சென்னையின் விடியல் அன்று வழக்கம்போலவே இருந்தது. பால் வண்டிகளின் சத்தம், பறவைகளின் கீதங்கள், மெல்ல விழித்தெழும் மாநகரம். ஆனால், செய்தித்தாள் விநியோகஸ்தர்களின் சைக்கிள் மணிச் சத்தங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு மாபெரும் புரட்சிக்கான குரல் ஒளிந்திருந்தது. ‘சமூக நீதி’ எனும் அந்தச் சிறிய வார இதழ், வழக்கமாகச் சில ஆயிரம் பிரதிகளே அச்சாகும். அதன் வாசகர்கள் பெரும்பாலும் இலக்கியவாதிகளும், ஓய்வுபெற்ற அதிகாரிகளுமே. ஆனால் இன்று, அதன் அட்டைப்படமே ஒட்டுமொத்தத் தமிழகத்தின் கவனத்தையும் தன் பக்கம் ஈர்த்தது.
அட்டைப்படத்தில் தர்மலிங்கம் மற்றும் விக்ரமின் நிழல் உருவங்கள் மிக ஆக்ரோஷமான கருப்பு நிறத்தில் அச்சிடப்பட்டிருந்தன. அவர்களின் காலடியில் மருதூர் கிராமத்தின் காய்ந்த மண் பிளந்து கிடப்பது போலவும், அந்தப் பிளவுகளிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து ஒரு நதியைப் போல ஓடுவது போலவும் ஒரு தத்ரூபமான ஓவியம் தீட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் மேலே ரத்தச் சிவப்பு நிறத்தில் பெரிய எழுத்துக்களில் தலைப்பு மின்னியது:
"மருதூர்: மண்ணின் மைந்தர்களின் மரண ஓலம் - அதிகாரத்தின் பிடியில் ஒரு ரத்த பூமி"
இளமாறனின் பேனா அன்று ஒரு கவிஞனின் மென்மையான பேனாவாகச் செயல்படவில்லை; அது ஒரு திறமையான அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் கூர்மையான கத்தியைப் போலச் செயல்பட்டது. கட்டுரையின் முதல் வரியிலேயே அவன் விக்ரமின் போலி நிறுவனங்களின் பெயர்களையும், அந்த நிறுவனங்களின் பின்னணியில் இருக்கும் பினாமி சொத்துக்களையும் பட்டியலிட்டிருந்தான்.
“வளர்ச்சி என்பது ஏழைகளின் கல்லறையின் மேல் கட்டப்படும் அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் அல்ல; அது அதிகாரத்தின் அகங்காரத்தால் மக்களின் ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் ஒரு நவீன அடிமைத்தனம்”
என்று தொடங்கிய அந்தக் கட்டுரை, நில அபகரிப்புக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட போலி ஆவணங்கள், அதிகாரிகளுக்குக் கைமாறிய பல கோடி ரூபாய் லஞ்சப் பணம் மற்றும் நள்ளிரவில் தன் மீது நடத்தப்பட்ட கொலைவெறித் தாக்குதல் வரை அனைத்தையும் அடுக்கடுக்கான ஆதாரங்களுடன் தோலுரித்துக் காட்டியிருந்தது.
காலை 8 மணிக்குள், சென்னை மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளில் அந்தப் பத்திரிகையின் பிரதிகள் அனைத்தும் விற்றுத் தீர்ந்தன. அச்சிடப்பட்ட ஐந்தாயிரம் பிரதிகளும் போதவில்லை. யாரோ ஒரு கல்லூரி மாணவன் அந்தக் கட்டுரையைத் தனது ஸ்மார்ட்போனில் புகைப்படம் எடுத்து 'X' (முன்னாள் ட்விட்டர்), இன்ஸ்டாகிராம் மற்றும் முகநூலில் பகிர, அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அது காட்டுத்தீயாகப் பரவியது.
