Mirror of the Nightmare
பகுதி ஒன்று — முடிவிலிருந்து தொடங்கும் கதை
குமார் கண்களைத் திறந்தபோது, முதலில் அவனுக்குத் தெரிந்தது வானம் அல்ல.
ரத்தத்தின் வாசனை.
அதற்குப் பிறகு குளிர்ந்த காற்று.
அதற்குப் பிறகு—காடு.
அவன் சில நொடிகள் அசையாமல் கிடந்தான். ஈரமான மண் அவனது முதுகில் ஒட்டியிருந்தது. மரங்களின் உச்சியில் காற்று உரசிய சத்தம், யாரோ தூரத்தில் மெதுவாக அழுவது போலக் கேட்டது.
அவன் தன் வலது கையைப் பார்த்தான்.
அங்கே ஒரு பழைய ராணுவக் கத்தி இருந்தது.
அதன் முனையில் உலர்ந்திருந்த சிவப்பு நிறத்தைப் பார்த்ததும், அவனது இதயம் திடீரென வேகமெடுத்தது.
"இது யாருடைய ரத்தம்?"
அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
அவனுடையதா?
வேறு யாருடையதா?
அல்லது...
அவன் நினைவில் இல்லாத ஒரு இரவின் சாட்சியா?
குமார் எழுந்து நின்றான்.
அவனுக்கு முன்னால், மரங்களுக்கிடையே சிதைந்திருந்த பழைய ராணுவ முகாம் தெரிந்தது.
சுவர்களில் பிளவுகள்.
கதவுகள் பாதியாகத் திறந்திருந்தன.
காவல் கோபுரம் ஒன்று காற்றில் மெதுவாக அசைந்துகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அங்கே மனிதர்கள் இல்லை.
சத்தம் இல்லை.
வாழ்க்கை இல்லை.
அமைதி மட்டுமே.
அந்த அமைதி அவனுக்கு பயத்தைவிட மோசமாக இருந்தது.
ஏனென்றால்...
இந்த இடம் ஒருகாலத்தில் மனிதர்களால் நிரம்பியிருந்தது.
நூற்றுக்கணக்கான இளம் வீரர்கள்.
அதிகாரிகள்.
சமையலறைகள்.
காவல் நிலையங்கள்.
இரவு நேர சிரிப்புகள்.
கட்டளைகள்.
சண்டைகள்.
அழுகைகள்.
அனைத்தும் இப்போது காணாமல் போயிருந்தன.
குமார் தன் நெற்றியைத் தொட்டான்.
அவனுக்கு வயது எவ்வளவு?
பதினாறு?
பதினேழு?
அல்லது...
அந்தக் கேள்வி ஏன் அவனுக்கு இவ்வளவு முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது?
அவனுடைய நினைவுகள் ஒரு உடைந்த கண்ணாடியைப் போல இருந்தன.
ஒவ்வொரு துண்டிலும் வேறு ஒரு குமார்.
ஒருவன் சமையலறையில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
ஒருவன் காட்டுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.
ஒருவன் ஒரு இருண்ட அறையில் அழுதுகொண்டிருந்தான்.
மற்றொருவன்...
அவனுடைய கையில் இதே கத்தியைப் பிடித்திருந்தான்.
குமார் திடீரென தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
அப்போது ஒரு பழைய குரல் அவனது நினைவுக்குள் ஒலித்தது.
"உன் வாழ்க்கை இனிமேல் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும்."
அது பதினைந்து வயதில் ஒரு ஜோசியக்காரன் சொன்ன வார்த்தைகள்.
அப்போது குமார் சிரித்திருந்தான்.
இப்போது அந்த வார்த்தைகள் ஒரு சாபமாகத் தோன்றின.
அவன் முகாமை நோக்கி மீண்டும் பார்த்தான்.
அவனுக்குத் தெரியாமல் அவனது உதடுகள் ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னன.
"நான் இங்கிருந்து ஏற்கனவே வெளியேறிவிட்டேனா?"
அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல...
முகாமின் உள்ளே எங்கோ ஒரு கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.
---
பகுதி இரண்டு — சில மாதங்களுக்கு முன்பு
அந்த முகாம் அப்போது இறந்த இடமாக இருக்கவில்லை.
அது உயிருடன் இருந்தது.
மிகவும் உயிருடன்.
நூற்றுக்கணக்கான இளம் வீரர்கள் அங்கே பயிற்சி பெற்றுக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நாள் குமார் முதன்முதலாக முகாமுக்குள் நுழைந்தான்.
அவனுக்கு ராணுவ வீரனாகப் போராட வேண்டும் என்ற கனவு இருந்ததில்லை.
அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட வேலை வேறு.
ராணுவச் சமையலறை.
அதுதான் அவனுடைய உலகம்.
சமையல் பாத்திரங்கள்.
அரிசி மூட்டைகள்.
காய்கறிகள்.
தேநீர்.
அதிகாலை எழுப்பும் விசில்.
ஆனால் அந்த முகாமில் அவன் விரைவில் ஒன்றைக் கவனித்தான்.
இங்கே உணவுக்காக வரும் மனிதர்களை விட...
உணவு இல்லாமல் போகும் மனிதர்கள் அதிகம்.
ஒரு நாள் ஒருவன் காணாமல் போனான்.
அடுத்த நாள் இன்னொருவன்.
அதிகாரிகள் அதைப் பற்றி பேசவில்லை.
"வீட்டுக்குப் போயிருப்பான்."
"மாற்றப்பட்டிருப்பான்."
"கேள்வி கேட்காதே."
எப்போதும் அதே பதில்கள்.
அப்போது குமார் சார்ஜென்ட் ஜி-யை சந்தித்தான்.
முதல் பார்வையில் அவர் ஒரு சாதாரண அதிகாரியைப் போலத்தான் இருந்தார்.
