சென்னையின் புறநகர்ச் சாலைகளில் அந்த ஆம்புலன்ஸ் ஒரு மரணத் தூதுவனைப் போலச் சீறிப்பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், செங்கல்பட்டு எல்லையைத் தாண்டியபோது, அது அடையாளம் மாற்றப்பட்டது. விக்ரமின் விசுவாசிகள் ஏற்கனவே ஒரு காட்டுப்பாதையில் தயார் நிலையில் வைத்திருந்த கருப்பு நிற எஸ்.யூ.வி (SUV) காராக அது மாறியிருந்தது. விக்ரம் தனது சிறைக்கைதி உடையைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, கருப்பு நிற உடையில் தனது பழைய அதிகார உருவத்திற்குத் திரும்பியிருந்தான்.
அவனது மடியில் ஒரு அதிநவீனத் துப்பாக்கி மின்னியது. அதன் குளிர்ந்த இரும்பை அவன் வருடிக்கொடுத்தபோது, அவனது நரம்புகளில் வன்மம் ரத்தமாக ஓடியது. "இளமாறா... உன் பேனா முனைக்கு இன்னைக்கு என் தோட்டா முனை பதில் சொல்லும். உன்னைக் கொல்றதுக்கு முன்னாடி, உன் கண்ணு முன்னாடியே அந்த நிலாவைச் சிதைப்பேன். அப்புறம் தான் உனக்குச் சாவு," என்று அவன் பற்களைக் கடித்தபடி முணுமுணுத்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து, ஒரு மனித உருவத்திலிருந்த மிருகமாக அவன் மாறியிருந்தான்.
மறுபுறம், மருதூர் கிராமம் ஒருவிதமான அமைதியற்ற சூழலில் இருந்தது. விக்ரம் சிறையை உடைத்துத் தப்பிய செய்தி மின்னணு ஊடகங்கள் வழியாகக் காட்டுத்தீயாகப் பரவியிருந்தது. கிராம மக்கள் தங்கள் வீடுகளின் கதவுகளை உட்புறமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டனர். தெருக்களில் ஆள் நடமாட்டமில்லை. விக்ரம் ஒரு வெறிபிடித்த நிலையில் எதையும் செய்யத் துணிவான் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.
ஆனால், இளமாறன் அஞ்சவில்லை. அவன் மருதூர் ஏரிக்கரையில் இருந்த அந்தப் பழைய ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் நிலாவும், அவனது உயிர் நண்பன் சதிஷும் இருந்தனர். சதிஷ் தனது லேப்டாப்பில் ஜி.பி.எஸ் (GPS) தரவுகளையும், விக்ரம் வர வாய்ப்புள்ள வழிகளையும் ஒரு வரைபடமாக உருவாக்கி வைத்திருந்தான்.
“சதிஷ், காவல்துறைக்குத் துல்லியமான தகவல் கொடுத்தாச்சா?” என்று இளமாறன் கேட்டான். அவனது குரலில் நடுக்கமில்லை, ஒருவிதத் தெளிவு இருந்தது.
“கொடுத்தாச்சு மாறா. இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் தலைமையிலான ஸ்பெஷல் டீம் இப்போதான் மாவட்ட எல்லையைத் தாண்டிருக்காங்க. ஆனா விக்ரம் ஒரு காயம் பட்ட புலி மாதிரி அலைஞ்சுட்டு இருக்கான். அவன் மெயின் ரோட்ல வராம, கரும்புத் தோட்டங்களுக்கு நடுவே இருக்குற ஒற்றையடிப் பாதை வழியா வரத்தான் வாய்ப்பு அதிகம்,” என்றான் சதிஷ் பதற்றத்துடன். இளமாறனிடம் எந்தப் பதட்டமும் இல்லை.
இரவு எட்டு மணி. மருதூர் கிராமத்தின் தெருவிளக்குகள் மங்கலாக எரிந்து, காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த நிசப்தத்தை ஏதோ ஒரு தீய சக்தி நெருங்குவது போன்ற உணர்வு இளமாறனுக்கு ஏற்பட்டது. அவர்கள் கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்த அந்தப் பழைய பள்ளி மைதானத்தில் நின்றிருந்தனர். பகல் முழுவதும் பதுங்கி இருந்த விக்ரம் அந்த இரவில் வெளியே வந்தான். . அவர்கள் இன்னமும் மருதூர் ஏரிக்கரையில் இருந்த அந்தப் பழைய ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள்.
