விக்ரம் என்கவுண்டரில் கொல்லப்பட்ட செய்தி மின்னல் வேகத்தில் தமிழகம் முழுவதும் பரவியது. செய்தி ஊடகங்களின் “பிரேக்கிங் நியூஸ்” தலைப்புகள் மருதூர் கிராமத்தின் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் எதிரொலித்தன. அன்று இரவு மருதூர் உறங்கவில்லை. ஊரே ஒருவித நிசப்தத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் விக்ரமின் பெயரைக் கேட்டாலே கதவைச் சாத்திக்கொண்ட மக்கள், இன்று தெருக்கோடியில் கூடி நின்று ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டனர். அது மகிழ்ச்சி என்பதை விட, ஒரு பெரும் பாரம் இறங்கிய நிம்மதி.
மறுநாள் விடியல் ஒரு கனத்த மௌனத்துடன் பிறந்தது. விக்ரமின் உடலுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்ய அவனது தந்தை தர்மலிங்கத்திற்கு நீதிமன்றம் 6 மணி நேர ‘பரோல்’ வழங்கியிருந்தது. சிறைக் காவலர்கள் புடைசூழ, கைகளில் இரும்பு விலங்கு பூட்டப்பட்ட நிலையில், ஒரு பழைய நீல நிறக் காவல்துறை வாகனத்தில் தர்மலிங்கம் மருதூர் எல்லைக்குள் நுழைந்தார்.
வாகனம் சுடுகாட்டின் நுழைவாயிலில் வந்து நின்றது. காற்றில்கூட அதிகார வாசம் வீசும் என நம்பியவன், இன்று அந்தச் சுடுகாட்டின் சாம்பல் வாசனையோடு கலந்திருந்தான். விக்ரமின் உடல், மெருகேற்றப்பட்ட கார்களில் பவனி வந்த அதே மேனியுடன், இன்று ஒரு சாதாரண, சொரசொரப்பான மரப்பலகையின் மீது அனாதையாகக் கிடத்தப்பட்டிருந்தது. அழுக்கு படிந்த அந்த வெள்ளைத்துணி, அவனது உடலை மட்டும் மூடிவிடவில்லை; தர்மலிங்கத்தின் அகங்காரத்தையும் சேர்த்துதான் மூடியிருந்தது. அந்தத் துணியின் ஓரத்தில் தெரிந்த விக்ரமின் விரல்கள், ஒரு காலத்தில் எத்தனை உயிர்களைச் சிதைத்தனவோ, இன்று அவை அசைவற்றுக் கிடப்பதைக் கண்ட தர்மலிங்கத்தின் இதயம், ஒரு கண்ணாடிச் சுவர் இடிந்து விழுவது போலச் சுக்குநூறாக உடைந்தது.
அவரது கைவிலங்குகள் தற்காலிகமாக அகற்றப்பட, அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான சுடுகாட்டில் எதிரொலித்தது. தர்மலிங்கம் தள்ளாடியபடி, ஒவ்வொரு அடியிலும் தன் அதிகாரத்தின் வீழ்ச்சியை உணர்ந்தபடி விக்ரமின் உடலுக்கு அருகில் சென்றார். “விக்ரம்... விக்ரம்... எழுந்திருடா... அப்பா வந்திருக்கேன்,” என்று அவர் எழுப்பிய அந்த அலறல், வெறும் சத்தம் அல்ல; அது ஒரு அதிகார சாம்ராஜ்யத்தின் கடைசிப் பெருமூச்சு. அந்தச் சத்தம் சுடுகாட்டின் மரங்களின் இலைகளைக் கூட நடுங்க வைத்தது. ஆனால், அங்கிருந்த மனிதர்களில் யாருடைய மனதையும் அந்தக் கண்ணீர் கரைக்கவில்லை. அது ஒரு குற்றவாளியின் பிதற்றலாகவும், அதிகாரத்தின் இறுதிக் கூச்சலாகவுமே அவர்களுக்குத் தெரிந்தது.
தூரத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் நின்றிருந்தனர். விக்ரம் இழைத்த அநீதிகள் நிலாவின் வாழ்க்கையைச் சிதைக்கப் பார்த்தன என்பதும், அவன் ஒரு கொடியவன் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், ஒரு பெண் என்கிற முறையில், ஒரு தந்தை தன் மகனின் பிணத்துக்கு முன்னால் உருகி நிற்பதை நிலாவால் வெறும் காட்சியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. நிலாவின் கண்கள் கலங்கின. இளமாறன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். “நிலா... என்னாச்சு?” என்று மென்மையாகக் கேட்டான்.
