நிலா…
அணிவகுத்து நிற்கும் சொகுசு கார்கள்...
ஆரம்பாரமாய் ஓர் அழகிய பங்களா...
கழுத்தைச் சுற்றும் கனத்த அணிகலன்கள்...
இவை எதிலும் ஒட்டவில்லை - அவள் மனம்!
செல்வச் சீமானின் ஒற்றை வாரிசு - ஆனாலும்
செம்மாந்த தமிழின் செல்ல மகள்!
வைரக் கற்களின் ஜொலிப்பை விடவும்
வைரமுத்தின் வரிகளிலேயே
புது வெளிச்சம் காண்கிறாள்!
அடுக்கடுக்காய் சொத்துக்கள் இருந்தும்
அடுக்களையிலும் எளிமை தேடும் தவம்!
ஏட்டுக் கல்வியல்ல - அவள் இலக்கியக் கல்வி!
காசுக்காகக் காதல் செய்யாதவள் - அவள்
தாசன் கவிதையில் தன்னைத் தொலைப்பவள்!
மகுடம் சூட்டப்பட்ட இளவரசியல்ல...
மனங்களால் போற்றப்படும் மானுடச் செல்வி
எங்கள் எளிமை நிலா!
சென்னையின் பரபரப்பான சாலைகளிலிருந்து விலகி, அமைதி தவழும் ஒரு உயர் ரகக் குடியிருப்புப் பகுதி அது. அந்தப் பகுதியின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது சிவராமனின் ‘நிலா இல்லம்’. பிரம்மாண்டமான இரும்பு வாயில்கள் தானாகத் திறக்க, இருபுறமும் செதுக்கப்பட்ட சிமெண்ட் சிலைகள் மௌன சாட்சிகளாய் நின்றன. வீட்டைச் சுற்றியுள்ள புல்வெளிகள் கத்தரிக்கப்பட்டு, ஒரு அங்குலம் கூட பிசகாமல் பராமரிக்கப்பட்டன.
அந்த மாளிகையின் இரண்டாம் தளத்தில் இருந்த நிலாவின் அறை, ஒரு நவீன தொழில்நுட்பக் கலைக்கூடம். அறையின் வெப்பநிலையைத் தானாகவே கணக்கிடும் சென்சார்கள், நிலாவின் மென்மையான குரல் கேட்டவுடன் நிறம் மாறும் மின்விளக்குகள் என அனைத்தும் அங்கே அவளது வசதிக்காகக் காத்திருந்தன. ஆனால், நிலாவிற்கு அந்த அறையின் செயற்கைக் குளிர்ச்சி ஒருவித நடுக்கத்தையே தந்தது. ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து வெளியே தெரிந்த செயற்கை நீரூற்றைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்குத் தன் வாழ்க்கையும் அந்த நீரூற்றைப் போலவே தோன்றியது.
ஜன்னலோரக் கண்ணாடித் திரைக்குப் பின்னால்
சிந்திச் சிதறும் நீரூற்று...
ஆணையில் குதிக்கும் நீர்த் துளிகள்
என் வாழ்க்கை போலவே,
ஒரு பொம்மையின் நாட்டியம்!
குரல் கேட்டதும் மாறும்
மின்விளக்குகளின் நிறங்கள்...
மகிழ்ச்சிக்கும் துக்கத்திற்கும்
இங்கு ஒரே ஒரு விசை போதும்!
ஆனால், என் மனதின் நிறம்
மாற நான் யாருக்கு ஆணையிடுவேன்?
உள்ளே நுழையும் காற்றில்
வெப்பநிலை அளக்கும் உணர்கருவிகள்...
என் உடல் குளிரை இவை அறியும்,
ஆனால், என் ஆத்மாவின் நடுக்கத்தை
அறிய எந்தக் கருவியும் இங்கு இல்லை!
கோட்டைகள் கட்டிய சுவர்களுக்குள்
நான் ஒரு கைதி...
சௌகரியங்கள் சூழ்ந்தும்
ஏனோ ஒருவித வெறுமை!
இயற்கையின் வெப்பமும்,
மனித மனதின் கதகதப்பும்
எங்கே கிடைக்கும் இந்தச்
செயற்கை வசந்தத்தின் தனிமையில்?
