சென்னையின் இரைச்சலிலிருந்தும், புகையிலிருந்தும் விலகி, மருதூரின் எல்லைக்குள் நுழையும்போதே காற்றின் மணம் முற்றிலும் மாறியிருந்தது.
சில மாதங்களுக்கு முன்பு வரை, அங்கே டீசல் புகையும், கனரக இயந்திரங்களின் கர்ம இரைச்சலும், மண்ணின் ஆன்மாவைக் கீறும் சத்தமும் நிறைந்திருந்தது. அந்த மண் விக்ரமின் பேராசையினால் ரத்தமும் கண்ணீருமாகத் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இன்று, மருதூர் ஒரு புதிய யுகத்திற்குள் நுழைந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் விக்ரமின் பொக்லைன் இயந்திரங்கள் அசுரத்தனமாகத் தோண்டி ரணமாக்கிய பள்ளங்கள் யாவும் இப்போது பசுமைப் போர்வையால் மூடப்பட்டிருந்தன.
நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட முப்பது நாட்களுக்குள், பல ஆண்டுகளாக முடக்கப்பட்டிருந்த நிலங்கள் அனைத்தும் முறைப்படி உரிய விவசாயிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. ஆனால், வெறும் நிலத்தை மட்டும் மீட்டுக்கொடுப்பது இளமாறனின் லட்சியமல்ல. “நிலம் பிடுங்கப்பட்ட வடுவை விட, அந்த நிலம் மீண்டும் சோறு போடும் என்ற நம்பிக்கைதான் முக்கியம்,” என்று அவன் அடிக்கடி கூறுவான். அவன் சொன்னது போலவே, மருதூர் இன்று ஒரு கான்க்ரீட் காடாக இல்லாமல், ஒரு பசுமைப் பள்ளத்தாக்காக உருவெடுத்திருந்தது.
சதிஷ் தனது தொழில்நுட்ப அறிவை இப்போது ஒரு ஆக்கபூர்வமான திசையில் திருப்பினான். “ஏன் தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் நகரங்களுக்கானதாக மட்டும் இருக்க வேண்டும்? அது மண்ணை நேசிப்பவர்களுக்கானதாக ஏன் இருக்கக்கூடாது?” என்ற அவனது கேள்வியிலிருந்து பிறந்ததுதான் ‘ஸ்மார்ட் அக்ரி’ (Smart Agri) முறை.
கிராமம் முழுவதும் ஆங்காங்கே சிறிய வானிலை மையங்கள் மற்றும் மண்ணின் ஈரப்பதத்தை அளவிடும் சென்சார்கள் பொருத்தப்பட்டன. ஒரு காலத்தில் வானம் பார்த்த பூமியாக இருந்த மருதூர், இன்று மேகங்களின் அசைவையும், மண்ணின் தாகத்தையும் டிஜிட்டல் முறையில் உணர்ந்து கொண்டது.
“இங்க பாருங்க மாயன் பெரியவரே, இனிமே தண்ணி பாய்ச்சறதுக்கு நீங்க ராத்திரி முழுக்கக் குளிரையும் பாம்பையும் பார்த்துக்கிட்டு அந்தப் பம்ப் செட் பக்கத்துல உட்கார வேணாம். மண்ணுல ஈரப்பதம் குறையும்போது உங்க போனுக்கு மெசேஜ் வரும். ஒரு பட்டன் அமுக்கினா போதும், உங்க நிலம் தானாவே தாகம் தீத்துக்கும்,” என்று சதிஷ் விளக்கியபோது, அந்த முதியவரின் கண்களில் ஒரு குழந்தையின் ஆச்சரியம் மின்னியது.
விக்ரம் தனது ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்திற்காகக் கட்டத் தொடங்கிய பிரம்மாண்டமான கான்க்ரீட் அடித்தளங்களை இளமாறன் இடிக்க அனுமதிக்கவில்லை. “அவன் எதை அழிவுக்காகத் தொடங்கினானோ, அதுவே இந்த மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அஸ்திவாரமாக அமையட்டும்,” என்றான்.