#SaveMarudhur, #WhoIsVikram மற்றும் #SamoogaNeedhi என்ற ஹேஷ்டேக்குகள் தேசிய அளவில் ட்ரெண்ட் ஆகத் தொடங்கின. சாதாரண மக்கள் முதல் சமூக ஆர்வலர்கள் வரை அனைவரும் இளமாறனின் துணிச்சலைப் பாராட்டினர். "ஒரு பத்திரிகையாளனின் ரத்தம் தோய்ந்த பேனா, ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே அசைக்க முடியும்" என்ற வாசகங்கள் இணையமெங்கும் வைரலானது.
விக்ரமின் கார்ப்பரேட் அலுவலகம் ஒரு பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிக்கூண்டு போலத் தெரிந்தது. ஆனால் அதற்குள் இப்போது ஒரு போர்க்களச் சூழல் நிலவியது. 25-வது மாடியில் தனது கேபினில் அமர்ந்திருந்த விக்ரம், தனது ஐபேடில் மின்னல் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த செய்திகளையும், அவனுக்கு எதிராகத் தெறிக்கும் சமூக வலைதளக் கமெண்ட்களையும் பார்த்து ஆத்திரத்தில் முகம் சிவந்தான். அவனது கை நரம்புகள் புடைத்தன.
"சர்வே எண்கள்... அந்த வி.ஏ.ஓ கொடுத்த அந்த ரகசிய லிஸ்ட் இவன் கைக்கு எப்படிப் போச்சு? அந்த வி.ஏ.ஓ-வை இப்போவே தூக்குங்கடா!" என்று கத்தினான்.
அப்போது அவனது உதவியாளர் சஞ்சய் கதவைத் திறந்துகொண்டு பதற்றத்துடன் உள்ளே வந்தான். "சார், நிலைமை கைமீறிப் போயிட்டு இருக்கு. கீழ ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடியிருக்கு. நூற்றுக்கணக்கான காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ், அப்புறம் சில சமூக ஆர்வலர்கள் நம்ம ஆபீஸ் முன்னாடி கோஷம் போடுறாங்க. போலீஸ் வந்துட்டாங்க, ஆனா மீடியா கூட்டம் கட்டுக்கடங்காம இருக்கு. எல்லா சேனலும் லைவ் (Live) போட்டுட்டு இருக்காங்க."
விக்ரம் எழுந்து ஜன்னல் வழியாகக் கீழே பார்த்தான். அவன் கட்டிய அந்தப் பிரம்மாண்ட சாம்ராஜ்யத்தின் வாசலில், கையில் இளமாறன் எழுதிய அந்தப் பத்திரிகையை ஏந்தியபடி இளைஞர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்து கொண்டிருந்தனர். விக்ரமின் பெயரையும், தர்மலிங்கத்தின் உருவ பொம்மையையும் அவர்கள் தெருவில் போட்டு எரிப்பதைப் பார்த்தபோது அவனது ரத்தம் கொதித்தது. அவனது அகங்காரத்தில் விழுந்த முதல் பலத்த அடி இது.
அவன் தனது மேசையை ஓங்கி அடித்தான். மேலிருந்த பல லட்ச ரூபாய் மதிப்புள்ள கிரிஸ்டல் பேப்பர் வெயிட் சிதறித் தரை முழுவதும் வைரத் துகள்களைப் போலத் தெறித்தது. "யார் அந்த இளமாறன்? அவனை ஒரு சாதாரணக் காகிதப் புலின்னு நினைச்சேன்... ஆனா அவன் என் சாம்ராஜ்யத்தோட அஸ்திவாரத்துல கை வச்சிருக்கான். அவனை இப்போவே என் முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்துங்க! அவனைச் சும்மா விடமாட்டேன்!" என்று ஒரு காயம்பட்ட மிருகத்தைப் போலக் கர்ஜித்தான்.
அதே சமயம், அவனது தனிப்பட்ட போன் சிணுங்கியது. அமைச்சரின் வீட்டிலிருந்து தர்மலிங்கம் அழைத்தார். அவரது குரலில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த அதிகாரத் தோரணையும் நிதானமும் இன்று இல்லை; மாறாக ஒருவித நடுக்கம் தெரிந்தது.
