அன்று இரவு நிலாவிற்குத் தூக்கம் என்பது எட்டாக்கனியாக இருந்தது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையின் ஏர் கண்டிஷனர் (AC) சத்தம் கூட அவளுக்கு ஒருவித இரைச்சலாகத் தெரிந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலவொளி அந்தத் தோட்டத்தின் மீது ஒரு மெல்லிய வெள்ளியைப் பூசியிருந்தது. அந்த அமைதியில் பழைய நினைவுகள் அவளது மனக்கதவைத் தட்டின.
அலமாரியின் மூலையில் தூசு படிந்து கிடந்த அந்தப் பழைய ஆல்பத்தை எடுத்தாள். அதன் அட்டையைத் தொட்டபோதே ஒரு காலப் பயணம் தொடங்குவது போலிருந்தது. பக்கங்களைப் புரட்டியபோது, ஒரு புகைப்படம் அவளது விரல்களை நிறுத்தியது. அது பத்து வருடங்களுக்கு முந்தைய சிவராமன்.
ஒரு சிறிய லெதர் தொழிற்சாலையின் வாசலில், எளிமையான ஆடையுடன் அவர் நின்றிருந்தார். ஆனால் அந்த முகத்தில் இருந்த பிரகாசம், இன்று கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட அவரது முகத்தில் இல்லை. அந்தப் படத்தில் அவர் தனது தொழிலாளர்களுடன் தரையில் அமர்ந்து, அவர்களின் எவர்சில்வர் கேரியரில் இருந்த மதிய உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார். தன் வீட்டில் இருந்து வந்த உணவை அவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தார். ஒரு தொழிலாளியின் தோளில் கை போட்டு அவர் சிரிக்கும் அந்தச் சிரிப்பில் இருந்த ‘மனுஷத்தன்மை’ நிலாவின் கண்களைக் கசியச் செய்தது.
அந்தக் காலக்கட்டத்தில் சிவராமன் ஒரு முதலாளியாகத் தெரியவில்லை, அந்தத் தொழிலாளர் குடும்பத்தின் மூத்த மகனாகவே இருந்தார். தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யும் ஒவ்வொருவரின் வீட்டு விசேஷங்களும் சிவராமனின் வீட்டில்தான் திட்டமிடப்படும்.
நிலாவிற்கு இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது; முத்து என்ற ஏழைத் தொழிலாளியின் மகளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமானபோது, கையில் போதிய பணமில்லாமல் அவர் தவித்தார். விபரம் அறிந்த சிவராமன், தனது அடுத்த மாதத் தொழில் முதலீட்டிற்காகச் சேர்த்து வைத்திருந்த மொத்தப் பணத்தையும் எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தார்.
“அப்பா, இது நம்ம புது மெஷின் வாங்க வச்சிருந்த காசு இல்லையா?” என்று சிறுமி நிலா கேட்டபோது, சிவராமன் அவளது தலையைக் கோதிச் சொன்னார்:“நிலா, மெஷின் என்னைக்கும் வரும். ஆனா ஒரு மனுஷனோட கண்ணீர் நின்னு போகாது. மனுஷங்களோட உழைப்புல தான் நம்ம வயிறு நிறையுது. அவங்களை நாம வெறும் வேலைக்காரங்களா பார்க்கக் கூடாது, நம்ம ரத்தமாப் பார்க்கணும். காசை விட மனுஷங்கதான் இந்த உலகத்துல பெரிய சொத்து. அதை மட்டும் என்னைக்குமே மறந்துடாத.”
அந்த வார்த்தைகள்தான் நிலாவின் ஆளுமையைச் செதுக்கிய உளி. ஆனால், அதே உளி இன்று அவளது இதயத்தைக் கீறிக் கொண்டிருந்தது.
காலம் ஒரு கொடூரமான சூதாடி. சிவராமனின் சிறிய நிறுவனம் மெல்ல வளர்ந்து கொண்டிருந்தபோதுதான், உலகமயமாக்கல் எனும் சுனாமி சிறு தொழில்களை அச்சுறுத்தத் தொடங்கியது. பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் போட்டியால் சிவராமனின் ஆர்டர்கள் குறையத் தொடங்கின. நேர்மைக்கும் பிழைப்பிற்கும் இடையே ஒரு பெரும் போர் நடந்தது.
