நிலா மாடிப் படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓடிய அந்த விநாடியில், ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் தரைத்தளத்திலிருந்து “பகீர்” என்ற சத்தத்துடன் அந்தக் கடை வெறும் செங்கற்களாலும் நெருப்புப் பிழம்பு மேலெழும்பியது. விக்ரமின் ஆட்கள் வீசிய பெட்ரோல் குண்டு, கடையின் உலர்ந்த காகித அடுக்குகள் மீது விழுந்து ஒரு கோரத் தாண்டவத்தைத் தொடங்கியிருந்தது.சிமெண்ட்டாலும் ஆன கட்டிடம் அல்ல; அது பல தலைமுறை அறிவின் சேமிப்புக்கிடங்கு. பழங்கால ஓலைச்சுவடிகளின் நகல்கள், முதல் பதிப்பு நூல்கள் என அனைத்தும் அந்த நெருப்பிற்கு இரையாகத் தொடங்கின. “மாறா! இறங்கி வா! தீப்பிடிச்சிருச்சு!” என்று நிலா தன் நுரையீரல்கள் வெடிக்கும் அளவிற்கு அலறினாள். அவளது குரல் அந்த நள்ளிரவின் அமைதியைக் கிழித்தது, ஆனால் உள்ளே எரியும் தீயின் இரைச்சல் அவளது குரலை விட ஓங்கி நின்றது.
கடையின் வாசலில் பெட்ரோல் வாசனை காற்றில் கனமாகத் தேங்கியிருந்தது. புத்தகங்கள் எரியும் அந்த ஒரு பிரத்யேக மணம் — காகிதமும், மையும், காலங்காலமான வரலாறும் கருகும் மணம் — அந்த இடத்தையே சூழ்ந்திருந்தது. உள்ளே புகைய மண்டலத்திற்கு நடுவே ஒரு கருப்பு உருவம் தெரிந்தது. அது இளமாறன்.
இளமாறன் மாடியில் தனது இரண்டாவது கட்டுரையைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். திடீரெனக் கீழே கேட்ட வெடிச்சத்தமும், அதீத வெப்பமும் அவனை நிலைதடுமாறச் செய்தன. ஆக்சிஜன் குறையத் தொடங்கிய அந்தச் சூழலில், அவன் தனது சட்டையைக் கழற்றி முகத்தில் கவசமாகப் பூட்டிக்கொண்டான். எரியும் அலமாரிகளுக்கு நடுவே அவன் எதையோ வெறித்தனமாகத் தேடிக் கொண்டிருந்தான். அவனது உயிரை விட மேலான ஒன்று அங்கே இருந்தது.
நிலா உள்ளே நுழைய முயன்றபோது, ஒரு பெரிய மரக்கட்டை எரிந்து மேலிருந்து கீழே விழுந்து அவளது பாதையைத் தடுத்தது. “மாறா! வெளியே வா! கூரை விழப்போகுது! அறிவுக்கண்ணுன்னு சொன்னியே, அந்த அறிவு வாழ நீ உயிரோட இருக்கணும் மாறா!” என்று நிலா மீண்டும் கதறினாள்.
இளமாறன் அவளது குரலைக் கேட்கவில்லை. அவன் ஒரு மூலையில் இருந்த பழைய தேக்கு மரப் பெட்டியை இழுத்துக்கொண்டு வெளியே வர முயன்றான். அதில் அவன் பல மாதங்களாகத் தேடிச் சேகரித்த மருதூர் நில அபகரிப்பு ஆவணங்களும், அவனது தந்தை முத்துவேல் ஐயா அநியாயமாகச் சிறைக்குச் சென்றதை முறியடிக்கும் முக்கிய ஆதாரங்களும் இருந்தன.
நிலா துணிச்சலுடன் அந்த நெருப்பு வளையத்திற்குள் குதித்தாள். அங்கிருந்த ஒரு பழைய சாக்குப்பையை எடுத்து அருகில் இருந்த தண்ணீர் தொட்டியில் நனைத்து, நெருப்பை அடித்து விலக்கிக்கொண்டே அவன் அருகில் சென்றாள்.
“பெட்டி முக்கியம் இல்லை மாறா, உன் உயிர் தான் முக்கியம்! வா!” என்று அவனது கையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.
