நள்ளிரவு ஒரு மணி. அந்தப் பழைய நூற்பாலையைச் சுற்றியிருந்த அடர்ந்த முட்புதர்களுக்குப் பின்னால் சில நிழல்கள் அசைந்தன. காற்றில் ஒருவிதமான மரண அமைதி நிலவியது. அவ்வப்போது வீசும் பலத்த காற்றினால் உடைந்த ஜன்னல் கதவுகள் ‘கிரீச்’ என்ற சத்தத்துடன் மோதிக்கொண்டன.
துருப்பிடித்த ராட்சத இயந்திரங்களுக்கு நடுவே, ஒரு சிறிய மேசை விளக்கின் வெளிச்சத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் அடுத்த கட்டத் திட்டத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். இளமாறன் தனது தந்தையின் பழைய டைரியிலிருந்து சில முக்கிய எண்களைக் குறித்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென்று, ஆலைக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஒரு பழைய இரும்புத் தகடு பலத்த சத்தத்துடன் கீழே விழுந்தது.
இளமாறன் சட்டென விழிப்புற்றான். அவனது புலன்கள் எச்சரிக்கை அடைந்தன. அவன் தனது மடிக்கணினியை மெல்ல மூடிவிட்டு, நிலாவின் கையைப் பற்றினான். நிலா திடுக்கிட்டு அவனைப் பார்த்தாள். “நிலா, சத்தம் போடாதே. யாரோ வந்துட்டாங்க. மூச்சை அடக்கிக்கொள்,” என்று அவளது காதருகே மிக மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தான்.
அந்தப் பெரிய ஆலைக்குள் நிலவிய நிசப்தத்தில், வெளியிலிருந்து வந்த கனமான பூட்ஸ் கால்களின் சத்தம் இப்போது தெளிவாகக் கேட்டது. காய்ந்த இலைகள் மிதிபடும் சத்தம் அவர்கள் நெருங்கி வருவதை உறுதிப்படுத்தியது. விக்ரமின் ஆட்கள் தற்செயலாகவோ அல்லது செல்போன் டவர் சிக்னலை வைத்து மோப்பம் பிடித்தோ இந்தத் தனிமையான இடத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டனர்.
ஆலையின் உடைந்த ஜன்னல் வழியாக நிலா நடுக்கத்துடன் எட்டிப் பார்த்தாள். இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு நான்கு டார்ச் லைட் வெளிச்சங்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அந்த வெளிச்சம் சுவர்களில் இருந்த சிலந்தி வலைகளின் மீது பட்டு ஒருவிதமான கோரச் சித்திரத்தை உருவாக்கியது.
“மாறா, குறைந்தது அஞ்சு பேராவது இருப்பாங்க போல இருக்கு. அவங்க கையில கத்தி, இரும்புத் தடி எல்லாம் மின்னுது,” என்றாள் நிலா நடுங்கும் குரலில். அவளது இதயத் துடிப்பு அவளுக்கே கேட்கும் அளவிற்கு வேகமாக இருந்தது.
“பயப்படாதே நிலா. எனக்கு இந்த ஆலை அஞ்சாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே அத்துப்படி. அப்பா இங்கே வேலை பார்த்த சில தொழிலாளர்களுக்கு வரி கணக்கு பார்க்க வரும்போது நான் கூடவே சுத்துவேன். இங்க இருக்குற ஒவ்வொரு சுரங்கப் பாதையும், மறைவிடமும் எனக்கு அத்துப்படி,” என்ற இளமாறன், அவளை அந்த மேலாளர் அறையிலிருந்து மெல்ல வெளியே அழைத்து வந்தான்.
அவர்கள் மறைந்து நின்றிருந்த இடத்திற்குச் சில அடி தூரத்தில் ஒருவன் டார்ச் அடித்துக்கொண்டே வந்தான். அவனது முகம் ஒரு விகாரமான சிரிப்பைக் கொண்டிருந்தது. “அந்தப் பொண்ணும் பையனும் இங்கதான் எங்கேயோ இருக்கணும். விக்ரம் சார் சொன்னார், இந்த ஏரியாவுல ஒரு பழைய கார் நின்னதா யாரோ பார்த்திருக்காங்கன்னு. தேடுங்கடா! உயிரோட வேணும்னு அவசியம் இல்லை, அந்தப் பெட்டியும் ஃபைலும் தான் முக்கியம்!” என்று அவன் அதிகாரத் தோரணையில் கத்தினான்.