அந்தச் சமயத்தில்தான் தர்மலிங்கம் எனும் நச்சு மரம் சிவராமனின் வாழ்க்கையில் வேர் விட்டது. தர்மலிங்கம் வெறும் அரசியல்வாதி மட்டுமல்ல, அதிகாரத்தின் இருண்ட சந்துபொந்துகளில் எப்படிப் பணத்தைப் பாய்ச்சி காரியம் சாதிக்க வேண்டும் என்று தெரிந்த கிரிமினல் மூளை கொண்டவர்.
சிவராமனின் நேர்மையைப் பார்த்து தர்மலிங்கம் ஏளனமாகச் சிரித்தார். “சிவராமன் சார், நீங்க இன்னும் பாரதியார் காலத்துலேயே இருக்கீங்க. இந்த உலகம் ஒரு ரேஸ் (Race). இதுல நீங்க மத்தவங்களை முந்தலைன்னா, அவங்க உங்களை மிதிச்சுட்டுப் போயிட்டே இருப்பாங்க. தர்மம், நியாயம் இதெல்லாம் காலேஜ் லெக்சர்ல கேட்க நல்லா இருக்கும். ஆனா பேங்க் பேலன்ஸ்ல அது ஏறாது. நீங்க நல்லவரா இருக்கிறது முக்கியமில்லை, நீங்க ஜெயிக்கிறவரா இருக்கிறதுதான் இன்னைக்கு முக்கியம்,” என்று அவர் ஓதிய ‘வெற்றி’ மந்திரம் சிவராமனின் காதுகளில் மெல்ல மெல்ல விஷமாகப் பாய்ந்தது.
முதன்முதலில் ஒரு பெரிய வெளிநாட்டு ஒப்பந்தத்தைப் பிடிக்க, சிவராமன் ஒரு அரசு அதிகாரிக்கு லஞ்சம் கொடுத்தார். அந்தத் தருணத்தில் அவரது கைகள் நடுங்கின. ஆனால், அதன் பிறகு வந்த லாபமும், கௌரவமும் அந்த நடுக்கத்தை ஒரு போதையாக மாற்றின.
நேர்மையின் கோட்டையில் விழுந்த அந்தச் சிறு விரிசல், சீக்கிரமே ஒரு பெரும் பள்ளமானது. பழைய தொழிலாளர்கள் ‘சங்கம்’ அமைத்துத் தங்களுக்குரிய போனஸ் கேட்டபோது, சிவராமன் அவர்களைத் தன் குடும்பமாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, தனது லாபத்தைத் தடுக்கும் எதிரிகளாகப் பார்த்தார். தர்மலிங்கத்தின் ஆலோசனையின்படி, அவர்கள் அனைவரும் ஈவுஇரக்கமின்றி வேலையை விட்டு நீக்கப்பட்டனர்.
தொடர்ந்து வந்த நாட்களில், உணர்ச்சியுள்ள மனிதர்களுக்குப் பதில் இயந்திரங்கள் வந்தன. மதிய உணவு நேரத்தில் கவிதை வாசித்த சிவராமன், இப்போது ஒப்பந்தக் கோப்புகளின் தடிமனை வைத்து மனிதர்களை எடை போடத் தொடங்கினார்.
ஒருநாள் இரவு, நிலா தற்செயலாகத் தந்தையின் அறைக்குச் சென்றாள். சிவராமன் யாரிடமோ போனில் கத்திக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது.
“பணம் எவ்வளோ வேணும்னாலும் தர்றேன், அந்த ‘என்விரான்மென்ட் கிளியரன்ஸ்’ (Environment Clearance) எனக்கு இந்த வாரமே என் டேபிள்ல இருக்கணும். அந்த ஆத்துல கழிவு போகுதுன்னு எவனாச்சும் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணா, அவனைச் சத்தமில்லாம கவனிச்சுடுங்க. இல்லன்னா மேலிடத்துல பேசி உங்களை சஸ்பெண்ட் பண்ண வச்சிடுவேன்!” என்று அவர் எக்காளமிட்டது நிலாவை உறைய வைத்தது.