“இல்லை மாறா... விக்ரம் செஞ்சது மன்னிக்க முடியாத துரோகம் தான். ஆனா, ஒரு தகப்பனா தர்மலிங்கம் ஐயா சிதைஞ்சு போயிருக்கிறது பார்க்கும்போது மனசுக்கு ரொம்ப பாரமா இருக்கு. தப்போ சரியோ, அவர் பெத்த புள்ளை இல்லையா? ஒரு காலத்துல கம்பீரமா இருந்த மனுஷன், இன்னைக்குத் தன் மகனோட பிணத்துக்கு முன்னாடி இப்படி அனாதையா நிக்கிறதைப் பார்க்கும்போது...” நிலாவால் அதற்கு மேல் பேச முடியவில்லை. அவளது பெண் மனம், அந்தப் பகைமையைத் தாண்டி ஒரு தந்தையின் வலியை உணர்ந்தது. விக்ரம் அவளைக் கொல்லத் துணிந்தவன் தான், அவளது தந்தையையே கருவியாகப் பயன்படுத்தியவன் தான். இருந்தும், அந்த மரணக் கோலத்தில் அவனது முகம், வன்மம் இல்லாத ஒரு குழந்தையைப் போலச் சாந்தமாக இருப்பதைக் கண்டபோது நிலாவிற்குள் இருந்த மனிதாபிமானம் விம்மியது.
தர்மலிங்கம் சுற்றிலும் பார்த்தார். ஊர் பெரியவர்கள், விவசாயிகள் என ஒரு பெரும் கூட்டம் நின்றிருந்தது. ஆனால், யாரும் அவருக்கு ஆறுதல் சொல்ல ஒரு அடி கூட முன்னால் வரவில்லை. மாயன் பெரியவர் போன்ற முதியவர்களின் கண்களில், “தர்மம் வென்றது” என்ற தீர்க்கமான திருப்தியும், அநீதி அழிந்ததற்கான அமைதியுமே தெரிந்தன.
தர்மலிங்கம் நடுங்கும் கைகளால் விக்ரமின் நெற்றியில் நீர் தெளித்து, இறுதிச் சடங்குகளைத் தொடங்கினார். “உன்னோட பேராசை என்னையும் அழிச்சு, உன்னையும் மண்ணுக்குள்ள தள்ளுமேன்னு நான் ஒருமுறை கூட நினைக்கலையேடா... அதிகாரத்தை வச்சு எதையும் வாங்கிடலாம்னு நான் உனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது தான் இன்னைக்கு நீ இந்த நிலைமையில கிடக்கக் காரணமா? என் மகனே... என்ன மன்னிச்சுடுடா...” என்று அவர் புலம்பிய வார்த்தைகள் காற்றில் கரைந்தன. அது அங்கிருந்த இளைஞர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கைப் பாடமாக அமைந்தது; அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருப்பவர்கள் கூட, இறுதியில் இந்த மண்ணுக்குத்தான் திரும்ப வேண்டும் என்ற உண்மையை அந்தத் தீர்த்த நீர் உரக்கச் சொன்னது.
சிதைக்குத் தீ மூட்டப்பட்டது. நெருப்புத் தணல்கள் வான் நோக்கி எழும்பின. ஒரு அதிகாரச் சாம்ராஜ்யத்தின் வாரிசு, அதே மண்ணில் சாம்பலாகிக் கொண்டிருந்தான். தர்மலிங்கம் தனது மகனின் எரியும் உடலைப் பார்த்தபடி அப்படியே தரையில் நிலைகுலைந்து அமர்ந்தார். அந்த நெருப்பு விக்ரமை மட்டுமல்ல, அவரது கர்வத்தையும் சேர்த்து எரித்தது.