இளமாறன் நிலாவை ஒரு பெரிய நூல் நூற்கும் இயந்திரத்திற்குப் பின்னால் அமர வைத்தான். அந்த இயந்திரம் ஒரு பெரிய இரும்பு அரக்கனைப் போல அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்தது. “இங்கேயே இரு நிலா. நான் அவங்க கவனத்தைத் திசைதிருப்பறேன். நான் ‘ஓடு’ன்னு சொன்னா மட்டும், அந்த வலது பக்கத்துல இருக்குற சின்னக் கதவு வழியா வெளிய ஓடிப் போய் நம்ம கார்ல ஏறிடு,” என்று சொல்லிவிட்டு, அவன் அங்கிருந்த ஒரு கனமான இரும்புத் துண்டை எடுத்துத் தூரமான ஒரு திசையில் ஆக்ரோஷமாக வீசினான்.
இரும்புத் துண்டு விழுந்த சத்தம் கேட்டதும், அந்த நான்கு பேரும் அந்தத் திசையை நோக்கி ஓடினர். “அதோ அங்கே! சத்தம் கேட்டுச்சு பாரு!” என்று ஒருவன் கத்தினான். அவர்கள் அனைவரும் ஒரு பக்கமாகச் சென்ற அந்த நொடியை இளமாறன் பயன்படுத்திக் கொண்டான்.
இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, இளமாறன் நிலாவை அழைத்துக்கொண்டு பின்வாசல் நோக்கி பூனைப் பாதத்தில் நகரத் தொடங்கினான். ஆனால் அவர்கள் எதிர்பாராத ஒன்று நடந்தது. விக்ரம் மிகத் திட்டமிட்டு ஒரு ஐந்தாவது ஆளைப் பின்வாசல் கதவு அருகிலேயே பதுக்கி வைத்திருந்தான்.
அவன் திடீரென இருட்டில் இருந்து ஒரு பேயைப் போலத் தோன்றி இளமாறனின் சட்டையைப் பிடித்தான். “சிக்குனியாடா கவிஞரே! உன் கவிதை இன்னைக்கு ரத்தத்துல முடியப்போகுது!” என்று விகாரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே அவன் தனது கத்தியை ஓங்கினான்.
நிமிடங்கள் உறைந்தன. நிலா ஒரு விநாடி திகைத்தாலும், அடுத்த விநாடி அவளுள் இருந்த ஒரு வீராங்கனை விழித்துக்கொண்டாள். அங்கிருந்த ஒரு பழைய எண்ணெய் டின்னை எடுத்து அவன் தலையில் பலமாக வீசினாள். அவன் ‘ஆ’ என்று அலறி நிலைகுலைந்த அந்த நொடியில், இளமாறன் தனது முழங்காலால் அவனது வயிற்றில் ஒரு பலமான உதை விட்டுத் தள்ளினான்.
“நிலா ஓடு! நிக்காதே!” என்று இளமாறன் கத்தினான்.
இருவரும் ஆலையின் வெளிப்பகுதிக்கு ஓடி வந்தனர். ஆனால் அதற்குள் மற்ற நான்கு பேரும் அந்த அலறல் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திரும்பிவிட்டனர். “அதோ ஓடுறாங்க பாரு... அந்தப் பொண்ணுதான் அது! விடாதீங்க, பிடிங்க அவங்களை!” என்று கத்திக்கொண்டே அவர்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமாகத் துரத்தத் தொடங்கினர்.
இருண்ட முட்புதர்களுக்கு நடுவே நிலாவும் இளமாறனும் உயிரைப் பணையம் வைத்து ஓடினர். நிலாவின் சுடிதார் முட்களில் மாட்டிச் சதை கிழிந்தது, ஆனால் வலியையும் மீறிய உயிர் பயம் அவளை ஓட வைத்தது. பின்னால் துரத்தி வரும் பூட்ஸ் கால்களின் சத்தம் நிலத்தை அதிர வைத்தது.
“மாறா, அவங்க கிட்ட ஆயுதம் இருக்கு... அவங்க நெருங்கிட்டாங்க!” என்று நிலா மூச்சு வாங்கக் கத்தினாள்.
