சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் வளாகம் அன்று ஒரு போர்க்களத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. வழக்கறிஞர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், மற்றும் மருதூர் கிராமத்திலிருந்து வந்திருந்த நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் என நீதிமன்றமே நிரம்பி வழிந்தது. 'மருதூர் நில அபகரிப்பு வழக்கு' மாநிலத்தின் மிக முக்கியமான வழக்காக மாறியிருந்தது.
நீதிமன்றக் கூண்டில் ஒரு காலத்தில் அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த மூவர் நின்றிருந்தனர். அமைச்சர் ராஜேந்திரன் தனது கதர் சட்டையின் கௌரவம் குலைந்து, தலைகுனிந்து நின்றார். தர்மலிங்கம் தனது வழக்கறிஞர்களிடம் ஏதோ ரகசியமாகப் பேச முயன்றார், ஆனால் விக்ரமின் முகம் மட்டும் இன்னும் ஒருவிதத் திமிரோடு இருந்தது. இருப்பினும், அவனது கண்களில் முதல்முறையாகத் தோல்வியின் நிழல் படிந்திருந்தது.
நீதிபதி மாணிக்கவாசகம் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். நீதிமன்றமே நிசப்தமானது. அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் தனது வாதத்தைத் தொடங்கினார்.
அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் தனது கருப்பு அங்கியைச் சரிசெய்து கொண்டு, நீதிபதியை நோக்கி ஒரு சிறு வணக்கம் செலுத்திவிட்டுத் தனது வாதத்தைத் தொடங்கினார். அவரது குரல் நீதிமன்றத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் எதிரொலித்தது.
“கனம் நீதிபதி அவர்களே! இன்று இந்த நீதிமன்றத்தின் முன் நிற்பது வெறும் மூன்று நபர்கள் அல்ல; அதிகார மதம் பிடித்த ஒரு கும்பல், இந்த நாட்டின் சட்டதிட்டங்களை எவ்வாறெல்லாம் கேலிக்கூத்தாக்க முடியும் என்பதற்கான உயிருள்ள சாட்சிகள் இவர்கள்.
கனம் நீதிபதி அவர்களே! ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், சாமானிய மக்களின் நிலமும் அவர்களின் வாழ்வாதாரமும் தான் அந்த நாட்டின் முதுகெலும்பு. ஆனால், இங்கே கூண்டில் நிற்கும் அமைச்சர் ராஜேந்திரனும், தர்மலிங்கமும் அந்த முதுகெலும்பையே உடைக்கத் துணிந்துள்ளனர். மக்கள் தங்களுக்கு வழங்கிய அதிகாரத்தை, அதே மக்களுக்கு எதிராகவே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
இதோ, முதலாவது ஆதாரம்!” என்று கூறி சதிஷ் வழங்கிய அந்த டிஜிட்டல் சேமிப்பகத்தை (Pen-drive) உயர்த்திப் பிடித்தார்.
“கனம் நீதிபதி அவர்களே! தொழில்நுட்பம் என்பது ஒரு கத்தி போன்றது. அதை இவர்கள் குற்றங்களை மறைக்கப் பயன்படுத்தினார்கள், ஆனால் இளமாறன் போன்ற இளைஞர்கள் அதை உண்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இந்த ஆதாரத்தில் உள்ள உரையாடல்களைக் கேளுங்கள். ‘ஒரு ஏழை விவசாயியின் நிலத்தைப் பறிக்க அவனைக் கொல்லத் துணிவோம்’ என்று ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியே பேசும் கொடுமை எங்கேனும் உண்டா?
கனம் நீதிபதி அவர்களே! இவர்கள் வெறும் நிலத்தைப் பறிக்கவில்லை; அந்த நிலத்தில் காலங்காலமாக வாழ்ந்த மக்களின் கனவுகளைப் பறித்திருக்கிறார்கள். மருதூர் கிராமத்தின் அப்பாவி மக்கள் தங்கள் உரிமையைக் கேட்டபோது, அவர்களுக்குக் கிடைத்தது என்னவோ அதிகாரத்தின் அடக்குமுறையும், காவல்துறையின் லத்திகளும் தான். இதோ இந்த நீல நிறக் கோப்பு!” என்று நிலா கொண்டு வந்த ஆவணங்களைக் காண்பித்தார்.
