சென்னை புறநகரில், நகரத்தின் இரைச்சலிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியில் அந்தப் பாழடைந்த நூற்பாலை (Spinning Mill) வீற்றிருந்தது. ஒரு காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் வியர்வையாலும், இயந்திரங்களின் இடைவிடாத சத்தத்தாலும் பரபரப்பாக இருந்த அந்த இடம், இப்போது காலத்தின் கோரப்பிடியில் சிக்கிச் சிதைந்து கிடந்தது. துருப்பிடித்த ராட்சத இயந்திரங்கள், இருட்டில் பதுங்கியிருக்கும் இரும்பு மிருகங்களைப் போலத் தெரிந்தன.
அந்தப் பழைய ஆலையின் ஒரு மூலையில் இருந்த மேலாளர் அறைதான் இப்போது இளமாறன் மற்றும் நிலாவின் தற்காலிகப் புகலிடம். பெயிண்ட் உரிந்த சுவர்களும், ஒட்டடை படிந்த மூலைகளும் கொண்ட அந்தச் சிறிய அறை, இப்போது ஒரு புரட்சிக் கூடமாக உருமாறியிருந்தது.
முத்துவேல் ஐயா சிறையில் இருக்கும் செய்தி இளமாறனை ஒவ்வொரு கணமும் வாட்டியது. ஓய்வு பெற்ற வருமான வரித்துறை அதிகாரியான அவர், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நேர்மையாகப் பணியாற்றி, பல ஊழல் திமிங்கலங்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தியவர். அத்தகையவர் இன்று ஒரு பொய் வழக்கில், அவர் எதை எதிர்த்துப் போராடினாரோ அதே அதிகார வர்க்கத்தால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பதை நினைக்கையில் இளமாறனின் இரத்தம் கொதித்தது.
அவன் இப்போது ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளன் மட்டுமல்ல. தன் தந்தையிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட அந்தப் புலனாய்வுத் திறமையையும், பேனா முனையையும் இணைத்து, விக்ரமின் சாம்ராஜ்யத்தை ரகசியமாக வேரறுக்கும் ஒரு நிழல் மனிதனாக மாறியிருந்தான்.
அந்த அறையில் மின்சாரம் திருட்டுத்தனமாக ஒரு பழைய கனெக்ஷன் மூலம் பெறப்பட்டது. அறை முழுவதும் காகிதங்களும், லேப்டாப் வயர்களும், பழைய ஆவணங்களும் சிதறிக் கிடந்தன. நிலா இப்போது அவனுடன் இருந்தாள். ஒரு மாளிகையில் ராணியாக வாழ்ந்தவள், இன்று ஒரு பழைய தொழிற்சாலையின் அழுக்கடைந்த அறையில், சுவர்களில் சிலந்தி வலைகளுக்கு நடுவே இளமாறனுக்குத் துணையாக நின்றாள்.
“மாறா, நீ சாப்பிடவே இல்லை. காலைல இருந்து அந்த லேப்டாப் முன்னாடியே இருக்க. உன் கண்கள் சிவந்து போயிருக்கு,” என்று நிலா ஒரு சிறிய தட்டில் கொண்டு வந்த உணவை வைத்தாள். அருகில் இருந்த மண்ணெண்ணெய் அடுப்பில் அவள் தயாரித்த எளிமையான உணவு அது.
இளமாறன் திரையிலிருந்து கண்களை எடுக்காமலேயே சொன்னான், “நிலா, விக்ரமோட ஆட்கள் நம்மளைச் சுத்தி இருக்காங்க. ஒவ்வொரு செகண்டும் முக்கியம். உன் அப்பாவோட அந்த நீல நிறக் கோப்புல இருந்த தகவல்கள் சாதாரணமானது இல்ல. அப்பா சர்வீஸ்ல இருந்தப்போ சொல்லிக் கொடுத்த அந்த ‘மணி டிரையல்’ (Money Trail) கணக்குகள் இதோ இருக்கு. அந்தப் பினாமி அக்கவுண்ட்ஸ் எல்லாம் சிங்கப்பூர்ல இருக்குற ஒரு ஷெல் கம்பெனிக்கு (Shell Company) போகுது. இதை நான் ஆதாரத்தோட பொதுவெளியில கொண்டு வந்துட்டா, தர்மலிங்கத்தோட அரசியல் வாழ்க்கையும், விக்ரமோட அதிகார ஆட்டமும் ஒரே நாள்ல முடிஞ்சுடும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நாம உயிரோட இருக்கணும்.”
