மருதூர் கிராமத்தின் அந்தப் பெரிய மைதானமே ஒரு திறந்தவெளி நீதிமன்றமாக மாறியிருந்தது. சதிஷ் இயக்கிய அந்தப் பெரிய எல்.இ.டி திரையில், தர்மலிங்கத்தின் சொகுசு அறையில் விக்ரம் அமர்ந்திருப்பது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. விக்ரமின் ஒவ்வொரு அசைவும், அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தப் பேராசையும் ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டப்பட்டது.
விக்ரமின் குரல் அந்த ஊர் முழுவதும் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒலிபெருக்கிகளில் இடிமுழக்கமாய் எதிரொலித்தது.
விக்ரம் தனது கையில் இருந்த விலை உயர்ந்த மதுக்கோப்பையைச் சுழற்றியபடி, அந்த அறையில் இருந்த வரைபடத்தைப் பார்த்துக் கொடூரமாகச் சிரித்தான். அவனது கண்களில் அதிகார வெறி தாண்டவமாடியது.
“அப்பா, நீங்க இன்னும் பழைய காலத்து ஆளாவே யோசிச்சுட்டு இருக்கீங்க. அந்த மருதூர் விவசாயிங்ககிட்ட போய் கெஞ்சிட்டு இருக்கணுமா? அவங்க கால்கடுக்க நின்னு உழுது வளர்த்த நிலத்தை, நாம ஏன் முறைப்படி எழுதி வாங்கணும்? அதுக்குத் தேவையே இல்லை அப்பா!”
அவன் சிவராமனை நெருங்கி, அவரது தோளில் கை வைத்து அழுத்தினான். “அந்தக் கிராமத்து ஜனங்களுக்குத் தெரிஞ்சது பயம் மட்டும்தான். அந்தப் பயத்தை நாம மூலதனமாக்குவோம். அவங்க எல்லாரையும் மிரட்டி, வெற்றுப் பத்திரத்துல கையெழுத்து வாங்கினா போதும். எதிர்த்து நிக்கிறவனோட கையையும் காலையும் உடைச்சா, மத்தவன் தானா வந்து நம்ம கால்ல விழுவான்.
அப்புறம் அந்த முத்துவேல்... ரொம்ப நேர்மையான அதிகாரின்னு ஊருக்குள்ள ஒரு பேச்சு இருக்கே? அவர் நமக்கு ஒரு முட்டுக்கட்டையா இருக்கார். அவரை ரொம்ப நாளைக்கு வெளிய விடக்கூடாது. ஒரு பழைய நில மோசடி வழக்கோ அல்லது பொய்க் குற்றச்சாட்டோ சுமத்தி அவரைச் சிறைக்கம்பிக்கு பின்னாடி தள்ளிடுவோம். ஒரு நேர்மையான அதிகாரி கம்பிக்கு பின்னாடி போயிட்டாருன்னா, அந்த ஊர் மக்களோட தைரியமே செத்துப்போயிடும்.
அப்பா, இது வெறும் நிலம் கிடையாது... இது நம்ம சாம்ராஜ்யம்! இந்த ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டம் மட்டும் கையெழுத்தாகி வந்துடுச்சுன்னா, அரசாங்க மானியம், வெளிநாட்டு முதலீடுன்னு எல்லாம் சேர்த்து நமக்குக் குறையாம மூவாயிரம் கோடி ரூபாய் லாபம் வரும். அந்த மூவாயிரம் கோடிக்கு முன்னாடி இந்த ஒரு கிராமத்து ஜனங்களோட உசிரும், முத்துவேலோட கௌரவமும் வெறும் தூசுதான்.
சட்டம் நம்ம கையில இருக்கு, அதிகாரம் நம்ம பக்கம் இருக்கு. இனி மருதூர் மண்ணுல நம்ம பேச்சுதான் வேதம். தர்மம், நியாயம்னு பேசுறவங்களுக்கு அங்க இடமே இல்லை!” என்று விக்ரம் விஷத்தைக் கக்குவது போலக் கூறிவிட்டு, தனது மதுக்கோப்பையை மேசை மீது ஓங்கி அடித்தான்.
விக்ரமின் தந்தை தர்மலிங்கத்தின் பங்களா ஒரு கோட்டை போலப் பாதுகாக்கப்பட்டது. சுற்றிலும் உயரமான மின்சார வேலிகள், நவீன சிசிடிவி கேமராக்கள், மற்றும் ஆயுதம் ஏந்திய பாதுகாவலர்கள் என அந்த இடம் ஒரு எறும்பைக் கூட உள்ளே விடாத பாதுகாப்பில் இருந்தது. ஆனால் சதீஷ் சாதாரணமானவன் அல்ல. அவன் தனது ‘உயர் ரக லென்ஸ்’ பொருத்தப்பட்ட நவீன மைக்ரோ கேமராவையும், ஒலியைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் சென்சார்களையும் தயார் செய்தான்.