சுவற்றில் மாட்டியிருந்த ஒரு பழைய புகைப்படத்தில், ஒரு சிறிய தோல் தொழிற்சாலையின் புகைபடிந்த நுழைவாயிலில் சிவராமன் அவளைத் தன் தோளில் தூக்கி வைத்திருந்தார். அந்தப் படத்தில் அவரது முகத்தில் இருந்த அந்த ஆத்மார்த்தமான சிரிப்பு, இன்று பல கோடி ரூபாய் லாபக் கணக்குகளுக்கு நடுவே எங்கோ தொலைந்து போயிருந்தது. அன்று அவர் ஒரு சிறிய முதலாளி; இன்று அவர் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் அதிபதி.
“அப்பா, அந்தப் பழைய ஃபேக்டரிக்குள்ள நாம இருந்தப்போ, அந்தத் தோலை மேல போட்டுட்டு நான் விளையாடுவேனே... ஞாபகம் இருக்கா? அப்போ உங்க சட்டையில எப்போவும் அந்தத் தோல் பதனிடுற வாசம் அடிச்சுட்டே இருக்கும். அந்த வாசத்துல ஒரு உழைப்போட நிஜம் இருந்ததுப்பா,” என்று நிலா ஒருமுறை ஏக்கத்துடன் கேட்டாள்.
சிவராமன் தனது ரோலக்ஸ் கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னார், “நிலா, அந்த லெதர் ஃபேக்டரி வாசம் கஷ்டப்பட்டு முன்னேறுற ஒருத்தனோட அடையாளம். ஆனா அந்த வாசம் மட்டும் வாழ்க்கை ஆகாது. அன்னைக்கு நான் ஒரு சின்ன உற்பத்தியாளன், விக்ரம் மாதிரி ஆளுங்க சொல்றதுக்குத் தலையாட்டுற நிலைமையில இருந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு இந்த ‘சிவராமன் குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ்’ சாம்ராஜ்யம் நிமிர்ந்து நிக்குதுன்னா, அதுக்குக் காரணம் நான் என்னைப் பதனிட்டுக்கிட்டதுதான்.”
அவர் தொடர்ந்து சொன்னார், “நீ கேட்குற அந்தப் பழைய வாழ்க்கைல நிம்மதி இருக்கலாம் நிலா, ஆனா அதிகாரம் கிடையாது. ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை வச்சிருக்கிறவன் எப்போவும் ஒரு பெரிய முதலைக்கு இரையாக வேண்டியதுதான் இருக்கும். இந்த உலகம் பலசாலிகளை மட்டும்தான் மதிக்கும். நிலத்தை உழுறவனையும், கவிதை எழுதுறவனையும் இந்தச் சமூகம் ஒருகட்டத்துல மறந்துடும். ஆனா அந்த நிலத்துல கோட்டை கட்டுறவனையும், அதிகாரத்தைக் கையில வச்சிருக்கிறவனையும் காலம் எப்போவும் வணங்கும். உன்னைப் பாதுகாப்பா வச்சுக்கணும்னா நான் இப்படித்தான் இருக்கணும்.”
நிலா அமைதியாகத் தனது தந்தையைப் பார்த்தாள். அன்று அந்தத் தோல் தொழிற்சாலையின் வாசத்தில் இருந்த அன்பு, இன்று இந்த ஏசி அறையின் வாசனைத் திரவியங்களுக்கு நடுவே காணாமல் போயிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.
அவருக்கு பாரதிதாசன் கவிதைகள் என்றால் உயிர். ஒரு காலத்தில் உணவருந்தும் போது ‘புதியதோர் உலகம் செய்வோம்’ என்று உரக்கப் பாடுவார். ஆனால் இன்று, அவர் கைகளில் கவிதைப் புத்தகங்களுக்குப் பதில், பங்குச் சந்தை நிலவரங்களைக் காட்டும் டேப்லெட்கள் (Tablets) மினுமினுத்தன. ‘பணம்’ எனும் இயந்திரத்தில் அவர் ஒரு முக்கிய அங்கமாகிப் போனது நிலாவிற்குள் ஒரு பெரும் பாரத்தை ஏற்றியது.
