இரவு பத்து மணி. சென்னை மாநகரமே ஒரு நீண்ட பகல் பொழுதின் களைப்பில் உறக்கத்தின் மடியில் சாய்ந்திருக்க, சிவராமனின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகை மட்டும் ஒரு இடுகாட்டின் அமைதியைப் போலக் கனத்துக் கிடந்தது. நிலாவிற்கு அந்த அமைதி வழக்கத்தை விட அதிக அச்சத்தைத் தந்தது. மாலையில் முத்துவேல் ஐயா, அதாவது இளமாறனின் தந்தை, எவ்வித ஆதாரமும் இன்றி கைகளில் விலங்கிட்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்ட காட்சி அவளது கண்களுக்குள் ரத்தமாக உறைந்திருந்தது.
ஒரு ஓய்வு பெற்ற வருமான வரித்துறை அதிகாரி, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நேர்மையையே சுவாசிப்பவர், இன்று விக்ரமின் வஞ்சகத்தால் ஒரு குற்றவாளியைப் போலச் சிறையில் வாடிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. அதிகாரத்தின் கரங்கள் இவ்வளவு நீளமானவையா? ஒரு மனிதனின் நேர்மையை ஒரு நிமிடத்தில் கறைபடுத்த முடியுமா? என்ற கேள்விகள் அவளைத் துளைத்தன.
நிலா தனது அறையில் அமைதியின்றி உலவிக்கொண்டிருந்தாள். ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் மின்விளக்குகள் அவளுக்கு இன்று நரகத்தின் கண்களைப் போலத் தெரிந்தன. திடீரென, கீழே உள்ள தனது தந்தையின் படிப்பு அறையிலிருந்து (Study Room) மெல்லிய குரல்கள் கேட்டன. அந்த நள்ளிரவில் அங்கே யார் இருக்க முடியும்?
அவள் மெல்லப் பூனை நடை நடந்து, படிக்கட்டுகளில் சத்தம் வராதபடி இறங்கி படிப்பு அறைக்கு அருகில் சென்றாள். கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே இருந்து விக்ரமின் கரகரப்பான, அதிகாரத் தொனி கொண்ட குரலும், அவளது தந்தை சிவராமனின் தளர்ந்த, ஒருவித நடுக்கம் கலந்த குரலும் கேட்டன. நிலா சுவரோடு ஒட்டி நின்று மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒட்டுக் கேட்டாள். அவளது இதயம் ஆயிரம் மடங்கு வேகத்தில் துடித்தது.
“அங்கிள், அந்தப் பழைய ஆளை (முத்துவேலை) உள்ள தள்ளுனது மூலமா இளமாறனை முடக்கிடலாம்னு நினைச்சேன். அப்பாவைப் பிடிச்சு ஜெயில்ல போட்டா, அந்தப் பயம் அவனை எழுத விடாது, பேனாவை வைக்க வச்சிடும்னு கணக்கு போட்டேன். ஆனா அந்தப் பயல் இன்னும் அடங்குற மாதிரி தெரியல. அவனோட பத்திரிகை வட்டாரத்துல இருந்து எனக்குத் தகவல் வந்துடுச்சு. நாளைக்கு விடியறதுக்குள்ள அவனோட இரண்டாவது கட்டுரை வருது,” என்று விக்ரம் ஆத்திரத்துடன் கத்தினான்.
அவன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸ் மேசையின் மீது பலமாக மோதிய சத்தம் கேட்டது. “அந்தக் கட்டுரை மட்டும் வந்துச்சுன்னா நம்ம ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தோட ஷேர்ஸ் எல்லாம் பாதாளத்துக்குப் போயிடும். மருதூர் நில அபகரிப்புப் புகார்கள் சர்வதேச அளவுக்குப் போயிடும். வெளிநாட்டு இன்வெஸ்டர்ஸ் எல்லாரும் பின்வாங்கிடுவாங்க. நம்ம கோடிக்கணக்கான முதலீடு சாம்பலாகிடும்!”
சிவராமன் ஏதோ சமாதானம் சொல்ல முயன்றார். “விக்ரம், இது ரொம்ப ரிஸ்க். ஏற்கனவே முத்துவேல் அரெஸ்ட் ஆனது பெரிய பிரச்சனையா இருக்கு. அந்தப் பையன் கிட்ட எதாவது பலமான ஆதாரம் இருந்தா, கோர்ட்ல நம்ம நிலைமை மோசமாயிடும். நிலாவைப் பத்தியும் யோசி...”