அன்றைய நள்ளிரவு, ஒரு கருப்பு நிற நிழலைப் போலச் சதீஷ் பங்களாவின் பின்பக்கத் தோட்டம் வழியாக ஊடுருவினான். அவனது இதயம் ஒரு டிரம்மின் சத்தத்தைப் போல வேகமாக அடித்தது, ஆனால் அவனது கைகள் கேமராவைப் பிடிப்பதில் உறுதியாக இருந்தன. ஒரு சிறிய சத்தம் கேட்டால் கூட அவனது உயிர் அங்கே பறிக்கப்படும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
தர்மலிங்கத்தின் படிப்பு அறைக்கு வெளியிலிருந்த ஒரு உயரமான மரத்தின் கிளைகளில் ஏறி, ஜன்னல் வழியாகத் தனது கேமராவைப் பொருத்தினான். அந்த நவீன கேமரா, இருட்டிலும் மனிதர்களின் முகத்தைத் தெளிவாகக் காட்டும் ‘நைட் விஷன்’ (Night Vision) வசதி கொண்டது.
அறைக்குள் விக்ரமும் தர்மலிங்கமும் பேசத் தொடங்கினர். சதீஷ் தனது கேமராவின் ‘ரெக்கார்ட்’ பொத்தானை அழுத்தினான். விக்ரம் அந்த மூவாயிரம் கோடி ரூபாய் ஊழலைப் பற்றியும், முத்துவேல் ஐயாவைச் சிறைக்கு அனுப்பிய சதியைப் பற்றியும் ஆவேசமாகப் பேசுவது அந்த உயர்தர லென்ஸில் துல்லியமாகப் பதிவானது.
பதிவு நடந்து கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பாதுகாவலன் அந்த மரத்தின் அருகே டார்ச் அடித்துப் பார்த்தான். சதீஷ் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு மரத்தின் கிளையோடு ஒன்றாக ஒட்டிக்கொண்டான். ஒரு நொடித் தாமதம் ஏற்பட்டிருந்தாலும் அவனது தலை துண்டிக்கப்பட்டிருக்கும். மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று கொண்டிருந்தபோதும், அந்த ‘நீல நிற ஃபைல்’ பற்றியும், நில அபகரிப்புச் சதி பற்றியும் விக்ரம் ஒப்புக்கொண்ட அந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் சதீஷ் பதிவு செய்தான்.
சுமார் 15 நிமிடங்கள் நீடித்த அந்த ரகசியப் பேச்சு முடிந்ததும், சதீஷ் பூனை நடை நடந்து அங்கிருந்து வெளியேறினான்
. சதிஷ் வெறும் வீடியோவை மட்டும் ஒளிபரப்பவில்லை. அவன் தனது லேப்டாப் மூலம் அந்த வீடியோவை நேரடியாக சமூக வலைதளங்களிலும், முன்னணி செய்தித் தொலைக்காட்சிகளுக்கும் ‘லைவ் ஸ்ட்ரீமிங்’ (live streaming) செய்து கொண்டிருந்தான்.
அந்த ஒரு நிமிடம்... அந்த இடமே உறைந்து போனது. விக்ரமின் முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போனது. தன் ரகசியங்கள் இவ்வளவு அம்பலமாகும் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அங்கே பாதுகாப்புக்கு நின்றிருந்த போலீஸ்காரர்கள் சிலரே அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். தாங்கள் யாருக்காக இவ்வளவு நேரம் பாதுகாப்புக் கொடுத்தோம் என்பதை நினைத்து அவர்கள் தலைகுனிந்தனர். மக்கள் கூட்டத்தில் ஒரு பேரமைதி நிலவியது; ஆனால் அது அமைதி அல்ல, ஒரு பெரிய சுனாமியின் தொடக்கம் என்பதை விக்ரம் உணரத் தொடங்கினான்.
விக்ரம் பதற்றத்தின் உச்சத்திற்குச் சென்றான். அவனது கர்வம் இப்போது பயமாக உருமாறியிருந்தது. தன் அடியாட்களைப் பார்த்து, "டேய்! என்னடா வேடிக்கை பார்க்குறீங்க? அந்த ஸ்கிரீனை உடைங்கடா! அந்த லேப்டாப்பை அடிச்சு நொறுக்குங்க! எவனாவது தடுத்தா சுட்டுத் தள்ளுங்கடா!" என்று வெறிபிடித்தவனைப் போலக் கத்தினான்.