சிவராமன் போனை வைத்ததும், நிலா நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள், “அப்பா... ஒரு காலத்துல நீங்கதானே சொன்னீங்க, ஆத்துல கழிவுநீரைக் கலக்குறது பாவம்னு? அந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கிற கிராமத்து மக்கள், வாயில்லா ஜீவன்கள் எல்லாம் என்ன ஆகும்? இப்போ எதுக்காக ஒரு தப்பான விஷயத்துக்கு லஞ்சம் தர்றீங்க?”
சிவராமன் மெதுவாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த அந்தத் தந்தை இல்லை. ஒரு வறண்ட, அதிகார வர்க்கத்தின் பிரதிநிதி மட்டுமே நின்றிருந்தார்.
“நிலா, நீ இன்னும் அந்தப் பழைய கதைகள்லயே இருக்க. அரசியல்ல செல்வாக்கும், கையில பணமும் இல்லாம இங்க ஒரு செங்கல் கூட நகர முடியாது. நான் இதை எனக்காகச் செய்யல, உனக்காகவும் இந்த சிவராமன் குரூப்ஸோட எதிர்காலத்துக்காகவும் தான் செய்யுறேன். இந்த உலகம் ஜெயிக்கிறவன் சொல்றதுதான் வேதம்னு கேட்கும். தோத்துப் போனவன் சொல்ற நியாயத்தை யாரும் காது குடுத்துக் கூட கேட்க மாட்டாங்க,” என்றார் கறாராக.
நிலா அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அவளது இதயம் கனத்தது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் தானும் ஒரு கைதி என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். ஆல்பத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஏழைச் சிவராமன் அவளுக்குத் தெய்வமாகத் தெரிந்தார். ஆனால், இப்போது பட்டு மெத்தையில் அமர்ந்திருக்கும் இந்த கோடீஸ்வர சிவராமன் அவளுக்கு ஒரு அந்நியனாகத் தெரிந்தார். அவளது தந்தை அடைந்த ‘வெற்றி’, பல உயிர்களின் தாகத்தையும், பல குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் பலி கொடுத்துப் பெற்றப்பட்டது என்பதை நினைக்கும்போது அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. அந்த ஆடம்பர மாளிகையின் ஒவ்வொரு செங்கல்லிலும் ஒரு தொழிலாளியின் கண்ணீரும், ஒரு நதியின் சாபமும் இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
நிலா மீண்டும் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்தாள். தூரத்தில் தெரியும் அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் மஞ்சள் விளக்கு மட்டும் அவளுக்கு ஒரு நம்பிக்கைக் கீற்றாகத் தெரிந்தது. அங்கேதான் மனிதாபிமானம் இன்னும் மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பழைய புத்தகக் காகிதங்களின் வாசத்தில் தான், தன் தந்தை தொலைத்த அந்த உண்மையான ‘சிவராமன்’ ஒளிந்திருப்பாரோ என்று அவள் ஏங்கினாள்.
உயர்தரக் கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள்
உறைந்து போயிருக்கிறது என் உலகம்...
ஆனால், தூரத்தில் அந்தச் சிறிய கடையின்
மஞ்சள் நிற ஒளி மட்டும்
நம்பிக்கையாய் மின்னுகிறது!
அதிநவீனத்தின் இயந்திர மொழியில்
அர்த்தங்கள் தொலைத்த என் தந்தை,
அந்தப் பழைய புத்தக வாசத்தில்
இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாரோ?
மஞ்சள் காகிதங்களின் மடிப்புகளில் -
அவர் வாசித்த கவிதைகளின் ஓரங்களில் -
அவர் தொட்டுச் சென்ற விரல் ரேகைகளில் -
தொலைந்து போன அந்த 'சிவராமன்'
மறைந்திருப்பாரோ?
தொழில்நுட்பங்கள் கணிக்காத
மனிதாபிமானத்தின் மூச்சுக்காற்று
அங்கேதான் இன்னும் வீசுகிறது!
வெப்பநிலை சென்சார்கள் அறிந்திராத
ஒரு பழைய இதயம்...