"விக்ரம்! என்னடா நடக்குது? ராஜேந்திரன் சார் (அமைச்சர்) ரொம்ப டென்ஷன்ல இருக்கார். அந்தப் பத்திரிகையில வந்திருக்கிற சர்வே நம்பர்ஸ் எல்லாம் அப்படியே ரியல் டேட்டாவோட மேட்ச் ஆகுதாமே? இதுக்கு மேல மேலிடத்துல இருந்து அழுத்தம் வரும்னு பயப்படுறார். அந்தப் பையன் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு அவனைச் சத்தம் இல்லாம முடிக்கச் சொன்னேன்... இப்போ அவனைத் தமிழ்நாடு முழுக்கத் தெரியுற மாதிரி ஒரு ஹீரோவா ஆக்கிட்டியேடா!" என்று கத்தினார்.
விக்ரம் பற்களைக் கடித்தபடி ஜன்னல் வழியாகக் கூட்டத்தைப் பார்த்துச் சொன்னான், "அப்பா, இது ஒரு தற்காலிகமான பின்னடைவுதான். இதோ பாருங்க... அவன் உண்மையை எழுதலாம், ஆனா அந்த உண்மையைச் சுமந்து நிக்கிறதுக்கு அவனுக்குப் பலம் கிடையாது. இந்த இளமாறன் இப்போ ஒரு பொதுப் பிரச்சனை. அவனை எப்படி அடக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும். ஒரு மனுஷனோட குரலை வளைய வைக்கலாம், இல்லன்னா அதை நிரந்தரமா அறுக்கலாம். அவனோட அடுத்த கட்டுரை வர்றதுக்குள்ள, அவனோட பேனா எழுதுறதுக்கு அவரோட கையே இருக்காது."
விக்ரமின் கண்கள் இப்போது ஒரு வெறி பிடித்த வேட்டை நாயின் கண்களைப் போல மாறின. இளமாறனின் முதல் கட்டுரை ஒரு பெரும் வெற்றியைத் தந்திருக்கலாம், ஆனால் அது ஒரு நீண்ட போரின் தொடக்கமே தவிர முடிவல்ல என்பதை விக்ரம் அறிந்திருந்தான்.
இந்த மோதல் இப்போது நிலப் பிரச்சனையிலிருந்து ஒரு தனிப்பட்ட கௌரவப் போராகவும், ஒரு பெரும் சமூகப் புரட்சியாகவும் உருவெடுத்துள்ளது. இளமாறனின் பேனா ஒருபுறம், விக்ரமின் அதிகார பலம் மறுபுறம் - தமிழகமே அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பில் உறைந்து நின்றது.
அட்டைப்படத்தில் தர்மலிங்கம் மற்றும் விக்ரமின் நிழல் உருவங்கள் மிக ஆக்ரோஷமான கருப்பு நிறத்தில் அச்சிடப்பட்டிருந்தன. அவர்களின் காலடியில் மருதூர் கிராமத்தின் காய்ந்த மண் பிளந்து கிடப்பது போலவும், அந்தப் பிளவுகளிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து ஒரு நதியைப் போல ஓடுவது போலவும் ஒரு தத்ரூபமான ஓவியம் தீட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் மேலே ரத்தச் சிவப்பு நிறத்தில் பெரிய எழுத்துக்களில் தலைப்பு மின்னியது:
"மருதூர்: மண்ணின் மைந்தர்களின் மரண ஓலம் - அதிகாரத்தின் பிடியில் ஒரு ரத்த பூமி"
இளமாறனின் பேனா அன்று ஒரு கவிஞனின் மென்மையான பேனாவாகச் செயல்படவில்லை; அது ஒரு திறமையான அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் கூர்மையான கத்தியைப் போலச் செயல்பட்டது. கட்டுரையின் முதல் வரியிலேயே அவன் விக்ரமின் போலி நிறுவனங்களின் பெயர்களையும், அந்த நிறுவனங்களின் பின்னணியில் இருக்கும் பினாமி சொத்துக்களையும் பட்டியலிட்டிருந்தான்.