திடீரென, தூரத்தில் ஒரு காரின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் அவர்கள் மீது மின்னல் போலப் பாய்ந்தபோது. அந்த வெளிச்சத்தின் வேகம் ஒரு விபத்தை நோக்கிய வேகத்தைப் போலிருந்தது. கார் பிரேக் போடவில்லை; மாறாக அவர்களை நோக்கி ஆவேசமாகப் பாய்ந்தது.
“நிலா, குனி!” என்று கத்திய இளமாறன், அவளைப் பிடித்து ஒரு பலமான சிமெண்ட் சுவருக்குப் பின்னால் தள்ளினான். அதே விநாடியில் காரின் ஜன்னல் வழியாகத் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களின் சத்தம் “தட்... தட்... தட்...” என்று அந்த அமைதியைக் கிழித்தது. தோட்டாக்கள் அவர்கள் சில விநாடிகளுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த இடத்திற்கு அருகில் இருந்த வேப்ப மரத்தின் பட்டைகளைப் பெயர்த்தெடுத்தன.
கார் சற்றுத் தள்ளி டயர்கள் கருகும் வாசனையுடன் பிரேக் போட்டு நின்றது. அதிலிருந்து விக்ரம் கீழே குதித்தான். அவனது முகம் விகாரமாக மாறியிருந்தது. “இளமாறா! ஒளியாதடா... தைரியம் இருந்தா வெளிய வா! உன்னையும் அந்தப் பொண்ணையும் கொன்னு இந்த மண்ணுல புதைக்காம நான் போகமாட்டேன். என் அப்பா தர்மலிங்கத்தைச் சிறைக்கு அனுப்புனதுக்கும், என் பல கோடி சாம்ராஜ்யத்தை ஒரே ஒரு கட்டுரையில அழிச்சதுக்கும் நீ பலியாகித்தான் ஆகணும்!” என்று அவன் வெறிபிடித்தவனைப் போல வானத்தைப் பார்த்து கத்தினான்.
விக்ரம் அந்த இருட்டில் கண்டபடி சுடத் தொடங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு தோட்டாவும் அநீதியின் கடைசி மூச்சாக இருந்தது. ஆனால், அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம், இளமாறன் அவனை ஒரு தப்பிக்கும் வழியில்லாத பொறிக்குள் சிக்க வைக்கத் திட்டமிட்டிருந்தான். சதிஷ் ஏற்கனவே காவல்துறையின் அதிவிரைவுப் படைக்கு (Quick Reaction Team) விக்ரமின் நேரடி இருப்பிடத்தைச் செயற்கைக்கோள் சமிக்ஞை மூலம் தெரிவித்துவிட்டான்.
விக்ரம் மெல்லச் சுவருக்குப் பின்னால் பதுங்கியிருந்த இளமாறனை நெருங்க முயன்றான். “மாறா... உன்னைக் கொன்னதுக்கு அப்புறம் இந்த ஊரையே பெட்ரோல் ஊத்தி கொளுத்துவேன்டா,” என்று கத்திக்கொண்டே துப்பாக்கியைத் தயார் செய்தான்.
சரியாக அந்த விநாடியில், மைதானத்தைச் சுற்றி நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் காவல்துறை வாகனங்களின் சைரன் சத்தம் ஏககாலத்தில் கேட்டது. விக்ரம் பதுங்கி இருந்த இடத்தை ஏற்கெனவே அறிந்திருப்போதும், அவன் வெளியே வரட்டும் என்று அவர்கள் காத்திருந்தார்கள். அந்த இருண்ட மைதானம் பிரம்மாண்டமான மின்விளக்குகளின் (Spotlights) ஒளியால் பகல் போல மாறியது. விக்ரம் அந்த அதீத வெளிச்சத்தில் கண்கள் கூசி நின்றான்.