மீண்டும் அவரது கைகளில் இரும்பு விலங்குகள் பூட்டப்பட்டன. “நேரம் முடிந்தது, கிளம்பலாம்,” என்று காவலர் ஒருவர் அதிகாரமாகக் கூறினார். அந்தச் சத்தம் அவரை நிஜ உலகிற்கு இழுத்து வந்தது. தர்மலிங்கம் மெல்ல எழுந்து, தூரத்தில் நின்ற இளமாறனையும் நிலாவையும் நோக்கினார். நிலா தனது கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்வதைக் கண்டபோது, தர்மலிங்கத்தின் முகத்தில் ஒரு கணம் ஆச்சரியம் மின்னி மறைந்தது. தான் இவ்வளவு கொடுமை செய்தும், தனக்காகக் கண்ணீர் சிந்துவது தான் ஒரு பெண்ணின் மகத்தான குணம் என்பதை அவர் அப்போதுதான் உணர்ந்திருப்பார் போல. அவர் இளமாறனிடம் எதையோ சொல்ல விழைந்தார்; ஒருவேளை அது மன்னிப்பாகவோ, அல்லது தான் இழந்த நேர்மையை இனம் கண்டு கொண்டதின் அடையாளமாகவோ இருந்திருக்கலாம். ஆனால், குற்றவுணர்வு அவரது நாவை அடைத்தது.
காவல்துறை வாகனத்தில் ஏற்றப்பட்ட தர்மலிங்கம், வாகனம் நகரத் தொடங்கியபோது, தான் அதிகாரத்தால் சிதைத்த அதே மருதூர் மண்ணைப் பார்த்தபடி சிறைக்குத் திரும்பினார். அவர் ஒரு காலத்தில் இந்தப் பூமியில் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்க நினைத்தார், ஆனால் இன்று அவர் விட்டுச் செல்வது சுடுகாட்டில் எரியும் பிணத்தின் சாம்பலை மட்டுமே.
நிலா இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். “மனுஷங்களோட அதிகாரப் பசி எவ்வளவு கொடூரமானது மாறா. இந்தச் சாம்பல் நமக்கு ஒரு பாடத்தைச் சொல்லிட்டுப் போகுது,” என்றாள். இளமாறன் அவளை ஆழமாகப் பார்த்துச் சொன்னான், “உண்மைதான் நிலா. ஆனா உன்னோட இந்தக் கண்ணீர் தான், இன்னும் இந்த உலகத்துல மனிதாபிமானம் சாகலைன்னு சொல்லுது. விக்ரம் தோற்றது அவனோட அதிகாரத்தால இல்லை, உன்னைப் போன்ற நல்ல இதயங்களோட அன்பால தான்.”
மருதூர் மண்ணில் அந்த மாலை நேரம் ஒரு புதிய அமைதியைக் கொண்டு வந்தது. அந்தச் சாம்பல் காற்றோடு கரைந்து சென்றபோது, மருதூர் கிராமம் தங்களின் சுதந்திரத்தை முழுமையாக உணர்ந்தது. அதிகாரத்தின் நிழல் முழுமையாக விலகி, நீதியின் சூரியன் மருதூர் மண்ணில் பிரகாசமாக உதித்தது.
அலறிக் கடந்தன ஊடகச் செய்திகள் – ஒரு
அநீதி வீழ்ந்ததை உலகுக்குச் சொல்ல!
நிசப்தம் சூழ்ந்த மருதூர் இரவில் – இன்று
நிம்மதி கொண்டது மக்களின் நெஞ்சங்கள்!
விலங்கு பூட்டிய கைகளோடு – ஒரு
விழுந்த சாம்ராஜ்யத்தின் வேராய் தர்மலிங்கம்!
மினுமினுக்கும் கார்களில் வந்தவன் – இன்று
மண்ணில் கிடந்தான் மரப்பலகை மீதினிலே!
“எழுந்திரு மகனே!” எனத் தந்தை கதற – அந்தச்
சுடுகாட்டு மரங்கள் மௌனமாய் அதிர!
அதிகாரப் போதை ஊட்டிய வாய்கள் – இன்று
மன்னிப்பு கேட்டு மண்ணில் புலம்ப!
நெருப்புத் தணலில் வெந்தது உடல் – அங்கோ
நீறு பூத்தது தர்மலிங்கத்தின் அகங்காரம்!
சுற்றிலும் நின்ற மக்களின் மௌனம் – அது
சத்தியம் வென்றதின் சாட்சியம் ஆனது!
பகைவன் எனினும் பதைத்தது பெண்மை – நிலா
சிந்திய கண்ணீர் சிதைத்தது வன்மம்!