“வளர்ச்சி என்பது ஏழைகளின் கல்லறையின் மேல் கட்டப்படும் அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் அல்ல; அது அதிகாரத்தின் அகங்காரத்தால் மக்களின் ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் ஒரு நவீன அடிமைத்தனம்”
என்று தொடங்கிய அந்தக் கட்டுரை, நில அபகரிப்புக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட போலி ஆவணங்கள், அதிகாரிகளுக்குக் கைமாறிய பல கோடி ரூபாய் லஞ்சப் பணம் மற்றும் நள்ளிரவில் தன் மீது நடத்தப்பட்ட கொலைவெறித் தாக்குதல் வரை அனைத்தையும் அடுக்கடுக்கான ஆதாரங்களுடன் தோலுரித்துக் காட்டியிருந்தது.
காலை 8 மணிக்குள், சென்னை மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளில் அந்தப் பத்திரிகையின் பிரதிகள் அனைத்தும் விற்றுத் தீர்ந்தன. அச்சிடப்பட்ட ஐந்தாயிரம் பிரதிகளும் போதவில்லை. யாரோ ஒரு கல்லூரி மாணவன் அந்தக் கட்டுரையைத் தனது ஸ்மார்ட்போனில் புகைப்படம் எடுத்து 'X' (முன்னாள் ட்விட்டர்), இன்ஸ்டாகிராம் மற்றும் முகநூலில் பகிர, அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அது காட்டுத்தீயாகப் பரவியது.
#SaveMarudhur, #WhoIsVikram மற்றும் #SamoogaNeedhi என்ற ஹேஷ்டேக்குகள் தேசிய அளவில் ட்ரெண்ட் ஆகத் தொடங்கின. சாதாரண மக்கள் முதல் சமூக ஆர்வலர்கள் வரை அனைவரும் இளமாறனின் துணிச்சலைப் பாராட்டினர். "ஒரு பத்திரிகையாளனின் ரத்தம் தோய்ந்த பேனா, ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே அசைக்க முடியும்" என்ற வாசகங்கள் இணையமெங்கும் வைரலானது.
விக்ரமின் கார்ப்பரேட் அலுவலகம் ஒரு பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிக்கூண்டு போலத் தெரிந்தது. ஆனால் அதற்குள் இப்போது ஒரு போர்க்களச் சூழல் நிலவியது. 25-வது மாடியில் தனது கேபினில் அமர்ந்திருந்த விக்ரம், தனது ஐபேடில் மின்னல் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த செய்திகளையும், அவனுக்கு எதிராகத் தெறிக்கும் சமூக வலைதளக் கமெண்ட்களையும் பார்த்து ஆத்திரத்தில் முகம் சிவந்தான். அவனது கை நரம்புகள் புடைத்தன.
"சர்வே எண்கள்... அந்த வி.ஏ.ஓ கொடுத்த அந்த ரகசிய லிஸ்ட் இவன் கைக்கு எப்படிப் போச்சு? அந்த வி.ஏ.ஓ-வை இப்போவே தூக்குங்கடா!" என்று கத்தினான்.
அப்போது அவனது உதவியாளர் சஞ்சய் கதவைத் திறந்துகொண்டு பதற்றத்துடன் உள்ளே வந்தான். "சார், நிலைமை கைமீறிப் போயிட்டு இருக்கு. கீழ ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடியிருக்கு. நூற்றுக்கணக்கான காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ், அப்புறம் சில சமூக ஆர்வலர்கள் நம்ம ஆபீஸ் முன்னாடி கோஷம் போடுறாங்க. போலீஸ் வந்துட்டாங்க, ஆனா மீடியா கூட்டம் கட்டுக்கடங்காம இருக்கு. எல்லா சேனலும் லைவ் (Live) போட்டுட்டு இருக்காங்க."
விக்ரம் எழுந்து ஜன்னல் வழியாகக் கீழே பார்த்தான். அவன் கட்டிய அந்தப் பிரம்மாண்ட சாம்ராஜ்யத்தின் வாசலில், கையில் இளமாறன் எழுதிய அந்தப் பத்திரிகையை ஏந்தியபடி இளைஞர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்து கொண்டிருந்தனர். விக்ரமின் பெயரையும், தர்மலிங்கத்தின் உருவ பொம்மையையும் அவர்கள் தெருவில் போட்டு எரிப்பதைப் பார்த்தபோது அவனது ரத்தம் கொதித்தது. அவனது அகங்காரத்தில் விழுந்த முதல் பலத்த அடி இது.