நிலா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். அந்தத் தொழிற்சாலை வளாகத்தைச் சுற்றி முட்புதர்கள் மண்டிக்கிடந்தன. நிலா, இளமாறனின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் இப்போது ஒரு பழைய மாளிகையின் இளவரசிக்கான தயக்கம் இல்லை; மாறாக, ஒரு போர்க்களத்தில் நிற்கும் வீராங்கனையின் உறுதி தென்பட்டது.
“அப்பாவும் விக்ரமும் என்னை எப்படியும் தேடுவாங்க மாறா. நில அபகரிப்பு ஆதாரங்கள் இருக்குற அந்த நீல நிற ஃபைல் என்கிட்ட இருக்குன்னு தெரிஞ்சா, அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து என்னைக் கொல்றதுக்குக்கூடத் தயங்க மாட்டாங்க. அப்பாவோட பேராசையும், விக்ரமோட அதிகார வெறியும் இப்போ ஒண்ணா சேர்ந்து ஒரு கொடூரமான மிருகமா மாறியிருக்கு. அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நான் இப்போ மகளோ இல்ல வருங்கால மனைவியோ கிடையாது... அவங்களோட அழிவுக்குக் காரணமான ஒரு சாட்சி, அவ்வளவுதான்!” என்றாள்.
அவள் மெல்லப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் ஒரு புதிய சுதந்திரம் தெரிந்தது.
“ஆனா இந்த முறை நான் கொஞ்சம் கூடப் பயப்படல மாறா. விக்ரமோட அந்தப் பணப்பலமும், அப்பாவோட அந்தப் பொய் கௌரவமும் நிறைந்த மாளிகையில, ஒவ்வொரு நிமிஷமும் ஒரு கைதியா பயத்தோட வாழ்றதை விட, இப்படி ஒரு உண்மையைச் சுமந்துட்டு உன்கூடத் தலைமறைவா இருக்குறது எனக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு. இந்தத் தலைமறைவு வாழ்க்கை எனக்குப் பயத்தைத் தரல, ஒரு மிகப்பெரிய கௌரவத்தைத் தருது. அவங்க முன்னாடி மண்டியிட்டு வாழ்றதை விட, அவங்களுக்கு எதிரா இந்த உண்மையோட போராடி சாகுறதுல எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை,” என்று உறுதியுடன் கூறினாள்.
நிலாவின் வார்த்தைகள் இளமாறனுக்கு ஒரு புதிய பலத்தைத் தந்தன. விக்ரமின் அடியாட்கள் ஊர் முழுவதும் தேடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து நிலா பேசிய அந்தப் பேச்சு, வரப்போகும் பெரும் புரட்சிக்கான முன்னுரையாக அமைந்தது. திடீரெனத் தொழிற்சாலையின் துருப்பிடித்த இரும்புக் கதவு மூன்று முறை தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. “டக்... டக்-டக்” – அது அவர்களின் ரகசியக் குறியீடு. நிலா கதவைத் திறக்க, இருட்டில் மறைந்து கொண்டு சதிஷ் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது கையில் ஒரு பார்சல் இருந்தது.
“மாறா, நிலைமை ரொம்ப மோசமா இருக்கு. உன் வீட்டைச் சுத்திப் போலீஸைப் போட்டுருக்காங்க. முத்துவேல் ஐயாவை விசாரணைங்கிற பேர்ல லாக்-அப்ல ரொம்ப அலைக்கழிக்கிறாங்க. அவர் ஒரு ரிட்டயர்டு ஆபீசர்ங்கிற மரியாதையைக் கூடக் கொடுக்காம, பழைய கேஸ் ஃபைல்களைப் பத்தி கேட்டு டார்ச்சர் பண்றாங்க,” என்று சதிஷ் சொன்னபோது இளமாறனின் பேனா பிடிக்கும் விரல்கள் கோபத்தில் நடுங்கின.
சதிஷ் கொண்டு வந்த அந்தப் பார்சலில், இளமாறனின் இரண்டாவது கட்டுரைக்கான அச்சுப்படிகள் இருந்தன. “விக்ரம் நம்ம போன் சிக்னலை டிராக் பண்ண வாய்ப்பிருக்கு. அதனால இனிமே நாம போனைத் தொடவே கூடாது. சதிஷ், இந்தத் தொழிற்சாலைக்குள்ளயே ஒரு பழைய சின்ன அச்சு இயந்திரம் (Manual Press) இருக்கிறதை நான் பார்த்தேன். அதைச் சரி பண்ணிட்டா, நாம இங்கிருந்தே துண்டுப் பிரசுரங்களை அடிச்சு ரகசியமா விநியோகிக்கலாம்,” என்றான் இளமாறன்.