அதிகாரப் பசிக்குச் சாம்பலே மிஞ்சும் – எனும்
அரிய பாடம் சொன்னது அந்த மாலை!
கரைந்தது சாம்பல்... பிறந்தது விடியல் – இனி
மருதூர் மண்ணில் நீதியின் ஆட்சி!
அன்பின் ஒளியில் இருள் விலகி – அங்கே
அமைதி கொண்டது உன்னதக் காதலின் சாட்சி!
மறுநாள் விடியல் ஒரு கனத்த மௌனத்துடன் பிறந்தது. விக்ரமின் உடலுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்ய அவனது தந்தை தர்மலிங்கத்திற்கு நீதிமன்றம் 6 மணி நேர ‘பரோல்’ வழங்கியிருந்தது. சிறைக் காவலர்கள் புடைசூழ, கைகளில் இரும்பு விலங்கு பூட்டப்பட்ட நிலையில், ஒரு பழைய நீல நிறக் காவல்துறை வாகனத்தில் தர்மலிங்கம் மருதூர் எல்லைக்குள் நுழைந்தார்.
வாகனம் சுடுகாட்டின் நுழைவாயிலில் வந்து நின்றது. காற்றில்கூட அதிகார வாசம் வீசும் என நம்பியவன், இன்று அந்தச் சுடுகாட்டின் சாம்பல் வாசனையோடு கலந்திருந்தான். விக்ரமின் உடல், மெருகேற்றப்பட்ட கார்களில் பவனி வந்த அதே மேனியுடன், இன்று ஒரு சாதாரண, சொரசொரப்பான மரப்பலகையின் மீது அனாதையாகக் கிடத்தப்பட்டிருந்தது. அழுக்கு படிந்த அந்த வெள்ளைத்துணி, அவனது உடலை மட்டும் மூடிவிடவில்லை; தர்மலிங்கத்தின் அகங்காரத்தையும் சேர்த்துதான் மூடியிருந்தது. அந்தத் துணியின் ஓரத்தில் தெரிந்த விக்ரமின் விரல்கள், ஒரு காலத்தில் எத்தனை உயிர்களைச் சிதைத்தனவோ, இன்று அவை அசைவற்றுக் கிடப்பதைக் கண்ட தர்மலிங்கத்தின் இதயம், ஒரு கண்ணாடிச் சுவர் இடிந்து விழுவது போலச் சுக்குநூறாக உடைந்தது.
அவரது கைவிலங்குகள் தற்காலிகமாக அகற்றப்பட, அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான சுடுகாட்டில் எதிரொலித்தது. தர்மலிங்கம் தள்ளாடியபடி, ஒவ்வொரு அடியிலும் தன் அதிகாரத்தின் வீழ்ச்சியை உணர்ந்தபடி விக்ரமின் உடலுக்கு அருகில் சென்றார். “விக்ரம்... விக்ரம்... எழுந்திருடா... அப்பா வந்திருக்கேன்,” என்று அவர் எழுப்பிய அந்த அலறல், வெறும் சத்தம் அல்ல; அது ஒரு அதிகார சாம்ராஜ்யத்தின் கடைசிப் பெருமூச்சு. அந்தச் சத்தம் சுடுகாட்டின் மரங்களின் இலைகளைக் கூட நடுங்க வைத்தது. ஆனால், அங்கிருந்த மனிதர்களில் யாருடைய மனதையும் அந்தக் கண்ணீர் கரைக்கவில்லை. அது ஒரு குற்றவாளியின் பிதற்றலாகவும், அதிகாரத்தின் இறுதிக் கூச்சலாகவுமே அவர்களுக்குத் தெரிந்தது.
தூரத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் நின்றிருந்தனர். விக்ரம் இழைத்த அநீதிகள் நிலாவின் வாழ்க்கையைச் சிதைக்கப் பார்த்தன என்பதும், அவன் ஒரு கொடியவன் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், ஒரு பெண் என்கிற முறையில், ஒரு தந்தை தன் மகனின் பிணத்துக்கு முன்னால் உருகி நிற்பதை நிலாவால் வெறும் காட்சியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. நிலாவின் கண்கள் கலங்கின. இளமாறன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். “நிலா... என்னாச்சு?” என்று மென்மையாகக் கேட்டான்.