நிலாவின் கல்லூரி வாழ்க்கை அவளுக்கு ஒரு வடிகாலாக அமைந்திருக்க வேண்டியது. ஆனால், அங்கேயும் அவளது ‘அந்தஸ்து’ அவளைத் துரத்தியது. அவளது தோழிகள் சுவேதாவும், ரம்யாவும் நிலாவை ஒரு ஏலியனைப் போலவே பார்த்தார்கள்.
அன்று சிற்றுண்டிச் சாலையில், விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியங்களின் மணம் கமழ சுவேதா பேசத் தொடங்கினாள். “நிலா, விக்ரம் என்கிட்ட கேட்டான், ‘உன் பிரண்ட் ஏன் எப்பவும் ஒரு மாதிரியா இருக்கா?’ன்னு. தி கிராண்ட் கிளப் பார்ட்டிக்கு விக்ரம் வர்றான். அவன் டாடி உன் அப்பாவோட பிசினஸ் பார்ட்னர் மட்டும் இல்ல, சிட்டிலயே எவ்வளவு பெரிய செல்வாக்குடையவர். நீ என்னன்னா, இந்த பழைய குர்த்தாவையும், கையில ஒரு நாவலையும் வச்சுக்கிட்டு லோக்கல் ட்ரெயின்ல போற பொண்ணு மாதிரி இருக்க!”
ரம்யா தன் நகங்களைச் சரிசெய்தபடி, “ஆமா நிலா, உன்னோட இன்ஸ்டாகிராம் பேஜ் பாரு, வெறும் புக்ஸ் போட்டோவா இருக்கு. ஒரு செல்ஃபி கூட இல்ல. விக்ரம் உன்னை இம்ப்ரஸ் பண்ண எவ்வளவோ ட்ரை பண்றான், நீ கண்டுக்கவே மாட்டேங்குற,” என்றாள்.
நிலாவிற்கு விக்ரமை நினைத்தாலே எரிச்சல் வரும். பணக்காரத் திமிர், பெண்களை ஒரு காட்சிப் பொருளாகப் பார்க்கும் பார்வை – இவைதான் விக்ரம். அவனிடம் பேசுவதை விட, ஒரு சுவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே மேல் என்று நிலா நினைப்பாள்.
“சுவேதா, உங்களுக்குப் பிடிச்ச மியூசிக் காதுகளுக்கு வேணும்னா விருந்தா இருக்கலாம். ஆனா எனக்குத் தேவை மனசுக்கான மருந்து. மால்ல இருக்குற லைட்ஸ் கண்ணைப் பறிக்கும், ஆனா ஒரு பழைய கவிதை மனசைத் திறக்கும். விக்ரம் கிட்டப் பேசுறதுக்கு எனக்கு எதுவும் இல்ல. ஏன்னா அவனோட வார்த்தைகள்ல ஆன்மா இல்ல, வெறும் ‘பிராண்ட்’ பெயர்கள் மட்டும்தான் இருக்கு,” என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
மாலை நேரம். நிலாவின் சொகுசு கார் அந்தப் பழைய தெருவின் முனையில் நின்றது. டிரைவர் குப்புசாமியிடம், “நீங்க போங்க அங்கிள், நான் நடந்து வந்துக்குறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு இறங்கினாள். அந்த கார் மறைந்த பிறகுதான் அவளால் நிம்மதியாக மூச்சு விட முடிந்தது.
அவளது காலணிகள் அந்தப் பழைய தெருவின் மேடு பள்ளங்களை முத்தமிட்டன. மால் விளக்குகளை விட, ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் வாசலில் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்த மங்கலான 60 வாட் பல்பு அவளுக்குத் தேவதூதனாகத் தெரிந்தது. கடையின் உள்ளே நுழைந்ததும், அந்தப் பழைய காகிதங்களின் வாசம் அவளை வேறு ஒரு உலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.