“கனம் நீதிபதி அவர்களே! இதில் உள்ள ஒவ்வொரு கையெழுத்தும், ஒரு நேர்மையான அதிகாரியான முத்துவேல் ஐயாவின் பெயரைச் சிதைக்கத் திட்டமிட்டுப் போடப்பட்டவை. ஒரு நேர்மையான மனிதரைச் சிறையில் தள்ளிவிட்டு, இவர்கள் மாளிகையில் அமர்ந்து மது அருந்தி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். அறிவின் கருவூலமான ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையை எரித்ததன் மூலம், இந்தச் சமூகம் சிந்திக்கவே கூடாது என்று இவர்கள் நினைத்திருக்கிறார்கள்.
ஆகவே, கனம் நீதிபதி அவர்களே! இந்தத் தீர்ப்பு வெறும் தண்டனையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது; இது அதிகார வர்க்கத்திற்கு ஒரு பாடமாக இருக்க வேண்டும். இனி எந்த ஒரு அதிகார வர்க்கமும் சாமானியனின் உரிமையைத் தன் காலடியில் போட்டு மிதிக்க நினைக்கக் கூடாது. இவர்களுக்குக் கடும் தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தச் சமூகத்தின் கோரிக்கை!”
நீதிமன்றத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த திரையில், அமைச்சர் ராஜேந்திரனும் தர்மலிங்கமும் விக்ரமின் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு மருதூர் நிலங்களை விற்கச் சதி செய்யும் காட்சிகள் ஓடின. அந்தக் குரல்கள் நீதிமன்ற அறை முழுவதும் எதிரொலித்தபோது, ராஜேந்திரன் வியர்வையில் நனைந்தார்.
தொடர்ந்து, நிலா கொண்டு வந்த அந்த 'நீல நிறக் கோப்பு' சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அதில் இருந்த போலி ஆவணங்கள், அதிகாரிகளின் கையொப்பங்கள் எப்படிப் போலியாக இடப்பட்டன என்ற தடயவியல் அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.
வழக்கின் உச்சகட்டமாக, அப்ரூவராக மாறிய சிவராமன் சாட்சிக் கூண்டில் ஏறினார். "நான் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக இந்த உண்மையைச் சொல்கிறேன்," என்று தொடங்கிய அவர், விக்ரம் எப்படித் தன்னையும் அமைச்சரையும் மிரட்டி இந்தத் திட்டத்தை முன்னெடுத்தான் என்பதையும், இளமாறன் மீது நடத்தப்பட்ட கொலை முயற்சித் தாக்குதல்களையும் விவரித்தார்.
"என் மகளே உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தபோது, ஒரு தந்தையாக நான் உண்மையை மறைப்பது அந்தத் தர்மத்திற்கே செய்யும் துரோகம்," என்று அவர் முடித்தபோது நிலாவின் கண்கள் கலங்கின.
வழக்கறிஞர் ஆக்ரோஷமாகத் தனது இறுதி வாதத்தை வைத்தார்: "இவர்கள் நிலத்தைப் பறிக்க நில உரிமையாளர்களை மிரட்டினர். அதைத் தட்டிக்கேட்ட இளமாறனின் தந்தை முத்துவேல் ஐயா மீது பொய் வழக்கு போட்டு அவரைச் சிறையில் அடைத்தனர். அறிவின் அடையாளமான 'தமிழ் அமுது' புத்தகக் கடையை எரித்து, கவிதைகளையும் கருத்துக்களையும் சாம்பலாக்க முயன்றனர். இது தனிமனிதர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி அல்ல; இந்தச் சமூகத்திற்கே இழைக்கப்பட்ட அநீதி!"
இந்த விரிவான வாதம் நீதிமன்றத்தில் இருந்த அனைவரையும் ஒரு நிமிடம் மௌனத்தில் ஆழ்த்தியது. நீதிபதி தனது குறிப்புகளை எழுதிக்கொண்டு, தீர்ப்பிற்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்.
அனைத்து ஆதாரங்களையும், வாதங்களையும் கூர்ந்து கவனித்த நீதிபதி, தனது கண்ணாடியைக் கழற்றி வைத்துவிட்டுத் தீர்ப்பை வாசிக்கத் தொடங்கினார்.
"இந்த நீதிமன்றம் அனைத்துச் சாட்சியங்களையும் ஆராய்ந்ததில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு குடிமகனின் உரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அமைச்சரும், அதிகாரிகளும் கொள்ளையர்களோடு கைகோர்த்திருப்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்."