அவனது அடியாட்கள் இரும்புத் தடிகளுடன் முன்னேற முயன்றனர். ஆனால், அதுவரை அமைதியாக இருந்த மக்கள் ஒரு பெருஞ்சுவரைப் போல அணிவகுத்து நின்றனர். பெண்கள் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு அரணாக மாறினர். ஒரு சாமானிய விவசாயியின் நிலத்தை அபகரிக்க முயன்றவனுக்கு எதிராக, அந்த மண்ணின் ஒட்டுமொத்த சக்தியும் திரண்டிருந்தது.
இளமாறன் மேடையிலிருந்து இறங்கி வந்து, விக்ரமின் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னான்:
"விக்ரம்! நீ புத்தகங்களை எரிச்சிருக்கலாம், ஆனா உண்மையை எரிக்க முடியாதுன்னு அன்னைக்கே சொன்னேன். இதோ, உன் முகத்திரை உலகத்துக்கு முன்னாடி கிழிஞ்சிருச்சு. இது வெறும் ட்ரெய்லர் தான். உன் அப்பா தர்மலிங்கத்தோட அரசியல் வாழ்வு இப்போ இந்த விநாடியோட முடியப்போகுது. இது மருதூர் மண்ணோட தீர்ப்பு!"
விக்ரம் ஆத்திரத்தில் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். "என்னை இவ்வளவு தூரம் அசிங்கப்படுத்திட்டல்ல... உன்னை உயிரோட விடமாட்டேன்டா!" என்று கத்திக்கொண்டே தன் இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்தான். அவன் இளமாறனை நோக்கிக் குறிவைத்த அந்த விநாடியில், மருதூர் மண்ணின் மக்கள் ஒருமித்த குரலில் கர்ஜித்தனர்.
"சுடுடா பார்க்கலாம்!" என்று ஒரு முதிய விவசாயி தன் மார்பைக் காட்டி முன்னால் வந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் விக்ரமைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
விக்ரமின் கைகள் நடுங்கின. அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த அந்த மனிதன், இன்று தனித்து விடப்பட்டதை உணர்ந்தான். அவன் இழுத்த துப்பாக்கி விசை வேலை செய்யவில்லை; அவனது அதிகாரம் அந்தச் சாமானிய மக்களின் ஆக்ரோஷத்திற்கு முன்னால் ஒரு காகிதக் கப்பலைப் போலத் தள்ளாடியது.
அப்போது, ஊரின் எல்லையிலிருந்து சைரன் சத்தம் கேட்டது. ஆனால் அது விக்ரமின் ஆட்களுடையது அல்ல. மாநிலக் குற்றப்பிரிவு (CB-CID) அதிகாரிகளின் வாகனங்கள் அணிவகுத்து வந்தன. இளமாறன் அனுப்பிய மின்னஞ்சல்கள் மற்றும் சதிஷ் கொடுத்த டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் மாநில அரசின் உயர்மட்ட அதிகாரிகளுக்கு எட்டியிருந்தது.
வாகனத்திலிருந்து இறங்கிய உயரதிகாரி, விக்ரமின் கைகளைப் பிடித்து விலங்கு பூட்டினார். "விக்ரம், நில அபகரிப்பு, கொலை முயற்சி, மற்றும் அரசு அதிகாரியைப் பொய் வழக்கில் சிக்க வைத்தது ஆகிய குற்றங்களுக்காக உன்னைக் கைது செய்கிறோம்!" என்றார்.
திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த ஊழல் வீடியோ, விக்ரமின் கர்வத்தை மட்டும் உடைக்கவில்லை; அதுவரை அதிகாரத்தின் நிழலில் ஒளிந்திருந்த சிவராமனின் மனசாட்சியையும் தட்டி எழுப்பியது. தன் மகள் நிலா, ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாக அநீதிக்கு எதிராகத் தீப்பந்தம் ஏந்தி நிற்பதைப் பார்த்தபோது, ஒரு தந்தையாக அவர் அடைந்த குற்றவுணர்வு அவரை நிலைகுலைக்கச் செய்தது. அவரும் செய்த தவறுகளை ஒப்புக் கொண்டு அப்ரூவராக மாறும் எண்ணத்துடன் மருதூருக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
விக்ரம் தன் துப்பாக்கியை ஓங்கிய அந்தப் பதற்றமான நொடியில், சிவராமன் சட்டென குறுக்கே வந்து இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனின் கையில் ஒரு சிறிய பென்-டிரைவை (Pen-drive) திணித்தார்.