அமைதியான குரல்.
மரியாதையான வார்த்தைகள்.
எப்போதும் ஒரு சிறிய புன்னகை.
ஆனால் இரவு வந்ததும்...
அந்த மனிதன் மாறிவிடுவான்.
முகாமில் சிலர் அவரை ஒரு வேறு பெயரால் அழைத்தார்கள்.
Evil Ed.
குமார் முதலில் அதை ஒரு கேலிப் பெயர் என்று நினைத்தான்.
பின்னர்...
அவன் அந்தப் பெயரைப் பற்றி கேட்பதை நிறுத்திவிட்டான்.
ஏனென்றால் அந்தப் பெயர் உச்சரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு இரவுக்குப் பிறகும்...
யாரோ ஒருவர் காணாமல் போனார்.
---
அந்த இரவு
குமார் படுக்கையில் படுத்திருந்தான்.
முகாம் முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.
கடிகாரம் இரவு பன்னிரண்டைத் தாண்டியிருந்தது.
அப்போது—
டக்.
ஒரு சத்தம்.
அவன் கண்களைத் திறந்தான்.
மீண்டும் அமைதி.
அவன் திரும்பிப் படுத்தான்.
டக்.
இந்த முறை சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது.
அது அடுத்த கட்டிடத்திலிருந்து வந்தது.
குமார் எழுந்தான்.
கதவின் அருகே சென்று நின்றான்.
வெளியில் யாரும் இல்லை.
ஆனால் அந்த இருட்டின் நடுவில் ஒரு குரல் கேட்டது.
மிகவும் மெதுவாக.
"குமாரா..."
அவன் உறைந்துபோனான்.
அந்தக் குரல் மீண்டும் வந்தது.
"நீ ஏன் இன்னும் இங்கே இருக்கிறாய்?"
---
பகுதி மூன்று — கண்ணாடிக்குள் இன்னொரு குமார்
நாட்கள் நகர்ந்தன.
ஆனால் குமாரின் நினைவுகள் சிதறத் தொடங்கின.
சில நேரங்களில் அவன் பார்த்த ஒரு சம்பவம்...
அடுத்த நாள் நடந்ததாகத் தோன்றியது.
சில நேரங்களில் இன்னும் நடக்காத விஷயங்கள் அவனது நினைவில் ஏற்கனவே இருந்தன.
ஒரு மாலை அவன் முகாமின் பழைய மருத்துவக் கட்டிடத்திற்குச் சென்றான்.
அங்கே சுவரில் ஒரு கண்ணாடி இருந்தது.
அவன் அதற்கு முன்னால் நின்றான்.
தன் முகத்தைப் பார்த்தான்.
அதே முகம்.
ஆனால் கண்ணாடிக்குள் இருந்த குமார்...
சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.
உண்மையான குமார் சிரிக்கவில்லை.
அவன் மெதுவாகப் பின்னால் நகர்ந்தான்.
கண்ணாடிக்குள் இருந்த உருவம் அசையவில்லை.
அது அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.
பிறகு—
அந்த பிரதிபலிப்பு தன் உதடுகளைத் திறந்தது.
"இது முதல் முறை இல்லை."
குமார் மூச்சை நிறுத்தினான்.
"என்ன?"
கண்ணாடிக்குள் இருந்தவன் தலையைச் சற்றே சாய்த்தான்.
"நீ இதை ஏற்கனவே பார்த்துவிட்டாய்."
கண்ணாடி திடீரென இருண்டது.
குமார் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.
யாரும் இல்லை.
மீண்டும் கண்ணாடியைப் பார்த்தபோது...
அவன் மட்டும் இருந்தான்.
---
அதற்குப் பிறகு காட்டில் மர்மமான சம்பவங்கள் தொடங்கின.
ஒருவரின் பொருட்கள் மட்டும் கிடைத்தன.
இன்னொருவரின் காலணிகள் மட்டும்.
மற்றொருவரின் அடையாள அட்டை மட்டும்.
ஆனால் ஆட்கள் காணாமல் போய்கொண்டே இருந்தனர்.
அதிகாரிகள் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் மறைத்தனர்.
"காட்டுமிராண்டி."
"விலங்கு."
"விபத்து."
எந்த விளக்கமும் முழுமையாகப் பொருந்தவில்லை.
குமார் மட்டும் ஒரு விஷயத்தை கவனித்திருந்தான்.
ஒவ்வொரு சம்பவமும் நடந்த இடத்திற்கு அருகில்...
ஒரே மாதிரியான ஒரு குறி இருந்தது.
ஒரு வட்டம்.
அதன் நடுவில் உடைந்த கண்ணாடியைப் போன்ற ஒரு கோடு.
---
பகுதி நான்கு — குமாரின் குழு
குமார் தனியாக உண்மையைத் தேடவில்லை.
அவனைப் போலவே சில வீரர்களும் சந்தேகப்படத் தொடங்கினர்.
அவர்களில் அவனுடைய Senior Staff ஒருவரும் இருந்தார்.
அவர் பல ஆண்டுகளாக அந்த முகாமில் பணியாற்றியவர்.
அதிகாரிகளின் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றியிருந்தாலும், முகாமில் நடப்பதைக் குறித்து அவருக்குள் நீண்ட நாட்களாக சந்தேகம் இருந்தது.
ஒரு இரவு அவர் குமாரிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்:
"நீ மட்டும் சந்தேகப்படவில்லை, குமார்."
குமார் அவரைப் பார்த்தான்.
"அப்படியென்றால்?"
"நம்மில் சிலர் இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்."
அந்த இரவிலேயே ஒரு சிறிய குழு உருவானது.
குமார்.
அவனுடைய Senior Staff.
அவனுடன் நம்பிக்கை வைத்திருந்த சில வீரர்கள்.