விக்ரம் அவரை ஆவேசமாக இடைமறித்தான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு மிருகத்தனமான குரூரம் வெளிப்பட்டது.
“நிலாவைப் பத்தி அப்புறம் பேசலாம் அங்கிள்! இப்போ அந்தப் பேனாப் புடிக்கிற பயலோட திமிரை அடக்கணும். அன்பாலோ, பயத்தாலோ அவன் அடங்க மாட்டான்னு தெரிஞ்சு போச்சு. இனி அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டியது மரண அடிதான்! இளமாறனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சமான அந்த ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையை இன்னைக்கு நள்ளிரவே தீ வச்சு கொளுத்திச் சாம்பலாக்கச் சொல்லிட்டேன். அவன் உயிரைத் துச்சமா மதிச்சுச் சேர்த்து வச்ச அந்தப் பழைய காகிதங்களும், அந்த நீல நிறக் கோப்பு ஆதாரங்களும் அந்தத் தீயிலே கருகிப் போகணும்,” என்று விக்ரம் விஷத்தைக் கக்குவது போலச் சொன்னான்.
அவன் சிவராமனை நெருங்கி, அவரது தோளில் பலமாக அழுத்திக் கரகரத்த குரலில் தொடர்ந்தான்: “அங்கிள், இது வெறும் கடையைக் கொளுத்துற விஷயம் இல்லை. அவன் ஒருவேளை அந்தக் கடைக்குள்ளேயே இருந்தான்னா... அப்படியே அந்தப் புத்தகங்களோட அவனும் கருகிச் சாகட்டும்! செத்தவனுக்குச் சாட்சியும் இருக்காது, அவனைத் தேடி வர்றதுக்கு ஒரு கூட்டமும் இருக்காது. அவன் எழுத்து வேணும்னா மத்தவங்களுக்குப் புரட்சியா இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு அது வெறும் குப்பை. அந்தக் குப்பையை இன்னைக்கு ராத்திரி நான் மொத்தமா எரிக்கப் போறேன். அந்தத் தீயோட வெளிச்சம் நாளைக்குக் காலைல எனக்குப் பெரிய லாபத்தைக் கொடுக்கும். எரியட்டும்... எல்லாம் எரியட்டும்!” என்று விக்ரம் ஒரு கொடூரமான, விகாரமான சிரிப்புடன் சொன்னான்.
அந்தச் சிரிப்பு நிலாவின் முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லிப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நிலாவின் கால்கள் தளர்ந்தன. அவளது கண்கள் இருண்டன. விக்ரம் வெறும் ஊழல்வாதி மட்டுமல்ல, அவன் ஒரு கொலையாளியாக, ஒரு பயங்கரவாதியாக மாறுவதற்குத் துணிந்துவிட்டான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. அவளது காதலன், அவளது உயிர் இளமாறன் இன்று இரவு நெருப்பிற்குப் பலியாகப் போகிறான்!
நிலா சத்தம் போடாமல் தனது அறைக்கு ஓடினாள். கதவை உட்புறமாகத் தாழிட்டுவிட்டு, நடுக்கத்துடன் இளமாறனின் எண்ணிற்கு அழைத்தாள்.
“நீங்கள் அழைக்கும் நபர் தற்போது தொடர்புக்கு அப்பால் உள்ளார்...”
இளமாறன் தனது லட்சியமான அந்த இரண்டாவது கட்டுரையைத் தயார் செய்வதில் மும்முரமாக இருப்பதால், செல்போன் டவர் மூலம் விக்ரமின் ஆட்கள் தன்னைக் கண்டுபிடித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகப் போனை அணைத்து வைத்திருப்பான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அவளது கண்கள் சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தன. மணி பதினொன்றைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் விக்ரமின் ஆட்கள் தங்கள் கோரமான வேலையைத் தொடங்கிவிடுவார்கள்.
அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. ஜன்னல் வழியாகக் கீழே பார்த்தாள். மாளிகையின் பிரதான வாசலில் கையில் துப்பாக்கிகளுடன் செக்யூரிட்டிகள் நின்றிருந்தனர். அவள் ஒரு கருப்புப் போர்வையை எடுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, பின்பக்கத் தோட்டத்தின் வழியாக, சிறுவயதில் தான் விளையாடும் ரகசியப் பாதை வழியாக வெளியேறினாள். கேரேஜில் இருந்த தனது காரை மிக மெதுவாக, இன்ஜின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி ஸ்டார்ட் செய்தாள். கேட் காவலர் தடுத்தபோது, “அவசரமா ஒரு ஃப்ரெண்டைப் பார்க்கப் போறேன், அப்பாகிட்ட சொல்லிட்டேன்,” என்று அதிகாரமாகப் பொய் சொல்லிவிட்டு காரைப் பறக்கவிட்டாள்.
