சதிஷின் கார் சென்னையின் எல்லைகளைக் கடந்து, இருண்ட நெடுஞ்சாலையில் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. பின்னால் உடைந்த கண்ணாடியின் வழியாகப் புகுந்த குளிர்ந்த காற்று நிலாவின் கலைந்த கூந்தலை அலைக்கழித்தது. அந்தத் தாக்குதலின் அதிர்ச்சியில் அவள் உடல் இன்னும் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. ரத்தமும் புகையும் கலந்த அந்த இரவு அவளது நிம்மதியைப் பறித்திருந்தது.
ஆனால், இளமாறன் சிலையைப் போல அமைதியாக இருந்தான். அவனது கண்கள் சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனது ஒரு போர் வரைபடத்தைத் தீட்டிக் கொண்டிருந்தது. "சதிஷ், நாம சென்னைக்குள்ள இருக்கிறது இனி பாதுகாப்பில்லை. விக்ரமோட பலம் சிட்டியில் அதிகம். அங்க அவனுக்குப் போலீஸ், அதிகாரம் எல்லாம் கைக்கூலியா இருக்கும். நாம நேரா மருதூருக்கே போயிடுவோம்," என்றான் இளமாறன்.
நிலா திடுக்கிட்டு அவனைப் பார்த்தாள். "மருதூருக்கா? மாறா, அதுதான் விக்ரமோட கோட்டை. தர்மலிங்கத்தோட பினாமி நிலங்கள் எல்லாம் அங்கதான் இருக்கு. அங்க போறது சிங்கம் குகைக்குள்ள போற மாதிரி இல்லையா?"
இளமாறன் அவளது கைகளை ஆழமாக அழுத்திப் பற்றினான். "சிங்கத்தை வீழ்த்தணும்னா குகைக்குள்ள தான் நிலா போகணும். சென்னையில உட்கார்ந்து நாம பேப்பர்ல எழுதுறது அந்தத் தர்மலிங்கத்தை ஒரு கணம் தான் அசைக்கும். ஆனா, அந்த மண்ணுல நின்னு மக்களைத் திரட்டினா, அது ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே அழிக்கும். விக்ரம் நம்மளைச் சென்னையில தான் தேடுவான், நாம அவனோட கண்ணுக்கு முன்னாடியே நின்னு போர் தொடுப்போம்."
அதிகாலை ஐந்து மணி அளவில் கார் மருதூர் கிராமத்தின் எல்லைக்குள் நுழைந்தது. பனிமூட்டம் சூழ்ந்த அந்த அதிகாலையில், நிலா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த காட்சிகள் அவளுக்கு வேதனையைத் தந்தன. ஒரு காலத்தில் பச்சைப்பசேல் எனச் செழிப்பான வயல்வெளிகளாக இருந்த அந்த இடம், இன்று 'கிரீன் சிட்டி' என்ற பெயரில் முட்கம்பிகளால் வேலி போடப்பட்டிருந்தது.
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் ராட்சத பொக்லைன் இயந்திரங்கள் அந்த மண்ணைக் குடைந்து கொண்டிருந்தன. மண்ணின் ஈர வாசனையை விட, அதிகாரத்தின் கான்க்ரீட் வாசனையும், எரிபொருள் புகையும் அங்கே அதிகமாக வீசியது. விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் பிடுங்கப்பட்டு, பெரும் பணக்காரர்களின் உல்லாச மாளிகைகளுக்காக அந்த பூமி தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.
சதிஷ் காரைக் கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறமாக, ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் இருந்த மாயன் பெரியவரின் குடிசைக்கு அருகில் நிறுத்தினான். வண்டி நின்றதும் இளமாறன் முதலில் இறங்கினான். அவனது காயம்பட்ட கைகள் இன்னும் வலித்தன, ஆனால் அந்த மண்ணைத் தொட்டதும் அவனுக்குள் ஒரு புதுத் தெம்பு பிறந்தது. இது அவனது தந்தை முத்துவேல் ஐயா நேசித்த மண்.