அந்தக் கான்க்ரீட் தளங்கள் இப்போது நவீன கூட்டுறவுத் தானியக் கிடங்காகவும் (Cold Storage), விவசாய ஆராய்ச்சி மையமாகவும் மாற்றப்பட்டன. விக்ரம் எதை உல்லாச மாளிகைகளுக்காகத் திட்டமிட்டானோ, அது இப்போது விவசாயிகளின் உழைப்பைப் பாதுகாக்கும் அரணாக மாறியது. அங்கே விவசாயிகள் தங்கள் விளைபொருட்களைச் சேமித்து வைத்து, இடைத்தரகர்கள் இன்றி நேரடியாக நகரங்களுக்கு விற்பனை செய்யும் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இதனால் விவசாயிகளின் வருமானம் இரண்டு மடங்காக அதிகரித்தது.
நிலா தனது வழக்கமான சொகுசு வாழ்க்கையை முழுமையாகத் துறந்திருந்தாள். மாளிகையில் பட்டு மெத்தையில் உறங்கியவள், இன்று மருதூர் மண்ணில் உழைப்பதையே பெருமையாகக் கருதினாள். ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் அவளும் இளமாறனும் மருதூருக்கே குடிபெயர்ந்தனர். இளமாறன் ஒரு பழைய வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, சகதிக்குள் இறங்கி நாற்று நடுவது அந்த ஊர் இளைஞர்களுக்கு ஒரு புதிய உத்வேகத்தைத் தந்தது.
நிலா, கிராமத்துப் பெண்களை ஒருங்கிணைத்து ‘சுய உதவிக்குழு’ ஒன்றை ஆரம்பித்தாள். அதற்கு ‘விடியல் பெண்கள் குழு’ என்று பெயரிட்டாள். அவர்கள் ரசாயன உரங்களைத் தவிர்த்து, இயற்கை உரங்களைத் தயாரிப்பதிலும், மறைந்து போன பாரம்பரிய விதைகளைச் சேகரிப்பதிலும் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர்.
“அப்பா சேர்த்த பணத்துல ஒரு பகுதியை இந்த மண்ணுக்காகவும், மக்களுக்காகவும் செலவிடுறதுல கிடைக்கிற ஆத்ம திருப்தி, எனக்கு எத்தனையோ கோடி லாபத்துல கிடைச்சது இல்லை மாறா,” என்று அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொல்வாள். நிலாவின் தந்தை சிவராமன் இப்போது அப்ரூவராக மாறித் தனது தண்டனைக் காலத்தைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தாலும், தன் மகள் செய்யும் மாற்றங்களைக் கண்டு சிறையிலிருந்தே பெருமைப்பட்டுக் கொண்டார்.
அவர்கள் மாயன் பெரியவரின் எளிய குடிசையிலேயே தங்கி, கிராமத்து உணவை உண்டு, மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்தனர். அதிகாரத்தின் பிடியில் இருந்தபோது மருதூர் மக்கள் காட்டிய அதே அன்பு, இப்போது ஒரு மரியாதையாகவும், பாசமாகவும் அவர்கள் மீது பொழிந்தது.
மாலை ஐந்து மணி. சூரியன் மருதூர் ஏரிக்கரையில் மெல்லத் தாழ்ந்து, வானத்தைப் பொன்னிறமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. மாயன் பெரியவர் தனது நிலத்தின் வரப்பில் நிம்மதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவரது காலடியில் செழித்து வளர்ந்திருந்த நெற்பயிர்கள் தென்றல் காற்றில் நடனமாடின. ஒரு காலத்தில் இந்த மண்ணை விற்க மாட்டேன் என்று விக்ரமின் அடியாட்களுக்கு முன்னால் ஒற்றைக் காலில் நின்று மாரடித்த அதே பெரியவர், இன்று உரிமையின் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தார்.
அதிகாரத்தின் பயம் அந்த மண்ணை விட்டு முழுமையாக நீங்கியிருந்தது. காவல்துறை வாகனங்களைக் கண்டாலே ஜன்னல்களைச் சாத்திக்கொண்டவர்கள், இன்று இளமாறனின் வருகையைக் கண்டு வாசலில் திரண்டனர்.
“தம்பி, அன்னைக்கு நீ அந்த ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்து நெத்தியில வச்சப்பவே எனக்குத் தெரியும், இந்த மண்ணு நம்மள கைவிடாதுன்னு. இன்னைக்குப் பாரு, இந்த நெல்லு நம்மள பார்த்துச் சிரிக்குது,” என்று மாயன் பெரியவர் இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக் கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்.