அவர்களின் ஒரே நோக்கம்—
உயிருடன் வெளியேறுவது.
ஆனால் அவர்களுக்கு தெரியாத ஒன்று இருந்தது.
அவர்களை ஏற்கனவே யாரோ கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
---
பகுதி ஐந்து — நிலத்தடி அறையின் ரகசியம்
ஒரு இரவு குமார் முகாமின் பழைய நிலத்தடி அறைக்குள் சென்றான்.
அங்கே ஒரு கோப்பு இருந்தது.
அதில் வீரர்களின் பெயர்கள்.
ஒவ்வொரு பெயருக்கும் இரண்டு தேதிகள்.
வந்த நாள்.
இறந்த நாள்.
குமார் பக்கங்களைத் திருப்பினான்.
சில பெயர்களுக்கு அருகில் எழுதப்பட்டிருந்த இறந்த நாள்...
இன்னும் வரவில்லை.
அவன் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான்.
அங்கே—
KUMAR
அவனது பெயர்.
அதன் கீழே:
Subject K — Memory instability confirmed.
அதற்குக் கீழே ஒரு தேதி.
அந்த தேதி...
அவன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கும் நாளைச் சுட்டிக்காட்டியது.
குமார் பின்னால் நகர்ந்தான்.
"இது என்ன?"
அப்போது பின்னால் காலடி சத்தம்.
சார்ஜென்ட் ஜி.
அவர் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தார்.
அவரது முகத்தில் அதே புன்னகை.
"அந்தக் கோப்பை மூடு, குமார்."
"இங்கே என்ன நடக்கிறது?"
சார்ஜென்ட் ஜி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு சொன்னார்:
"உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள நீ மிகவும் தாமதமாகிவிட்டாய்."
---
பகுதி ஆறு — தப்பிக்கும் இரவு
அந்த இரவு முகாம் முழுவதும் மாறியது.
மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது.
காவல் நிலையங்களில் குழப்பம் ஏற்பட்டது.
தொலைவில் துப்பாக்கிச் சத்தங்கள்.
கட்டிடங்களுக்கிடையே வீரர்கள் ஓடினர்.
குமார் தனது குழுவுடன் முகாமின் பின்புற வாசலை நோக்கி நகர்ந்தான்.
அவர்களுடைய Senior Staff முன்னால் சென்றார்.
"யாரும் பிரியாதீர்கள்!" என்று அவர் கத்தினார்.
குமார் பின்னால் பார்த்தான்.
அவர்களைத் தொடர்ந்து சில அதிகாரிகள் வந்துகொண்டிருந்தனர்.
"வேகமாக!"
குழு காட்டுக்குள் நுழைந்தது.
அப்போது எதிர்பாராத விதமாக மற்றொரு ஆயுதக் குழு அவர்களின் பாதையை மறித்தது.
அவர்கள் முகாமைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.
ஆனால் அவர்களின் கண்களில் இருந்தது கட்டளை அல்ல.
பயம்.
"யாரும் முன்னால் வரக்கூடாது!"
குமார் குழுவை நிறுத்தினான்.
அடுத்த சில நொடிகளில் இரு தரப்புக்கும் இடையே மோதல் வெடித்தது.
குமார் தன்னைத் தற்காத்துக்கொண்டபடி தனது குழுவினரை முன்னே நகர்த்த முயன்றான்.
அவனுடைய Senior Staff அவனருகில் நின்று போராடினார்.
"குமார்! உன் குழுவை வெளியே கொண்டு போ!"
"ஆனால் நீங்கள்—"
"போ!"
அந்த ஒரு வார்த்தை குமாரை நிறுத்தியது.
அவன் குழுவை முன்னோக்கி அழைத்துச் சென்றான்.
அப்போது...
ஒரு சத்தம்.
Senior Staff தரையில் விழுந்தார்.
குமார் திரும்பிப் பார்த்தான்.
ஒரு கணம் அவன் நகரவே இல்லை.
பிறகு அவன் மீண்டும் அவரை நோக்கி ஓடினான்.
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய குழுவினர் அவனைத் தடுத்தனர்.
"குமார்! போக வேண்டும்!"
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவனுடைய Senior Staff அவனை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் பேச முடியவில்லை.
ஆனால் அவரது கண்கள் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொன்னது.
போ.
குமார் மெதுவாகப் பின்னால் நகர்ந்தான்.
அந்த இரவு அவன் முதன்முறையாக புரிந்துகொண்டான்—
சில நேரங்களில் உயிருடன் வெளியேறுவது...
வெற்றியல்ல.
ஒருவரை பின்னால் விட்டுச் செல்வதற்கான தண்டனை.
---
பகுதி ஏழு — அவளுடைய நினைவு
காட்டுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது குமார் திடீரென நின்றான்.
அவனுடைய சட்டைப் பையில் ஏதோ இருந்தது.
அவன் அதை வெளியே எடுத்தான்.
ஒரு சிறிய புகைப்படம்.
அதில் ஒரு பெண்.
அவனுடைய கண்கள் அந்தப் புகைப்படத்தில் நின்றுவிட்டன.
அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தவுடன் அவனுடைய நினைவில் ஒரு காட்சி திறந்தது.
ஒரு மாலை.
மழை.
அவள் அவனிடம் சிரித்துக்கொண்டு சொல்கிறாள்:
"நீ எங்கே போனாலும் திரும்பி வரணும்."
குமார் சிரித்துக்கொண்டு பதில் சொல்கிறான்:
"நான் கண்டிப்பா வருவேன்."
அவள் அவனைப் பார்த்து சொல்கிறாள்:
"வாக்குறுதி?"
"வாக்குறுதி."
காட்சி திடீரென மறைந்தது.
குமார் கண்களைத் திறந்தான்.
அவன் மீண்டும் காட்டுக்குள் இருந்தான்.