“இன்ஸ்பெக்டர்! விக்ரம் செஞ்ச எல்லா கொலைகளுக்கும், நில அபகரிப்புகளுக்கும், தர்மலிங்கத்தோட பினாமி பரிவர்த்தனைகளுக்கும் இதுல அடுக்கடுக்கான ஆதாரங்கள் இருக்கு. என்னை முதல்ல அரெஸ்ட் பண்ணுங்க. நான் செஞ்ச தப்புக்குத் தண்டனை அனுபவிக்கத் தயார். இந்த கேஸ்ல நான் 'அப்ரூவரா' (Approver) மாறி எல்லா உண்மைகளையும் சொல்லப்போறேன்,” என்றார் சிவராமன் உடைந்த குரலில்.
விக்ரம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். "சிவராமன்! என்ன துரோகம் இது?" என்று அவன் கத்த, இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் விக்ரமின் கையைப் பற்றித் துப்பாக்கியைப் பிடுங்கினார். இப்போது விக்ரமின் பின்னால் இருந்த அதிகார பலம், ஒரு நொடியில் சரிந்து விழுந்தது.
நிலா ஓடி வந்து தனது தந்தையை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்து வழியும் கண்ணீர், பல நாட்களாகத் தேக்கி வைத்திருந்த பாரத்தை இறக்கி வைத்தது.
“அப்பா... நீங்க செஞ்சதுதான் உங்க வாழ்க்கையிலேயே மிகச் சரியான காரியம். ஒரு மகளா உங்களை நினைச்சு நான் இப்போதான் பெருமைப்படுறேன்,” என்றாள் தேம்பிக் கொண்டே. சிவராமன் தன் மகளின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தார். அதிகாரத்தின் மடியில் கிடைத்த சுகத்தை விட, நீதியின் பக்கம் நின்றபோது கிடைத்த இந்த நிம்மதி அவருக்குப் புதிதாக இருந்தது.
இளமாறன் அந்தப் பரபரப்பான கூட்டத்திற்கு நடுவே நின்றிருந்தாலும், அவனது பார்வை தூரத்தில் தெரிந்த அந்தப் பசுமையான வயல்வெளிகளை நோக்கிச் சென்றது. அங்கே ஒரு சிறிய குருவி, எவ்வித அச்சமுமின்றி நீல வானில் சுதந்திரமாகப் சிறகடித்துப் பறந்து கொண்டிருந்தது.
அவன் ஒரு கவிஞன். ஆனால், இன்று அவனது கவிதைகள் காகிதத்தில் இல்லை. அந்த மண்ணின் ஒவ்வொரு துகளிலும், மக்களின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் உண்மையாக உறைந்திருந்தன. ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடை எரிக்கப்பட்டபோது அவன் சிந்திய கண்ணீர், இன்று ஒரு புரட்சிப் பயிராக விளைந்து நின்றது.
அப்போது, சதிஷ் கூட்டத்தை முண்டியடித்துக் கொண்டு ஆவேசமாக ஓடி வந்தான். அவனது முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்தது. இளமாறனை அப்படியே ஓடி வந்து கட்டியணைத்துக் கொண்டான்.
“மாறா! வெற்றிடா! ஹைக்கோர்ட்ல இருந்து இப்போதான் தகவல் வந்துச்சு. நம்ம கொடுத்த ஆதாரங்களை வச்சு, உன் அப்பா முத்துவேல் ஐயாவை நிபந்தனையற்ற விடுதலை செய்ய கோர்ட் உத்தரவு போட்டுடுச்சு! அதுமட்டுமில்ல, விக்ரமையும் தர்மலிங்கத்தையும் உடனே கைது செய்ய பிடியாணை பிறப்பிச்சிருக்காங்க. இதோ பார், உன் அப்பா நம்மள நோக்கித் தான் வந்துட்டு இருக்காரு!” என்று சதிஷ் கத்தினான்.
தூரத்திலிருந்து ஒரு போலீஸ் வாகனம் வந்தது. ஆனால் அதில் சைரன் ஒலிக்கவில்லை; அது ஒரு கௌரவமான விடுதலையின் சங்கீதத்தை இசைத்தது. வண்டி நின்றதும், வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் நேர்மையின் உருவமாக முத்துவேல் ஐயா இறங்கினார். இளமாறன் ஓடிச் சென்று அவர் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றான். அந்தத் தந்தை - மகன் சந்திப்பு, அங்கிருந்த ஒவ்வொரு விவசாயியின் கண்ணிலும் நீர் கசிய வைத்தது.
மருதூர் மண்ணில் அநீதியின் சக்கரம் முறியடிக்கப்பட்டது. விக்ரமின் கரங்களில் விலங்கு பூட்டப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, மக்கள் எழுப்பிய கோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது. அதிகாரத்தின் இருள் முழுமையாக விலகி, நீதியின் விடியல் அந்த மண்ணில் பிறந்தது.