“விக்ரம்! நீ நாலு பக்கமும் சூழப்பட்டிருக்க! உன்கிட்ட தப்பிக்க வழியே இல்லை. துப்பாக்கியைக் கீழே போட்டுட்டுச் சரணடை!” என்று இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனின் கம்பீரமான குரல் மெகாபோனில் எதிரொலித்தது.
விக்ரம் ஒரு கணம் திகைத்தான். அவனது பிம்பம் உடைந்து போவதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவனது ஈகோ அவனைக் கீழ்ப்படிய விடவில்லை. “சரணடையவா? அந்த இளமாறன் கிட்ட தோத்துட்டுச் சிறைக்குப் போறதை விடச் சாகுறது மேல்!” என்று கத்தியவன், காவல்துறையினரை நோக்கித் தனது துப்பாக்கியைத் திருப்பினான்.
அவன் ஒரு வெறிபிடித்த மிருகத்தைப் போலத் தாறுமாறாகச் சுட்டான். ஒரு தோட்டா முன்னால் நின்றிருந்த காவலரின் தோள்பட்டையை உரசிக்கொண்டு சென்றது.
“ஃபயர்!” (Fire!) – இன்ஸ்பெக்டரின் உத்தரவு இடியாகப் பிறந்தது.
அடுத்த சில விநாடிகள் அந்த மைதானமே அதிரும் வகையில் துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் கேட்டன. விக்ரமின் உடலில் பல தோட்டாக்கள் துளைத்தன. அவனது கையில் இருந்த துப்பாக்கி நழுவித் தரையில் விழுந்தது. அவனது உடல் மெல்லச் சரிந்து அந்த மருதூர் மண்ணில் முகம் குப்புற விழுந்தது.
எந்த மண்ணை அவன் 'கிரீன் சிட்டி' என்ற பெயரில் அபகரிக்க நினைத்தானோ, எந்த மண்ணின் மக்களை அவன் காலடியில் மிதிக்க நினைத்தானோ, அதே மண்ணின் தூசியில் அவனது ரத்தம் கலந்தது. அவனது உயிர் மெல்லப் பிரிந்தபோது, அவனது கண்கள் கடைசி முறையாக அந்தப் பள்ளி மைதானத்தைப் பார்த்தன; அங்கே அவன் தோற்றுப் போனதற்கான சாட்சியாக மக்கள் நின்றிருந்தனர்.
துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் அடங்கியதும், நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு இளமாறனும் நிலாவும் மெல்ல வெளியே வந்தனர். விக்ரமின் உயிரற்ற உடலைப் பார்த்த நிலாவின் கண்களில் பயம் இல்லை. மாறாக, பல வருடங்களாகத் தான் அனுபவித்த அடிமைத்தனத்திலிருந்தும், மிரட்டல்களிலிருந்தும் கிடைத்த ஒரு மகா விடுதலை தெரிந்தது.
“மாறா, ஒரு கருப்பு அத்தியாயம் முடிஞ்சுது. அதிகாரமும் பணமும் இருந்தா இந்த உலகத்தை அப்படியே விலைக்கு வாங்கிடலாம்னு நினைச்ச ஒரு பிம்பம் இன்னைக்கு மண்ணோட மண்ணாப் போயிடுச்சு,” என்றாள் நிலா கனத்த குரலில். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அது மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர்.
இளமாறன் விக்ரமின் உடலை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு, அமைதியாகப் படர்ந்திருந்த அந்த நள்ளிரவு வானத்தைப் பார்த்தான். “இது ஒரு தனிமனிதனோட சாவு இல்லை நிலா. இது அநீதிக்குக் கிடைச்ச ஒரு தார்மீகத் தண்டனை. ஆனா இதோட போர் முடியல... விக்ரம் மாதிரியான ஆளுங்க வளரக் காரணமா இருக்குற இந்த சிஸ்டத்தை மாத்தணும். இனிமே தான் நாம மருதூர் மக்களுக்காக உண்மையா உழைக்கணும். அவங்க நிலம் இப்போ அவங்க கைக்கு வந்திருக்கு... அதை அவங்க வாழ்வாதாரமா மாத்தணும்,” என்றான்.