மாணிக்கம் அய்யா கண்ணாடி வழியாக அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். “வாம்மா... நிலா! உன் மேசை உனக்காகத்தான் காத்திருக்கு,” என்றார். நிலா மெல்ல அந்த மூலையில் இருந்த மேசையை நோக்கி நடந்தாள். கடந்த வாரம் அவள் எழுதிச் சென்ற கவிதை வரிகள் அங்கே இருந்தன:
“சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்,
மௌனத்தின் சிறைக்குள்
ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கின்றன.”
அதற்குக் கீழே, ஒரு மை தீர்ந்த பேனாவின் கிறுக்தலாக யாரோ பதில் எழுதியிருந்தான்:
“மௌனத்தின் சிறையை உடைக்க,
வார்த்தைகள் தேவையில்லை...
ஒரு புன்னகையே போதும்
விடுதலைப் பத்திரமாக!”
அந்த வரிகளைப் படித்த நிலாவிற்குள் மின்னல் வெட்டியது போன்ற ஒரு உணர்வு. பல கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்யும் தன் தந்தை தர முடியாத ஒரு நெருக்கத்தை, அந்த இரண்டு வரி கவிதை அவளுக்குத் தந்தது. அந்த எழுத்துக்களில் ஒரு நேர்மை இருந்தது, ஒரு தேடல் இருந்தது.
ஆடம்பர மாளிகையின் மெத்தைகளை விட, அந்தத் தூசி படிந்த மர மேசை அவளுக்கு அதிக நிம்மதியைத் தந்தது. தன் தந்தையின் ‘பணம்’ தரும் அதிகாரத்தை விட, அந்த அந்நியனின் ‘கவிதை’ தரும் பிணைப்பு அவளுக்குப் பாதுகாப்பாகத் தெரிந்தது.
நிலா அந்த வரிகளின் மேல் தன் விரல்களை மென்மையாகத் தடவினாள். அந்தப் பழைய புத்தகக் கடை அவளுக்கு வெறும் கடையல்ல; அது அவளது ஆன்மாவின் கண்ணாடி. தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்த ஒரு இளவரசி, தன் அரண்மனையைத் துறந்து, கவிதை எனும் காட்டில் தன்னைத் தேடிக் கண்டடைந்த தருணம் அது.
அணிவகுத்து நிற்கும் சொகுசு கார்கள்...
ஆரம்பாரமாய் ஓர் அழகிய பங்களா...
கழுத்தைச் சுற்றும் கனத்த அணிகலன்கள்...
இவை எதிலும் ஒட்டவில்லை - அவள் மனம்!
செல்வச் சீமானின் ஒற்றை வாரிசு - ஆனாலும்
செம்மாந்த தமிழின் செல்ல மகள்!
வைரக் கற்களின் ஜொலிப்பை விடவும்
வைரமுத்தின் வரிகளிலேயே
புது வெளிச்சம் காண்கிறாள்!
அடுக்கடுக்காய் சொத்துக்கள் இருந்தும்
அடுக்களையிலும் எளிமை தேடும் தவம்!
ஏட்டுக் கல்வியல்ல - அவள் இலக்கியக் கல்வி!
காசுக்காகக் காதல் செய்யாதவள் - அவள்
தாசன் கவிதையில் தன்னைத் தொலைப்பவள்!
மகுடம் சூட்டப்பட்ட இளவரசியல்ல...
மனங்களால் போற்றப்படும் மானுடச் செல்வி
எங்கள் எளிமை நிலா!
சென்னையின் பரபரப்பான சாலைகளிலிருந்து விலகி, அமைதி தவழும் ஒரு உயர் ரகக் குடியிருப்புப் பகுதி அது. அந்தப் பகுதியின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது சிவராமனின் ‘நிலா இல்லம்’. பிரம்மாண்டமான இரும்பு வாயில்கள் தானாகத் திறக்க, இருபுறமும் செதுக்கப்பட்ட சிமெண்ட் சிலைகள் மௌன சாட்சிகளாய் நின்றன. வீட்டைச் சுற்றியுள்ள புல்வெளிகள் கத்தரிக்கப்பட்டு, ஒரு அங்குலம் கூட பிசகாமல் பராமரிக்கப்பட்டன.