இளமாறனின் பேனாவும், நிலாவின் அசைக்க முடியாத துணிச்சலும் இணைந்து ஒரு புதிய சரித்திரத்தைப் படைத்தன. மருதூர் இனி ஒரு ‘கிரீன் சிட்டி’ அல்ல; அது விவசாயிகளின் ‘உயிர் பூமி’.
விக்ரமின் குரல் அந்த ஊர் முழுவதும் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒலிபெருக்கிகளில் இடிமுழக்கமாய் எதிரொலித்தது.
விக்ரம் தனது கையில் இருந்த விலை உயர்ந்த மதுக்கோப்பையைச் சுழற்றியபடி, அந்த அறையில் இருந்த வரைபடத்தைப் பார்த்துக் கொடூரமாகச் சிரித்தான். அவனது கண்களில் அதிகார வெறி தாண்டவமாடியது.
“அப்பா, நீங்க இன்னும் பழைய காலத்து ஆளாவே யோசிச்சுட்டு இருக்கீங்க. அந்த மருதூர் விவசாயிங்ககிட்ட போய் கெஞ்சிட்டு இருக்கணுமா? அவங்க கால்கடுக்க நின்னு உழுது வளர்த்த நிலத்தை, நாம ஏன் முறைப்படி எழுதி வாங்கணும்? அதுக்குத் தேவையே இல்லை அப்பா!”
அவன் சிவராமனை நெருங்கி, அவரது தோளில் கை வைத்து அழுத்தினான். “அந்தக் கிராமத்து ஜனங்களுக்குத் தெரிஞ்சது பயம் மட்டும்தான். அந்தப் பயத்தை நாம மூலதனமாக்குவோம். அவங்க எல்லாரையும் மிரட்டி, வெற்றுப் பத்திரத்துல கையெழுத்து வாங்கினா போதும். எதிர்த்து நிக்கிறவனோட கையையும் காலையும் உடைச்சா, மத்தவன் தானா வந்து நம்ம கால்ல விழுவான்.
அப்புறம் அந்த முத்துவேல்... ரொம்ப நேர்மையான அதிகாரின்னு ஊருக்குள்ள ஒரு பேச்சு இருக்கே? அவர் நமக்கு ஒரு முட்டுக்கட்டையா இருக்கார். அவரை ரொம்ப நாளைக்கு வெளிய விடக்கூடாது. ஒரு பழைய நில மோசடி வழக்கோ அல்லது பொய்க் குற்றச்சாட்டோ சுமத்தி அவரைச் சிறைக்கம்பிக்கு பின்னாடி தள்ளிடுவோம். ஒரு நேர்மையான அதிகாரி கம்பிக்கு பின்னாடி போயிட்டாருன்னா, அந்த ஊர் மக்களோட தைரியமே செத்துப்போயிடும்.
அப்பா, இது வெறும் நிலம் கிடையாது... இது நம்ம சாம்ராஜ்யம்! இந்த ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டம் மட்டும் கையெழுத்தாகி வந்துடுச்சுன்னா, அரசாங்க மானியம், வெளிநாட்டு முதலீடுன்னு எல்லாம் சேர்த்து நமக்குக் குறையாம மூவாயிரம் கோடி ரூபாய் லாபம் வரும். அந்த மூவாயிரம் கோடிக்கு முன்னாடி இந்த ஒரு கிராமத்து ஜனங்களோட உசிரும், முத்துவேலோட கௌரவமும் வெறும் தூசுதான்.
சட்டம் நம்ம கையில இருக்கு, அதிகாரம் நம்ம பக்கம் இருக்கு. இனி மருதூர் மண்ணுல நம்ம பேச்சுதான் வேதம். தர்மம், நியாயம்னு பேசுறவங்களுக்கு அங்க இடமே இல்லை!” என்று விக்ரம் விஷத்தைக் கக்குவது போலக் கூறிவிட்டு, தனது மதுக்கோப்பையை மேசை மீது ஓங்கி அடித்தான்.
விக்ரமின் தந்தை தர்மலிங்கத்தின் பங்களா ஒரு கோட்டை போலப் பாதுகாக்கப்பட்டது. சுற்றிலும் உயரமான மின்சார வேலிகள், நவீன சிசிடிவி கேமராக்கள், மற்றும் ஆயுதம் ஏந்திய பாதுகாவலர்கள் என அந்த இடம் ஒரு எறும்பைக் கூட உள்ளே விடாத பாதுகாப்பில் இருந்தது. ஆனால் சதீஷ் சாதாரணமானவன் அல்ல. அவன் தனது ‘உயர் ரக லென்ஸ்’ பொருத்தப்பட்ட நவீன மைக்ரோ கேமராவையும், ஒலியைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் சென்சார்களையும் தயார் செய்தான்.