இளமாறனின் கைகளில் தீக்காயங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. அவனது முகம் கரியாலும் வியர்வையாலும் அடையாளம் தெரியாதபடி மாறியிருந்தது. “நிலா! இது வெறும் பெட்டி இல்லை. இது ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் கண்ணீர். இது என் அப்பாவின் விடுதலைப் பத்திரம்,” என்றான் மூச்சிரைக்க. இருவரும் இணைந்து அந்தப் பெட்டியை ஆவேசமாக இழுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தனர்.
அவர்கள் வெளியே வந்து விழுந்த சில விநாடிகளில், அந்தக் கடையின் மேற்கூரை பெரும் சத்தத்துடன் இடிந்து விழுந்தது. பாரதியாரின் ஆவேசக் கவிதைகளும், கம்பனின் காவிய வரிகளும், உலகப் புகழ்பெற்ற இலக்கியங்களும் கண்முன்னே சாம்பலாகிக் காற்றில் பறந்தன. அந்தச் சிறிய சந்திப்பில் கருகிய காகிதங்கள் கருப்புப் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போல வானில் மிதந்து மடிந்தன.
இளமாறன் அப்படியே சிமெண்ட் தரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்து அவனது முகத்தில் படிந்திருந்த கரியைத் துடைத்தது.
“நிலா... இது வெறும் கடை இல்லை. இது தான் மாணிக்கம் ஐயாவின் உலகம். ஒவ்வொரு புத்தகத்துக்கும் ஒரு உயிர் இருக்குன்னு அவர் சொல்லுவார். ஒரு வாசகன் புத்தகத்தைத் திறக்கும்போது அந்த உயிர் விழிச்சுக்கும்னு சொல்லுவார். இன்னைக்கு ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை அந்த விக்ரம் சுட்டுக் கொன்னுட்டானே!” என்று அவன் நெஞ்சில் அடித்துக்கொண்டு குமுறினான்.
அவன் ஒரு புத்தகத்தின் பாதியை கையில் எடுத்தான். அது கருகிப் போயிருந்தது. அறிவின் கருவூலத்தை விக்ரம் ஒரு மணி நேரத்தில் சாம்பலாக்கிவிட்டான். நிலா அவனது தோளைத் தழுவி அணைத்துக்கொண்டாள். அவளது ஆடைகளும் ஆங்காங்கே கருகியிருந்தன, கைகளில் காயங்கள் இருந்தன. ஆனால், மாறனின் துயரம் அவளை அதிகம் வாட்டியது.
“மாறா, வருத்தப்படாதே. புத்தகங்கள் எரியலாம், ஆனா நீ படிச்ச அறிவு சாகாது. இந்தக் காகிதங்களை அவன் சாம்பலாக்கலாம், ஆனா உனக்குள்ள இருக்குற அந்த நெருப்பை அவனால அணைக்க முடியாது. இதோ பார், இந்த ஆதாரங்கள் பத்திரமா இருக்கு. இதை வச்சு நாம அவனை அவனோட கோட்டையிலேயே வச்சு வீழ்த்துவோம்,” என்று ஆறுதல் கூறினாள்.
தூரத்திலிருந்து தீயணைப்பு வாகனத்தின் சைரன் சத்தம் கேட்டது. விக்ரமின் ஆட்கள் இருட்டில் நிழல்களாக மறைந்துவிட்டனர். இளமாறன் மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவனது கையில் நிலா மீட்டெடுத்த அந்த நீல நிறக் கோப்பு பத்திரமாக இருந்தது. அவன் எரியும் கடையையும், அதற்குப் பின்னால் வானத்தில் மௌனமாக மின்னிக் கொண்டிருந்த நட்சத்திரங்களையும் பார்த்தான்.
தன் கைகளை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தைக் கிழிக்கும் வகையில் ஆக்ரோஷமாகச் சத்தமிட்டான்:
“விக்ரம்! கேட்டுக்கோ... நீ புத்தகங்களை எரிக்கலாம், ஆனா அதுல இருக்கிற உண்மையை எரிக்க முடியாது! நீ என் கைகளை உடைக்கலாம், ஆனா என் பேனாவுக்குப் பின்னாடி இருக்குற ஆயிரக்கணக்கான மக்களோட குரலை உன்னால ஒடுக்க முடியாது! இந்த இரவு கவிதை எரிந்த இரவா இருக்கலாம், ஆனா நாளைக்கு விடியப்போறது உன் அதிகாரச் சாம்ராஜ்யம் சாம்பலாகுற விடியலா இருக்கும்!”
