் பார்வை அவள் மீது விழுந்தது. விக்ரம் ஒரு கையில் மதுக் கோப்பையுடன் கூட்டத்தின் நடுவே நின்று கொண்டிருந்தான். நிலாவைக் கண்டதும் அவனது கண்கள் விரிந்தன. அவன் அவளை நோக்கி முன்னேறி வந்தான்.
“வாவ் நிலா! நீ இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்க. ஆனா இந்த முகம் மட்டும் ஏன் வாடிப் போயிருக்கு?” என்று கேட்டுக்கொண்டே அவளது அருகில் நெருங்கி வந்தான் விக்ரம்.
நிலா அவனைத் தவிர்த்துவிட்டு ஓரமாய் நகர முயன்றாள். ஆனால் விக்ரம் விடவில்லை. “நிலா, இன்னைக்கு உன் அப்பா ஒரு பெரிய அறிவிப்பு வெளியிடப் போறார். ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தோட இயக்குநரா என்னோட சேர்த்து உன் பெயரையும் அறிவிக்கப் போறார். நாம ரெண்டு பேரும் இந்த பிசினஸ்ஸை ஒண்ணா சேர்ந்து நடத்தப் போறோம். இது வெறும் பிசினஸ் பார்ட்னர்ஷிப் மட்டும் இல்ல... உனக்கே புரியும்னு நினைக்கிறேன்,” என்று விக்ரம் அவளது காதருகே குனிந்து ரகசியமாகச் சொன்னான். அவனது குரலில் அதிகாரத்தின் திமிரும், வஞ்சகமும் கலந்திருந்தது.
நிலா பதில் சொல்லவில்லை. அவளது பார்வை அந்தக் கூட்டத்தின் ஒவ்வொரு முகத்தையும் தேடிக்கொண்டிருந்தது. அவளது தந்தையின் சிரிப்பு, தர்மலிங்கத்தின் கரகரப்பான குரல், விக்ரமின் போலிப் பாசம் – இவை அனைத்தும் அவளுக்கு ஒருவிதமான ஒவ்வாமையைத் தந்தன. ‘இவர்கள் கொண்டாடுவது அப்பாவி மக்களின் கண்ணீரைத் தான்’ என்ற எண்ணம் அவளைத் துளைத்தது.
விருந்தின் வேகம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. நிலா கூட்டத்திலிருந்து மெல்ல விலகி, தோட்டத்தின் இருட்டான ஒரு பகுதியை நோக்கி நடந்தாள். அங்கே மரங்களின் நிழலில் சில பத்திரிகையாளர்களும், புகைப்படக் கலைஞர்களும் நின்றுகொண்டு அந்த விருந்தை ஆவணப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.
திடீரென்று, நிலாவின் இதயம் ஒரு நொடி துடிப்பை நிறுத்தியது.
அங்கே, ஒரு தூணின் நிழலில், தோளில் ஒரு பழைய கேமரா பையுடன், முகத்தில் லேசான தழும்புகளுடன் ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் அணிந்திருந்த அந்த சாதாரண சட்டை, அங்கிருந்த பட்டுச் சட்டைகளுக்கு நடுவே அந்நியமாகத் தெரிந்தது.
அது இளமாறன்!
அவனது முகத்தில் விக்ரமின் ஆட்கள் ஏற்படுத்திய காயங்கள் இன்னும் முழுமையாக ஆறவில்லை. ஆனால், அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தீவிரம், எரியும் ஒரு ஜோதியைப் போல இருந்தது. அவன் ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளனாக அந்தக் கூட்டத்திற்குள் ஊடுருவியிருந்தான்.
நிலாவால் நம்ப முடியவில்லை. “மாறா... இங்க எதுக்கு வந்த? இது சிங்கம் இருக்குற குகை ஆச்சே!” என்று அவளது இதயம் கதறியது. இளமாறன் அவளைப் பார்த்தான். அவர்களது பார்வைகள் அந்த நள்ளிரவு விருந்தின் இரைச்சலுக்கு நடுவே ஒரு மெல்லிய மௌனப் பாலத்தை உருவாக்கின. அவன் அவளைப் பார்த்து மெல்லத் தலையசைத்தான். அந்த அசைவில், ‘நான் இருக்கிறேன், பயப்படாதே’ என்ற உறுதி இருந்தது.