அவனுடைய குழுவினர் அவனைச் சுற்றி நின்றனர்.
அவன் புகைப்படத்தை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான்.
"நான் அவளிடம் ஒரு வாக்குறுதி கொடுத்திருக்கிறேன்."
அவன் எழுந்து நின்றான்.
"நான் உயிரோடு திரும்ப வேண்டும்."
---
பகுதி எட்டு — முகாமின் கடைசி வாசல்
குமார் தனது குழுவுடன் மீண்டும் நகர்ந்தான்.
முன்னால் முகாமின் பிரதான வாசல் தெரிந்தது.
அவர்கள் ஓடினர்.
காவலர்கள் பின்னால் வந்தனர்.
துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் மீண்டும் கேட்டன.
ஆனால் இந்த முறை குமார் நின்றுவிடவில்லை.
அவன் தனது குழுவினரை வாசலுக்கு வெளியே கொண்டு வந்தான்.
ஒருவர்.
இருவர்.
மூவர்.
ஒவ்வொருவரும் வெளியே வந்தனர்.
கடைசியாக குமார்.
அவன் வாசலைத் தாண்டியபோது...
அவன் பின்னால் பார்த்தான்.
பல மாதங்களாக அவனைச் சிறைபிடித்திருந்த அந்த முகாம் இப்போது இருளுக்குள் மறைந்துகொண்டிருந்தது.
அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.
"முடிந்துவிட்டது."
அவன் சொன்னான்.
ஆனால் அந்த வார்த்தை முடிவாக இருக்கவில்லை.
---
பகுதி ஒன்பது — வெளியுலகம்
முதலில் ஒரு சத்தம்.
தூரத்தில்.
பிறகு இன்னொரு சத்தம்.
பிறகு...
நூற்றுக்கணக்கான குரல்கள்.
குமார் சாலையை நோக்கிப் பார்த்தான்.
கார்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதியிருந்தன.
சில இடங்களில் புகை எழுந்துகொண்டிருந்தது.
மக்கள் சாலையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் அவர்கள் எதிலிருந்து ஓடுகிறார்கள் என்று குமாருக்குப் புரியவில்லை.
பிறகு அவன் பார்த்தான்.
ஒரு மனிதன் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து அவனை நோக்கி வந்தான்.
அவனுக்குப் பின்னால் இன்னொருவன்.
அதற்குப் பின்னால் இன்னொருவன்.
கூட்டம் பெரிதாகிக்கொண்டே இருந்தது.
அவர்கள் மனிதர்களைப் போல இல்லை.
அவர்களின் கண்களில் உயிரின் அடையாளம் இல்லை.
குமார் பின்னால் நகர்ந்தான்.
அவனுடைய குழுவினர் அவனைச் சுற்றி நின்றனர்.
அந்தக் கணத்தில்...
முகாமுக்குள் நடந்த அனைத்தும் அவனுக்கு திடீரென அர்த்தமாகத் தோன்றியது.
காணாமல் போனவர்கள்.
ரகசிய கோப்புகள்.
மர்மமான மரணங்கள்.
சார்ஜென்ட் ஜி.
கண்ணாடி.
அந்தச் சின்னம்.
அனைத்தும் ஒரே விஷயத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன.
அது முகாமில் தொடங்கவில்லை.
அது ஏற்கனவே வெளியுலகில் பரவியிருந்தது.
குமார் தன் கையில் இருந்த கத்தியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான்.
அவனுடைய குழுவினர் அவனை நோக்கிப் பார்த்தனர்.
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
"நாம் இங்கிருந்து தப்பவில்லை."
ஒரு சிறிய இடைவெளி.
"நாம் இன்னொரு இடத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறோம்."
---
இறுதி காட்சி — MIRROR OF THE NIGHTMARE
குமார் தனது சட்டைப் பையிலிருந்த புகைப்படத்தை எடுத்தான்.
அவனுடைய காதலியின் புகைப்படம்.
அதை ஒரு கணம் பார்த்தான்.
பிறகு அதை மீண்டும் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொண்டான்.
அவன் முன்னால்—
முடிவில்லாத கூட்டம்.
அவனுக்குப் பின்னால்—
சிதைந்த ராணுவ முகாம்.
அவனுடைய அருகில்—
அவனை நம்பி வந்த சிலர்.
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய காலடியில் ஏதோ மின்னியது.
ஒரு சிறிய கண்ணாடித் துண்டு.
குமார் அதை எடுத்தான்.
அவன் அதில் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகம் இல்லை.
அதற்குப் பதிலாக...
அவன் முதன்முதலில் முகாமுக்குள் நுழைந்த நாள் தெரிந்தது.
இளம் குமார்.
ராணுவச் சமையலறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவனுக்குப் பின்னால்—
சார்ஜென்ட் ஜி.
அதே புன்னகை.
அதே கண்கள்.
அதே குரல்.
"உன் வாழ்க்கை இனிமேல் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும்."
குமார் உறைந்தான்.
கண்ணாடிக்குள் இருந்த இளம் குமார் மெதுவாகத் திரும்பினான்.
அவன் நேராக குமாரைப் பார்த்தான்.
பிறகு சொன்னான்:
"இது முடிவு இல்லை."
குமார் மூச்சை நிறுத்தினான்.
கண்ணாடிக்குள் இருந்தவன் சிரித்தான்.
"இது முதல் முறை."
கண்ணாடி அவனது கையில் உடைந்தது.
திரை முழுவதும் இருளானது.
அந்த இருளுக்குள்...
அவனுடைய காதலியின் குரல் கேட்டது.
"நீ திரும்பி வருவேன் என்று சொன்னாயே..."
குமார் கண்களைத் திறந்தான்.
முன்னால் ஆயிரக்கணக்கான ஜாம்பிக்கள்.
அவன் பின்னால் அவனுடைய குழு.