அன்றைய நள்ளிரவு, ஒரு கருப்பு நிற நிழலைப் போலச் சதீஷ் பங்களாவின் பின்பக்கத் தோட்டம் வழியாக ஊடுருவினான். அவனது இதயம் ஒரு டிரம்மின் சத்தத்தைப் போல வேகமாக அடித்தது, ஆனால் அவனது கைகள் கேமராவைப் பிடிப்பதில் உறுதியாக இருந்தன. ஒரு சிறிய சத்தம் கேட்டால் கூட அவனது உயிர் அங்கே பறிக்கப்படும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
தர்மலிங்கத்தின் படிப்பு அறைக்கு வெளியிலிருந்த ஒரு உயரமான மரத்தின் கிளைகளில் ஏறி, ஜன்னல் வழியாகத் தனது கேமராவைப் பொருத்தினான். அந்த நவீன கேமரா, இருட்டிலும் மனிதர்களின் முகத்தைத் தெளிவாகக் காட்டும் ‘நைட் விஷன்’ (Night Vision) வசதி கொண்டது.
அறைக்குள் விக்ரமும் தர்மலிங்கமும் பேசத் தொடங்கினர். சதீஷ் தனது கேமராவின் ‘ரெக்கார்ட்’ பொத்தானை அழுத்தினான். விக்ரம் அந்த மூவாயிரம் கோடி ரூபாய் ஊழலைப் பற்றியும், முத்துவேல் ஐயாவைச் சிறைக்கு அனுப்பிய சதியைப் பற்றியும் ஆவேசமாகப் பேசுவது அந்த உயர்தர லென்ஸில் துல்லியமாகப் பதிவானது.
பதிவு நடந்து கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பாதுகாவலன் அந்த மரத்தின் அருகே டார்ச் அடித்துப் பார்த்தான். சதீஷ் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு மரத்தின் கிளையோடு ஒன்றாக ஒட்டிக்கொண்டான். ஒரு நொடித் தாமதம் ஏற்பட்டிருந்தாலும் அவனது தலை துண்டிக்கப்பட்டிருக்கும். மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று கொண்டிருந்தபோதும், அந்த ‘நீல நிற ஃபைல்’ பற்றியும், நில அபகரிப்புச் சதி பற்றியும் விக்ரம் ஒப்புக்கொண்ட அந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் சதீஷ் பதிவு செய்தான்.
சுமார் 15 நிமிடங்கள் நீடித்த அந்த ரகசியப் பேச்சு முடிந்ததும், சதீஷ் பூனை நடை நடந்து அங்கிருந்து வெளியேறினான்
. சதிஷ் வெறும் வீடியோவை மட்டும் ஒளிபரப்பவில்லை. அவன் தனது லேப்டாப் மூலம் அந்த வீடியோவை நேரடியாக சமூக வலைதளங்களிலும், முன்னணி செய்தித் தொலைக்காட்சிகளுக்கும் ‘லைவ் ஸ்ட்ரீமிங்’ (live streaming) செய்து கொண்டிருந்தான்.
அந்த ஒரு நிமிடம்... அந்த இடமே உறைந்து போனது. விக்ரமின் முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போனது. தன் ரகசியங்கள் இவ்வளவு அம்பலமாகும் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அங்கே பாதுகாப்புக்கு நின்றிருந்த போலீஸ்காரர்கள் சிலரே அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். தாங்கள் யாருக்காக இவ்வளவு நேரம் பாதுகாப்புக் கொடுத்தோம் என்பதை நினைத்து அவர்கள் தலைகுனிந்தனர். மக்கள் கூட்டத்தில் ஒரு பேரமைதி நிலவியது; ஆனால் அது அமைதி அல்ல, ஒரு பெரிய சுனாமியின் தொடக்கம் என்பதை விக்ரம் உணரத் தொடங்கினான்.
விக்ரம் பதற்றத்தின் உச்சத்திற்குச் சென்றான். அவனது கர்வம் இப்போது பயமாக உருமாறியிருந்தது. தன் அடியாட்களைப் பார்த்து, "டேய்! என்னடா வேடிக்கை பார்க்குறீங்க? அந்த ஸ்கிரீனை உடைங்கடா! அந்த லேப்டாப்பை அடிச்சு நொறுக்குங்க! எவனாவது தடுத்தா சுட்டுத் தள்ளுங்கடா!" என்று வெறிபிடித்தவனைப் போலக் கத்தினான்.
அவனது அடியாட்கள் இரும்புத் தடிகளுடன் முன்னேற முயன்றனர். ஆனால், அதுவரை அமைதியாக இருந்த மக்கள் ஒரு பெருஞ்சுவரைப் போல அணிவகுத்து நின்றனர். பெண்கள் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு அரணாக மாறினர். ஒரு சாமானிய விவசாயியின் நிலத்தை அபகரிக்க முயன்றவனுக்கு எதிராக, அந்த மண்ணின் ஒட்டுமொத்த சக்தியும் திரண்டிருந்தது.