மாயன் பெரியவர் வாசலில் அமர்ந்திருந்தார். இளமாறனையும் நிலாவையும் பார்த்ததும் அவர் திகைத்துப் போனார். பின்னர் அவர் கண்களில் ஒரு புதிய வெளிச்சம் தெரிந்தது. "தம்பி! வந்துட்டியா? பத்திரிகையில உன் கட்டுரையைப் படிச்சோம். அந்த விக்ரமோட முகத்திரையை எப்படிக் கிழிச்சிருக்க... இந்த ஊரே உன் பின்னாடி இருக்குப்பா. உன் அப்பா உள்ள போனதுல இருந்து இந்த ஊரே செத்துப்போய்க் கிடக்கு," என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.
செய்தி காட்டுத்தீ போலக் கிராமம் முழுவதும் பரவியது. 'முத்துவேல் ஐயா மகன் வந்துட்டான்' என்ற செய்தி கேட்டதும், ஒரு மணி நேரத்திற்குள் மாயன் பெரியவரின் குடிசைக்கு முன்னால் நூற்றுக்கணக்கான விவசாயிகள் திரண்டனர். விக்ரமின் ஆட்கள் நிலத்தை அபகரிக்க வந்தபோது அச்சத்தில் மௌனமாக இருந்தவர்கள், இன்று இளமாறனைக் கண்டதும் தங்கள் குமுறல்களை எரிமலையாய் வெளிப்படுத்தினர்.
இளமாறன் அங்கிருந்த ஒரு பழைய கல்லின் மீது ஏறி நின்றான். அவனது இளமாறன் அங்கிருந்த அந்தப் பழமையான ஊர் மந்தை கல்லின் மீது ஏறி நின்றான். அவனது கையில் நிலா தனது உயிரைப் பணயம் வைத்து மீட்டெடுத்த அந்த ‘நீல நிறக் கோப்பு’ சூரிய வெளிச்சத்தில் ஒரு போர்க்கருவியைப் போல மின்னியது. அவனது கண்கள் சிவந்து, குரல் இடிமுழக்கமாய் அந்த மருதூர் மண்ணெங்கும் எதிரொலித்தது.
“பெரியவர்களே, என் ரத்தமான தாய்மார்களே! இதோ என் கையில் இருப்பது வெறும் காகிதக் கட்டு இல்லை; இது மருதூர் மண்ணின் மரண சாசனம்! விக்ரமும் அவனது அதிகார வர்க்கமும் சேர்ந்து உங்கள் வியர்வையில் விளைந்த இந்த நிலத்தை, பிணவறையாக மாற்றப் போட்டிருக்கும் ரகசியத் திட்டம் இது. உங்கள் அறியாமையை மூலதனமாக்கி, உங்கள் கட்டைவிரல் ரேகைகளையே உங்களுக்குக் கொள்ளிக் கட்டைகளாக மாற்றியிருக்கிறார்கள்!”
அவன் அந்தக் கோப்பை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினான்.
“என் தந்தை முத்துவேல் இன்று சிறையில் வாடுவதற்குக் காரணம் அவர் செய்த ஊழல் அல்ல; அவர் உங்கள் நிலத்தின் மீது விழுந்த கறையைத் துடைக்க முயன்றதுதான்! ஒரு நேர்மையான அதிகாரி சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் நசுக்கப்படுகிறார் என்றால், இங்கே அறம் செத்துவிட்டது என்று அர்த்தம். நாம் இன்னும் மௌனமாக இருந்தால், நாளை நம் பிள்ளைகள் நடப்பதற்குச் சாலைகள் இருக்கும், ஆனால் அவர்கள் ‘எங்கள் மண்’ என்று உரிமை கொண்டாட ஒரு பிடி மண் கூட மிஞ்சாது. நம் முன்னோர்களின் சமாதி மேல் விக்ரம் தனது சொகுசு மாளிகையைக் கட்டுவதை வேடிக்கை பார்க்கப் போகிறோமா?”