“கார் வரைக்கும் போயிட்டா போதும் நிலா. அங்க சதிஷ் நமக்காகக் காத்துட்டு இருப்பான். நம்பிக்கை இழக்காதே!” என்றான் இளமாறன்.
திடீரென விக்ரமின் ஆட்களில் ஒருவன் இளமாறன் மீது பாய்ந்தான். இருவரும் சகதியில் உருண்டனர். இளமாறனின் ஏற்கனவே காயம்பட்ட கைகளில் வலி உயிர் போனது. அவன் தனது எடையைப் பயன்படுத்தி அவனைப் புரட்டிப் போட்டுவிட்டு, நிலாவை நோக்கி ஓடினான். அப்போது, காதுகளைப் பிளக்கும் வகையில் ஒரு கார் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் அந்த இருளைக் கிழித்தது.
அது சதிஷ்! அவன் தனது காரை ஆவேசமாக ஓட்டி வந்து அந்த ரவுடிகளுக்கு முன்னால் புழுதி பறக்கப் பிரேக் போட்டான். “சீக்கிரம் ஏறுங்கடா!” என்று சதிஷ் கத்தினான்.
இளமாறனும் நிலாவும் காரின் பின் இருக்கையில் குதித்து ஏறியதும், சதிஷ் காரைத் தலைதெறிக்க ஓட்டினான். விக்ரமின் ஆட்கள் ஆத்திரத்தில் கல்லெறிந்து காரின் பின் கண்ணாடியைச் சிதறடித்தனர். கண்ணாடிக் துகள்கள் நிலாவின் தலைமுடியில் வந்து விழுந்தன, ஆனால் கார் அவர்களின் பிடியிலிருந்து மின்னல் வேகத்தில் தப்பிச் சென்றது.
காரில் அமர்ந்து பெருமூச்சு வாங்கிய நிலா, இளமாறனின் கையைப் பார்த்தாள். அவனது வெள்ளைச் சட்டை ரத்தத்தினால் சிவப்பாக மாறியிருந்தது. “மாறா, நீ ரொம்ப அடிபட்டுருக்க... உன் கை...” என்று கலங்கினாள்.
இளமாறன் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒரு சிறு புன்னகையைச் சிந்தினான். அவனது மடியில் அவன் உயிராகக் கருதிய அந்த ‘நீல நிறக் கோப்பு’ எந்தச் சேதாரமும் இன்றி இருந்தது.
“நிலா, அவங்க நம்மளைத் தேடி வந்தது தப்பு இல்லை. ஆனா அவங்க தேடுனது நம்மளை மட்டும்தான். இந்த ஃபைல்ல இருக்குற ஆதாரங்களை அவங்க இன்னும் கவனிக்கல. இது இப்போ நம்ம கிட்ட பாதுகாப்பா இருக்குற வரைக்கும், விக்ரமோட ஒவ்வொரு அடியும் தோல்விதான். இது வெறும் காகிதம் இல்லை, இது அவனோட சாம்ராஜ்யத்தை இடிக்கப்போற வெடிமருந்து,” என்றான்.
விக்ரமின் இந்த நேரடித் தாக்குதல், இளமாறனுக்கு ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தியது. விக்ரம் இப்போது நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறான். தனது அதிகாரத்தையும், தர்மலிங்கத்தின் பலத்தையும் கொண்டு எதையும் சாதித்துவிடலாம் என்று நினைத்தவனுக்கு, ஒரு பேனாவும் சில காகிதங்களும் சவாலாக இருப்பதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
விக்ரமின் ஆட்கள் அந்தப் பழைய ஆலை வரை வந்துவிட்டார்கள் என்றால், இனி சென்னையில் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான இடம் எதுவுமே இல்லை. ஒவ்வொரு தெருவிலும் விக்ரமின் கண்கள் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும். அவர்கள் இப்போது ஒரு புதிய முடிவை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தனர்.
“சதிஷ், கார் இங்க இருக்க வேண்டாம். நாம நேரா ஊருக்குப் போகப் போறது இல்லை. விக்ரம் அங்கதான் முதல்ல தேடுவான். நாம வேறொரு திசையில போகணும்,” என்றான் இளமாறன்.