அந்தக் காகிதங்களின் மௌனத்திற்குள்
நிச்சயம் இருக்கும் -
என் தந்தை தேடிய,
என்னைச் சேர வேண்டிய
உண்மையின் ஒரு துளி!
அலமாரியின் மூலையில் தூசு படிந்து கிடந்த அந்தப் பழைய ஆல்பத்தை எடுத்தாள். அதன் அட்டையைத் தொட்டபோதே ஒரு காலப் பயணம் தொடங்குவது போலிருந்தது. பக்கங்களைப் புரட்டியபோது, ஒரு புகைப்படம் அவளது விரல்களை நிறுத்தியது. அது பத்து வருடங்களுக்கு முந்தைய சிவராமன்.
ஒரு சிறிய லெதர் தொழிற்சாலையின் வாசலில், எளிமையான ஆடையுடன் அவர் நின்றிருந்தார். ஆனால் அந்த முகத்தில் இருந்த பிரகாசம், இன்று கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட அவரது முகத்தில் இல்லை. அந்தப் படத்தில் அவர் தனது தொழிலாளர்களுடன் தரையில் அமர்ந்து, அவர்களின் எவர்சில்வர் கேரியரில் இருந்த மதிய உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார். தன் வீட்டில் இருந்து வந்த உணவை அவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தார். ஒரு தொழிலாளியின் தோளில் கை போட்டு அவர் சிரிக்கும் அந்தச் சிரிப்பில் இருந்த ‘மனுஷத்தன்மை’ நிலாவின் கண்களைக் கசியச் செய்தது.
அந்தக் காலக்கட்டத்தில் சிவராமன் ஒரு முதலாளியாகத் தெரியவில்லை, அந்தத் தொழிலாளர் குடும்பத்தின் மூத்த மகனாகவே இருந்தார். தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யும் ஒவ்வொருவரின் வீட்டு விசேஷங்களும் சிவராமனின் வீட்டில்தான் திட்டமிடப்படும்.
நிலாவிற்கு இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது; முத்து என்ற ஏழைத் தொழிலாளியின் மகளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமானபோது, கையில் போதிய பணமில்லாமல் அவர் தவித்தார். விபரம் அறிந்த சிவராமன், தனது அடுத்த மாதத் தொழில் முதலீட்டிற்காகச் சேர்த்து வைத்திருந்த மொத்தப் பணத்தையும் எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தார்.
“அப்பா, இது நம்ம புது மெஷின் வாங்க வச்சிருந்த காசு இல்லையா?” என்று சிறுமி நிலா கேட்டபோது, சிவராமன் அவளது தலையைக் கோதிச் சொன்னார்:“நிலா, மெஷின் என்னைக்கும் வரும். ஆனா ஒரு மனுஷனோட கண்ணீர் நின்னு போகாது. மனுஷங்களோட உழைப்புல தான் நம்ம வயிறு நிறையுது. அவங்களை நாம வெறும் வேலைக்காரங்களா பார்க்கக் கூடாது, நம்ம ரத்தமாப் பார்க்கணும். காசை விட மனுஷங்கதான் இந்த உலகத்துல பெரிய சொத்து. அதை மட்டும் என்னைக்குமே மறந்துடாத.”
அந்த வார்த்தைகள்தான் நிலாவின் ஆளுமையைச் செதுக்கிய உளி. ஆனால், அதே உளி இன்று அவளது இதயத்தைக் கீறிக் கொண்டிருந்தது.
காலம் ஒரு கொடூரமான சூதாடி. சிவராமனின் சிறிய நிறுவனம் மெல்ல வளர்ந்து கொண்டிருந்தபோதுதான், உலகமயமாக்கல் எனும் சுனாமி சிறு தொழில்களை அச்சுறுத்தத் தொடங்கியது. பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் போட்டியால் சிவராமனின் ஆர்டர்கள் குறையத் தொடங்கின. நேர்மைக்கும் பிழைப்பிற்கும் இடையே ஒரு பெரும் போர் நடந்தது.