இளமாறன் முழங்கியபோது, மக்கள் மத்தியில் ஒரு ஆவேசப் புயல் கிளம்பியது. திரண்டிருந்த கூட்டத்தில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலிருந்தது.
“நாங்க என்ன செய்யணும் தம்பி? நீ சொல்லு! இந்தச் சண்டியர்களுக்குப் பயந்து எங்க உசுரைக் கையில் பிடிச்சுட்டு வாழ்ந்தது போதும். எங்க உசுரு போனாலும் சரி, இந்த மண்ணை விடமாட்டோம். அந்த விக்ரம் இங்க கால் வைக்க விடமாட்டோம்!” என்று ஒரு முதிய விவசாயி தனது கையில் இருந்த மண்வெட்டியைத் தூக்கி ஆவேசமாக உரக்கக் கேட்டார்.
இளமாறன் கூட்டத்தை நோக்கி ஒரு அடி முன்னால் வந்தான். “இனி கெஞ்சுற காலம் முடிந்துவிட்டது! இது அதிகாரத்தைச் சட்டையைப் பிடித்துக் கேள்வி கேட்கும் போராட்டக் காலம்! நாளை விக்ரம் தனது பணபலத்தோடும், அதிகாரத் திமிரோடும் இந்த நிலத்தில் பூமி பூஜை போட வருவான். ஆனால், அவன் நுழையப் போவது நிலத்திற்குள் அல்ல, மருதூர் மக்களின் தன்மானத்திற்குள்!
ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் கறுப்புக் கொடி ஏற்றுங்கள். ஊரின் எல்லைகளில் ஒரு எறும்பு கூட நுழைய முடியாதபடி மனிதச் சங்கிலி அமைப்போம். துப்பாக்கித் தோட்டாக்களுக்கு அஞ்சாத இந்த மண், ஒரு அதிகார வர்க்கத்தின் மிரட்டலுக்குப் பணியாது என்று உலகிற்கு உரக்கச் சொல்வோம்! சட்டமும் நீதியும் காகிதத்தில் இருக்கலாம், ஆனால் அதிகாரம் நம் கைகளில் இருக்கிறது. துணிந்து நில்லுங்கள், வெற்றி நம் மண்ணுக்கே!”
இளமாறனின் இந்த எழுச்சிப் பேச்சு, மருதூர் மக்களின் நரம்புகளில் வீரத்தை ஊற்றியது. அன்று மாலை சூரியன் மறையும்போது, மருதூர் ஒரு அமைதியான கிராமமாக இல்லை; அது ஒரு போர்க்களமாக உருமாறியிருந்தது"
நிலா கூட்டத்திற்குப் பின்னால் நின்று இளமாறனை வியப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கவிதைகளை நேசித்த ஒரு இளைஞன், இன்று அநீதிக்கு எதிரான ஒரு பெரும் தலைவனாக உருவெடுத்திருந்தான். அப்போது மாயன் பெரியவர் நிலாவின் அருகில் வந்து மெல்லப் பேசினார்.
"தாயி, நீ தர்மலிங்கத்தோட கூட்டாளி சிவராமன் பொண்ணுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனா எங்களுக்காக நீ உன் குடும்பத்தையே பகைச்சுட்டு வந்தது தான் எங்களுக்குக் கிடைச்ச பெரிய பலம். நீயும் இளமாறனும் தான் இந்த மண்ணோட விடியல்," என்றார்.
நிலா மெல்லப் புன்னகைத்தாள். அவளது தந்தை இந்த அநீதியில் ஒரு பங்கு வகிக்கிறார் என்பது அவளுக்கு வேதனையைத் தந்தாலும், நீதியின் பக்கம் நிற்பதுதான் ஒரு மகளாகத் தான் செய்ய வேண்டிய தர்மம் என்று அவள் உறுதியாக இருந்தாள்.