இளமாறன் தனது கேமராவைத் தயார் செய்து, மேடையில் பேசத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த சிவராமன் மற்றும் தர்மலிங்கத்தை நோக்கித் திருப்பினான். அவன் வெறும் புகைப்படங்களை எடுக்க வரவில்லை; அந்த அதிகாரக் கோட்டையின் ரகசியங்களை வேட்டையாட வந்திருக்கிறான் என்பது நிலாவிற்குப் புரிந்தது.
மாளிகையின் வரவேற்பு அறை வண்ண விளக்குகளாலும், அதிகார வர்க்கத்தின் சிரிப்பொலிகளாலும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால், நிலாவின் அறைக்கு வெளியே இருந்த அந்த இருண்ட தாழ்வாரத்தில் மரண அமைதி நிலவியது. இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு நிலா நின்றிருந்த அந்தத் தருணம், காலமே உறைந்து போனது போலிருந்தது.
"நிலா... நிலா எங்கே?"
விக்ரமின் குரல் மைக் வழியாக மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இடிபோல எதிரொலித்தது. அவனது குரலில் இருந்த அந்த ஆதிக்கம் நிலாவின் இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தது. இளமாறன் பிடிபட்டால், விக்ரமின் ஆட்கள் அவனை இந்த இடத்திலேயே சிதைத்துவிடுவார்கள் என்பதை நிலா அறிவாள்.
நிலா பதற்றமடைந்தாள். விக்ரம் இந்தத் திசையை நோக்கி வந்தால் இளமாறன் பிடிபட்டுவிடுவான், விளைவுகள் பயங்கரமாக இருக்கும். அவள் மின்னல் வேகத்தில் யோசித்தாள். இளமாறனை மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்க்க ஆசை இருந்தாலும், அவனது உயிரைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவனது கையை மெல்ல விடுவித்தாள்.
"மாறா... தயவுசெஞ்சு இப்போவே கிளம்பு. இதுக்கு மேல இங்க இருக்கிறது ஆபத்து," என்று ரகசியக் குரலில் எச்சரித்தாள்.
அதே சமயம், மேடையிலிருந்து சிவராமனின் குரல் ஒலித்தது. விக்ரமின் பிடிவாதமான கேள்விக்கு பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர் மைக்கைப் பிடித்து, "நிலா... அம்மா நிலா, எங்க இருக்க? எல்லாரும் உனக்காகக் காத்துட்டு இருக்காங்க. சீக்கிரம் வாம்மா," என்று அழைத்தார். அந்த அழைப்பில் ஒரு தந்தையின் பாசத்தை விட, விக்ரமின் கோபத்திற்குப் பயந்த ஒரு தொழிலதிபரின் நடுக்கமே அதிகம் தெரிந்தது. நிலா தனது ஆடைகளைச் சரிசெய்து கொண்டு, கண்களில் இருந்த கண்ணீரைத் துடைத்தாள். அவளது கால்கள் நடுங்கினாலும், முகம் ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக மாறியது.
"இதோ வந்துட்டேன் அப்பா!" என்று உரத்த குரலில் பதில் சொல்லிக்கொண்டே, அவள் அந்த இருண்ட தாழ்வாரத்திலிருந்து வெளிச்சம் நிறைந்த வரவேற்பு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
விக்ரம் அவளைக் கண்டதும் ஒரு வஞ்சகமான புன்னகையுடன் மேடையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தான். நூற்றுக்கணக்கான கண்கள் தங்களைப் பார்ப்பதை உணர்ந்த நிலா, ஒரு பொம்மையைப் போல நின்றாள். விக்ரம் அவளது மென்மையான கையைத் தனது அதிகாரக் கரங்களால் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். அந்தப் பிடியில் ஒரு காதலனின் அன்பு இல்லை, மாறாக ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைக் கைப்பற்றிய கர்வமே இருந்தது.
அவளை மேடைக்கு இழுத்துச் சென்ற விக்ரம், மைக்கைச் சரிசெய்து கொண்டு, "லேடிஸ் அண்ட் ஜென்டில்மேன்... இதோ என் நிலா வந்துட்டா!" என்று அறிவித்தான். மேடையில் நின்றிருந்த சிவராமன் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார். ஆனால், நிலாவின் கண்கள் மட்டும் கூட்டத்தின் பின்வரிசையில் இளமாறன் பாதுகாப்பாக வெளியேறிவிட்டானா என்று ரகசியமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தன.