சென்னையின் சாலைகள் நள்ளிரவில் வெறிச்சோடிப் போயிருந்தன. மஞ்சள் நிறத் தெருவிளக்குகள் அவளது காரின் கண்ணாடியில் மின்னல் போலத் தோன்றி மறைந்தன. நிலாவின் கண்கள் சாலையை நோக்கிக் கூர்மையாக இருந்தன, ஆனால் மனதுக்குள் இளமாறனின் முகமே வந்து சென்றது. அவன் புத்தகங்களை எவ்வளவு நேசிப்பான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஒவ்வொரு புத்தகமும் ஒரு உயிர் என்று அவன் அடிக்கடிச் சொல்வான். இன்று அந்த ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் எரியப் போகின்றனவா?
“மாறா... உனக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா நான் என்னை மன்னிக்கவே மாட்டேன். அந்தப் புத்தகங்கள் உன்னோட உயிர், அந்த அச்சு இயந்திரம் உன்னோட ஆயுதம்... அதை எரிக்க அந்தப் பாவிங்களுக்கு நான் வழி விடமாட்டேன்,” என்று அவள் பிதற்றிக் கொண்டே காரின் வேகத்தை 120 கிலோமீட்டருக்கு மேல் அதிகரித்தாள்.
மணி 11:45. கார் அந்தப் பழைய புத்தகக் கடை இருக்கும் தி. நகர் பகுதியின் அந்தச் சிறிய சந்திற்குள் நுழைந்தது. அந்தப் பகுதியே இருளில் மூழ்கியிருந்தது. நிலா காரின் ஹெட்லைட்டை அணைத்துவிட்டு மெதுவாக நகர்த்தினாள்.
தூரத்தில் இரண்டு பைக்குகள் விளக்குகளை அணைத்தபடி நின்றுகொண்டிருப்பதை அவள் கவனித்தாள். அவற்றுக்கு அருகில் நான்கு பேர் கையில் பெட்ரோல் கேன்களுடன் இருப்பதை நிலா காரின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அடையாளம் கண்டாள். அவர்கள் கைகளில் இருந்த அந்த இரும்புத் தடிகளும், பெட்ரோல் வாசமும் அந்த இடத்தையே அச்சமூட்டின.
அவளது இதயம் தொண்டைக்குழிக்கு வந்தது. விக்ரமின் ஆட்கள் வந்துவிட்டார்கள்! ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் எல்லாம் முடிந்துவிடும். நிலா தனது காரின் ஹார்ன் (Horn) சத்தத்தை விடாமல் ஆவேசமாக ஒலிக்கச் செய்தாள். அந்த நள்ளிரவில் அந்தச் சத்தம் இடிமுழக்கத்தைப் போல அமைதியான அந்தத் தெருவையே அதிர வைத்தது. பெட்ரோல் கேன்களுடன் நின்றிருந்தவர்கள் எதிர்பார்க்காத இந்தச் சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு, போலீஸ் வந்துவிட்டதோ என்று அஞ்சிச் சிதறி ஓடினர்.
நிலா காரைப் புத்தகக் கடை வாசலில் குறுக்கே நிறுத்திவிட்டு, மாடிப் படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓடினாள். “மாறா! மாறா! வெளியே வா! தீப்பிடிச்சிருச்சு! மாறா!” என்று தன் சக்தி முழுவதையும் திரட்டிக் கதறினாள்.
ஆனால், அவள் கீழே இருந்தபோதே கடையின் ஒரு மூலையில் இருந்து ஒரு மெல்லிய நீல நிறப் புகையும், செந்நிறத் தீயும் வெளியே வருவதைக் கண்டாள். யாரோ ஒருவன் ஏற்கனவே ஒரு பெட்ரோல் குண்டை (Molotov Cocktail) ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வீசிவிட்டுத் தப்பிவிட்டான். புத்தகங்கள் எரியத் தொடங்கும் அந்தப் பிரத்யேக வாசனை—காகிதமும் மையும் கருகும் மணம்—நிலாவின் நாசியைத் துளைத்தது.