அவன் கையில் கத்தி.
அவனுடைய மனதில் ஒரே ஒரு நினைவு.
"வாக்குறுதி."
அவன் முன்னோக்கி ஒரு அடி வைத்தான்.
திரை .
ஒரு இறுதி சத்தம்.
தட்.
பின்னர் அமைதி.
THE END?
அல்லது...
THE NIGHTMARE HAS JUST BEGUN.
பகுதி ஒன்று — முடிவிலிருந்து தொடங்கும் கதை
குமார் கண்களைத் திறந்தபோது, முதலில் அவனுக்குத் தெரிந்தது வானம் அல்ல.
ரத்தத்தின் வாசனை.
அதற்குப் பிறகு குளிர்ந்த காற்று.
அதற்குப் பிறகு—காடு.
அவன் சில நொடிகள் அசையாமல் கிடந்தான். ஈரமான மண் அவனது முதுகில் ஒட்டியிருந்தது. மரங்களின் உச்சியில் காற்று உரசிய சத்தம், யாரோ தூரத்தில் மெதுவாக அழுவது போலக் கேட்டது.
அவன் தன் வலது கையைப் பார்த்தான்.
அங்கே ஒரு பழைய ராணுவக் கத்தி இருந்தது.
அதன் முனையில் உலர்ந்திருந்த சிவப்பு நிறத்தைப் பார்த்ததும், அவனது இதயம் திடீரென வேகமெடுத்தது.
"இது யாருடைய ரத்தம்?"
அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
அவனுடையதா?
வேறு யாருடையதா?
அல்லது...
அவன் நினைவில் இல்லாத ஒரு இரவின் சாட்சியா?
குமார் எழுந்து நின்றான்.
அவனுக்கு முன்னால், மரங்களுக்கிடையே சிதைந்திருந்த பழைய ராணுவ முகாம் தெரிந்தது.
சுவர்களில் பிளவுகள்.
கதவுகள் பாதியாகத் திறந்திருந்தன.
காவல் கோபுரம் ஒன்று காற்றில் மெதுவாக அசைந்துகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அங்கே மனிதர்கள் இல்லை.
சத்தம் இல்லை.
வாழ்க்கை இல்லை.
அமைதி மட்டுமே.
அந்த அமைதி அவனுக்கு பயத்தைவிட மோசமாக இருந்தது.
ஏனென்றால்...
இந்த இடம் ஒருகாலத்தில் மனிதர்களால் நிரம்பியிருந்தது.
நூற்றுக்கணக்கான இளம் வீரர்கள்.
அதிகாரிகள்.
சமையலறைகள்.
காவல் நிலையங்கள்.
இரவு நேர சிரிப்புகள்.
கட்டளைகள்.
சண்டைகள்.
அழுகைகள்.
அனைத்தும் இப்போது காணாமல் போயிருந்தன.
குமார் தன் நெற்றியைத் தொட்டான்.
அவனுக்கு வயது எவ்வளவு?
பதினாறு?
பதினேழு?
அல்லது...
அந்தக் கேள்வி ஏன் அவனுக்கு இவ்வளவு முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது?
அவனுடைய நினைவுகள் ஒரு உடைந்த கண்ணாடியைப் போல இருந்தன.
ஒவ்வொரு துண்டிலும் வேறு ஒரு குமார்.
ஒருவன் சமையலறையில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
ஒருவன் காட்டுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.
ஒருவன் ஒரு இருண்ட அறையில் அழுதுகொண்டிருந்தான்.
மற்றொருவன்...
அவனுடைய கையில் இதே கத்தியைப் பிடித்திருந்தான்.
குமார் திடீரென தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
அப்போது ஒரு பழைய குரல் அவனது நினைவுக்குள் ஒலித்தது.
"உன் வாழ்க்கை இனிமேல் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும்."
அது பதினைந்து வயதில் ஒரு ஜோசியக்காரன் சொன்ன வார்த்தைகள்.
அப்போது குமார் சிரித்திருந்தான்.
இப்போது அந்த வார்த்தைகள் ஒரு சாபமாகத் தோன்றின.
அவன் முகாமை நோக்கி மீண்டும் பார்த்தான்.
அவனுக்குத் தெரியாமல் அவனது உதடுகள் ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னன.
"நான் இங்கிருந்து ஏற்கனவே வெளியேறிவிட்டேனா?"
அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல...
முகாமின் உள்ளே எங்கோ ஒரு கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.
---
பகுதி இரண்டு — சில மாதங்களுக்கு முன்பு
அந்த முகாம் அப்போது இறந்த இடமாக இருக்கவில்லை.
அது உயிருடன் இருந்தது.
மிகவும் உயிருடன்.
நூற்றுக்கணக்கான இளம் வீரர்கள் அங்கே பயிற்சி பெற்றுக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நாள் குமார் முதன்முதலாக முகாமுக்குள் நுழைந்தான்.
அவனுக்கு ராணுவ வீரனாகப் போராட வேண்டும் என்ற கனவு இருந்ததில்லை.
அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட வேலை வேறு.
ராணுவச் சமையலறை.
அதுதான் அவனுடைய உலகம்.
சமையல் பாத்திரங்கள்.
அரிசி மூட்டைகள்.
காய்கறிகள்.
தேநீர்.
அதிகாலை எழுப்பும் விசில்.
ஆனால் அந்த முகாமில் அவன் விரைவில் ஒன்றைக் கவனித்தான்.
இங்கே உணவுக்காக வரும் மனிதர்களை விட...
உணவு இல்லாமல் போகும் மனிதர்கள் அதிகம்.
ஒரு நாள் ஒருவன் காணாமல் போனான்.
அடுத்த நாள் இன்னொருவன்.
அதிகாரிகள் அதைப் பற்றி பேசவில்லை.
"வீட்டுக்குப் போயிருப்பான்."