நீதிமன்ற அறை மூச்சடக்கி நின்றது. நீதிபதியின் குரல் கணீரென்று ஒலித்தது:
"அமைச்சர் ராஜேந்திரன் மற்றும் தர்மலிங்கத்திற்குத் தலா 10 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனையும், தலா ஒரு கோடி ரூபாய் அபராதமும் விதிக்கப்படுகிறது. நில அபகரிப்பு, ஆவண மோசடி மற்றும் இளமாறன் மீது நடத்தப்பட்ட கொலை முயற்சி ஆகிய குற்றங்களுக்காக விக்ரமிற்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. மேலும், மருதூர் நிலங்கள் அனைத்தும் அடுத்த 30 நாட்களுக்குள் உரிய விவசாயிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். முத்துவேல் ஐயா மீதான அனைத்துப் பொய் வழக்குகளும் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டு, அவர் மரியாதையுடன் விடுதலை செய்யப்படுகிறார்."
நீதிமன்றத்தின் சுத்தியல் மேசை மீது விழுந்த அந்தச் சத்தம், அநீதியின் சாம்ராஜ்யம் சரிந்ததற்கான இறுதி அறிவிப்பாக இருந்தது. விக்ரம் காவலர்களால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். வெளியே வந்த இளமாறனை மருதூர் மக்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடினர்.
நீதிமன்ற வாசலில், வெள்ளை நிறச் சட்டையுடன் கம்பீரமாக நடந்து வந்தார் முத்துவேல் ஐயா. அவரைப் பார்த்ததும் இளமாறன் ஓடிச் சென்று அவரது கால்களில் விழுந்தான். முத்துவேல் மகனைத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டார். "மாறா... கத்தி எடுக்காமலேயே ஒரு பெரிய யுத்தத்தை ஜெயிச்சுட்டடா," என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.
நிலா தூரத்தில் நின்று இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தன் தந்தையை அணுகினாள். சிவராமன் அவளது கைகளைப் பற்றி, "உன்னால தான் இன்னைக்கு என் மனசு பாரம் குறைஞ்சிருக்கு நிலா," என்றார்.
நீதியின் சக்கரம் மெதுவாகச் சுழன்றாலும், அது அநீதியைத் துவம்சம் செய்யும் என்பதை அந்த மாலை வேளையில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உலகிற்கு உணர்த்தியது.
நீதிமன்றக் கூண்டில் ஒரு காலத்தில் அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த மூவர் நின்றிருந்தனர். அமைச்சர் ராஜேந்திரன் தனது கதர் சட்டையின் கௌரவம் குலைந்து, தலைகுனிந்து நின்றார். தர்மலிங்கம் தனது வழக்கறிஞர்களிடம் ஏதோ ரகசியமாகப் பேச முயன்றார், ஆனால் விக்ரமின் முகம் மட்டும் இன்னும் ஒருவிதத் திமிரோடு இருந்தது. இருப்பினும், அவனது கண்களில் முதல்முறையாகத் தோல்வியின் நிழல் படிந்திருந்தது.
நீதிபதி மாணிக்கவாசகம் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். நீதிமன்றமே நிசப்தமானது. அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் தனது வாதத்தைத் தொடங்கினார்.
அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் தனது கருப்பு அங்கியைச் சரிசெய்து கொண்டு, நீதிபதியை நோக்கி ஒரு சிறு வணக்கம் செலுத்திவிட்டுத் தனது வாதத்தைத் தொடங்கினார். அவரது குரல் நீதிமன்றத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் எதிரொலித்தது.
“கனம் நீதிபதி அவர்களே! இன்று இந்த நீதிமன்றத்தின் முன் நிற்பது வெறும் மூன்று நபர்கள் அல்ல; அதிகார மதம் பிடித்த ஒரு கும்பல், இந்த நாட்டின் சட்டதிட்டங்களை எவ்வாறெல்லாம் கேலிக்கூத்தாக்க முடியும் என்பதற்கான உயிருள்ள சாட்சிகள் இவர்கள்.