அன்று இரவு, அந்த அறையின் மங்கலான விளக்கு அணைக்கப்பட்டது. நிலா மற்றும் இளமாறன் அந்த இருட்டில் தரையில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
“மாறா, முத்துவேல் ஐயாவுக்கு ஒரு சின்ன உடல்நிலை பாதிப்பு வந்தாலும் அவங்களால தாங்க முடியாது. அவர் தன் நேர்மையை எவ்வளவு நேசிப்பார்னு எனக்குத் தெரியும்,” என்றாள் நிலா கவலையுடன்.
இளமாறன் நிலாவின் கையைப் பற்றினான். “அப்பா அங்க ஒரு தவத்தைச் செஞ்சுட்டு இருக்காரு நிலா. ஒரு இன்கம் டேக்ஸ் ஆபீசரா அவர் எத்தனையோ கருப்புப் பண முதலைகளைப் பார்த்திருக்காரு. ஆனா விக்ரம் மாதிரி ஒரு மிருகத்தை அவர் பார்த்ததில்லை. அவரோட நேர்மை மேல விழுந்த அந்தக் கறையைத் துடைக்கணும்னா, நாம இந்த யுத்தத்துல ஜெயிச்சே ஆகணும். விக்ரம் நம்ம புத்தகக் கடையை எரிக்கலாம், ஆனா நாம வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வரப்போற உண்மையை அவனால ஒன்னும் செய்ய முடியாது. இந்தத் தலைமறைவு வாழ்க்கை முடிவுக்கு வரும்போது, ஒரு புதிய விடியல் பிறக்கும்,” என்றான்.
அந்த இருண்ட தொழிற்சாலை அறையில், அவர்களின் கண்கள் மட்டும் ஒரு புதிய நம்பிக்கையுடன் மின்னின. அதிகாரத்தின் கண்கள் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்க, அவர்கள் அதிகாரத்தின் வேர்களையே அறுப்பதற்கான திட்டத்தை அந்த நள்ளிரவில் தீட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.
தர்மலிங்கத்தின் பணபலமும், விக்ரமின் அடியாட்களும் ஒருபுறம் இருக்க, மறுபுறம் ஒரு பழைய அச்சு இயந்திரமும், சில காகிதங்களும், இரண்டு இளம் இதயங்களின் உறுதியும் மோதத் தயாராகின.
அந்தப் பழைய ஆலையின் ஒரு மூலையில் இருந்த மேலாளர் அறைதான் இப்போது இளமாறன் மற்றும் நிலாவின் தற்காலிகப் புகலிடம். பெயிண்ட் உரிந்த சுவர்களும், ஒட்டடை படிந்த மூலைகளும் கொண்ட அந்தச் சிறிய அறை, இப்போது ஒரு புரட்சிக் கூடமாக உருமாறியிருந்தது.
முத்துவேல் ஐயா சிறையில் இருக்கும் செய்தி இளமாறனை ஒவ்வொரு கணமும் வாட்டியது. ஓய்வு பெற்ற வருமான வரித்துறை அதிகாரியான அவர், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நேர்மையாகப் பணியாற்றி, பல ஊழல் திமிங்கலங்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தியவர். அத்தகையவர் இன்று ஒரு பொய் வழக்கில், அவர் எதை எதிர்த்துப் போராடினாரோ அதே அதிகார வர்க்கத்தால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பதை நினைக்கையில் இளமாறனின் இரத்தம் கொதித்தது.
அவன் இப்போது ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளன் மட்டுமல்ல. தன் தந்தையிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட அந்தப் புலனாய்வுத் திறமையையும், பேனா முனையையும் இணைத்து, விக்ரமின் சாம்ராஜ்யத்தை ரகசியமாக வேரறுக்கும் ஒரு நிழல் மனிதனாக மாறியிருந்தான்.
அந்த அறையில் மின்சாரம் திருட்டுத்தனமாக ஒரு பழைய கனெக்ஷன் மூலம் பெறப்பட்டது. அறை முழுவதும் காகிதங்களும், லேப்டாப் வயர்களும், பழைய ஆவணங்களும் சிதறிக் கிடந்தன. நிலா இப்போது அவனுடன் இருந்தாள். ஒரு மாளிகையில் ராணியாக வாழ்ந்தவள், இன்று ஒரு பழைய தொழிற்சாலையின் அழுக்கடைந்த அறையில், சுவர்களில் சிலந்தி வலைகளுக்கு நடுவே இளமாறனுக்குத் துணையாக நின்றாள்.