"மாற்றப்பட்டிருப்பான்."
"கேள்வி கேட்காதே."
எப்போதும் அதே பதில்கள்.
அப்போது குமார் சார்ஜென்ட் ஜி-யை சந்தித்தான்.
முதல் பார்வையில் அவர் ஒரு சாதாரண அதிகாரியைப் போலத்தான் இருந்தார்.
அமைதியான குரல்.
மரியாதையான வார்த்தைகள்.
எப்போதும் ஒரு சிறிய புன்னகை.
ஆனால் இரவு வந்ததும்...
அந்த மனிதன் மாறிவிடுவான்.
முகாமில் சிலர் அவரை ஒரு வேறு பெயரால் அழைத்தார்கள்.
Evil Ed.
குமார் முதலில் அதை ஒரு கேலிப் பெயர் என்று நினைத்தான்.
பின்னர்...
அவன் அந்தப் பெயரைப் பற்றி கேட்பதை நிறுத்திவிட்டான்.
ஏனென்றால் அந்தப் பெயர் உச்சரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு இரவுக்குப் பிறகும்...
யாரோ ஒருவர் காணாமல் போனார்.
---
அந்த இரவு
குமார் படுக்கையில் படுத்திருந்தான்.
முகாம் முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.
கடிகாரம் இரவு பன்னிரண்டைத் தாண்டியிருந்தது.
அப்போது—
டக்.
ஒரு சத்தம்.
அவன் கண்களைத் திறந்தான்.
மீண்டும் அமைதி.
அவன் திரும்பிப் படுத்தான்.
டக்.
இந்த முறை சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது.
அது அடுத்த கட்டிடத்திலிருந்து வந்தது.
குமார் எழுந்தான்.
கதவின் அருகே சென்று நின்றான்.
வெளியில் யாரும் இல்லை.
ஆனால் அந்த இருட்டின் நடுவில் ஒரு குரல் கேட்டது.
மிகவும் மெதுவாக.
"குமாரா..."
அவன் உறைந்துபோனான்.
அந்தக் குரல் மீண்டும் வந்தது.
"நீ ஏன் இன்னும் இங்கே இருக்கிறாய்?"
---
பகுதி மூன்று — கண்ணாடிக்குள் இன்னொரு குமார்
நாட்கள் நகர்ந்தன.
ஆனால் குமாரின் நினைவுகள் சிதறத் தொடங்கின.
சில நேரங்களில் அவன் பார்த்த ஒரு சம்பவம்...
அடுத்த நாள் நடந்ததாகத் தோன்றியது.
சில நேரங்களில் இன்னும் நடக்காத விஷயங்கள் அவனது நினைவில் ஏற்கனவே இருந்தன.
ஒரு மாலை அவன் முகாமின் பழைய மருத்துவக் கட்டிடத்திற்குச் சென்றான்.
அங்கே சுவரில் ஒரு கண்ணாடி இருந்தது.
அவன் அதற்கு முன்னால் நின்றான்.
தன் முகத்தைப் பார்த்தான்.
அதே முகம்.
ஆனால் கண்ணாடிக்குள் இருந்த குமார்...
சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.
உண்மையான குமார் சிரிக்கவில்லை.
அவன் மெதுவாகப் பின்னால் நகர்ந்தான்.
கண்ணாடிக்குள் இருந்த உருவம் அசையவில்லை.
அது அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.
பிறகு—
அந்த பிரதிபலிப்பு தன் உதடுகளைத் திறந்தது.
"இது முதல் முறை இல்லை."
குமார் மூச்சை நிறுத்தினான்.
"என்ன?"
கண்ணாடிக்குள் இருந்தவன் தலையைச் சற்றே சாய்த்தான்.
"நீ இதை ஏற்கனவே பார்த்துவிட்டாய்."
கண்ணாடி திடீரென இருண்டது.
குமார் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.
யாரும் இல்லை.
மீண்டும் கண்ணாடியைப் பார்த்தபோது...
அவன் மட்டும் இருந்தான்.
---
அதற்குப் பிறகு காட்டில் மர்மமான சம்பவங்கள் தொடங்கின.
ஒருவரின் பொருட்கள் மட்டும் கிடைத்தன.
இன்னொருவரின் காலணிகள் மட்டும்.
மற்றொருவரின் அடையாள அட்டை மட்டும்.
ஆனால் ஆட்கள் காணாமல் போய்கொண்டே இருந்தனர்.
அதிகாரிகள் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் மறைத்தனர்.
"காட்டுமிராண்டி."
"விலங்கு."
"விபத்து."
எந்த விளக்கமும் முழுமையாகப் பொருந்தவில்லை.
குமார் மட்டும் ஒரு விஷயத்தை கவனித்திருந்தான்.
ஒவ்வொரு சம்பவமும் நடந்த இடத்திற்கு அருகில்...
ஒரே மாதிரியான ஒரு குறி இருந்தது.
ஒரு வட்டம்.
அதன் நடுவில் உடைந்த கண்ணாடியைப் போன்ற ஒரு கோடு.
---
பகுதி நான்கு — குமாரின் குழு
குமார் தனியாக உண்மையைத் தேடவில்லை.
அவனைப் போலவே சில வீரர்களும் சந்தேகப்படத் தொடங்கினர்.
அவர்களில் அவனுடைய Senior Staff ஒருவரும் இருந்தார்.
அவர் பல ஆண்டுகளாக அந்த முகாமில் பணியாற்றியவர்.
அதிகாரிகளின் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றியிருந்தாலும், முகாமில் நடப்பதைக் குறித்து அவருக்குள் நீண்ட நாட்களாக சந்தேகம் இருந்தது.
ஒரு இரவு அவர் குமாரிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்:
"நீ மட்டும் சந்தேகப்படவில்லை, குமார்."