அஞ்சாத பேனா முனை
குருதி காய்ந்த வடுவோடு
குலைநடுங்கும் வேட்டைக்காரர்கள் மத்தியில்
கூரிய பார்வையுடன் நுழைகிறான்—
பயத்தை அறியாத அந்த ஒற்றைச் சிங்கம்!
பதறுகிறாள் நிலா,
பகைவர்களின் அரண் கண்டு!
சிதறுகிறது நிசப்தம்,
இளமாறனின் கம்பீர நடை கண்டு!
ஆயிரம் கரங்கள் அவனைத் தாக்கினாலும்
அடங்க மறுக்கிறது அவன் அறத்தின் குரல்! மிருகங்கள் சூழும் சபையிலும்
தர்மத்தின் பக்கம் சாய்ந்த
தனித்த மரமாக அவன்!
துப்பாக்கித் தோட்டாக்களும்
துணிந்தவனுக்குத் தூசுதான்...
அவன் கையில் இருப்பது பேனா அல்ல,
அக்கிரமத்தின் வேர் அறுக்கும்
அதிசய வாள்!
சிவராமன் இன்று மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருந்தார். வெள்ளை நிறப் பட்டுச் சட்டையும், முகத்தில் ஒரு வெற்றியாளனின் மந்தகாசமும் அவரிடம் குடி கொண்டிருந்தன. அவருக்குத் தெரியும், இந்தத் திட்டம் நிறைவேறினால் அவரது செல்வாக்கு மாநில எல்லைகளைத் தாண்டிப் பாயும் என்று.
மாளிகையின் மேல் தளத்தில், நிலா தனது அறையின் கண்ணாடி முன்னால் நின்றிருந்தாள். அவள் உடுத்தியிருந்த அடர் ஊதா நிறப் பட்டுப் புடவையும், வைர அணிகலன்களும் அவளை ஒரு தேவதையாகக் காட்டின. ஆனால், அந்தக் கண்ணாடியில் தெரிந்த அவளது முகம் வாடியிருந்தது. கண்களில் ஒருவிதமான அச்சமும், போராட்டமும் கலந்திருந்தது. அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. விக்ரம் கொடுத்த அந்த வைர மோதிரம் மேஜை மீது அநாதையாகக் கிடந்தது.
“நிலா... எல்லாரும் வந்துட்டாங்க. சீக்கிரம் கீழே வா,” என்று சிவராமன் வெளியே இருந்து அழைத்த சத்தம் கேட்டதும், அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுவிட்டுத் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கீழே இறங்கினாள்.
அவள் படிகளில் இறங்கி வரும்போது, கீழே இருந்த கூட்டத்தின் பார்வை அவள் மீது விழுந்தது. விக்ரம் ஒரு கையில் மதுக் கோப்பையுடன் கூட்டத்தின் நடுவே நின்று கொண்டிருந்தான். நிலாவைக் கண்டதும் அவனது கண்கள் விரிந்தன. அவன் அவளை நோக்கி முன்னேறி வந்தான்.
“வாவ் நிலா! நீ இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்க. ஆனா இந்த முகம் மட்டும் ஏன் வாடிப் போயிருக்கு?” என்று கேட்டுக்கொண்டே அவளது அருகில் நெருங்கி வந்தான் விக்ரம்.
நிலா அவனைத் தவிர்த்துவிட்டு ஓரமாய் நகர முயன்றாள். ஆனால் விக்ரம் விடவில்லை. “நிலா, இன்னைக்கு உன் அப்பா ஒரு பெரிய அறிவிப்பு வெளியிடப் போறார். ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தோட இயக்குநரா என்னோட சேர்த்து உன் பெயரையும் அறிவிக்கப் போறார். நாம ரெண்டு பேரும் இந்த பிசினஸ்ஸை ஒண்ணா சேர்ந்து நடத்தப் போறோம். இது வெறும் பிசினஸ் பார்ட்னர்ஷிப் மட்டும் இல்ல... உனக்கே புரியும்னு நினைக்கிறேன்,” என்று விக்ரம் அவளது காதருகே குனிந்து ரகசியமாகச் சொன்னான். அவனது குரலில் அதிகாரத்தின் திமிரும், வஞ்சகமும் கலந்திருந்தது.