“மாறா, நீ சாப்பிடவே இல்லை. காலைல இருந்து அந்த லேப்டாப் முன்னாடியே இருக்க. உன் கண்கள் சிவந்து போயிருக்கு,” என்று நிலா ஒரு சிறிய தட்டில் கொண்டு வந்த உணவை வைத்தாள். அருகில் இருந்த மண்ணெண்ணெய் அடுப்பில் அவள் தயாரித்த எளிமையான உணவு அது.
இளமாறன் திரையிலிருந்து கண்களை எடுக்காமலேயே சொன்னான், “நிலா, விக்ரமோட ஆட்கள் நம்மளைச் சுத்தி இருக்காங்க. ஒவ்வொரு செகண்டும் முக்கியம். உன் அப்பாவோட அந்த நீல நிறக் கோப்புல இருந்த தகவல்கள் சாதாரணமானது இல்ல. அப்பா சர்வீஸ்ல இருந்தப்போ சொல்லிக் கொடுத்த அந்த ‘மணி டிரையல்’ (Money Trail) கணக்குகள் இதோ இருக்கு. அந்தப் பினாமி அக்கவுண்ட்ஸ் எல்லாம் சிங்கப்பூர்ல இருக்குற ஒரு ஷெல் கம்பெனிக்கு (Shell Company) போகுது. இதை நான் ஆதாரத்தோட பொதுவெளியில கொண்டு வந்துட்டா, தர்மலிங்கத்தோட அரசியல் வாழ்க்கையும், விக்ரமோட அதிகார ஆட்டமும் ஒரே நாள்ல முடிஞ்சுடும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நாம உயிரோட இருக்கணும்.”
நிலா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். அந்தத் தொழிற்சாலை வளாகத்தைச் சுற்றி முட்புதர்கள் மண்டிக்கிடந்தன. நிலா, இளமாறனின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் இப்போது ஒரு பழைய மாளிகையின் இளவரசிக்கான தயக்கம் இல்லை; மாறாக, ஒரு போர்க்களத்தில் நிற்கும் வீராங்கனையின் உறுதி தென்பட்டது.
“அப்பாவும் விக்ரமும் என்னை எப்படியும் தேடுவாங்க மாறா. நில அபகரிப்பு ஆதாரங்கள் இருக்குற அந்த நீல நிற ஃபைல் என்கிட்ட இருக்குன்னு தெரிஞ்சா, அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து என்னைக் கொல்றதுக்குக்கூடத் தயங்க மாட்டாங்க. அப்பாவோட பேராசையும், விக்ரமோட அதிகார வெறியும் இப்போ ஒண்ணா சேர்ந்து ஒரு கொடூரமான மிருகமா மாறியிருக்கு. அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நான் இப்போ மகளோ இல்ல வருங்கால மனைவியோ கிடையாது... அவங்களோட அழிவுக்குக் காரணமான ஒரு சாட்சி, அவ்வளவுதான்!” என்றாள்.
அவள் மெல்லப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் ஒரு புதிய சுதந்திரம் தெரிந்தது.
“ஆனா இந்த முறை நான் கொஞ்சம் கூடப் பயப்படல மாறா. விக்ரமோட அந்தப் பணப்பலமும், அப்பாவோட அந்தப் பொய் கௌரவமும் நிறைந்த மாளிகையில, ஒவ்வொரு நிமிஷமும் ஒரு கைதியா பயத்தோட வாழ்றதை விட, இப்படி ஒரு உண்மையைச் சுமந்துட்டு உன்கூடத் தலைமறைவா இருக்குறது எனக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு. இந்தத் தலைமறைவு வாழ்க்கை எனக்குப் பயத்தைத் தரல, ஒரு மிகப்பெரிய கௌரவத்தைத் தருது. அவங்க முன்னாடி மண்டியிட்டு வாழ்றதை விட, அவங்களுக்கு எதிரா இந்த உண்மையோட போராடி சாகுறதுல எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை,” என்று உறுதியுடன் கூறினாள்.