அந்தச் சத்தம் அந்தச் சந்து முழுவதும் எதிரொலித்தது. நிலா அவனை வியப்போடு பார்த்தாள். மென்மையான கவிதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு கவிஞன், இன்று அநீதிக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எரிமலையாக மாறியிருந்தான்.
நிலா அவனது கைகளைப் பற்றினாள். “இனி நான் வீட்டுக்குத் திரும்பப் போறது இல்லை மாறா. என் அப்பாவா இருந்தாலும் சரி, இந்த அநீதிக்குத் துணை போற யாரையும் நான் விடமாட்டேன். உன் போராட்டத்துல இனி நானும் ஒரு பாதி!” என்றாள் உறுதியாக.
தீயணைப்பு வீரர்கள் வந்து தீயை அணைக்கத் தொடங்கினர். கரும்புகை வானத்தை மறைத்தது. ஆனால், ‘தமிழ் அமுது’ கடையின் சாம்பல், விக்ரமின் அழிவிற்கான முதல் படி என்பதை அந்த இரவு மௌனமாகச் சாட்சி சொன்னது.
சாம்பலில் உதித்த சரித்திரம்
அறிவின் கருவூலம் அலறியது – அந்த
அநீதித் தீயில் கருகியது!
காகிதப் பூக்கள் கருகி விழ – பேயாய்
நெருப்புப் பிழம்பு மேலெழ!
“மாறா... வெளியே வா!” – நிலாவின்
மரண ஓலம் கேட்டது!
ஏடுகளின் வாசம் மறைந்து – அங்கே
எரிதழல் வாசம் வீசியது!
தந்தை மீட்ட அறத்தின் சாட்சியம் – அந்தத்
தேக்கு மரப் பெட்டியில் இருந்தது!
உயிரைப் பணயம் வைத்தே – நிலா
உண்மையைக் காக்கத் துணிந்தது!
பாரதி வரிகள் சாம்பலாக – பாரதப்
பண்பாடு அங்கே வெந்தது!
“கவிதை எரிந்த இரவு” – அது
கயவன் விக்ரமின் தப்புக்கணக்கு!
“ஏடுகளை எரிக்கலாம் நீ – என்
எண்ணச் சிறகுகள் வேகாது!
கூரை வீழலாம் இன்று – என்
கொள்கை வீரம் சாகாது!”
சாம்பல் பூசிய மாறன் – இன்று
சத்திய வேல் ஏந்திய வீரன்!
நிலா கொடுத்த துணிச்சலில் – இனி
நிர்மூலமாகும் விக்ரமின் அதிகாரம்!
நெருப்பு முடிவல்ல – அது
நிமிர்ந்தெழுதலின் தொடக்கம்!
மருதூர் மண்ணின் விடியல் – இனி
மாறன் பேனாவின் முழக்கம்!
கடையின் வாசலில் பெட்ரோல் வாசனை காற்றில் கனமாகத் தேங்கியிருந்தது. புத்தகங்கள் எரியும் அந்த ஒரு பிரத்யேக மணம் — காகிதமும், மையும், காலங்காலமான வரலாறும் கருகும் மணம் — அந்த இடத்தையே சூழ்ந்திருந்தது. உள்ளே புகைய மண்டலத்திற்கு நடுவே ஒரு கருப்பு உருவம் தெரிந்தது. அது இளமாறன்.
இளமாறன் மாடியில் தனது இரண்டாவது கட்டுரையைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். திடீரெனக் கீழே கேட்ட வெடிச்சத்தமும், அதீத வெப்பமும் அவனை நிலைதடுமாறச் செய்தன. ஆக்சிஜன் குறையத் தொடங்கிய அந்தச் சூழலில், அவன் தனது சட்டையைக் கழற்றி முகத்தில் கவசமாகப் பூட்டிக்கொண்டான். எரியும் அலமாரிகளுக்கு நடுவே அவன் எதையோ வெறித்தனமாகத் தேடிக் கொண்டிருந்தான். அவனது உயிரை விட மேலான ஒன்று அங்கே இருந்தது.
நிலா உள்ளே நுழைய முயன்றபோது, ஒரு பெரிய மரக்கட்டை எரிந்து மேலிருந்து கீழே விழுந்து அவளது பாதையைத் தடுத்தது. “மாறா! வெளியே வா! கூரை விழப்போகுது! அறிவுக்கண்ணுன்னு சொன்னியே, அந்த அறிவு வாழ நீ உயிரோட இருக்கணும் மாறா!” என்று நிலா மீண்டும் கதறினாள்.