அந்த மாளிகையின் இரண்டாம் தளத்தில் இருந்த நிலாவின் அறை, ஒரு நவீன தொழில்நுட்பக் கலைக்கூடம். அறையின் வெப்பநிலையைத் தானாகவே கணக்கிடும் சென்சார்கள், நிலாவின் மென்மையான குரல் கேட்டவுடன் நிறம் மாறும் மின்விளக்குகள் என அனைத்தும் அங்கே அவளது வசதிக்காகக் காத்திருந்தன. ஆனால், நிலாவிற்கு அந்த அறையின் செயற்கைக் குளிர்ச்சி ஒருவித நடுக்கத்தையே தந்தது. ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து வெளியே தெரிந்த செயற்கை நீரூற்றைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்குத் தன் வாழ்க்கையும் அந்த நீரூற்றைப் போலவே தோன்றியது.
ஜன்னலோரக் கண்ணாடித் திரைக்குப் பின்னால்
சிந்திச் சிதறும் நீரூற்று...
ஆணையில் குதிக்கும் நீர்த் துளிகள்
என் வாழ்க்கை போலவே,
ஒரு பொம்மையின் நாட்டியம்!
குரல் கேட்டதும் மாறும்
மின்விளக்குகளின் நிறங்கள்...
மகிழ்ச்சிக்கும் துக்கத்திற்கும்
இங்கு ஒரே ஒரு விசை போதும்!
ஆனால், என் மனதின் நிறம்
மாற நான் யாருக்கு ஆணையிடுவேன்?
உள்ளே நுழையும் காற்றில்
வெப்பநிலை அளக்கும் உணர்கருவிகள்...
என் உடல் குளிரை இவை அறியும்,
ஆனால், என் ஆத்மாவின் நடுக்கத்தை
அறிய எந்தக் கருவியும் இங்கு இல்லை!
கோட்டைகள் கட்டிய சுவர்களுக்குள்
நான் ஒரு கைதி...
சௌகரியங்கள் சூழ்ந்தும்
ஏனோ ஒருவித வெறுமை!
இயற்கையின் வெப்பமும்,
மனித மனதின் கதகதப்பும்
எங்கே கிடைக்கும் இந்தச்
செயற்கை வசந்தத்தின் தனிமையில்?
சுவற்றில் மாட்டியிருந்த ஒரு பழைய புகைப்படத்தில், ஒரு சிறிய தோல் தொழிற்சாலையின் புகைபடிந்த நுழைவாயிலில் சிவராமன் அவளைத் தன் தோளில் தூக்கி வைத்திருந்தார். அந்தப் படத்தில் அவரது முகத்தில் இருந்த அந்த ஆத்மார்த்தமான சிரிப்பு, இன்று பல கோடி ரூபாய் லாபக் கணக்குகளுக்கு நடுவே எங்கோ தொலைந்து போயிருந்தது. அன்று அவர் ஒரு சிறிய முதலாளி; இன்று அவர் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் அதிபதி.
“அப்பா, அந்தப் பழைய ஃபேக்டரிக்குள்ள நாம இருந்தப்போ, அந்தத் தோலை மேல போட்டுட்டு நான் விளையாடுவேனே... ஞாபகம் இருக்கா? அப்போ உங்க சட்டையில எப்போவும் அந்தத் தோல் பதனிடுற வாசம் அடிச்சுட்டே இருக்கும். அந்த வாசத்துல ஒரு உழைப்போட நிஜம் இருந்ததுப்பா,” என்று நிலா ஒருமுறை ஏக்கத்துடன் கேட்டாள்.
சிவராமன் தனது ரோலக்ஸ் கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னார், “நிலா, அந்த லெதர் ஃபேக்டரி வாசம் கஷ்டப்பட்டு முன்னேறுற ஒருத்தனோட அடையாளம். ஆனா அந்த வாசம் மட்டும் வாழ்க்கை ஆகாது. அன்னைக்கு நான் ஒரு சின்ன உற்பத்தியாளன், விக்ரம் மாதிரி ஆளுங்க சொல்றதுக்குத் தலையாட்டுற நிலைமையில இருந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு இந்த ‘சிவராமன் குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ்’ சாம்ராஜ்யம் நிமிர்ந்து நிக்குதுன்னா, அதுக்குக் காரணம் நான் என்னைப் பதனிட்டுக்கிட்டதுதான்.”