அந்த நள்ளிரவில், அதிகாரத்தின் வஞ்சகத் தீயிற்கும், ஒரு கவிஞனின் நீதிக்கான லட்சியத்திற்கும் இடையிலான இறுதி யுத்தம் அங்கே ஒரு பெரும் வெடிப்புடன் தொடங்கியது.
ஒரு ஓய்வு பெற்ற வருமான வரித்துறை அதிகாரி, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நேர்மையையே சுவாசிப்பவர், இன்று விக்ரமின் வஞ்சகத்தால் ஒரு குற்றவாளியைப் போலச் சிறையில் வாடிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. அதிகாரத்தின் கரங்கள் இவ்வளவு நீளமானவையா? ஒரு மனிதனின் நேர்மையை ஒரு நிமிடத்தில் கறைபடுத்த முடியுமா? என்ற கேள்விகள் அவளைத் துளைத்தன.
நிலா தனது அறையில் அமைதியின்றி உலவிக்கொண்டிருந்தாள். ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் மின்விளக்குகள் அவளுக்கு இன்று நரகத்தின் கண்களைப் போலத் தெரிந்தன. திடீரென, கீழே உள்ள தனது தந்தையின் படிப்பு அறையிலிருந்து (Study Room) மெல்லிய குரல்கள் கேட்டன. அந்த நள்ளிரவில் அங்கே யார் இருக்க முடியும்?
அவள் மெல்லப் பூனை நடை நடந்து, படிக்கட்டுகளில் சத்தம் வராதபடி இறங்கி படிப்பு அறைக்கு அருகில் சென்றாள். கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே இருந்து விக்ரமின் கரகரப்பான, அதிகாரத் தொனி கொண்ட குரலும், அவளது தந்தை சிவராமனின் தளர்ந்த, ஒருவித நடுக்கம் கலந்த குரலும் கேட்டன. நிலா சுவரோடு ஒட்டி நின்று மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒட்டுக் கேட்டாள். அவளது இதயம் ஆயிரம் மடங்கு வேகத்தில் துடித்தது.
“அங்கிள், அந்தப் பழைய ஆளை (முத்துவேலை) உள்ள தள்ளுனது மூலமா இளமாறனை முடக்கிடலாம்னு நினைச்சேன். அப்பாவைப் பிடிச்சு ஜெயில்ல போட்டா, அந்தப் பயம் அவனை எழுத விடாது, பேனாவை வைக்க வச்சிடும்னு கணக்கு போட்டேன். ஆனா அந்தப் பயல் இன்னும் அடங்குற மாதிரி தெரியல. அவனோட பத்திரிகை வட்டாரத்துல இருந்து எனக்குத் தகவல் வந்துடுச்சு. நாளைக்கு விடியறதுக்குள்ள அவனோட இரண்டாவது கட்டுரை வருது,” என்று விக்ரம் ஆத்திரத்துடன் கத்தினான்.
அவன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸ் மேசையின் மீது பலமாக மோதிய சத்தம் கேட்டது. “அந்தக் கட்டுரை மட்டும் வந்துச்சுன்னா நம்ம ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்தோட ஷேர்ஸ் எல்லாம் பாதாளத்துக்குப் போயிடும். மருதூர் நில அபகரிப்புப் புகார்கள் சர்வதேச அளவுக்குப் போயிடும். வெளிநாட்டு இன்வெஸ்டர்ஸ் எல்லாரும் பின்வாங்கிடுவாங்க. நம்ம கோடிக்கணக்கான முதலீடு சாம்பலாகிடும்!”
சிவராமன் ஏதோ சமாதானம் சொல்ல முயன்றார். “விக்ரம், இது ரொம்ப ரிஸ்க். ஏற்கனவே முத்துவேல் அரெஸ்ட் ஆனது பெரிய பிரச்சனையா இருக்கு. அந்தப் பையன் கிட்ட எதாவது பலமான ஆதாரம் இருந்தா, கோர்ட்ல நம்ம நிலைமை மோசமாயிடும். நிலாவைப் பத்தியும் யோசி...”
விக்ரம் அவரை ஆவேசமாக இடைமறித்தான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு மிருகத்தனமான குரூரம் வெளிப்பட்டது.