அந்த இரவு முடியப்போகும் விடியலை நோக்கி கார் விரைந்தது. ஆனால், அந்த விடியல் விக்ரமுக்கு ஒரு கசப்பான உண்மையைச் சொல்லப்போகிறது என்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்
துருப்பிடித்த ராட்சத இயந்திரங்களுக்கு நடுவே, ஒரு சிறிய மேசை விளக்கின் வெளிச்சத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் அடுத்த கட்டத் திட்டத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். இளமாறன் தனது தந்தையின் பழைய டைரியிலிருந்து சில முக்கிய எண்களைக் குறித்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென்று, ஆலைக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஒரு பழைய இரும்புத் தகடு பலத்த சத்தத்துடன் கீழே விழுந்தது.
இளமாறன் சட்டென விழிப்புற்றான். அவனது புலன்கள் எச்சரிக்கை அடைந்தன. அவன் தனது மடிக்கணினியை மெல்ல மூடிவிட்டு, நிலாவின் கையைப் பற்றினான். நிலா திடுக்கிட்டு அவனைப் பார்த்தாள். “நிலா, சத்தம் போடாதே. யாரோ வந்துட்டாங்க. மூச்சை அடக்கிக்கொள்,” என்று அவளது காதருகே மிக மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தான்.
அந்தப் பெரிய ஆலைக்குள் நிலவிய நிசப்தத்தில், வெளியிலிருந்து வந்த கனமான பூட்ஸ் கால்களின் சத்தம் இப்போது தெளிவாகக் கேட்டது. காய்ந்த இலைகள் மிதிபடும் சத்தம் அவர்கள் நெருங்கி வருவதை உறுதிப்படுத்தியது. விக்ரமின் ஆட்கள் தற்செயலாகவோ அல்லது செல்போன் டவர் சிக்னலை வைத்து மோப்பம் பிடித்தோ இந்தத் தனிமையான இடத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டனர்.
ஆலையின் உடைந்த ஜன்னல் வழியாக நிலா நடுக்கத்துடன் எட்டிப் பார்த்தாள். இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு நான்கு டார்ச் லைட் வெளிச்சங்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அந்த வெளிச்சம் சுவர்களில் இருந்த சிலந்தி வலைகளின் மீது பட்டு ஒருவிதமான கோரச் சித்திரத்தை உருவாக்கியது.
“மாறா, குறைந்தது அஞ்சு பேராவது இருப்பாங்க போல இருக்கு. அவங்க கையில கத்தி, இரும்புத் தடி எல்லாம் மின்னுது,” என்றாள் நிலா நடுங்கும் குரலில். அவளது இதயத் துடிப்பு அவளுக்கே கேட்கும் அளவிற்கு வேகமாக இருந்தது.
“பயப்படாதே நிலா. எனக்கு இந்த ஆலை அஞ்சாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே அத்துப்படி. அப்பா இங்கே வேலை பார்த்த சில தொழிலாளர்களுக்கு வரி கணக்கு பார்க்க வரும்போது நான் கூடவே சுத்துவேன். இங்க இருக்குற ஒவ்வொரு சுரங்கப் பாதையும், மறைவிடமும் எனக்கு அத்துப்படி,” என்ற இளமாறன், அவளை அந்த மேலாளர் அறையிலிருந்து மெல்ல வெளியே அழைத்து வந்தான்.
அவர்கள் மறைந்து நின்றிருந்த இடத்திற்குச் சில அடி தூரத்தில் ஒருவன் டார்ச் அடித்துக்கொண்டே வந்தான். அவனது முகம் ஒரு விகாரமான சிரிப்பைக் கொண்டிருந்தது. “அந்தப் பொண்ணும் பையனும் இங்கதான் எங்கேயோ இருக்கணும். விக்ரம் சார் சொன்னார், இந்த ஏரியாவுல ஒரு பழைய கார் நின்னதா யாரோ பார்த்திருக்காங்கன்னு. தேடுங்கடா! உயிரோட வேணும்னு அவசியம் இல்லை, அந்தப் பெட்டியும் ஃபைலும் தான் முக்கியம்!” என்று அவன் அதிகாரத் தோரணையில் கத்தினான்.