அவர் தொடர்ந்து சொன்னார், “நீ கேட்குற அந்தப் பழைய வாழ்க்கைல நிம்மதி இருக்கலாம் நிலா, ஆனா அதிகாரம் கிடையாது. ஒரு சிறிய தொழிற்சாலை வச்சிருக்கிறவன் எப்போவும் ஒரு பெரிய முதலைக்கு இரையாக வேண்டியதுதான் இருக்கும். இந்த உலகம் பலசாலிகளை மட்டும்தான் மதிக்கும். நிலத்தை உழுறவனையும், கவிதை எழுதுறவனையும் இந்தச் சமூகம் ஒருகட்டத்துல மறந்துடும். ஆனா அந்த நிலத்துல கோட்டை கட்டுறவனையும், அதிகாரத்தைக் கையில வச்சிருக்கிறவனையும் காலம் எப்போவும் வணங்கும். உன்னைப் பாதுகாப்பா வச்சுக்கணும்னா நான் இப்படித்தான் இருக்கணும்.”
நிலா அமைதியாகத் தனது தந்தையைப் பார்த்தாள். அன்று அந்தத் தோல் தொழிற்சாலையின் வாசத்தில் இருந்த அன்பு, இன்று இந்த ஏசி அறையின் வாசனைத் திரவியங்களுக்கு நடுவே காணாமல் போயிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.
அவருக்கு பாரதிதாசன் கவிதைகள் என்றால் உயிர். ஒரு காலத்தில் உணவருந்தும் போது ‘புதியதோர் உலகம் செய்வோம்’ என்று உரக்கப் பாடுவார். ஆனால் இன்று, அவர் கைகளில் கவிதைப் புத்தகங்களுக்குப் பதில், பங்குச் சந்தை நிலவரங்களைக் காட்டும் டேப்லெட்கள் (Tablets) மினுமினுத்தன. ‘பணம்’ எனும் இயந்திரத்தில் அவர் ஒரு முக்கிய அங்கமாகிப் போனது நிலாவிற்குள் ஒரு பெரும் பாரத்தை ஏற்றியது.
நிலாவின் கல்லூரி வாழ்க்கை அவளுக்கு ஒரு வடிகாலாக அமைந்திருக்க வேண்டியது. ஆனால், அங்கேயும் அவளது ‘அந்தஸ்து’ அவளைத் துரத்தியது. அவளது தோழிகள் சுவேதாவும், ரம்யாவும் நிலாவை ஒரு ஏலியனைப் போலவே பார்த்தார்கள்.
அன்று சிற்றுண்டிச் சாலையில், விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியங்களின் மணம் கமழ சுவேதா பேசத் தொடங்கினாள். “நிலா, விக்ரம் என்கிட்ட கேட்டான், ‘உன் பிரண்ட் ஏன் எப்பவும் ஒரு மாதிரியா இருக்கா?’ன்னு. தி கிராண்ட் கிளப் பார்ட்டிக்கு விக்ரம் வர்றான். அவன் டாடி உன் அப்பாவோட பிசினஸ் பார்ட்னர் மட்டும் இல்ல, சிட்டிலயே எவ்வளவு பெரிய செல்வாக்குடையவர். நீ என்னன்னா, இந்த பழைய குர்த்தாவையும், கையில ஒரு நாவலையும் வச்சுக்கிட்டு லோக்கல் ட்ரெயின்ல போற பொண்ணு மாதிரி இருக்க!”
ரம்யா தன் நகங்களைச் சரிசெய்தபடி, “ஆமா நிலா, உன்னோட இன்ஸ்டாகிராம் பேஜ் பாரு, வெறும் புக்ஸ் போட்டோவா இருக்கு. ஒரு செல்ஃபி கூட இல்ல. விக்ரம் உன்னை இம்ப்ரஸ் பண்ண எவ்வளவோ ட்ரை பண்றான், நீ கண்டுக்கவே மாட்டேங்குற,” என்றாள்.