மருதூர் இப்போது வெறும் ஒரு கிராமம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ‘மாதிரி இயற்கை விவசாயக் கிராமம்’. வெளிநாடுகளிலிருந்தும், பிற மாநிலங்களிலிருந்தும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மருதூரின் இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்க வரத் தொடங்கினர். விக்ரம் தனது அகந்தையால் எரிக்க நினைத்த அதே மண், இன்று உலகிற்கே வழிகாட்டும் ஒரு பசுமைப் புரட்சிக் கூடமாக மாறியிருந்தது.
மருதூர் ஆராய்ச்சி மையத்தின் சுவர்களில் இளமாறன் பாரதியாரின் கவிதைகளை எழுதச் செய்திருந்தான். “உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி” என்ற வரிகள் அங்கே பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. மாலை நேரங்களில் கிராமத்து இளைஞர்கள் அங்கே கூடி விவசாய நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொண்டதோடு, இலக்கியம் மற்றும் அரசியலையும் விவாதித்தனர்.
பழைய கசப்பான நினைவுகள் மறைந்து, புது விடியலின் நம்பிக்கை ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் கோலமாக மிளிர்ந்தது. இளமாறன் தனது டைரியில் அந்த நாளைப் பற்றி இவ்வாறு எழுதினான்:
“அதிகாரம் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கலாம்,
ஆனால் இதயங்களை அல்ல.
மருதூர் என்பது ஒரு நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல,
அது எங்களின் ஆன்மா.
காயப்பட்ட மண் மீட்டும்
பூக்கத் தொடங்குதல்போலவே
மக்களும் பூரிக்கத்தொடங்கிவிட்டனர்.
இன்று மருதூர் பூத்துக் குலுங்குகிறது.”
மருதூர் இப்போது ஒரு திருமணக் கோலத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. ஆம், அந்த மண்ணின் மகனாக மாறிய இளமாறனுக்கும், அந்த மண்ணின் உரிமையை மீட்கத் துணையாக நின்று, தன்னையே மாற்றிக் கொண்ட நிலாவுக்கும் அதே மருதூர் மண்ணில், பல்லாயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் முன்னிலையில் திருமணம் நடக்கப் போவதை அந்தப் பசுமைப் பயிர்கள் ஆசீர்வாதத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தத் திருமணப் பந்தல் எந்த ஒரு ஆடம்பர மாளிகையிலும் இல்லை; அது அவர்கள் மீட்டெடுத்த அதே மருதூர் வயல்வெளிகளுக்கு நடுவே, மண்ணின் வாசனையோடு அமையப்போகிறது.
சில மாதங்களுக்கு முன்பு வரை, அங்கே டீசல் புகையும், கனரக இயந்திரங்களின் கர்ம இரைச்சலும், மண்ணின் ஆன்மாவைக் கீறும் சத்தமும் நிறைந்திருந்தது. அந்த மண் விக்ரமின் பேராசையினால் ரத்தமும் கண்ணீருமாகத் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இன்று, மருதூர் ஒரு புதிய யுகத்திற்குள் நுழைந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் விக்ரமின் பொக்லைன் இயந்திரங்கள் அசுரத்தனமாகத் தோண்டி ரணமாக்கிய பள்ளங்கள் யாவும் இப்போது பசுமைப் போர்வையால் மூடப்பட்டிருந்தன.
நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட முப்பது நாட்களுக்குள், பல ஆண்டுகளாக முடக்கப்பட்டிருந்த நிலங்கள் அனைத்தும் முறைப்படி உரிய விவசாயிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. ஆனால், வெறும் நிலத்தை மட்டும் மீட்டுக்கொடுப்பது இளமாறனின் லட்சியமல்ல. “நிலம் பிடுங்கப்பட்ட வடுவை விட, அந்த நிலம் மீண்டும் சோறு போடும் என்ற நம்பிக்கைதான் முக்கியம்,” என்று அவன் அடிக்கடி கூறுவான். அவன் சொன்னது போலவே, மருதூர் இன்று ஒரு கான்க்ரீட் காடாக இல்லாமல், ஒரு பசுமைப் பள்ளத்தாக்காக உருவெடுத்திருந்தது.
சதிஷ் தனது தொழில்நுட்ப அறிவை இப்போது ஒரு ஆக்கபூர்வமான திசையில் திருப்பினான். “ஏன் தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் நகரங்களுக்கானதாக மட்டும் இருக்க வேண்டும்? அது மண்ணை நேசிப்பவர்களுக்கானதாக ஏன் இருக்கக்கூடாது?” என்ற அவனது கேள்வியிலிருந்து பிறந்ததுதான் ‘ஸ்மார்ட் அக்ரி’ (Smart Agri) முறை.