அன்று மாலை, மருதூர் கிராமம் ஒரு ராணுவ முகாம் போல மாறியது. இளைஞர்கள் சாலைகளில் மரங்களைத் தறித்துப் போட்டு தடைகளை ஏற்படுத்தினர். பெண்கள் விளக்கு ஏந்தி ஊர்வலமாகச் சென்றனர். இளமாறன் அந்த நீல நிறக் கோப்பில் இருந்த ஆதாரங்களை ஸ்கேன் செய்து, மின்னஞ்சல் மூலமாகப் பெரிய ஊடகங்களுக்கும், உயர் நீதிமன்றத்திற்கும் அனுப்பச் சதிஷிடம் கொடுத்தான்.
"இளமாறா!" நிலா அவனது தோளைத் தொட்டாள். "நாளைக்கு விக்ரம் சும்மா வரமாட்டான். அதிகாரமும், போலீஸ் பாதுகாப்பும் அவனுக்குப் பின்னாடி இருக்கும். பெரிய கலவரமே நடக்க வாய்ப்பிருக்கு. நாம தயாரா இருக்கோமா?"
இளமாறன் மேற்கே மறையும் சூரியனைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் ஒரு அசைக்க முடியாத உறுதி இருந்தது. "நிலா, தர்மம் எப்போவும் பயப்படுறது இல்லை. விக்ரம் அதிகாரத்தோட வரட்டும்... நாம மக்கள் சக்தியோட நிப்போம். இந்த மண்ணுல விழப்போற ஒவ்வொரு துளி வேர்வையும், ரத்தமும் அந்தப் பாவிங்களோட சாம்ராஜ்யத்தை வேரோட அழிக்கும். நாளைக்கு விடியப்போறது மருதூரோட புது சரித்திரம்."
அன்று இரவு மருதூர் கிராமம் உறங்கவில்லை. ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் ஒரு தீப்பந்தம் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்தத் தீ, அதிகாரத்தின் இருளை விரட்டப்போகும் புரட்சித் தீயாக ஜொலித்தது. விக்ரம் மற்றும் தர்மலிங்கத்திற்கு எதிரான இறுதி யுத்தத்திற்கான களம் இப்போது மருதூர் மண்ணில் ரத்தமும் சதையுமாகத் தயாராகிவிட்டது.
ஆனால், இளமாறன் சிலையைப் போல அமைதியாக இருந்தான். அவனது கண்கள் சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனது ஒரு போர் வரைபடத்தைத் தீட்டிக் கொண்டிருந்தது. "சதிஷ், நாம சென்னைக்குள்ள இருக்கிறது இனி பாதுகாப்பில்லை. விக்ரமோட பலம் சிட்டியில் அதிகம். அங்க அவனுக்குப் போலீஸ், அதிகாரம் எல்லாம் கைக்கூலியா இருக்கும். நாம நேரா மருதூருக்கே போயிடுவோம்," என்றான் இளமாறன்.
நிலா திடுக்கிட்டு அவனைப் பார்த்தாள். "மருதூருக்கா? மாறா, அதுதான் விக்ரமோட கோட்டை. தர்மலிங்கத்தோட பினாமி நிலங்கள் எல்லாம் அங்கதான் இருக்கு. அங்க போறது சிங்கம் குகைக்குள்ள போற மாதிரி இல்லையா?"
இளமாறன் அவளது கைகளை ஆழமாக அழுத்திப் பற்றினான். "சிங்கத்தை வீழ்த்தணும்னா குகைக்குள்ள தான் நிலா போகணும். சென்னையில உட்கார்ந்து நாம பேப்பர்ல எழுதுறது அந்தத் தர்மலிங்கத்தை ஒரு கணம் தான் அசைக்கும். ஆனா, அந்த மண்ணுல நின்னு மக்களைத் திரட்டினா, அது ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே அழிக்கும். விக்ரம் நம்மளைச் சென்னையில தான் தேடுவான், நாம அவனோட கண்ணுக்கு முன்னாடியே நின்னு போர் தொடுப்போம்."