நிலா பதில் சொல்லவில்லை. அவளது பார்வை அந்தக் கூட்டத்தின் ஒவ்வொரு முகத்தையும் தேடிக்கொண்டிருந்தது. அவளது தந்தையின் சிரிப்பு, தர்மலிங்கத்தின் கரகரப்பான குரல், விக்ரமின் போலிப் பாசம் – இவை அனைத்தும் அவளுக்கு ஒருவிதமான ஒவ்வாமையைத் தந்தன. ‘இவர்கள் கொண்டாடுவது அப்பாவி மக்களின் கண்ணீரைத் தான்’ என்ற எண்ணம் அவளைத் துளைத்தது.
விருந்தின் வேகம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. நிலா கூட்டத்திலிருந்து மெல்ல விலகி, தோட்டத்தின் இருட்டான ஒரு பகுதியை நோக்கி நடந்தாள். அங்கே மரங்களின் நிழலில் சில பத்திரிகையாளர்களும், புகைப்படக் கலைஞர்களும் நின்றுகொண்டு அந்த விருந்தை ஆவணப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.
திடீரென்று, நிலாவின் இதயம் ஒரு நொடி துடிப்பை நிறுத்தியது.
அங்கே, ஒரு தூணின் நிழலில், தோளில் ஒரு பழைய கேமரா பையுடன், முகத்தில் லேசான தழும்புகளுடன் ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் அணிந்திருந்த அந்த சாதாரண சட்டை, அங்கிருந்த பட்டுச் சட்டைகளுக்கு நடுவே அந்நியமாகத் தெரிந்தது.
அது இளமாறன்!
அவனது முகத்தில் விக்ரமின் ஆட்கள் ஏற்படுத்திய காயங்கள் இன்னும் முழுமையாக ஆறவில்லை. ஆனால், அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தீவிரம், எரியும் ஒரு ஜோதியைப் போல இருந்தது. அவன் ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளனாக அந்தக் கூட்டத்திற்குள் ஊடுருவியிருந்தான்.
நிலாவால் நம்ப முடியவில்லை. “மாறா... இங்க எதுக்கு வந்த? இது சிங்கம் இருக்குற குகை ஆச்சே!” என்று அவளது இதயம் கதறியது. இளமாறன் அவளைப் பார்த்தான். அவர்களது பார்வைகள் அந்த நள்ளிரவு விருந்தின் இரைச்சலுக்கு நடுவே ஒரு மெல்லிய மௌனப் பாலத்தை உருவாக்கின. அவன் அவளைப் பார்த்து மெல்லத் தலையசைத்தான். அந்த அசைவில், ‘நான் இருக்கிறேன், பயப்படாதே’ என்ற உறுதி இருந்தது.
இளமாறன் தனது கேமராவைத் தயார் செய்து, மேடையில் பேசத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த சிவராமன் மற்றும் தர்மலிங்கத்தை நோக்கித் திருப்பினான். அவன் வெறும் புகைப்படங்களை எடுக்க வரவில்லை; அந்த அதிகாரக் கோட்டையின் ரகசியங்களை வேட்டையாட வந்திருக்கிறான் என்பது நிலாவிற்குப் புரிந்தது.
மாளிகையின் வரவேற்பு அறை வண்ண விளக்குகளாலும், அதிகார வர்க்கத்தின் சிரிப்பொலிகளாலும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால், நிலாவின் அறைக்கு வெளியே இருந்த அந்த இருண்ட தாழ்வாரத்தில் மரண அமைதி நிலவியது. இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு நிலா நின்றிருந்த அந்தத் தருணம், காலமே உறைந்து போனது போலிருந்தது.
"நிலா... நிலா எங்கே?"
விக்ரமின் குரல் மைக் வழியாக மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இடிபோல எதிரொலித்தது. அவனது குரலில் இருந்த அந்த ஆதிக்கம் நிலாவின் இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தது. இளமாறன் பிடிபட்டால், விக்ரமின் ஆட்கள் அவனை இந்த இடத்திலேயே சிதைத்துவிடுவார்கள் என்பதை நிலா அறிவாள்.