குமார் அவரைப் பார்த்தான்.
"அப்படியென்றால்?"
"நம்மில் சிலர் இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்."
அந்த இரவிலேயே ஒரு சிறிய குழு உருவானது.
குமார்.
அவனுடைய Senior Staff.
அவனுடன் நம்பிக்கை வைத்திருந்த சில வீரர்கள்.
அவர்களின் ஒரே நோக்கம்—
உயிருடன் வெளியேறுவது.
ஆனால் அவர்களுக்கு தெரியாத ஒன்று இருந்தது.
அவர்களை ஏற்கனவே யாரோ கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
---
பகுதி ஐந்து — நிலத்தடி அறையின் ரகசியம்
ஒரு இரவு குமார் முகாமின் பழைய நிலத்தடி அறைக்குள் சென்றான்.
அங்கே ஒரு கோப்பு இருந்தது.
அதில் வீரர்களின் பெயர்கள்.
ஒவ்வொரு பெயருக்கும் இரண்டு தேதிகள்.
வந்த நாள்.
இறந்த நாள்.
குமார் பக்கங்களைத் திருப்பினான்.
சில பெயர்களுக்கு அருகில் எழுதப்பட்டிருந்த இறந்த நாள்...
இன்னும் வரவில்லை.
அவன் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான்.
அங்கே—
KUMAR
அவனது பெயர்.
அதன் கீழே:
Subject K — Memory instability confirmed.
அதற்குக் கீழே ஒரு தேதி.
அந்த தேதி...
அவன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கும் நாளைச் சுட்டிக்காட்டியது.
குமார் பின்னால் நகர்ந்தான்.
"இது என்ன?"
அப்போது பின்னால் காலடி சத்தம்.
சார்ஜென்ட் ஜி.
அவர் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தார்.
அவரது முகத்தில் அதே புன்னகை.
"அந்தக் கோப்பை மூடு, குமார்."
"இங்கே என்ன நடக்கிறது?"
சார்ஜென்ட் ஜி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு சொன்னார்:
"உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள நீ மிகவும் தாமதமாகிவிட்டாய்."
---
பகுதி ஆறு — தப்பிக்கும் இரவு
அந்த இரவு முகாம் முழுவதும் மாறியது.
மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது.
காவல் நிலையங்களில் குழப்பம் ஏற்பட்டது.
தொலைவில் துப்பாக்கிச் சத்தங்கள்.
கட்டிடங்களுக்கிடையே வீரர்கள் ஓடினர்.
குமார் தனது குழுவுடன் முகாமின் பின்புற வாசலை நோக்கி நகர்ந்தான்.
அவர்களுடைய Senior Staff முன்னால் சென்றார்.
"யாரும் பிரியாதீர்கள்!" என்று அவர் கத்தினார்.
குமார் பின்னால் பார்த்தான்.
அவர்களைத் தொடர்ந்து சில அதிகாரிகள் வந்துகொண்டிருந்தனர்.
"வேகமாக!"
குழு காட்டுக்குள் நுழைந்தது.
அப்போது எதிர்பாராத விதமாக மற்றொரு ஆயுதக் குழு அவர்களின் பாதையை மறித்தது.
அவர்கள் முகாமைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.
ஆனால் அவர்களின் கண்களில் இருந்தது கட்டளை அல்ல.
பயம்.
"யாரும் முன்னால் வரக்கூடாது!"
குமார் குழுவை நிறுத்தினான்.
அடுத்த சில நொடிகளில் இரு தரப்புக்கும் இடையே மோதல் வெடித்தது.
குமார் தன்னைத் தற்காத்துக்கொண்டபடி தனது குழுவினரை முன்னே நகர்த்த முயன்றான்.
அவனுடைய Senior Staff அவனருகில் நின்று போராடினார்.
"குமார்! உன் குழுவை வெளியே கொண்டு போ!"
"ஆனால் நீங்கள்—"
"போ!"
அந்த ஒரு வார்த்தை குமாரை நிறுத்தியது.
அவன் குழுவை முன்னோக்கி அழைத்துச் சென்றான்.
அப்போது...
ஒரு சத்தம்.
Senior Staff தரையில் விழுந்தார்.
குமார் திரும்பிப் பார்த்தான்.
ஒரு கணம் அவன் நகரவே இல்லை.
பிறகு அவன் மீண்டும் அவரை நோக்கி ஓடினான்.
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய குழுவினர் அவனைத் தடுத்தனர்.
"குமார்! போக வேண்டும்!"
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவனுடைய Senior Staff அவனை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் பேச முடியவில்லை.
ஆனால் அவரது கண்கள் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொன்னது.
போ.
குமார் மெதுவாகப் பின்னால் நகர்ந்தான்.
அந்த இரவு அவன் முதன்முறையாக புரிந்துகொண்டான்—
சில நேரங்களில் உயிருடன் வெளியேறுவது...
வெற்றியல்ல.
ஒருவரை பின்னால் விட்டுச் செல்வதற்கான தண்டனை.
---
பகுதி ஏழு — அவளுடைய நினைவு
காட்டுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது குமார் திடீரென நின்றான்.
அவனுடைய சட்டைப் பையில் ஏதோ இருந்தது.
அவன் அதை வெளியே எடுத்தான்.
ஒரு சிறிய புகைப்படம்.
அதில் ஒரு பெண்.
அவனுடைய கண்கள் அந்தப் புகைப்படத்தில் நின்றுவிட்டன.
அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தவுடன் அவனுடைய நினைவில் ஒரு காட்சி திறந்தது.
ஒரு மாலை.
மழை.
அவள் அவனிடம் சிரித்துக்கொண்டு சொல்கிறாள்:
"நீ எங்கே போனாலும் திரும்பி வரணும்."
குமார் சிரித்துக்கொண்டு பதில் சொல்கிறான்:
"நான் கண்டிப்பா வருவேன்."