அதிகாலை ஐந்து மணி அளவில் கார் மருதூர் கிராமத்தின் எல்லைக்குள் நுழைந்தது. பனிமூட்டம் சூழ்ந்த அந்த அதிகாலையில், நிலா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த காட்சிகள் அவளுக்கு வேதனையைத் தந்தன. ஒரு காலத்தில் பச்சைப்பசேல் எனச் செழிப்பான வயல்வெளிகளாக இருந்த அந்த இடம், இன்று 'கிரீன் சிட்டி' என்ற பெயரில் முட்கம்பிகளால் வேலி போடப்பட்டிருந்தது.
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் ராட்சத பொக்லைன் இயந்திரங்கள் அந்த மண்ணைக் குடைந்து கொண்டிருந்தன. மண்ணின் ஈர வாசனையை விட, அதிகாரத்தின் கான்க்ரீட் வாசனையும், எரிபொருள் புகையும் அங்கே அதிகமாக வீசியது. விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் பிடுங்கப்பட்டு, பெரும் பணக்காரர்களின் உல்லாச மாளிகைகளுக்காக அந்த பூமி தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.
சதிஷ் காரைக் கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறமாக, ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் இருந்த மாயன் பெரியவரின் குடிசைக்கு அருகில் நிறுத்தினான். வண்டி நின்றதும் இளமாறன் முதலில் இறங்கினான். அவனது காயம்பட்ட கைகள் இன்னும் வலித்தன, ஆனால் அந்த மண்ணைத் தொட்டதும் அவனுக்குள் ஒரு புதுத் தெம்பு பிறந்தது. இது அவனது தந்தை முத்துவேல் ஐயா நேசித்த மண்.
மாயன் பெரியவர் வாசலில் அமர்ந்திருந்தார். இளமாறனையும் நிலாவையும் பார்த்ததும் அவர் திகைத்துப் போனார். பின்னர் அவர் கண்களில் ஒரு புதிய வெளிச்சம் தெரிந்தது. "தம்பி! வந்துட்டியா? பத்திரிகையில உன் கட்டுரையைப் படிச்சோம். அந்த விக்ரமோட முகத்திரையை எப்படிக் கிழிச்சிருக்க... இந்த ஊரே உன் பின்னாடி இருக்குப்பா. உன் அப்பா உள்ள போனதுல இருந்து இந்த ஊரே செத்துப்போய்க் கிடக்கு," என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.
செய்தி காட்டுத்தீ போலக் கிராமம் முழுவதும் பரவியது. 'முத்துவேல் ஐயா மகன் வந்துட்டான்' என்ற செய்தி கேட்டதும், ஒரு மணி நேரத்திற்குள் மாயன் பெரியவரின் குடிசைக்கு முன்னால் நூற்றுக்கணக்கான விவசாயிகள் திரண்டனர். விக்ரமின் ஆட்கள் நிலத்தை அபகரிக்க வந்தபோது அச்சத்தில் மௌனமாக இருந்தவர்கள், இன்று இளமாறனைக் கண்டதும் தங்கள் குமுறல்களை எரிமலையாய் வெளிப்படுத்தினர்.
இளமாறன் அங்கிருந்த ஒரு பழைய கல்லின் மீது ஏறி நின்றான். அவனது இளமாறன் அங்கிருந்த அந்தப் பழமையான ஊர் மந்தை கல்லின் மீது ஏறி நின்றான். அவனது கையில் நிலா தனது உயிரைப் பணயம் வைத்து மீட்டெடுத்த அந்த ‘நீல நிறக் கோப்பு’ சூரிய வெளிச்சத்தில் ஒரு போர்க்கருவியைப் போல மின்னியது. அவனது கண்கள் சிவந்து, குரல் இடிமுழக்கமாய் அந்த மருதூர் மண்ணெங்கும் எதிரொலித்தது.