இரவின் இருளில் விக்ரமின் உடல் காவல்துறையினரால் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றப்பட்டது. மருதூர் கிராமம் அன்று ஒரு பெரிய பாரத்திலிருந்து விடுபட்டது போல ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சை விட்டது. ஊர் மக்கள் மெல்லத் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து வெளியே வந்து, இளமாறனை ஒரு போரில் வென்ற வீரனைப் போலப் பார்த்தனர்.
சிறை உடைத்துச் சீறி வந்தான் - ஒரு
சிறுத்தை என வஞ்சினம் கொண்டான்!
தோட்டா முனையில் நீதி கொல்ல - அவன்
தொடர்ந்தான் ஒரு மரண வேட்டை!
இருண்ட வீதியில் இரும்பு வாகனம் - அதில்
இரத்தம் குடிக்கத் துடித்தது ஆணவம்!
"நிலாவைக் கொல்வேன்... மாறனை முடிப்பேன்" - என
நிலைகெட்டு நின்றான் நரகத்து வாசல்!
ஆலமரத்து நிழலில் அறம் இருந்தது - அங்கே
அறிவின் துணையும் மறைந்திருந்தது!
சதிஷின் பொறியில் சிக்கிய மிருகம் - இன்று
சமிக்ஞை ஒளியில் சிதறியது உருவம்!
நாலு பக்கமும் நீதியின் சைரன் - அங்கே
நடுங்கி நின்றான் போலி வீரன்!
"சரணடை" என்ற சத்தம் கேட்க - அவன்
சாவையே தேடித் துப்பாக்கி நீட்ட!
வெடித்தது தோட்டா... வீழ்ந்தான் விக்ரம் - அவன்
விதைத்த வினைக்கே அறுவடைத் தட்சணம்!
எந்த மண்ணை அவன் ஏய்க்க நினைத்தானோ - அந்த
மண்ணின் தூசியில் மடிந்து கிடந்தான்!
அதிகாரப் போதை அடங்கிப் போனது - ஒரு
அத்தியாயம் அங்கே முடிந்து போனது!
மரணத்தில் துடித்தது வஞ்சகக் கண்கள் - இனி
மருதூர் மண்ணில் மலரும் நற்பண்புகள்!
பேனா வென்றது... தோட்டா தோற்றது - ஒரு
பேய் அரசு இங்கே வீழ்ந்தது!
அவனது மடியில் ஒரு அதிநவீனத் துப்பாக்கி மின்னியது. அதன் குளிர்ந்த இரும்பை அவன் வருடிக்கொடுத்தபோது, அவனது நரம்புகளில் வன்மம் ரத்தமாக ஓடியது. "இளமாறா... உன் பேனா முனைக்கு இன்னைக்கு என் தோட்டா முனை பதில் சொல்லும். உன்னைக் கொல்றதுக்கு முன்னாடி, உன் கண்ணு முன்னாடியே அந்த நிலாவைச் சிதைப்பேன். அப்புறம் தான் உனக்குச் சாவு," என்று அவன் பற்களைக் கடித்தபடி முணுமுணுத்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து, ஒரு மனித உருவத்திலிருந்த மிருகமாக அவன் மாறியிருந்தான்.
மறுபுறம், மருதூர் கிராமம் ஒருவிதமான அமைதியற்ற சூழலில் இருந்தது. விக்ரம் சிறையை உடைத்துத் தப்பிய செய்தி மின்னணு ஊடகங்கள் வழியாகக் காட்டுத்தீயாகப் பரவியிருந்தது. கிராம மக்கள் தங்கள் வீடுகளின் கதவுகளை உட்புறமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டனர். தெருக்களில் ஆள் நடமாட்டமில்லை. விக்ரம் ஒரு வெறிபிடித்த நிலையில் எதையும் செய்யத் துணிவான் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.