இளமாறன் மேடையிலிருந்து இறங்கி வந்து, விக்ரமின் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னான்:
"விக்ரம்! நீ புத்தகங்களை எரிச்சிருக்கலாம், ஆனா உண்மையை எரிக்க முடியாதுன்னு அன்னைக்கே சொன்னேன். இதோ, உன் முகத்திரை உலகத்துக்கு முன்னாடி கிழிஞ்சிருச்சு. இது வெறும் ட்ரெய்லர் தான். உன் அப்பா தர்மலிங்கத்தோட அரசியல் வாழ்வு இப்போ இந்த விநாடியோட முடியப்போகுது. இது மருதூர் மண்ணோட தீர்ப்பு!"
விக்ரம் ஆத்திரத்தில் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். "என்னை இவ்வளவு தூரம் அசிங்கப்படுத்திட்டல்ல... உன்னை உயிரோட விடமாட்டேன்டா!" என்று கத்திக்கொண்டே தன் இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்தான். அவன் இளமாறனை நோக்கிக் குறிவைத்த அந்த விநாடியில், மருதூர் மண்ணின் மக்கள் ஒருமித்த குரலில் கர்ஜித்தனர்.
"சுடுடா பார்க்கலாம்!" என்று ஒரு முதிய விவசாயி தன் மார்பைக் காட்டி முன்னால் வந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் விக்ரமைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
விக்ரமின் கைகள் நடுங்கின. அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த அந்த மனிதன், இன்று தனித்து விடப்பட்டதை உணர்ந்தான். அவன் இழுத்த துப்பாக்கி விசை வேலை செய்யவில்லை; அவனது அதிகாரம் அந்தச் சாமானிய மக்களின் ஆக்ரோஷத்திற்கு முன்னால் ஒரு காகிதக் கப்பலைப் போலத் தள்ளாடியது.
அப்போது, ஊரின் எல்லையிலிருந்து சைரன் சத்தம் கேட்டது. ஆனால் அது விக்ரமின் ஆட்களுடையது அல்ல. மாநிலக் குற்றப்பிரிவு (CB-CID) அதிகாரிகளின் வாகனங்கள் அணிவகுத்து வந்தன. இளமாறன் அனுப்பிய மின்னஞ்சல்கள் மற்றும் சதிஷ் கொடுத்த டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் மாநில அரசின் உயர்மட்ட அதிகாரிகளுக்கு எட்டியிருந்தது.
வாகனத்திலிருந்து இறங்கிய உயரதிகாரி, விக்ரமின் கைகளைப் பிடித்து விலங்கு பூட்டினார். "விக்ரம், நில அபகரிப்பு, கொலை முயற்சி, மற்றும் அரசு அதிகாரியைப் பொய் வழக்கில் சிக்க வைத்தது ஆகிய குற்றங்களுக்காக உன்னைக் கைது செய்கிறோம்!" என்றார்.
திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த ஊழல் வீடியோ, விக்ரமின் கர்வத்தை மட்டும் உடைக்கவில்லை; அதுவரை அதிகாரத்தின் நிழலில் ஒளிந்திருந்த சிவராமனின் மனசாட்சியையும் தட்டி எழுப்பியது. தன் மகள் நிலா, ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாக அநீதிக்கு எதிராகத் தீப்பந்தம் ஏந்தி நிற்பதைப் பார்த்தபோது, ஒரு தந்தையாக அவர் அடைந்த குற்றவுணர்வு அவரை நிலைகுலைக்கச் செய்தது. அவரும் செய்த தவறுகளை ஒப்புக் கொண்டு அப்ரூவராக மாறும் எண்ணத்துடன் மருதூருக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
விக்ரம் தன் துப்பாக்கியை ஓங்கிய அந்தப் பதற்றமான நொடியில், சிவராமன் சட்டென குறுக்கே வந்து இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனின் கையில் ஒரு சிறிய பென்-டிரைவை (Pen-drive) திணித்தார்.
“இன்ஸ்பெக்டர்! விக்ரம் செஞ்ச எல்லா கொலைகளுக்கும், நில அபகரிப்புகளுக்கும், தர்மலிங்கத்தோட பினாமி பரிவர்த்தனைகளுக்கும் இதுல அடுக்கடுக்கான ஆதாரங்கள் இருக்கு. என்னை முதல்ல அரெஸ்ட் பண்ணுங்க. நான் செஞ்ச தப்புக்குத் தண்டனை அனுபவிக்கத் தயார். இந்த கேஸ்ல நான் 'அப்ரூவரா' (Approver) மாறி எல்லா உண்மைகளையும் சொல்லப்போறேன்,” என்றார் சிவராமன் உடைந்த குரலில்.