அந்தச் சமயத்தில்தான் தர்மலிங்கம் எனும் நச்சு மரம் சிவராமனின் வாழ்க்கையில் வேர் விட்டது. தர்மலிங்கம் வெறும் அரசியல்வாதி மட்டுமல்ல, அதிகாரத்தின் இருண்ட சந்துபொந்துகளில் எப்படிப் பணத்தைப் பாய்ச்சி காரியம் சாதிக்க வேண்டும் என்று தெரிந்த கிரிமினல் மூளை கொண்டவர்.
சிவராமனின் நேர்மையைப் பார்த்து தர்மலிங்கம் ஏளனமாகச் சிரித்தார். “சிவராமன் சார், நீங்க இன்னும் பாரதியார் காலத்துலேயே இருக்கீங்க. இந்த உலகம் ஒரு ரேஸ் (Race). இதுல நீங்க மத்தவங்களை முந்தலைன்னா, அவங்க உங்களை மிதிச்சுட்டுப் போயிட்டே இருப்பாங்க. தர்மம், நியாயம் இதெல்லாம் காலேஜ் லெக்சர்ல கேட்க நல்லா இருக்கும். ஆனா பேங்க் பேலன்ஸ்ல அது ஏறாது. நீங்க நல்லவரா இருக்கிறது முக்கியமில்லை, நீங்க ஜெயிக்கிறவரா இருக்கிறதுதான் இன்னைக்கு முக்கியம்,” என்று அவர் ஓதிய ‘வெற்றி’ மந்திரம் சிவராமனின் காதுகளில் மெல்ல மெல்ல விஷமாகப் பாய்ந்தது.
முதன்முதலில் ஒரு பெரிய வெளிநாட்டு ஒப்பந்தத்தைப் பிடிக்க, சிவராமன் ஒரு அரசு அதிகாரிக்கு லஞ்சம் கொடுத்தார். அந்தத் தருணத்தில் அவரது கைகள் நடுங்கின. ஆனால், அதன் பிறகு வந்த லாபமும், கௌரவமும் அந்த நடுக்கத்தை ஒரு போதையாக மாற்றின.
நேர்மையின் கோட்டையில் விழுந்த அந்தச் சிறு விரிசல், சீக்கிரமே ஒரு பெரும் பள்ளமானது. பழைய தொழிலாளர்கள் ‘சங்கம்’ அமைத்துத் தங்களுக்குரிய போனஸ் கேட்டபோது, சிவராமன் அவர்களைத் தன் குடும்பமாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, தனது லாபத்தைத் தடுக்கும் எதிரிகளாகப் பார்த்தார். தர்மலிங்கத்தின் ஆலோசனையின்படி, அவர்கள் அனைவரும் ஈவுஇரக்கமின்றி வேலையை விட்டு நீக்கப்பட்டனர்.
தொடர்ந்து வந்த நாட்களில், உணர்ச்சியுள்ள மனிதர்களுக்குப் பதில் இயந்திரங்கள் வந்தன. மதிய உணவு நேரத்தில் கவிதை வாசித்த சிவராமன், இப்போது ஒப்பந்தக் கோப்புகளின் தடிமனை வைத்து மனிதர்களை எடை போடத் தொடங்கினார்.
ஒருநாள் இரவு, நிலா தற்செயலாகத் தந்தையின் அறைக்குச் சென்றாள். சிவராமன் யாரிடமோ போனில் கத்திக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது.
“பணம் எவ்வளோ வேணும்னாலும் தர்றேன், அந்த ‘என்விரான்மென்ட் கிளியரன்ஸ்’ (Environment Clearance) எனக்கு இந்த வாரமே என் டேபிள்ல இருக்கணும். அந்த ஆத்துல கழிவு போகுதுன்னு எவனாச்சும் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணா, அவனைச் சத்தமில்லாம கவனிச்சுடுங்க. இல்லன்னா மேலிடத்துல பேசி உங்களை சஸ்பெண்ட் பண்ண வச்சிடுவேன்!” என்று அவர் எக்காளமிட்டது நிலாவை உறைய வைத்தது.