கிராமம் முழுவதும் ஆங்காங்கே சிறிய வானிலை மையங்கள் மற்றும் மண்ணின் ஈரப்பதத்தை அளவிடும் சென்சார்கள் பொருத்தப்பட்டன. ஒரு காலத்தில் வானம் பார்த்த பூமியாக இருந்த மருதூர், இன்று மேகங்களின் அசைவையும், மண்ணின் தாகத்தையும் டிஜிட்டல் முறையில் உணர்ந்து கொண்டது.
“இங்க பாருங்க மாயன் பெரியவரே, இனிமே தண்ணி பாய்ச்சறதுக்கு நீங்க ராத்திரி முழுக்கக் குளிரையும் பாம்பையும் பார்த்துக்கிட்டு அந்தப் பம்ப் செட் பக்கத்துல உட்கார வேணாம். மண்ணுல ஈரப்பதம் குறையும்போது உங்க போனுக்கு மெசேஜ் வரும். ஒரு பட்டன் அமுக்கினா போதும், உங்க நிலம் தானாவே தாகம் தீத்துக்கும்,” என்று சதிஷ் விளக்கியபோது, அந்த முதியவரின் கண்களில் ஒரு குழந்தையின் ஆச்சரியம் மின்னியது.
விக்ரம் தனது ‘கிரீன் சிட்டி’ திட்டத்திற்காகக் கட்டத் தொடங்கிய பிரம்மாண்டமான கான்க்ரீட் அடித்தளங்களை இளமாறன் இடிக்க அனுமதிக்கவில்லை. “அவன் எதை அழிவுக்காகத் தொடங்கினானோ, அதுவே இந்த மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அஸ்திவாரமாக அமையட்டும்,” என்றான்.
அந்தக் கான்க்ரீட் தளங்கள் இப்போது நவீன கூட்டுறவுத் தானியக் கிடங்காகவும் (Cold Storage), விவசாய ஆராய்ச்சி மையமாகவும் மாற்றப்பட்டன. விக்ரம் எதை உல்லாச மாளிகைகளுக்காகத் திட்டமிட்டானோ, அது இப்போது விவசாயிகளின் உழைப்பைப் பாதுகாக்கும் அரணாக மாறியது. அங்கே விவசாயிகள் தங்கள் விளைபொருட்களைச் சேமித்து வைத்து, இடைத்தரகர்கள் இன்றி நேரடியாக நகரங்களுக்கு விற்பனை செய்யும் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இதனால் விவசாயிகளின் வருமானம் இரண்டு மடங்காக அதிகரித்தது.
நிலா தனது வழக்கமான சொகுசு வாழ்க்கையை முழுமையாகத் துறந்திருந்தாள். மாளிகையில் பட்டு மெத்தையில் உறங்கியவள், இன்று மருதூர் மண்ணில் உழைப்பதையே பெருமையாகக் கருதினாள். ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் அவளும் இளமாறனும் மருதூருக்கே குடிபெயர்ந்தனர். இளமாறன் ஒரு பழைய வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, சகதிக்குள் இறங்கி நாற்று நடுவது அந்த ஊர் இளைஞர்களுக்கு ஒரு புதிய உத்வேகத்தைத் தந்தது.
நிலா, கிராமத்துப் பெண்களை ஒருங்கிணைத்து ‘சுய உதவிக்குழு’ ஒன்றை ஆரம்பித்தாள். அதற்கு ‘விடியல் பெண்கள் குழு’ என்று பெயரிட்டாள். அவர்கள் ரசாயன உரங்களைத் தவிர்த்து, இயற்கை உரங்களைத் தயாரிப்பதிலும், மறைந்து போன பாரம்பரிய விதைகளைச் சேகரிப்பதிலும் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர்.
“அப்பா சேர்த்த பணத்துல ஒரு பகுதியை இந்த மண்ணுக்காகவும், மக்களுக்காகவும் செலவிடுறதுல கிடைக்கிற ஆத்ம திருப்தி, எனக்கு எத்தனையோ கோடி லாபத்துல கிடைச்சது இல்லை மாறா,” என்று அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொல்வாள். நிலாவின் தந்தை சிவராமன் இப்போது அப்ரூவராக மாறித் தனது தண்டனைக் காலத்தைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தாலும், தன் மகள் செய்யும் மாற்றங்களைக் கண்டு சிறையிலிருந்தே பெருமைப்பட்டுக் கொண்டார்.