அவன் தனது மேசையை ஓங்கி அடித்தான். மேலிருந்த பல லட்ச ரூபாய் மதிப்புள்ள கிரிஸ்டல் பேப்பர் வெயிட் சிதறித் தரை முழுவதும் வைரத் துகள்களைப் போலத் தெறித்தது. "யார் அந்த இளமாறன்? அவனை ஒரு சாதாரணக் காகிதப் புலின்னு நினைச்சேன்... ஆனா அவன் என் சாம்ராஜ்யத்தோட அஸ்திவாரத்துல கை வச்சிருக்கான். அவனை இப்போவே என் முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்துங்க! அவனைச் சும்மா விடமாட்டேன்!" என்று ஒரு காயம்பட்ட மிருகத்தைப் போலக் கர்ஜித்தான்.
அதே சமயம், அவனது தனிப்பட்ட போன் சிணுங்கியது. அமைச்சரின் வீட்டிலிருந்து தர்மலிங்கம் அழைத்தார். அவரது குரலில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த அதிகாரத் தோரணையும் நிதானமும் இன்று இல்லை; மாறாக ஒருவித நடுக்கம் தெரிந்தது.
"விக்ரம்! என்னடா நடக்குது? ராஜேந்திரன் சார் (அமைச்சர்) ரொம்ப டென்ஷன்ல இருக்கார். அந்தப் பத்திரிகையில வந்திருக்கிற சர்வே நம்பர்ஸ் எல்லாம் அப்படியே ரியல் டேட்டாவோட மேட்ச் ஆகுதாமே? இதுக்கு மேல மேலிடத்துல இருந்து அழுத்தம் வரும்னு பயப்படுறார். அந்தப் பையன் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு அவனைச் சத்தம் இல்லாம முடிக்கச் சொன்னேன்... இப்போ அவனைத் தமிழ்நாடு முழுக்கத் தெரியுற மாதிரி ஒரு ஹீரோவா ஆக்கிட்டியேடா!" என்று கத்தினார்.
விக்ரம் பற்களைக் கடித்தபடி ஜன்னல் வழியாகக் கூட்டத்தைப் பார்த்துச் சொன்னான், "அப்பா, இது ஒரு தற்காலிகமான பின்னடைவுதான். இதோ பாருங்க... அவன் உண்மையை எழுதலாம், ஆனா அந்த உண்மையைச் சுமந்து நிக்கிறதுக்கு அவனுக்குப் பலம் கிடையாது. இந்த இளமாறன் இப்போ ஒரு பொதுப் பிரச்சனை. அவனை எப்படி அடக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும். ஒரு மனுஷனோட குரலை வளைய வைக்கலாம், இல்லன்னா அதை நிரந்தரமா அறுக்கலாம். அவனோட அடுத்த கட்டுரை வர்றதுக்குள்ள, அவனோட பேனா எழுதுறதுக்கு அவரோட கையே இருக்காது."
விக்ரமின் கண்கள் இப்போது ஒரு வெறி பிடித்த வேட்டை நாயின் கண்களைப் போல மாறின. இளமாறனின் முதல் கட்டுரை ஒரு பெரும் வெற்றியைத் தந்திருக்கலாம், ஆனால் அது ஒரு நீண்ட போரின் தொடக்கமே தவிர முடிவல்ல என்பதை விக்ரம் அறிந்திருந்தான்.
இந்த மோதல் இப்போது நிலப் பிரச்சனையிலிருந்து ஒரு தனிப்பட்ட கௌரவப் போராகவும், ஒரு பெரும் சமூகப் புரட்சியாகவும் உருவெடுத்துள்ளது. இளமாறனின் பேனா ஒருபுறம், விக்ரமின் அதிகார பலம் மறுபுறம் - தமிழகமே அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பில் உறைந்து நின்றது.