சிவராமன் போனை வைத்ததும், நிலா நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள், “அப்பா... ஒரு காலத்துல நீங்கதானே சொன்னீங்க, ஆத்துல கழிவுநீரைக் கலக்குறது பாவம்னு? அந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கிற கிராமத்து மக்கள், வாயில்லா ஜீவன்கள் எல்லாம் என்ன ஆகும்? இப்போ எதுக்காக ஒரு தப்பான விஷயத்துக்கு லஞ்சம் தர்றீங்க?”
சிவராமன் மெதுவாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த அந்தத் தந்தை இல்லை. ஒரு வறண்ட, அதிகார வர்க்கத்தின் பிரதிநிதி மட்டுமே நின்றிருந்தார்.
“நிலா, நீ இன்னும் அந்தப் பழைய கதைகள்லயே இருக்க. அரசியல்ல செல்வாக்கும், கையில பணமும் இல்லாம இங்க ஒரு செங்கல் கூட நகர முடியாது. நான் இதை எனக்காகச் செய்யல, உனக்காகவும் இந்த சிவராமன் குரூப்ஸோட எதிர்காலத்துக்காகவும் தான் செய்யுறேன். இந்த உலகம் ஜெயிக்கிறவன் சொல்றதுதான் வேதம்னு கேட்கும். தோத்துப் போனவன் சொல்ற நியாயத்தை யாரும் காது குடுத்துக் கூட கேட்க மாட்டாங்க,” என்றார் கறாராக.
நிலா அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அவளது இதயம் கனத்தது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் தானும் ஒரு கைதி என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். ஆல்பத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஏழைச் சிவராமன் அவளுக்குத் தெய்வமாகத் தெரிந்தார். ஆனால், இப்போது பட்டு மெத்தையில் அமர்ந்திருக்கும் இந்த கோடீஸ்வர சிவராமன் அவளுக்கு ஒரு அந்நியனாகத் தெரிந்தார். அவளது தந்தை அடைந்த ‘வெற்றி’, பல உயிர்களின் தாகத்தையும், பல குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் பலி கொடுத்துப் பெற்றப்பட்டது என்பதை நினைக்கும்போது அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. அந்த ஆடம்பர மாளிகையின் ஒவ்வொரு செங்கல்லிலும் ஒரு தொழிலாளியின் கண்ணீரும், ஒரு நதியின் சாபமும் இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.
நிலா மீண்டும் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்தாள். தூரத்தில் தெரியும் அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் மஞ்சள் விளக்கு மட்டும் அவளுக்கு ஒரு நம்பிக்கைக் கீற்றாகத் தெரிந்தது. அங்கேதான் மனிதாபிமானம் இன்னும் மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பழைய புத்தகக் காகிதங்களின் வாசத்தில் தான், தன் தந்தை தொலைத்த அந்த உண்மையான ‘சிவராமன்’ ஒளிந்திருப்பாரோ என்று அவள் ஏங்கினாள்.
உயர்தரக் கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள்
உறைந்து போயிருக்கிறது என் உலகம்...
ஆனால், தூரத்தில் அந்தச் சிறிய கடையின்
மஞ்சள் நிற ஒளி மட்டும்
நம்பிக்கையாய் மின்னுகிறது!
அதிநவீனத்தின் இயந்திர மொழியில்
அர்த்தங்கள் தொலைத்த என் தந்தை,
அந்தப் பழைய புத்தக வாசத்தில்
இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாரோ?
மஞ்சள் காகிதங்களின் மடிப்புகளில் -
அவர் வாசித்த கவிதைகளின் ஓரங்களில் -
அவர் தொட்டுச் சென்ற விரல் ரேகைகளில் -
தொலைந்து போன அந்த 'சிவராமன்'
மறைந்திருப்பாரோ?
தொழில்நுட்பங்கள் கணிக்காத
மனிதாபிமானத்தின் மூச்சுக்காற்று
அங்கேதான் இன்னும் வீசுகிறது!
வெப்பநிலை சென்சார்கள் அறிந்திராத
ஒரு பழைய இதயம்...
அந்தக் காகிதங்களின் மௌனத்திற்குள்
நிச்சயம் இருக்கும் -
என் தந்தை தேடிய,
என்னைச் சேர வேண்டிய
உண்மையின் ஒரு துளி!