இளமாறன் அவளது குரலைக் கேட்கவில்லை. அவன் ஒரு மூலையில் இருந்த பழைய தேக்கு மரப் பெட்டியை இழுத்துக்கொண்டு வெளியே வர முயன்றான். அதில் அவன் பல மாதங்களாகத் தேடிச் சேகரித்த மருதூர் நில அபகரிப்பு ஆவணங்களும், அவனது தந்தை முத்துவேல் ஐயா அநியாயமாகச் சிறைக்குச் சென்றதை முறியடிக்கும் முக்கிய ஆதாரங்களும் இருந்தன.
நிலா துணிச்சலுடன் அந்த நெருப்பு வளையத்திற்குள் குதித்தாள். அங்கிருந்த ஒரு பழைய சாக்குப்பையை எடுத்து அருகில் இருந்த தண்ணீர் தொட்டியில் நனைத்து, நெருப்பை அடித்து விலக்கிக்கொண்டே அவன் அருகில் சென்றாள்.
“பெட்டி முக்கியம் இல்லை மாறா, உன் உயிர் தான் முக்கியம்! வா!” என்று அவனது கையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.
இளமாறனின் கைகளில் தீக்காயங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. அவனது முகம் கரியாலும் வியர்வையாலும் அடையாளம் தெரியாதபடி மாறியிருந்தது. “நிலா! இது வெறும் பெட்டி இல்லை. இது ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் கண்ணீர். இது என் அப்பாவின் விடுதலைப் பத்திரம்,” என்றான் மூச்சிரைக்க. இருவரும் இணைந்து அந்தப் பெட்டியை ஆவேசமாக இழுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தனர்.
அவர்கள் வெளியே வந்து விழுந்த சில விநாடிகளில், அந்தக் கடையின் மேற்கூரை பெரும் சத்தத்துடன் இடிந்து விழுந்தது. பாரதியாரின் ஆவேசக் கவிதைகளும், கம்பனின் காவிய வரிகளும், உலகப் புகழ்பெற்ற இலக்கியங்களும் கண்முன்னே சாம்பலாகிக் காற்றில் பறந்தன. அந்தச் சிறிய சந்திப்பில் கருகிய காகிதங்கள் கருப்புப் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போல வானில் மிதந்து மடிந்தன.
இளமாறன் அப்படியே சிமெண்ட் தரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்து அவனது முகத்தில் படிந்திருந்த கரியைத் துடைத்தது.
“நிலா... இது வெறும் கடை இல்லை. இது தான் மாணிக்கம் ஐயாவின் உலகம். ஒவ்வொரு புத்தகத்துக்கும் ஒரு உயிர் இருக்குன்னு அவர் சொல்லுவார். ஒரு வாசகன் புத்தகத்தைத் திறக்கும்போது அந்த உயிர் விழிச்சுக்கும்னு சொல்லுவார். இன்னைக்கு ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை அந்த விக்ரம் சுட்டுக் கொன்னுட்டானே!” என்று அவன் நெஞ்சில் அடித்துக்கொண்டு குமுறினான்.
அவன் ஒரு புத்தகத்தின் பாதியை கையில் எடுத்தான். அது கருகிப் போயிருந்தது. அறிவின் கருவூலத்தை விக்ரம் ஒரு மணி நேரத்தில் சாம்பலாக்கிவிட்டான். நிலா அவனது தோளைத் தழுவி அணைத்துக்கொண்டாள். அவளது ஆடைகளும் ஆங்காங்கே கருகியிருந்தன, கைகளில் காயங்கள் இருந்தன. ஆனால், மாறனின் துயரம் அவளை அதிகம் வாட்டியது.
“மாறா, வருத்தப்படாதே. புத்தகங்கள் எரியலாம், ஆனா நீ படிச்ச அறிவு சாகாது. இந்தக் காகிதங்களை அவன் சாம்பலாக்கலாம், ஆனா உனக்குள்ள இருக்குற அந்த நெருப்பை அவனால அணைக்க முடியாது. இதோ பார், இந்த ஆதாரங்கள் பத்திரமா இருக்கு. இதை வச்சு நாம அவனை அவனோட கோட்டையிலேயே வச்சு வீழ்த்துவோம்,” என்று ஆறுதல் கூறினாள்.