நிலாவிற்கு விக்ரமை நினைத்தாலே எரிச்சல் வரும். பணக்காரத் திமிர், பெண்களை ஒரு காட்சிப் பொருளாகப் பார்க்கும் பார்வை – இவைதான் விக்ரம். அவனிடம் பேசுவதை விட, ஒரு சுவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே மேல் என்று நிலா நினைப்பாள்.
“சுவேதா, உங்களுக்குப் பிடிச்ச மியூசிக் காதுகளுக்கு வேணும்னா விருந்தா இருக்கலாம். ஆனா எனக்குத் தேவை மனசுக்கான மருந்து. மால்ல இருக்குற லைட்ஸ் கண்ணைப் பறிக்கும், ஆனா ஒரு பழைய கவிதை மனசைத் திறக்கும். விக்ரம் கிட்டப் பேசுறதுக்கு எனக்கு எதுவும் இல்ல. ஏன்னா அவனோட வார்த்தைகள்ல ஆன்மா இல்ல, வெறும் ‘பிராண்ட்’ பெயர்கள் மட்டும்தான் இருக்கு,” என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
மாலை நேரம். நிலாவின் சொகுசு கார் அந்தப் பழைய தெருவின் முனையில் நின்றது. டிரைவர் குப்புசாமியிடம், “நீங்க போங்க அங்கிள், நான் நடந்து வந்துக்குறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு இறங்கினாள். அந்த கார் மறைந்த பிறகுதான் அவளால் நிம்மதியாக மூச்சு விட முடிந்தது.
அவளது காலணிகள் அந்தப் பழைய தெருவின் மேடு பள்ளங்களை முத்தமிட்டன. மால் விளக்குகளை விட, ‘தமிழ் அமுது’ புத்தகக் கடையின் வாசலில் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்த மங்கலான 60 வாட் பல்பு அவளுக்குத் தேவதூதனாகத் தெரிந்தது. கடையின் உள்ளே நுழைந்ததும், அந்தப் பழைய காகிதங்களின் வாசம் அவளை வேறு ஒரு உலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.
மாணிக்கம் அய்யா கண்ணாடி வழியாக அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். “வாம்மா... நிலா! உன் மேசை உனக்காகத்தான் காத்திருக்கு,” என்றார். நிலா மெல்ல அந்த மூலையில் இருந்த மேசையை நோக்கி நடந்தாள். கடந்த வாரம் அவள் எழுதிச் சென்ற கவிதை வரிகள் அங்கே இருந்தன:
“சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்,
மௌனத்தின் சிறைக்குள்
ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கின்றன.”
அதற்குக் கீழே, ஒரு மை தீர்ந்த பேனாவின் கிறுக்தலாக யாரோ பதில் எழுதியிருந்தான்:
“மௌனத்தின் சிறையை உடைக்க,
வார்த்தைகள் தேவையில்லை...
ஒரு புன்னகையே போதும்
விடுதலைப் பத்திரமாக!”
அந்த வரிகளைப் படித்த நிலாவிற்குள் மின்னல் வெட்டியது போன்ற ஒரு உணர்வு. பல கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்யும் தன் தந்தை தர முடியாத ஒரு நெருக்கத்தை, அந்த இரண்டு வரி கவிதை அவளுக்குத் தந்தது. அந்த எழுத்துக்களில் ஒரு நேர்மை இருந்தது, ஒரு தேடல் இருந்தது.
ஆடம்பர மாளிகையின் மெத்தைகளை விட, அந்தத் தூசி படிந்த மர மேசை அவளுக்கு அதிக நிம்மதியைத் தந்தது. தன் தந்தையின் ‘பணம்’ தரும் அதிகாரத்தை விட, அந்த அந்நியனின் ‘கவிதை’ தரும் பிணைப்பு அவளுக்குப் பாதுகாப்பாகத் தெரிந்தது.
நிலா அந்த வரிகளின் மேல் தன் விரல்களை மென்மையாகத் தடவினாள். அந்தப் பழைய புத்தகக் கடை அவளுக்கு வெறும் கடையல்ல; அது அவளது ஆன்மாவின் கண்ணாடி. தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்த ஒரு இளவரசி, தன் அரண்மனையைத் துறந்து, கவிதை எனும் காட்டில் தன்னைத் தேடிக் கண்டடைந்த தருணம் அது.