“இல்லை மாறா... விக்ரம் செஞ்சது மன்னிக்க முடியாத துரோகம் தான். ஆனா, ஒரு தகப்பனா தர்மலிங்கம் ஐயா சிதைஞ்சு போயிருக்கிறது பார்க்கும்போது மனசுக்கு ரொம்ப பாரமா இருக்கு. தப்போ சரியோ, அவர் பெத்த புள்ளை இல்லையா? ஒரு காலத்துல கம்பீரமா இருந்த மனுஷன், இன்னைக்குத் தன் மகனோட பிணத்துக்கு முன்னாடி இப்படி அனாதையா நிக்கிறதைப் பார்க்கும்போது...” நிலாவால் அதற்கு மேல் பேச முடியவில்லை. அவளது பெண் மனம், அந்தப் பகைமையைத் தாண்டி ஒரு தந்தையின் வலியை உணர்ந்தது. விக்ரம் அவளைக் கொல்லத் துணிந்தவன் தான், அவளது தந்தையையே கருவியாகப் பயன்படுத்தியவன் தான். இருந்தும், அந்த மரணக் கோலத்தில் அவனது முகம், வன்மம் இல்லாத ஒரு குழந்தையைப் போலச் சாந்தமாக இருப்பதைக் கண்டபோது நிலாவிற்குள் இருந்த மனிதாபிமானம் விம்மியது.
தர்மலிங்கம் சுற்றிலும் பார்த்தார். ஊர் பெரியவர்கள், விவசாயிகள் என ஒரு பெரும் கூட்டம் நின்றிருந்தது. ஆனால், யாரும் அவருக்கு ஆறுதல் சொல்ல ஒரு அடி கூட முன்னால் வரவில்லை. மாயன் பெரியவர் போன்ற முதியவர்களின் கண்களில், “தர்மம் வென்றது” என்ற தீர்க்கமான திருப்தியும், அநீதி அழிந்ததற்கான அமைதியுமே தெரிந்தன.
தர்மலிங்கம் நடுங்கும் கைகளால் விக்ரமின் நெற்றியில் நீர் தெளித்து, இறுதிச் சடங்குகளைத் தொடங்கினார். “உன்னோட பேராசை என்னையும் அழிச்சு, உன்னையும் மண்ணுக்குள்ள தள்ளுமேன்னு நான் ஒருமுறை கூட நினைக்கலையேடா... அதிகாரத்தை வச்சு எதையும் வாங்கிடலாம்னு நான் உனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது தான் இன்னைக்கு நீ இந்த நிலைமையில கிடக்கக் காரணமா? என் மகனே... என்ன மன்னிச்சுடுடா...” என்று அவர் புலம்பிய வார்த்தைகள் காற்றில் கரைந்தன. அது அங்கிருந்த இளைஞர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கைப் பாடமாக அமைந்தது; அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருப்பவர்கள் கூட, இறுதியில் இந்த மண்ணுக்குத்தான் திரும்ப வேண்டும் என்ற உண்மையை அந்தத் தீர்த்த நீர் உரக்கச் சொன்னது.
சிதைக்குத் தீ மூட்டப்பட்டது. நெருப்புத் தணல்கள் வான் நோக்கி எழும்பின. ஒரு அதிகாரச் சாம்ராஜ்யத்தின் வாரிசு, அதே மண்ணில் சாம்பலாகிக் கொண்டிருந்தான். தர்மலிங்கம் தனது மகனின் எரியும் உடலைப் பார்த்தபடி அப்படியே தரையில் நிலைகுலைந்து அமர்ந்தார். அந்த நெருப்பு விக்ரமை மட்டுமல்ல, அவரது கர்வத்தையும் சேர்த்து எரித்தது.
மீண்டும் அவரது கைகளில் இரும்பு விலங்குகள் பூட்டப்பட்டன. “நேரம் முடிந்தது, கிளம்பலாம்,” என்று காவலர் ஒருவர் அதிகாரமாகக் கூறினார். அந்தச் சத்தம் அவரை நிஜ உலகிற்கு இழுத்து வந்தது. தர்மலிங்கம் மெல்ல எழுந்து, தூரத்தில் நின்ற இளமாறனையும் நிலாவையும் நோக்கினார். நிலா தனது கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்வதைக் கண்டபோது, தர்மலிங்கத்தின் முகத்தில் ஒரு கணம் ஆச்சரியம் மின்னி மறைந்தது. தான் இவ்வளவு கொடுமை செய்தும், தனக்காகக் கண்ணீர் சிந்துவது தான் ஒரு பெண்ணின் மகத்தான குணம் என்பதை அவர் அப்போதுதான் உணர்ந்திருப்பார் போல. அவர் இளமாறனிடம் எதையோ சொல்ல விழைந்தார்; ஒருவேளை அது மன்னிப்பாகவோ, அல்லது தான் இழந்த நேர்மையை இனம் கண்டு கொண்டதின் அடையாளமாகவோ இருந்திருக்கலாம். ஆனால், குற்றவுணர்வு அவரது நாவை அடைத்தது.