விக்ரம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். "சிவராமன்! என்ன துரோகம் இது?" என்று அவன் கத்த, இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் விக்ரமின் கையைப் பற்றித் துப்பாக்கியைப் பிடுங்கினார். இப்போது விக்ரமின் பின்னால் இருந்த அதிகார பலம், ஒரு நொடியில் சரிந்து விழுந்தது.
நிலா ஓடி வந்து தனது தந்தையை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்து வழியும் கண்ணீர், பல நாட்களாகத் தேக்கி வைத்திருந்த பாரத்தை இறக்கி வைத்தது.
“அப்பா... நீங்க செஞ்சதுதான் உங்க வாழ்க்கையிலேயே மிகச் சரியான காரியம். ஒரு மகளா உங்களை நினைச்சு நான் இப்போதான் பெருமைப்படுறேன்,” என்றாள் தேம்பிக் கொண்டே. சிவராமன் தன் மகளின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தார். அதிகாரத்தின் மடியில் கிடைத்த சுகத்தை விட, நீதியின் பக்கம் நின்றபோது கிடைத்த இந்த நிம்மதி அவருக்குப் புதிதாக இருந்தது.
இளமாறன் அந்தப் பரபரப்பான கூட்டத்திற்கு நடுவே நின்றிருந்தாலும், அவனது பார்வை தூரத்தில் தெரிந்த அந்தப் பசுமையான வயல்வெளிகளை நோக்கிச் சென்றது. அங்கே ஒரு சிறிய குருவி, எவ்வித அச்சமுமின்றி நீல வானில் சுதந்திரமாகப் சிறகடித்துப் பறந்து கொண்டிருந்தது.
அவன் ஒரு கவிஞன். ஆனால், இன்று அவனது கவிதைகள் காகிதத்தில் இல்லை. அந்த மண்ணின் ஒவ்வொரு துகளிலும், மக்களின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் உண்மையாக உறைந்திருந்தன. ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடை எரிக்கப்பட்டபோது அவன் சிந்திய கண்ணீர், இன்று ஒரு புரட்சிப் பயிராக விளைந்து நின்றது.
அப்போது, சதிஷ் கூட்டத்தை முண்டியடித்துக் கொண்டு ஆவேசமாக ஓடி வந்தான். அவனது முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்தது. இளமாறனை அப்படியே ஓடி வந்து கட்டியணைத்துக் கொண்டான்.
“மாறா! வெற்றிடா! ஹைக்கோர்ட்ல இருந்து இப்போதான் தகவல் வந்துச்சு. நம்ம கொடுத்த ஆதாரங்களை வச்சு, உன் அப்பா முத்துவேல் ஐயாவை நிபந்தனையற்ற விடுதலை செய்ய கோர்ட் உத்தரவு போட்டுடுச்சு! அதுமட்டுமில்ல, விக்ரமையும் தர்மலிங்கத்தையும் உடனே கைது செய்ய பிடியாணை பிறப்பிச்சிருக்காங்க. இதோ பார், உன் அப்பா நம்மள நோக்கித் தான் வந்துட்டு இருக்காரு!” என்று சதிஷ் கத்தினான்.
தூரத்திலிருந்து ஒரு போலீஸ் வாகனம் வந்தது. ஆனால் அதில் சைரன் ஒலிக்கவில்லை; அது ஒரு கௌரவமான விடுதலையின் சங்கீதத்தை இசைத்தது. வண்டி நின்றதும், வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் நேர்மையின் உருவமாக முத்துவேல் ஐயா இறங்கினார். இளமாறன் ஓடிச் சென்று அவர் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றான். அந்தத் தந்தை - மகன் சந்திப்பு, அங்கிருந்த ஒவ்வொரு விவசாயியின் கண்ணிலும் நீர் கசிய வைத்தது.
மருதூர் மண்ணில் அநீதியின் சக்கரம் முறியடிக்கப்பட்டது. விக்ரமின் கரங்களில் விலங்கு பூட்டப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, மக்கள் எழுப்பிய கோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது. அதிகாரத்தின் இருள் முழுமையாக விலகி, நீதியின் விடியல் அந்த மண்ணில் பிறந்தது.
இளமாறனின் பேனாவும், நிலாவின் அசைக்க முடியாத துணிச்சலும் இணைந்து ஒரு புதிய சரித்திரத்தைப் படைத்தன. மருதூர் இனி ஒரு ‘கிரீன் சிட்டி’ அல்ல; அது விவசாயிகளின் ‘உயிர் பூமி’.