நிலா பதற்றமடைந்தாள். விக்ரம் இந்தத் திசையை நோக்கி வந்தால் இளமாறன் பிடிபட்டுவிடுவான், விளைவுகள் பயங்கரமாக இருக்கும். அவள் மின்னல் வேகத்தில் யோசித்தாள். இளமாறனை மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்க்க ஆசை இருந்தாலும், அவனது உயிரைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவனது கையை மெல்ல விடுவித்தாள்.
"மாறா... தயவுசெஞ்சு இப்போவே கிளம்பு. இதுக்கு மேல இங்க இருக்கிறது ஆபத்து," என்று ரகசியக் குரலில் எச்சரித்தாள்.
அதே சமயம், மேடையிலிருந்து சிவராமனின் குரல் ஒலித்தது. விக்ரமின் பிடிவாதமான கேள்விக்கு பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர் மைக்கைப் பிடித்து, "நிலா... அம்மா நிலா, எங்க இருக்க? எல்லாரும் உனக்காகக் காத்துட்டு இருக்காங்க. சீக்கிரம் வாம்மா," என்று அழைத்தார். அந்த அழைப்பில் ஒரு தந்தையின் பாசத்தை விட, விக்ரமின் கோபத்திற்குப் பயந்த ஒரு தொழிலதிபரின் நடுக்கமே அதிகம் தெரிந்தது. நிலா தனது ஆடைகளைச் சரிசெய்து கொண்டு, கண்களில் இருந்த கண்ணீரைத் துடைத்தாள். அவளது கால்கள் நடுங்கினாலும், முகம் ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக மாறியது.
"இதோ வந்துட்டேன் அப்பா!" என்று உரத்த குரலில் பதில் சொல்லிக்கொண்டே, அவள் அந்த இருண்ட தாழ்வாரத்திலிருந்து வெளிச்சம் நிறைந்த வரவேற்பு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
விக்ரம் அவளைக் கண்டதும் ஒரு வஞ்சகமான புன்னகையுடன் மேடையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தான். நூற்றுக்கணக்கான கண்கள் தங்களைப் பார்ப்பதை உணர்ந்த நிலா, ஒரு பொம்மையைப் போல நின்றாள். விக்ரம் அவளது மென்மையான கையைத் தனது அதிகாரக் கரங்களால் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். அந்தப் பிடியில் ஒரு காதலனின் அன்பு இல்லை, மாறாக ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது இரையைக் கைப்பற்றிய கர்வமே இருந்தது.
அவளை மேடைக்கு இழுத்துச் சென்ற விக்ரம், மைக்கைச் சரிசெய்து கொண்டு, "லேடிஸ் அண்ட் ஜென்டில்மேன்... இதோ என் நிலா வந்துட்டா!" என்று அறிவித்தான். மேடையில் நின்றிருந்த சிவராமன் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார். ஆனால், நிலாவின் கண்கள் மட்டும் கூட்டத்தின் பின்வரிசையில் இளமாறன் பாதுகாப்பாக வெளியேறிவிட்டானா என்று ரகசியமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தன.
அஞ்சாத பேனா முனை
குருதி காய்ந்த வடுவோடு
குலைநடுங்கும் வேட்டைக்காரர்கள் மத்தியில்
கூரிய பார்வையுடன் நுழைகிறான்—
பயத்தை அறியாத அந்த ஒற்றைச் சிங்கம்!
பதறுகிறாள் நிலா,
பகைவர்களின் அரண் கண்டு!
சிதறுகிறது நிசப்தம்,
இளமாறனின் கம்பீர நடை கண்டு!
ஆயிரம் கரங்கள் அவனைத் தாக்கினாலும்
அடங்க மறுக்கிறது அவன் அறத்தின் குரல்! மிருகங்கள் சூழும் சபையிலும்
தர்மத்தின் பக்கம் சாய்ந்த
தனித்த மரமாக அவன்!
துப்பாக்கித் தோட்டாக்களும்
துணிந்தவனுக்குத் தூசுதான்...
அவன் கையில் இருப்பது பேனா அல்ல,
அக்கிரமத்தின் வேர் அறுக்கும்
அதிசய வாள்!