காவல்துறை வாகனத்தில் ஏற்றப்பட்ட தர்மலிங்கம், வாகனம் நகரத் தொடங்கியபோது, தான் அதிகாரத்தால் சிதைத்த அதே மருதூர் மண்ணைப் பார்த்தபடி சிறைக்குத் திரும்பினார். அவர் ஒரு காலத்தில் இந்தப் பூமியில் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்க நினைத்தார், ஆனால் இன்று அவர் விட்டுச் செல்வது சுடுகாட்டில் எரியும் பிணத்தின் சாம்பலை மட்டுமே.
நிலா இளமாறனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். “மனுஷங்களோட அதிகாரப் பசி எவ்வளவு கொடூரமானது மாறா. இந்தச் சாம்பல் நமக்கு ஒரு பாடத்தைச் சொல்லிட்டுப் போகுது,” என்றாள். இளமாறன் அவளை ஆழமாகப் பார்த்துச் சொன்னான், “உண்மைதான் நிலா. ஆனா உன்னோட இந்தக் கண்ணீர் தான், இன்னும் இந்த உலகத்துல மனிதாபிமானம் சாகலைன்னு சொல்லுது. விக்ரம் தோற்றது அவனோட அதிகாரத்தால இல்லை, உன்னைப் போன்ற நல்ல இதயங்களோட அன்பால தான்.”
மருதூர் மண்ணில் அந்த மாலை நேரம் ஒரு புதிய அமைதியைக் கொண்டு வந்தது. அந்தச் சாம்பல் காற்றோடு கரைந்து சென்றபோது, மருதூர் கிராமம் தங்களின் சுதந்திரத்தை முழுமையாக உணர்ந்தது. அதிகாரத்தின் நிழல் முழுமையாக விலகி, நீதியின் சூரியன் மருதூர் மண்ணில் பிரகாசமாக உதித்தது.
அலறிக் கடந்தன ஊடகச் செய்திகள் – ஒரு
அநீதி வீழ்ந்ததை உலகுக்குச் சொல்ல!
நிசப்தம் சூழ்ந்த மருதூர் இரவில் – இன்று
நிம்மதி கொண்டது மக்களின் நெஞ்சங்கள்!
விலங்கு பூட்டிய கைகளோடு – ஒரு
விழுந்த சாம்ராஜ்யத்தின் வேராய் தர்மலிங்கம்!
மினுமினுக்கும் கார்களில் வந்தவன் – இன்று
மண்ணில் கிடந்தான் மரப்பலகை மீதினிலே!
“எழுந்திரு மகனே!” எனத் தந்தை கதற – அந்தச்
சுடுகாட்டு மரங்கள் மௌனமாய் அதிர!
அதிகாரப் போதை ஊட்டிய வாய்கள் – இன்று
மன்னிப்பு கேட்டு மண்ணில் புலம்ப!
நெருப்புத் தணலில் வெந்தது உடல் – அங்கோ
நீறு பூத்தது தர்மலிங்கத்தின் அகங்காரம்!
சுற்றிலும் நின்ற மக்களின் மௌனம் – அது
சத்தியம் வென்றதின் சாட்சியம் ஆனது!
பகைவன் எனினும் பதைத்தது பெண்மை – நிலா
சிந்திய கண்ணீர் சிதைத்தது வன்மம்!
அதிகாரப் பசிக்குச் சாம்பலே மிஞ்சும் – எனும்
அரிய பாடம் சொன்னது அந்த மாலை!
கரைந்தது சாம்பல்... பிறந்தது விடியல் – இனி
மருதூர் மண்ணில் நீதியின் ஆட்சி!
அன்பின் ஒளியில் இருள் விலகி – அங்கே
அமைதி கொண்டது உன்னதக் காதலின் சாட்சி!