நிலாவின் வார்த்தைகள் இளமாறனுக்கு ஒரு புதிய பலத்தைத் தந்தன. விக்ரமின் அடியாட்கள் ஊர் முழுவதும் தேடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து நிலா பேசிய அந்தப் பேச்சு, வரப்போகும் பெரும் புரட்சிக்கான முன்னுரையாக அமைந்தது. திடீரெனத் தொழிற்சாலையின் துருப்பிடித்த இரும்புக் கதவு மூன்று முறை தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. “டக்... டக்-டக்” – அது அவர்களின் ரகசியக் குறியீடு. நிலா கதவைத் திறக்க, இருட்டில் மறைந்து கொண்டு சதிஷ் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது கையில் ஒரு பார்சல் இருந்தது.
“மாறா, நிலைமை ரொம்ப மோசமா இருக்கு. உன் வீட்டைச் சுத்திப் போலீஸைப் போட்டுருக்காங்க. முத்துவேல் ஐயாவை விசாரணைங்கிற பேர்ல லாக்-அப்ல ரொம்ப அலைக்கழிக்கிறாங்க. அவர் ஒரு ரிட்டயர்டு ஆபீசர்ங்கிற மரியாதையைக் கூடக் கொடுக்காம, பழைய கேஸ் ஃபைல்களைப் பத்தி கேட்டு டார்ச்சர் பண்றாங்க,” என்று சதிஷ் சொன்னபோது இளமாறனின் பேனா பிடிக்கும் விரல்கள் கோபத்தில் நடுங்கின.
சதிஷ் கொண்டு வந்த அந்தப் பார்சலில், இளமாறனின் இரண்டாவது கட்டுரைக்கான அச்சுப்படிகள் இருந்தன. “விக்ரம் நம்ம போன் சிக்னலை டிராக் பண்ண வாய்ப்பிருக்கு. அதனால இனிமே நாம போனைத் தொடவே கூடாது. சதிஷ், இந்தத் தொழிற்சாலைக்குள்ளயே ஒரு பழைய சின்ன அச்சு இயந்திரம் (Manual Press) இருக்கிறதை நான் பார்த்தேன். அதைச் சரி பண்ணிட்டா, நாம இங்கிருந்தே துண்டுப் பிரசுரங்களை அடிச்சு ரகசியமா விநியோகிக்கலாம்,” என்றான் இளமாறன்.
அன்று இரவு, அந்த அறையின் மங்கலான விளக்கு அணைக்கப்பட்டது. நிலா மற்றும் இளமாறன் அந்த இருட்டில் தரையில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
“மாறா, முத்துவேல் ஐயாவுக்கு ஒரு சின்ன உடல்நிலை பாதிப்பு வந்தாலும் அவங்களால தாங்க முடியாது. அவர் தன் நேர்மையை எவ்வளவு நேசிப்பார்னு எனக்குத் தெரியும்,” என்றாள் நிலா கவலையுடன்.
இளமாறன் நிலாவின் கையைப் பற்றினான். “அப்பா அங்க ஒரு தவத்தைச் செஞ்சுட்டு இருக்காரு நிலா. ஒரு இன்கம் டேக்ஸ் ஆபீசரா அவர் எத்தனையோ கருப்புப் பண முதலைகளைப் பார்த்திருக்காரு. ஆனா விக்ரம் மாதிரி ஒரு மிருகத்தை அவர் பார்த்ததில்லை. அவரோட நேர்மை மேல விழுந்த அந்தக் கறையைத் துடைக்கணும்னா, நாம இந்த யுத்தத்துல ஜெயிச்சே ஆகணும். விக்ரம் நம்ம புத்தகக் கடையை எரிக்கலாம், ஆனா நாம வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வரப்போற உண்மையை அவனால ஒன்னும் செய்ய முடியாது. இந்தத் தலைமறைவு வாழ்க்கை முடிவுக்கு வரும்போது, ஒரு புதிய விடியல் பிறக்கும்,” என்றான்.
அந்த இருண்ட தொழிற்சாலை அறையில், அவர்களின் கண்கள் மட்டும் ஒரு புதிய நம்பிக்கையுடன் மின்னின. அதிகாரத்தின் கண்கள் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்க, அவர்கள் அதிகாரத்தின் வேர்களையே அறுப்பதற்கான திட்டத்தை அந்த நள்ளிரவில் தீட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.
தர்மலிங்கத்தின் பணபலமும், விக்ரமின் அடியாட்களும் ஒருபுறம் இருக்க, மறுபுறம் ஒரு பழைய அச்சு இயந்திரமும், சில காகிதங்களும், இரண்டு இளம் இதயங்களின் உறுதியும் மோதத் தயாராகின.