இளமாறன் நிலாவை ஒரு பெரிய நூல் நூற்கும் இயந்திரத்திற்குப் பின்னால் அமர வைத்தான். அந்த இயந்திரம் ஒரு பெரிய இரும்பு அரக்கனைப் போல அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்தது. “இங்கேயே இரு நிலா. நான் அவங்க கவனத்தைத் திசைதிருப்பறேன். நான் ‘ஓடு’ன்னு சொன்னா மட்டும், அந்த வலது பக்கத்துல இருக்குற சின்னக் கதவு வழியா வெளிய ஓடிப் போய் நம்ம கார்ல ஏறிடு,” என்று சொல்லிவிட்டு, அவன் அங்கிருந்த ஒரு கனமான இரும்புத் துண்டை எடுத்துத் தூரமான ஒரு திசையில் ஆக்ரோஷமாக வீசினான்.
இரும்புத் துண்டு விழுந்த சத்தம் கேட்டதும், அந்த நான்கு பேரும் அந்தத் திசையை நோக்கி ஓடினர். “அதோ அங்கே! சத்தம் கேட்டுச்சு பாரு!” என்று ஒருவன் கத்தினான். அவர்கள் அனைவரும் ஒரு பக்கமாகச் சென்ற அந்த நொடியை இளமாறன் பயன்படுத்திக் கொண்டான்.
இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, இளமாறன் நிலாவை அழைத்துக்கொண்டு பின்வாசல் நோக்கி பூனைப் பாதத்தில் நகரத் தொடங்கினான். ஆனால் அவர்கள் எதிர்பாராத ஒன்று நடந்தது. விக்ரம் மிகத் திட்டமிட்டு ஒரு ஐந்தாவது ஆளைப் பின்வாசல் கதவு அருகிலேயே பதுக்கி வைத்திருந்தான்.
அவன் திடீரென இருட்டில் இருந்து ஒரு பேயைப் போலத் தோன்றி இளமாறனின் சட்டையைப் பிடித்தான். “சிக்குனியாடா கவிஞரே! உன் கவிதை இன்னைக்கு ரத்தத்துல முடியப்போகுது!” என்று விகாரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே அவன் தனது கத்தியை ஓங்கினான்.
நிமிடங்கள் உறைந்தன. நிலா ஒரு விநாடி திகைத்தாலும், அடுத்த விநாடி அவளுள் இருந்த ஒரு வீராங்கனை விழித்துக்கொண்டாள். அங்கிருந்த ஒரு பழைய எண்ணெய் டின்னை எடுத்து அவன் தலையில் பலமாக வீசினாள். அவன் ‘ஆ’ என்று அலறி நிலைகுலைந்த அந்த நொடியில், இளமாறன் தனது முழங்காலால் அவனது வயிற்றில் ஒரு பலமான உதை விட்டுத் தள்ளினான்.
“நிலா ஓடு! நிக்காதே!” என்று இளமாறன் கத்தினான்.
இருவரும் ஆலையின் வெளிப்பகுதிக்கு ஓடி வந்தனர். ஆனால் அதற்குள் மற்ற நான்கு பேரும் அந்த அலறல் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திரும்பிவிட்டனர். “அதோ ஓடுறாங்க பாரு... அந்தப் பொண்ணுதான் அது! விடாதீங்க, பிடிங்க அவங்களை!” என்று கத்திக்கொண்டே அவர்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமாகத் துரத்தத் தொடங்கினர்.
இருண்ட முட்புதர்களுக்கு நடுவே நிலாவும் இளமாறனும் உயிரைப் பணையம் வைத்து ஓடினர். நிலாவின் சுடிதார் முட்களில் மாட்டிச் சதை கிழிந்தது, ஆனால் வலியையும் மீறிய உயிர் பயம் அவளை ஓட வைத்தது. பின்னால் துரத்தி வரும் பூட்ஸ் கால்களின் சத்தம் நிலத்தை அதிர வைத்தது.
“மாறா, அவங்க கிட்ட ஆயுதம் இருக்கு... அவங்க நெருங்கிட்டாங்க!” என்று நிலா மூச்சு வாங்கக் கத்தினாள்.
“கார் வரைக்கும் போயிட்டா போதும் நிலா. அங்க சதிஷ் நமக்காகக் காத்துட்டு இருப்பான். நம்பிக்கை இழக்காதே!” என்றான் இளமாறன்.