“பெரியவர்களே, என் ரத்தமான தாய்மார்களே! இதோ என் கையில் இருப்பது வெறும் காகிதக் கட்டு இல்லை; இது மருதூர் மண்ணின் மரண சாசனம்! விக்ரமும் அவனது அதிகார வர்க்கமும் சேர்ந்து உங்கள் வியர்வையில் விளைந்த இந்த நிலத்தை, பிணவறையாக மாற்றப் போட்டிருக்கும் ரகசியத் திட்டம் இது. உங்கள் அறியாமையை மூலதனமாக்கி, உங்கள் கட்டைவிரல் ரேகைகளையே உங்களுக்குக் கொள்ளிக் கட்டைகளாக மாற்றியிருக்கிறார்கள்!”
அவன் அந்தக் கோப்பை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினான்.
“என் தந்தை முத்துவேல் இன்று சிறையில் வாடுவதற்குக் காரணம் அவர் செய்த ஊழல் அல்ல; அவர் உங்கள் நிலத்தின் மீது விழுந்த கறையைத் துடைக்க முயன்றதுதான்! ஒரு நேர்மையான அதிகாரி சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் நசுக்கப்படுகிறார் என்றால், இங்கே அறம் செத்துவிட்டது என்று அர்த்தம். நாம் இன்னும் மௌனமாக இருந்தால், நாளை நம் பிள்ளைகள் நடப்பதற்குச் சாலைகள் இருக்கும், ஆனால் அவர்கள் ‘எங்கள் மண்’ என்று உரிமை கொண்டாட ஒரு பிடி மண் கூட மிஞ்சாது. நம் முன்னோர்களின் சமாதி மேல் விக்ரம் தனது சொகுசு மாளிகையைக் கட்டுவதை வேடிக்கை பார்க்கப் போகிறோமா?”
இளமாறன் முழங்கியபோது, மக்கள் மத்தியில் ஒரு ஆவேசப் புயல் கிளம்பியது. திரண்டிருந்த கூட்டத்தில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலிருந்தது.
“நாங்க என்ன செய்யணும் தம்பி? நீ சொல்லு! இந்தச் சண்டியர்களுக்குப் பயந்து எங்க உசுரைக் கையில் பிடிச்சுட்டு வாழ்ந்தது போதும். எங்க உசுரு போனாலும் சரி, இந்த மண்ணை விடமாட்டோம். அந்த விக்ரம் இங்க கால் வைக்க விடமாட்டோம்!” என்று ஒரு முதிய விவசாயி தனது கையில் இருந்த மண்வெட்டியைத் தூக்கி ஆவேசமாக உரக்கக் கேட்டார்.
இளமாறன் கூட்டத்தை நோக்கி ஒரு அடி முன்னால் வந்தான். “இனி கெஞ்சுற காலம் முடிந்துவிட்டது! இது அதிகாரத்தைச் சட்டையைப் பிடித்துக் கேள்வி கேட்கும் போராட்டக் காலம்! நாளை விக்ரம் தனது பணபலத்தோடும், அதிகாரத் திமிரோடும் இந்த நிலத்தில் பூமி பூஜை போட வருவான். ஆனால், அவன் நுழையப் போவது நிலத்திற்குள் அல்ல, மருதூர் மக்களின் தன்மானத்திற்குள்!
ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் கறுப்புக் கொடி ஏற்றுங்கள். ஊரின் எல்லைகளில் ஒரு எறும்பு கூட நுழைய முடியாதபடி மனிதச் சங்கிலி அமைப்போம். துப்பாக்கித் தோட்டாக்களுக்கு அஞ்சாத இந்த மண், ஒரு அதிகார வர்க்கத்தின் மிரட்டலுக்குப் பணியாது என்று உலகிற்கு உரக்கச் சொல்வோம்! சட்டமும் நீதியும் காகிதத்தில் இருக்கலாம், ஆனால் அதிகாரம் நம் கைகளில் இருக்கிறது. துணிந்து நில்லுங்கள், வெற்றி நம் மண்ணுக்கே!”