ஆனால், இளமாறன் அஞ்சவில்லை. அவன் மருதூர் ஏரிக்கரையில் இருந்த அந்தப் பழைய ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் நிலாவும், அவனது உயிர் நண்பன் சதிஷும் இருந்தனர். சதிஷ் தனது லேப்டாப்பில் ஜி.பி.எஸ் (GPS) தரவுகளையும், விக்ரம் வர வாய்ப்புள்ள வழிகளையும் ஒரு வரைபடமாக உருவாக்கி வைத்திருந்தான்.
“சதிஷ், காவல்துறைக்குத் துல்லியமான தகவல் கொடுத்தாச்சா?” என்று இளமாறன் கேட்டான். அவனது குரலில் நடுக்கமில்லை, ஒருவிதத் தெளிவு இருந்தது.
“கொடுத்தாச்சு மாறா. இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் தலைமையிலான ஸ்பெஷல் டீம் இப்போதான் மாவட்ட எல்லையைத் தாண்டிருக்காங்க. ஆனா விக்ரம் ஒரு காயம் பட்ட புலி மாதிரி அலைஞ்சுட்டு இருக்கான். அவன் மெயின் ரோட்ல வராம, கரும்புத் தோட்டங்களுக்கு நடுவே இருக்குற ஒற்றையடிப் பாதை வழியா வரத்தான் வாய்ப்பு அதிகம்,” என்றான் சதிஷ் பதற்றத்துடன். இளமாறனிடம் எந்தப் பதட்டமும் இல்லை.
இரவு எட்டு மணி. மருதூர் கிராமத்தின் தெருவிளக்குகள் மங்கலாக எரிந்து, காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த நிசப்தத்தை ஏதோ ஒரு தீய சக்தி நெருங்குவது போன்ற உணர்வு இளமாறனுக்கு ஏற்பட்டது. அவர்கள் கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்த அந்தப் பழைய பள்ளி மைதானத்தில் நின்றிருந்தனர். பகல் முழுவதும் பதுங்கி இருந்த விக்ரம் அந்த இரவில் வெளியே வந்தான். . அவர்கள் இன்னமும் மருதூர் ஏரிக்கரையில் இருந்த அந்தப் பழைய ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள்.
திடீரென, தூரத்தில் ஒரு காரின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் அவர்கள் மீது மின்னல் போலப் பாய்ந்தபோது. அந்த வெளிச்சத்தின் வேகம் ஒரு விபத்தை நோக்கிய வேகத்தைப் போலிருந்தது. கார் பிரேக் போடவில்லை; மாறாக அவர்களை நோக்கி ஆவேசமாகப் பாய்ந்தது.
“நிலா, குனி!” என்று கத்திய இளமாறன், அவளைப் பிடித்து ஒரு பலமான சிமெண்ட் சுவருக்குப் பின்னால் தள்ளினான். அதே விநாடியில் காரின் ஜன்னல் வழியாகத் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களின் சத்தம் “தட்... தட்... தட்...” என்று அந்த அமைதியைக் கிழித்தது. தோட்டாக்கள் அவர்கள் சில விநாடிகளுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த இடத்திற்கு அருகில் இருந்த வேப்ப மரத்தின் பட்டைகளைப் பெயர்த்தெடுத்தன.
கார் சற்றுத் தள்ளி டயர்கள் கருகும் வாசனையுடன் பிரேக் போட்டு நின்றது. அதிலிருந்து விக்ரம் கீழே குதித்தான். அவனது முகம் விகாரமாக மாறியிருந்தது. “இளமாறா! ஒளியாதடா... தைரியம் இருந்தா வெளிய வா! உன்னையும் அந்தப் பொண்ணையும் கொன்னு இந்த மண்ணுல புதைக்காம நான் போகமாட்டேன். என் அப்பா தர்மலிங்கத்தைச் சிறைக்கு அனுப்புனதுக்கும், என் பல கோடி சாம்ராஜ்யத்தை ஒரே ஒரு கட்டுரையில அழிச்சதுக்கும் நீ பலியாகித்தான் ஆகணும்!” என்று அவன் வெறிபிடித்தவனைப் போல வானத்தைப் பார்த்து கத்தினான்.