திடீரென விக்ரமின் ஆட்களில் ஒருவன் இளமாறன் மீது பாய்ந்தான். இருவரும் சகதியில் உருண்டனர். இளமாறனின் ஏற்கனவே காயம்பட்ட கைகளில் வலி உயிர் போனது. அவன் தனது எடையைப் பயன்படுத்தி அவனைப் புரட்டிப் போட்டுவிட்டு, நிலாவை நோக்கி ஓடினான். அப்போது, காதுகளைப் பிளக்கும் வகையில் ஒரு கார் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் அந்த இருளைக் கிழித்தது.
அது சதிஷ்! அவன் தனது காரை ஆவேசமாக ஓட்டி வந்து அந்த ரவுடிகளுக்கு முன்னால் புழுதி பறக்கப் பிரேக் போட்டான். “சீக்கிரம் ஏறுங்கடா!” என்று சதிஷ் கத்தினான்.
இளமாறனும் நிலாவும் காரின் பின் இருக்கையில் குதித்து ஏறியதும், சதிஷ் காரைத் தலைதெறிக்க ஓட்டினான். விக்ரமின் ஆட்கள் ஆத்திரத்தில் கல்லெறிந்து காரின் பின் கண்ணாடியைச் சிதறடித்தனர். கண்ணாடிக் துகள்கள் நிலாவின் தலைமுடியில் வந்து விழுந்தன, ஆனால் கார் அவர்களின் பிடியிலிருந்து மின்னல் வேகத்தில் தப்பிச் சென்றது.
காரில் அமர்ந்து பெருமூச்சு வாங்கிய நிலா, இளமாறனின் கையைப் பார்த்தாள். அவனது வெள்ளைச் சட்டை ரத்தத்தினால் சிவப்பாக மாறியிருந்தது. “மாறா, நீ ரொம்ப அடிபட்டுருக்க... உன் கை...” என்று கலங்கினாள்.
இளமாறன் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒரு சிறு புன்னகையைச் சிந்தினான். அவனது மடியில் அவன் உயிராகக் கருதிய அந்த ‘நீல நிறக் கோப்பு’ எந்தச் சேதாரமும் இன்றி இருந்தது.
“நிலா, அவங்க நம்மளைத் தேடி வந்தது தப்பு இல்லை. ஆனா அவங்க தேடுனது நம்மளை மட்டும்தான். இந்த ஃபைல்ல இருக்குற ஆதாரங்களை அவங்க இன்னும் கவனிக்கல. இது இப்போ நம்ம கிட்ட பாதுகாப்பா இருக்குற வரைக்கும், விக்ரமோட ஒவ்வொரு அடியும் தோல்விதான். இது வெறும் காகிதம் இல்லை, இது அவனோட சாம்ராஜ்யத்தை இடிக்கப்போற வெடிமருந்து,” என்றான்.
விக்ரமின் இந்த நேரடித் தாக்குதல், இளமாறனுக்கு ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தியது. விக்ரம் இப்போது நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறான். தனது அதிகாரத்தையும், தர்மலிங்கத்தின் பலத்தையும் கொண்டு எதையும் சாதித்துவிடலாம் என்று நினைத்தவனுக்கு, ஒரு பேனாவும் சில காகிதங்களும் சவாலாக இருப்பதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
விக்ரமின் ஆட்கள் அந்தப் பழைய ஆலை வரை வந்துவிட்டார்கள் என்றால், இனி சென்னையில் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான இடம் எதுவுமே இல்லை. ஒவ்வொரு தெருவிலும் விக்ரமின் கண்கள் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும். அவர்கள் இப்போது ஒரு புதிய முடிவை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தனர்.
“சதிஷ், கார் இங்க இருக்க வேண்டாம். நாம நேரா ஊருக்குப் போகப் போறது இல்லை. விக்ரம் அங்கதான் முதல்ல தேடுவான். நாம வேறொரு திசையில போகணும்,” என்றான் இளமாறன்.
அந்த இரவு முடியப்போகும் விடியலை நோக்கி கார் விரைந்தது. ஆனால், அந்த விடியல் விக்ரமுக்கு ஒரு கசப்பான உண்மையைச் சொல்லப்போகிறது என்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்