“நிலாவைப் பத்தி அப்புறம் பேசலாம் அங்கிள்! இப்போ அந்தப் பேனாப் புடிக்கிற பயலோட திமிரை அடக்கணும். அன்பாலோ, பயத்தாலோ அவன் அடங்க மாட்டான்னு தெரிஞ்சு போச்சு. இனி அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டியது மரண அடிதான்! இளமாறனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சமான அந்த ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையை இன்னைக்கு நள்ளிரவே தீ வச்சு கொளுத்திச் சாம்பலாக்கச் சொல்லிட்டேன். அவன் உயிரைத் துச்சமா மதிச்சுச் சேர்த்து வச்ச அந்தப் பழைய காகிதங்களும், அந்த நீல நிறக் கோப்பு ஆதாரங்களும் அந்தத் தீயிலே கருகிப் போகணும்,” என்று விக்ரம் விஷத்தைக் கக்குவது போலச் சொன்னான்.
அவன் சிவராமனை நெருங்கி, அவரது தோளில் பலமாக அழுத்திக் கரகரத்த குரலில் தொடர்ந்தான்: “அங்கிள், இது வெறும் கடையைக் கொளுத்துற விஷயம் இல்லை. அவன் ஒருவேளை அந்தக் கடைக்குள்ளேயே இருந்தான்னா... அப்படியே அந்தப் புத்தகங்களோட அவனும் கருகிச் சாகட்டும்! செத்தவனுக்குச் சாட்சியும் இருக்காது, அவனைத் தேடி வர்றதுக்கு ஒரு கூட்டமும் இருக்காது. அவன் எழுத்து வேணும்னா மத்தவங்களுக்குப் புரட்சியா இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு அது வெறும் குப்பை. அந்தக் குப்பையை இன்னைக்கு ராத்திரி நான் மொத்தமா எரிக்கப் போறேன். அந்தத் தீயோட வெளிச்சம் நாளைக்குக் காலைல எனக்குப் பெரிய லாபத்தைக் கொடுக்கும். எரியட்டும்... எல்லாம் எரியட்டும்!” என்று விக்ரம் ஒரு கொடூரமான, விகாரமான சிரிப்புடன் சொன்னான்.
அந்தச் சிரிப்பு நிலாவின் முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லிப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நிலாவின் கால்கள் தளர்ந்தன. அவளது கண்கள் இருண்டன. விக்ரம் வெறும் ஊழல்வாதி மட்டுமல்ல, அவன் ஒரு கொலையாளியாக, ஒரு பயங்கரவாதியாக மாறுவதற்குத் துணிந்துவிட்டான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. அவளது காதலன், அவளது உயிர் இளமாறன் இன்று இரவு நெருப்பிற்குப் பலியாகப் போகிறான்!
நிலா சத்தம் போடாமல் தனது அறைக்கு ஓடினாள். கதவை உட்புறமாகத் தாழிட்டுவிட்டு, நடுக்கத்துடன் இளமாறனின் எண்ணிற்கு அழைத்தாள்.
“நீங்கள் அழைக்கும் நபர் தற்போது தொடர்புக்கு அப்பால் உள்ளார்...”
இளமாறன் தனது லட்சியமான அந்த இரண்டாவது கட்டுரையைத் தயார் செய்வதில் மும்முரமாக இருப்பதால், செல்போன் டவர் மூலம் விக்ரமின் ஆட்கள் தன்னைக் கண்டுபிடித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகப் போனை அணைத்து வைத்திருப்பான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அவளது கண்கள் சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தன. மணி பதினொன்றைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் விக்ரமின் ஆட்கள் தங்கள் கோரமான வேலையைத் தொடங்கிவிடுவார்கள்.
அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. ஜன்னல் வழியாகக் கீழே பார்த்தாள். மாளிகையின் பிரதான வாசலில் கையில் துப்பாக்கிகளுடன் செக்யூரிட்டிகள் நின்றிருந்தனர். அவள் ஒரு கருப்புப் போர்வையை எடுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, பின்பக்கத் தோட்டத்தின் வழியாக, சிறுவயதில் தான் விளையாடும் ரகசியப் பாதை வழியாக வெளியேறினாள். கேரேஜில் இருந்த தனது காரை மிக மெதுவாக, இன்ஜின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி ஸ்டார்ட் செய்தாள். கேட் காவலர் தடுத்தபோது, “அவசரமா ஒரு ஃப்ரெண்டைப் பார்க்கப் போறேன், அப்பாகிட்ட சொல்லிட்டேன்,” என்று அதிகாரமாகப் பொய் சொல்லிவிட்டு காரைப் பறக்கவிட்டாள்.