விக்ரம் அந்த இருட்டில் கண்டபடி சுடத் தொடங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு தோட்டாவும் அநீதியின் கடைசி மூச்சாக இருந்தது. ஆனால், அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம், இளமாறன் அவனை ஒரு தப்பிக்கும் வழியில்லாத பொறிக்குள் சிக்க வைக்கத் திட்டமிட்டிருந்தான். சதிஷ் ஏற்கனவே காவல்துறையின் அதிவிரைவுப் படைக்கு (Quick Reaction Team) விக்ரமின் நேரடி இருப்பிடத்தைச் செயற்கைக்கோள் சமிக்ஞை மூலம் தெரிவித்துவிட்டான்.
விக்ரம் மெல்லச் சுவருக்குப் பின்னால் பதுங்கியிருந்த இளமாறனை நெருங்க முயன்றான். “மாறா... உன்னைக் கொன்னதுக்கு அப்புறம் இந்த ஊரையே பெட்ரோல் ஊத்தி கொளுத்துவேன்டா,” என்று கத்திக்கொண்டே துப்பாக்கியைத் தயார் செய்தான்.
சரியாக அந்த விநாடியில், மைதானத்தைச் சுற்றி நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் காவல்துறை வாகனங்களின் சைரன் சத்தம் ஏககாலத்தில் கேட்டது. விக்ரம் பதுங்கி இருந்த இடத்தை ஏற்கெனவே அறிந்திருப்போதும், அவன் வெளியே வரட்டும் என்று அவர்கள் காத்திருந்தார்கள். அந்த இருண்ட மைதானம் பிரம்மாண்டமான மின்விளக்குகளின் (Spotlights) ஒளியால் பகல் போல மாறியது. விக்ரம் அந்த அதீத வெளிச்சத்தில் கண்கள் கூசி நின்றான்.
“விக்ரம்! நீ நாலு பக்கமும் சூழப்பட்டிருக்க! உன்கிட்ட தப்பிக்க வழியே இல்லை. துப்பாக்கியைக் கீழே போட்டுட்டுச் சரணடை!” என்று இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனின் கம்பீரமான குரல் மெகாபோனில் எதிரொலித்தது.
விக்ரம் ஒரு கணம் திகைத்தான். அவனது பிம்பம் உடைந்து போவதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவனது ஈகோ அவனைக் கீழ்ப்படிய விடவில்லை. “சரணடையவா? அந்த இளமாறன் கிட்ட தோத்துட்டுச் சிறைக்குப் போறதை விடச் சாகுறது மேல்!” என்று கத்தியவன், காவல்துறையினரை நோக்கித் தனது துப்பாக்கியைத் திருப்பினான்.
அவன் ஒரு வெறிபிடித்த மிருகத்தைப் போலத் தாறுமாறாகச் சுட்டான். ஒரு தோட்டா முன்னால் நின்றிருந்த காவலரின் தோள்பட்டையை உரசிக்கொண்டு சென்றது.
“ஃபயர்!” (Fire!) – இன்ஸ்பெக்டரின் உத்தரவு இடியாகப் பிறந்தது.
அடுத்த சில விநாடிகள் அந்த மைதானமே அதிரும் வகையில் துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் கேட்டன. விக்ரமின் உடலில் பல தோட்டாக்கள் துளைத்தன. அவனது கையில் இருந்த துப்பாக்கி நழுவித் தரையில் விழுந்தது. அவனது உடல் மெல்லச் சரிந்து அந்த மருதூர் மண்ணில் முகம் குப்புற விழுந்தது.
எந்த மண்ணை அவன் 'கிரீன் சிட்டி' என்ற பெயரில் அபகரிக்க நினைத்தானோ, எந்த மண்ணின் மக்களை அவன் காலடியில் மிதிக்க நினைத்தானோ, அதே மண்ணின் தூசியில் அவனது ரத்தம் கலந்தது. அவனது உயிர் மெல்லப் பிரிந்தபோது, அவனது கண்கள் கடைசி முறையாக அந்தப் பள்ளி மைதானத்தைப் பார்த்தன; அங்கே அவன் தோற்றுப் போனதற்கான சாட்சியாக மக்கள் நின்றிருந்தனர்.
துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் அடங்கியதும், நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு இளமாறனும் நிலாவும் மெல்ல வெளியே வந்தனர். விக்ரமின் உயிரற்ற உடலைப் பார்த்த நிலாவின் கண்களில் பயம் இல்லை. மாறாக, பல வருடங்களாகத் தான் அனுபவித்த அடிமைத்தனத்திலிருந்தும், மிரட்டல்களிலிருந்தும் கிடைத்த ஒரு மகா விடுதலை தெரிந்தது.
“மாறா, ஒரு கருப்பு அத்தியாயம் முடிஞ்சுது. அதிகாரமும் பணமும் இருந்தா இந்த உலகத்தை அப்படியே விலைக்கு வாங்கிடலாம்னு நினைச்ச ஒரு பிம்பம் இன்னைக்கு மண்ணோட மண்ணாப் போயிடுச்சு,” என்றாள் நிலா கனத்த குரலில். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அது மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர்.
இளமாறன் விக்ரமின் உடலை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு, அமைதியாகப் படர்ந்திருந்த அந்த நள்ளிரவு வானத்தைப் பார்த்தான். “இது ஒரு தனிமனிதனோட சாவு இல்லை நிலா. இது அநீதிக்குக் கிடைச்ச ஒரு தார்மீகத் தண்டனை. ஆனா இதோட போர் முடியல... விக்ரம் மாதிரியான ஆளுங்க வளரக் காரணமா இருக்குற இந்த சிஸ்டத்தை மாத்தணும். இனிமே தான் நாம மருதூர் மக்களுக்காக உண்மையா உழைக்கணும். அவங்க நிலம் இப்போ அவங்க கைக்கு வந்திருக்கு... அதை அவங்க வாழ்வாதாரமா மாத்தணும்,” என்றான்.
இரவின் இருளில் விக்ரமின் உடல் காவல்துறையினரால் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றப்பட்டது. மருதூர் கிராமம் அன்று ஒரு பெரிய பாரத்திலிருந்து விடுபட்டது போல ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சை விட்டது. ஊர் மக்கள் மெல்லத் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து வெளியே வந்து, இளமாறனை ஒரு போரில் வென்ற வீரனைப் போலப் பார்த்தனர்.
சிறை உடைத்துச் சீறி வந்தான் - ஒரு
சிறுத்தை என வஞ்சினம் கொண்டான்!
தோட்டா முனையில் நீதி கொல்ல - அவன்
தொடர்ந்தான் ஒரு மரண வேட்டை!
இருண்ட வீதியில் இரும்பு வாகனம் - அதில்
இரத்தம் குடிக்கத் துடித்தது ஆணவம்!
"நிலாவைக் கொல்வேன்... மாறனை முடிப்பேன்" - என
நிலைகெட்டு நின்றான் நரகத்து வாசல்!
ஆலமரத்து நிழலில் அறம் இருந்தது - அங்கே
அறிவின் துணையும் மறைந்திருந்தது!
சதிஷின் பொறியில் சிக்கிய மிருகம் - இன்று
சமிக்ஞை ஒளியில் சிதறியது உருவம்!
நாலு பக்கமும் நீதியின் சைரன் - அங்கே
நடுங்கி நின்றான் போலி வீரன்!
"சரணடை" என்ற சத்தம் கேட்க - அவன்
சாவையே தேடித் துப்பாக்கி நீட்ட!
வெடித்தது தோட்டா... வீழ்ந்தான் விக்ரம் - அவன்
விதைத்த வினைக்கே அறுவடைத் தட்சணம்!
எந்த மண்ணை அவன் ஏய்க்க நினைத்தானோ - அந்த
மண்ணின் தூசியில் மடிந்து கிடந்தான்!
அதிகாரப் போதை அடங்கிப் போனது - ஒரு
அத்தியாயம் அங்கே முடிந்து போனது!
மரணத்தில் துடித்தது வஞ்சகக் கண்கள் - இனி
மருதூர் மண்ணில் மலரும் நற்பண்புகள்!
பேனா வென்றது... தோட்டா தோற்றது - ஒரு
பேய் அரசு இங்கே வீழ்ந்தது!