கனம் நீதிபதி அவர்களே! ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், சாமானிய மக்களின் நிலமும் அவர்களின் வாழ்வாதாரமும் தான் அந்த நாட்டின் முதுகெலும்பு. ஆனால், இங்கே கூண்டில் நிற்கும் அமைச்சர் ராஜேந்திரனும், தர்மலிங்கமும் அந்த முதுகெலும்பையே உடைக்கத் துணிந்துள்ளனர். மக்கள் தங்களுக்கு வழங்கிய அதிகாரத்தை, அதே மக்களுக்கு எதிராகவே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
இதோ, முதலாவது ஆதாரம்!” என்று கூறி சதிஷ் வழங்கிய அந்த டிஜிட்டல் சேமிப்பகத்தை (Pen-drive) உயர்த்திப் பிடித்தார்.
“கனம் நீதிபதி அவர்களே! தொழில்நுட்பம் என்பது ஒரு கத்தி போன்றது. அதை இவர்கள் குற்றங்களை மறைக்கப் பயன்படுத்தினார்கள், ஆனால் இளமாறன் போன்ற இளைஞர்கள் அதை உண்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இந்த ஆதாரத்தில் உள்ள உரையாடல்களைக் கேளுங்கள். ‘ஒரு ஏழை விவசாயியின் நிலத்தைப் பறிக்க அவனைக் கொல்லத் துணிவோம்’ என்று ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியே பேசும் கொடுமை எங்கேனும் உண்டா?
கனம் நீதிபதி அவர்களே! இவர்கள் வெறும் நிலத்தைப் பறிக்கவில்லை; அந்த நிலத்தில் காலங்காலமாக வாழ்ந்த மக்களின் கனவுகளைப் பறித்திருக்கிறார்கள். மருதூர் கிராமத்தின் அப்பாவி மக்கள் தங்கள் உரிமையைக் கேட்டபோது, அவர்களுக்குக் கிடைத்தது என்னவோ அதிகாரத்தின் அடக்குமுறையும், காவல்துறையின் லத்திகளும் தான். இதோ இந்த நீல நிறக் கோப்பு!” என்று நிலா கொண்டு வந்த ஆவணங்களைக் காண்பித்தார்.
“கனம் நீதிபதி அவர்களே! இதில் உள்ள ஒவ்வொரு கையெழுத்தும், ஒரு நேர்மையான அதிகாரியான முத்துவேல் ஐயாவின் பெயரைச் சிதைக்கத் திட்டமிட்டுப் போடப்பட்டவை. ஒரு நேர்மையான மனிதரைச் சிறையில் தள்ளிவிட்டு, இவர்கள் மாளிகையில் அமர்ந்து மது அருந்தி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். அறிவின் கருவூலமான ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையை எரித்ததன் மூலம், இந்தச் சமூகம் சிந்திக்கவே கூடாது என்று இவர்கள் நினைத்திருக்கிறார்கள்.
ஆகவே, கனம் நீதிபதி அவர்களே! இந்தத் தீர்ப்பு வெறும் தண்டனையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது; இது அதிகார வர்க்கத்திற்கு ஒரு பாடமாக இருக்க வேண்டும். இனி எந்த ஒரு அதிகார வர்க்கமும் சாமானியனின் உரிமையைத் தன் காலடியில் போட்டு மிதிக்க நினைக்கக் கூடாது. இவர்களுக்குக் கடும் தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தச் சமூகத்தின் கோரிக்கை!”
நீதிமன்றத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த திரையில், அமைச்சர் ராஜேந்திரனும் தர்மலிங்கமும் விக்ரமின் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு மருதூர் நிலங்களை விற்கச் சதி செய்யும் காட்சிகள் ஓடின. அந்தக் குரல்கள் நீதிமன்ற அறை முழுவதும் எதிரொலித்தபோது, ராஜேந்திரன் வியர்வையில் நனைந்தார்.
தொடர்ந்து, நிலா கொண்டு வந்த அந்த 'நீல நிறக் கோப்பு' சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அதில் இருந்த போலி ஆவணங்கள், அதிகாரிகளின் கையொப்பங்கள் எப்படிப் போலியாக இடப்பட்டன என்ற தடயவியல் அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.
வழக்கின் உச்சகட்டமாக, அப்ரூவராக மாறிய சிவராமன் சாட்சிக் கூண்டில் ஏறினார். "நான் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக இந்த உண்மையைச் சொல்கிறேன்," என்று தொடங்கிய அவர், விக்ரம் எப்படித் தன்னையும் அமைச்சரையும் மிரட்டி இந்தத் திட்டத்தை முன்னெடுத்தான் என்பதையும், இளமாறன் மீது நடத்தப்பட்ட கொலை முயற்சித் தாக்குதல்களையும் விவரித்தார்.