இளமாறனின் இந்த எழுச்சிப் பேச்சு, மருதூர் மக்களின் நரம்புகளில் வீரத்தை ஊற்றியது. அன்று மாலை சூரியன் மறையும்போது, மருதூர் ஒரு அமைதியான கிராமமாக இல்லை; அது ஒரு போர்க்களமாக உருமாறியிருந்தது"
நிலா கூட்டத்திற்குப் பின்னால் நின்று இளமாறனை வியப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கவிதைகளை நேசித்த ஒரு இளைஞன், இன்று அநீதிக்கு எதிரான ஒரு பெரும் தலைவனாக உருவெடுத்திருந்தான். அப்போது மாயன் பெரியவர் நிலாவின் அருகில் வந்து மெல்லப் பேசினார்.
"தாயி, நீ தர்மலிங்கத்தோட கூட்டாளி சிவராமன் பொண்ணுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனா எங்களுக்காக நீ உன் குடும்பத்தையே பகைச்சுட்டு வந்தது தான் எங்களுக்குக் கிடைச்ச பெரிய பலம். நீயும் இளமாறனும் தான் இந்த மண்ணோட விடியல்," என்றார்.
நிலா மெல்லப் புன்னகைத்தாள். அவளது தந்தை இந்த அநீதியில் ஒரு பங்கு வகிக்கிறார் என்பது அவளுக்கு வேதனையைத் தந்தாலும், நீதியின் பக்கம் நிற்பதுதான் ஒரு மகளாகத் தான் செய்ய வேண்டிய தர்மம் என்று அவள் உறுதியாக இருந்தாள்.
அன்று மாலை, மருதூர் கிராமம் ஒரு ராணுவ முகாம் போல மாறியது. இளைஞர்கள் சாலைகளில் மரங்களைத் தறித்துப் போட்டு தடைகளை ஏற்படுத்தினர். பெண்கள் விளக்கு ஏந்தி ஊர்வலமாகச் சென்றனர். இளமாறன் அந்த நீல நிறக் கோப்பில் இருந்த ஆதாரங்களை ஸ்கேன் செய்து, மின்னஞ்சல் மூலமாகப் பெரிய ஊடகங்களுக்கும், உயர் நீதிமன்றத்திற்கும் அனுப்பச் சதிஷிடம் கொடுத்தான்.
"இளமாறா!" நிலா அவனது தோளைத் தொட்டாள். "நாளைக்கு விக்ரம் சும்மா வரமாட்டான். அதிகாரமும், போலீஸ் பாதுகாப்பும் அவனுக்குப் பின்னாடி இருக்கும். பெரிய கலவரமே நடக்க வாய்ப்பிருக்கு. நாம தயாரா இருக்கோமா?"
இளமாறன் மேற்கே மறையும் சூரியனைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் ஒரு அசைக்க முடியாத உறுதி இருந்தது. "நிலா, தர்மம் எப்போவும் பயப்படுறது இல்லை. விக்ரம் அதிகாரத்தோட வரட்டும்... நாம மக்கள் சக்தியோட நிப்போம். இந்த மண்ணுல விழப்போற ஒவ்வொரு துளி வேர்வையும், ரத்தமும் அந்தப் பாவிங்களோட சாம்ராஜ்யத்தை வேரோட அழிக்கும். நாளைக்கு விடியப்போறது மருதூரோட புது சரித்திரம்."
அன்று இரவு மருதூர் கிராமம் உறங்கவில்லை. ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் ஒரு தீப்பந்தம் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்தத் தீ, அதிகாரத்தின் இருளை விரட்டப்போகும் புரட்சித் தீயாக ஜொலித்தது. விக்ரம் மற்றும் தர்மலிங்கத்திற்கு எதிரான இறுதி யுத்தத்திற்கான களம் இப்போது மருதூர் மண்ணில் ரத்தமும் சதையுமாகத் தயாராகிவிட்டது.