அவர்கள் மாயன் பெரியவரின் எளிய குடிசையிலேயே தங்கி, கிராமத்து உணவை உண்டு, மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்தனர். அதிகாரத்தின் பிடியில் இருந்தபோது மருதூர் மக்கள் காட்டிய அதே அன்பு, இப்போது ஒரு மரியாதையாகவும், பாசமாகவும் அவர்கள் மீது பொழிந்தது.
மாலை ஐந்து மணி. சூரியன் மருதூர் ஏரிக்கரையில் மெல்லத் தாழ்ந்து, வானத்தைப் பொன்னிறமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. மாயன் பெரியவர் தனது நிலத்தின் வரப்பில் நிம்மதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவரது காலடியில் செழித்து வளர்ந்திருந்த நெற்பயிர்கள் தென்றல் காற்றில் நடனமாடின. ஒரு காலத்தில் இந்த மண்ணை விற்க மாட்டேன் என்று விக்ரமின் அடியாட்களுக்கு முன்னால் ஒற்றைக் காலில் நின்று மாரடித்த அதே பெரியவர், இன்று உரிமையின் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தார்.
அதிகாரத்தின் பயம் அந்த மண்ணை விட்டு முழுமையாக நீங்கியிருந்தது. காவல்துறை வாகனங்களைக் கண்டாலே ஜன்னல்களைச் சாத்திக்கொண்டவர்கள், இன்று இளமாறனின் வருகையைக் கண்டு வாசலில் திரண்டனர்.
“தம்பி, அன்னைக்கு நீ அந்த ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்து நெத்தியில வச்சப்பவே எனக்குத் தெரியும், இந்த மண்ணு நம்மள கைவிடாதுன்னு. இன்னைக்குப் பாரு, இந்த நெல்லு நம்மள பார்த்துச் சிரிக்குது,” என்று மாயன் பெரியவர் இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக் கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்.
மருதூர் இப்போது வெறும் ஒரு கிராமம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ‘மாதிரி இயற்கை விவசாயக் கிராமம்’. வெளிநாடுகளிலிருந்தும், பிற மாநிலங்களிலிருந்தும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மருதூரின் இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்க வரத் தொடங்கினர். விக்ரம் தனது அகந்தையால் எரிக்க நினைத்த அதே மண், இன்று உலகிற்கே வழிகாட்டும் ஒரு பசுமைப் புரட்சிக் கூடமாக மாறியிருந்தது.
மருதூர் ஆராய்ச்சி மையத்தின் சுவர்களில் இளமாறன் பாரதியாரின் கவிதைகளை எழுதச் செய்திருந்தான். “உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி” என்ற வரிகள் அங்கே பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. மாலை நேரங்களில் கிராமத்து இளைஞர்கள் அங்கே கூடி விவசாய நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொண்டதோடு, இலக்கியம் மற்றும் அரசியலையும் விவாதித்தனர்.
பழைய கசப்பான நினைவுகள் மறைந்து, புது விடியலின் நம்பிக்கை ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் கோலமாக மிளிர்ந்தது. இளமாறன் தனது டைரியில் அந்த நாளைப் பற்றி இவ்வாறு எழுதினான்:
“அதிகாரம் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கலாம்,
ஆனால் இதயங்களை அல்ல.
மருதூர் என்பது ஒரு நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல,
அது எங்களின் ஆன்மா.
காயப்பட்ட மண் மீட்டும்
பூக்கத் தொடங்குதல்போலவே
மக்களும் பூரிக்கத்தொடங்கிவிட்டனர்.
இன்று மருதூர் பூத்துக் குலுங்குகிறது.”
மருதூர் இப்போது ஒரு திருமணக் கோலத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. ஆம், அந்த மண்ணின் மகனாக மாறிய இளமாறனுக்கும், அந்த மண்ணின் உரிமையை மீட்கத் துணையாக நின்று, தன்னையே மாற்றிக் கொண்ட நிலாவுக்கும் அதே மருதூர் மண்ணில், பல்லாயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் முன்னிலையில் திருமணம் நடக்கப் போவதை அந்தப் பசுமைப் பயிர்கள் ஆசீர்வாதத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தத் திருமணப் பந்தல் எந்த ஒரு ஆடம்பர மாளிகையிலும் இல்லை; அது அவர்கள் மீட்டெடுத்த அதே மருதூர் வயல்வெளிகளுக்கு நடுவே, மண்ணின் வாசனையோடு அமையப்போகிறது.