"என் மகளே உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தபோது, ஒரு தந்தையாக நான் உண்மையை மறைப்பது அந்தத் தர்மத்திற்கே செய்யும் துரோகம்," என்று அவர் முடித்தபோது நிலாவின் கண்கள் கலங்கின.
வழக்கறிஞர் ஆக்ரோஷமாகத் தனது இறுதி வாதத்தை வைத்தார்: "இவர்கள் நிலத்தைப் பறிக்க நில உரிமையாளர்களை மிரட்டினர். அதைத் தட்டிக்கேட்ட இளமாறனின் தந்தை முத்துவேல் ஐயா மீது பொய் வழக்கு போட்டு அவரைச் சிறையில் அடைத்தனர். அறிவின் அடையாளமான 'தமிழ் அமுது' புத்தகக் கடையை எரித்து, கவிதைகளையும் கருத்துக்களையும் சாம்பலாக்க முயன்றனர். இது தனிமனிதர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி அல்ல; இந்தச் சமூகத்திற்கே இழைக்கப்பட்ட அநீதி!"
இந்த விரிவான வாதம் நீதிமன்றத்தில் இருந்த அனைவரையும் ஒரு நிமிடம் மௌனத்தில் ஆழ்த்தியது. நீதிபதி தனது குறிப்புகளை எழுதிக்கொண்டு, தீர்ப்பிற்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்.
அனைத்து ஆதாரங்களையும், வாதங்களையும் கூர்ந்து கவனித்த நீதிபதி, தனது கண்ணாடியைக் கழற்றி வைத்துவிட்டுத் தீர்ப்பை வாசிக்கத் தொடங்கினார்.
"இந்த நீதிமன்றம் அனைத்துச் சாட்சியங்களையும் ஆராய்ந்ததில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு குடிமகனின் உரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அமைச்சரும், அதிகாரிகளும் கொள்ளையர்களோடு கைகோர்த்திருப்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்."
நீதிமன்ற அறை மூச்சடக்கி நின்றது. நீதிபதியின் குரல் கணீரென்று ஒலித்தது:
"அமைச்சர் ராஜேந்திரன் மற்றும் தர்மலிங்கத்திற்குத் தலா 10 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனையும், தலா ஒரு கோடி ரூபாய் அபராதமும் விதிக்கப்படுகிறது. நில அபகரிப்பு, ஆவண மோசடி மற்றும் இளமாறன் மீது நடத்தப்பட்ட கொலை முயற்சி ஆகிய குற்றங்களுக்காக விக்ரமிற்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. மேலும், மருதூர் நிலங்கள் அனைத்தும் அடுத்த 30 நாட்களுக்குள் உரிய விவசாயிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். முத்துவேல் ஐயா மீதான அனைத்துப் பொய் வழக்குகளும் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டு, அவர் மரியாதையுடன் விடுதலை செய்யப்படுகிறார்."
நீதிமன்றத்தின் சுத்தியல் மேசை மீது விழுந்த அந்தச் சத்தம், அநீதியின் சாம்ராஜ்யம் சரிந்ததற்கான இறுதி அறிவிப்பாக இருந்தது. விக்ரம் காவலர்களால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். வெளியே வந்த இளமாறனை மருதூர் மக்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடினர்.
நீதிமன்ற வாசலில், வெள்ளை நிறச் சட்டையுடன் கம்பீரமாக நடந்து வந்தார் முத்துவேல் ஐயா. அவரைப் பார்த்ததும் இளமாறன் ஓடிச் சென்று அவரது கால்களில் விழுந்தான். முத்துவேல் மகனைத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டார். "மாறா... கத்தி எடுக்காமலேயே ஒரு பெரிய யுத்தத்தை ஜெயிச்சுட்டடா," என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.
நிலா தூரத்தில் நின்று இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தன் தந்தையை அணுகினாள். சிவராமன் அவளது கைகளைப் பற்றி, "உன்னால தான் இன்னைக்கு என் மனசு பாரம் குறைஞ்சிருக்கு நிலா," என்றார்.
நீதியின் சக்கரம் மெதுவாகச் சுழன்றாலும், அது அநீதியைத் துவம்சம் செய்யும் என்பதை அந்த மாலை வேளையில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உலகிற்கு உணர்த்தியது.