சென்னையின் சாலைகள் நள்ளிரவில் வெறிச்சோடிப் போயிருந்தன. மஞ்சள் நிறத் தெருவிளக்குகள் அவளது காரின் கண்ணாடியில் மின்னல் போலத் தோன்றி மறைந்தன. நிலாவின் கண்கள் சாலையை நோக்கிக் கூர்மையாக இருந்தன, ஆனால் மனதுக்குள் இளமாறனின் முகமே வந்து சென்றது. அவன் புத்தகங்களை எவ்வளவு நேசிப்பான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஒவ்வொரு புத்தகமும் ஒரு உயிர் என்று அவன் அடிக்கடிச் சொல்வான். இன்று அந்த ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் எரியப் போகின்றனவா?
“மாறா... உனக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா நான் என்னை மன்னிக்கவே மாட்டேன். அந்தப் புத்தகங்கள் உன்னோட உயிர், அந்த அச்சு இயந்திரம் உன்னோட ஆயுதம்... அதை எரிக்க அந்தப் பாவிங்களுக்கு நான் வழி விடமாட்டேன்,” என்று அவள் பிதற்றிக் கொண்டே காரின் வேகத்தை 120 கிலோமீட்டருக்கு மேல் அதிகரித்தாள்.
மணி 11:45. கார் அந்தப் பழைய புத்தகக் கடை இருக்கும் தி. நகர் பகுதியின் அந்தச் சிறிய சந்திற்குள் நுழைந்தது. அந்தப் பகுதியே இருளில் மூழ்கியிருந்தது. நிலா காரின் ஹெட்லைட்டை அணைத்துவிட்டு மெதுவாக நகர்த்தினாள்.
தூரத்தில் இரண்டு பைக்குகள் விளக்குகளை அணைத்தபடி நின்றுகொண்டிருப்பதை அவள் கவனித்தாள். அவற்றுக்கு அருகில் நான்கு பேர் கையில் பெட்ரோல் கேன்களுடன் இருப்பதை நிலா காரின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அடையாளம் கண்டாள். அவர்கள் கைகளில் இருந்த அந்த இரும்புத் தடிகளும், பெட்ரோல் வாசமும் அந்த இடத்தையே அச்சமூட்டின.
அவளது இதயம் தொண்டைக்குழிக்கு வந்தது. விக்ரமின் ஆட்கள் வந்துவிட்டார்கள்! ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் எல்லாம் முடிந்துவிடும். நிலா தனது காரின் ஹார்ன் (Horn) சத்தத்தை விடாமல் ஆவேசமாக ஒலிக்கச் செய்தாள். அந்த நள்ளிரவில் அந்தச் சத்தம் இடிமுழக்கத்தைப் போல அமைதியான அந்தத் தெருவையே அதிர வைத்தது. பெட்ரோல் கேன்களுடன் நின்றிருந்தவர்கள் எதிர்பார்க்காத இந்தச் சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு, போலீஸ் வந்துவிட்டதோ என்று அஞ்சிச் சிதறி ஓடினர்.
நிலா காரைப் புத்தகக் கடை வாசலில் குறுக்கே நிறுத்திவிட்டு, மாடிப் படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓடினாள். “மாறா! மாறா! வெளியே வா! தீப்பிடிச்சிருச்சு! மாறா!” என்று தன் சக்தி முழுவதையும் திரட்டிக் கதறினாள்.
ஆனால், அவள் கீழே இருந்தபோதே கடையின் ஒரு மூலையில் இருந்து ஒரு மெல்லிய நீல நிறப் புகையும், செந்நிறத் தீயும் வெளியே வருவதைக் கண்டாள். யாரோ ஒருவன் ஏற்கனவே ஒரு பெட்ரோல் குண்டை (Molotov Cocktail) ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வீசிவிட்டுத் தப்பிவிட்டான். புத்தகங்கள் எரியத் தொடங்கும் அந்தப் பிரத்யேக வாசனை—காகிதமும் மையும் கருகும் மணம்—நிலாவின் நாசியைத் துளைத்தது.
அந்த நள்ளிரவில், அதிகாரத்தின் வஞ்சகத் தீயிற்கும், ஒரு கவிஞனின் நீதிக்கான லட்சியத்திற்கும் இடையிலான இறுதி யுத்தம் அங்கே ஒரு பெரும் வெடிப்புடன் தொடங்கியது.