தூரத்திலிருந்து தீயணைப்பு வாகனத்தின் சைரன் சத்தம் கேட்டது. விக்ரமின் ஆட்கள் இருட்டில் நிழல்களாக மறைந்துவிட்டனர். இளமாறன் மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவனது கையில் நிலா மீட்டெடுத்த அந்த நீல நிறக் கோப்பு பத்திரமாக இருந்தது. அவன் எரியும் கடையையும், அதற்குப் பின்னால் வானத்தில் மௌனமாக மின்னிக் கொண்டிருந்த நட்சத்திரங்களையும் பார்த்தான்.
தன் கைகளை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தைக் கிழிக்கும் வகையில் ஆக்ரோஷமாகச் சத்தமிட்டான்:
“விக்ரம்! கேட்டுக்கோ... நீ புத்தகங்களை எரிக்கலாம், ஆனா அதுல இருக்கிற உண்மையை எரிக்க முடியாது! நீ என் கைகளை உடைக்கலாம், ஆனா என் பேனாவுக்குப் பின்னாடி இருக்குற ஆயிரக்கணக்கான மக்களோட குரலை உன்னால ஒடுக்க முடியாது! இந்த இரவு கவிதை எரிந்த இரவா இருக்கலாம், ஆனா நாளைக்கு விடியப்போறது உன் அதிகாரச் சாம்ராஜ்யம் சாம்பலாகுற விடியலா இருக்கும்!”
அந்தச் சத்தம் அந்தச் சந்து முழுவதும் எதிரொலித்தது. நிலா அவனை வியப்போடு பார்த்தாள். மென்மையான கவிதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு கவிஞன், இன்று அநீதிக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எரிமலையாக மாறியிருந்தான்.
நிலா அவனது கைகளைப் பற்றினாள். “இனி நான் வீட்டுக்குத் திரும்பப் போறது இல்லை மாறா. என் அப்பாவா இருந்தாலும் சரி, இந்த அநீதிக்குத் துணை போற யாரையும் நான் விடமாட்டேன். உன் போராட்டத்துல இனி நானும் ஒரு பாதி!” என்றாள் உறுதியாக.
தீயணைப்பு வீரர்கள் வந்து தீயை அணைக்கத் தொடங்கினர். கரும்புகை வானத்தை மறைத்தது. ஆனால், ‘தமிழ் அமுது’ கடையின் சாம்பல், விக்ரமின் அழிவிற்கான முதல் படி என்பதை அந்த இரவு மௌனமாகச் சாட்சி சொன்னது.
சாம்பலில் உதித்த சரித்திரம்
அறிவின் கருவூலம் அலறியது – அந்த
அநீதித் தீயில் கருகியது!
காகிதப் பூக்கள் கருகி விழ – பேயாய்
நெருப்புப் பிழம்பு மேலெழ!
“மாறா... வெளியே வா!” – நிலாவின்
மரண ஓலம் கேட்டது!
ஏடுகளின் வாசம் மறைந்து – அங்கே
எரிதழல் வாசம் வீசியது!
தந்தை மீட்ட அறத்தின் சாட்சியம் – அந்தத்
தேக்கு மரப் பெட்டியில் இருந்தது!
உயிரைப் பணயம் வைத்தே – நிலா
உண்மையைக் காக்கத் துணிந்தது!
பாரதி வரிகள் சாம்பலாக – பாரதப்
பண்பாடு அங்கே வெந்தது!
“கவிதை எரிந்த இரவு” – அது
கயவன் விக்ரமின் தப்புக்கணக்கு!
“ஏடுகளை எரிக்கலாம் நீ – என்
எண்ணச் சிறகுகள் வேகாது!
கூரை வீழலாம் இன்று – என்
கொள்கை வீரம் சாகாது!”
சாம்பல் பூசிய மாறன் – இன்று
சத்திய வேல் ஏந்திய வீரன்!
நிலா கொடுத்த துணிச்சலில் – இனி
நிர்மூலமாகும் விக்ரமின் அதிகாரம்!
நெருப்பு முடிவல்ல – அது
நிமிர்ந்தெழுதலின் தொடக்கம்!
மருதூர் மண்ணின் விடியல் – இனி
மாறன் பேனாவின் முழக்கம்!