அவள் அவனைப் பார்த்து சொல்கிறாள்:
"வாக்குறுதி?"
"வாக்குறுதி."
காட்சி திடீரென மறைந்தது.
குமார் கண்களைத் திறந்தான்.
அவன் மீண்டும் காட்டுக்குள் இருந்தான்.
அவனுடைய குழுவினர் அவனைச் சுற்றி நின்றனர்.
அவன் புகைப்படத்தை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான்.
"நான் அவளிடம் ஒரு வாக்குறுதி கொடுத்திருக்கிறேன்."
அவன் எழுந்து நின்றான்.
"நான் உயிரோடு திரும்ப வேண்டும்."
---
பகுதி எட்டு — முகாமின் கடைசி வாசல்
குமார் தனது குழுவுடன் மீண்டும் நகர்ந்தான்.
முன்னால் முகாமின் பிரதான வாசல் தெரிந்தது.
அவர்கள் ஓடினர்.
காவலர்கள் பின்னால் வந்தனர்.
துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் மீண்டும் கேட்டன.
ஆனால் இந்த முறை குமார் நின்றுவிடவில்லை.
அவன் தனது குழுவினரை வாசலுக்கு வெளியே கொண்டு வந்தான்.
ஒருவர்.
இருவர்.
மூவர்.
ஒவ்வொருவரும் வெளியே வந்தனர்.
கடைசியாக குமார்.
அவன் வாசலைத் தாண்டியபோது...
அவன் பின்னால் பார்த்தான்.
பல மாதங்களாக அவனைச் சிறைபிடித்திருந்த அந்த முகாம் இப்போது இருளுக்குள் மறைந்துகொண்டிருந்தது.
அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.
"முடிந்துவிட்டது."
அவன் சொன்னான்.
ஆனால் அந்த வார்த்தை முடிவாக இருக்கவில்லை.
---
பகுதி ஒன்பது — வெளியுலகம்
முதலில் ஒரு சத்தம்.
தூரத்தில்.
பிறகு இன்னொரு சத்தம்.
பிறகு...
நூற்றுக்கணக்கான குரல்கள்.
குமார் சாலையை நோக்கிப் பார்த்தான்.
கார்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதியிருந்தன.
சில இடங்களில் புகை எழுந்துகொண்டிருந்தது.
மக்கள் சாலையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் அவர்கள் எதிலிருந்து ஓடுகிறார்கள் என்று குமாருக்குப் புரியவில்லை.
பிறகு அவன் பார்த்தான்.
ஒரு மனிதன் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து அவனை நோக்கி வந்தான்.
அவனுக்குப் பின்னால் இன்னொருவன்.
அதற்குப் பின்னால் இன்னொருவன்.
கூட்டம் பெரிதாகிக்கொண்டே இருந்தது.
அவர்கள் மனிதர்களைப் போல இல்லை.
அவர்களின் கண்களில் உயிரின் அடையாளம் இல்லை.
குமார் பின்னால் நகர்ந்தான்.
அவனுடைய குழுவினர் அவனைச் சுற்றி நின்றனர்.
அந்தக் கணத்தில்...
முகாமுக்குள் நடந்த அனைத்தும் அவனுக்கு திடீரென அர்த்தமாகத் தோன்றியது.
காணாமல் போனவர்கள்.
ரகசிய கோப்புகள்.
மர்மமான மரணங்கள்.
சார்ஜென்ட் ஜி.
கண்ணாடி.
அந்தச் சின்னம்.
அனைத்தும் ஒரே விஷயத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன.
அது முகாமில் தொடங்கவில்லை.
அது ஏற்கனவே வெளியுலகில் பரவியிருந்தது.
குமார் தன் கையில் இருந்த கத்தியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான்.
அவனுடைய குழுவினர் அவனை நோக்கிப் பார்த்தனர்.
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
"நாம் இங்கிருந்து தப்பவில்லை."
ஒரு சிறிய இடைவெளி.
"நாம் இன்னொரு இடத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறோம்."
---
இறுதி காட்சி — MIRROR OF THE NIGHTMARE
குமார் தனது சட்டைப் பையிலிருந்த புகைப்படத்தை எடுத்தான்.
அவனுடைய காதலியின் புகைப்படம்.
அதை ஒரு கணம் பார்த்தான்.
பிறகு அதை மீண்டும் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொண்டான்.
அவன் முன்னால்—
முடிவில்லாத கூட்டம்.
அவனுக்குப் பின்னால்—
சிதைந்த ராணுவ முகாம்.
அவனுடைய அருகில்—
அவனை நம்பி வந்த சிலர்.
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய காலடியில் ஏதோ மின்னியது.
ஒரு சிறிய கண்ணாடித் துண்டு.
குமார் அதை எடுத்தான்.
அவன் அதில் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகம் இல்லை.
அதற்குப் பதிலாக...
அவன் முதன்முதலில் முகாமுக்குள் நுழைந்த நாள் தெரிந்தது.
இளம் குமார்.
ராணுவச் சமையலறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவனுக்குப் பின்னால்—
சார்ஜென்ட் ஜி.
அதே புன்னகை.
அதே கண்கள்.
அதே குரல்.
"உன் வாழ்க்கை இனிமேல் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும்."
குமார் உறைந்தான்.
கண்ணாடிக்குள் இருந்த இளம் குமார் மெதுவாகத் திரும்பினான்.
அவன் நேராக குமாரைப் பார்த்தான்.
பிறகு சொன்னான்:
"இது முடிவு இல்லை."
குமார் மூச்சை நிறுத்தினான்.
கண்ணாடிக்குள் இருந்தவன் சிரித்தான்.
"இது முதல் முறை."
கண்ணாடி அவனது கையில் உடைந்தது.
திரை முழுவதும் இருளானது.
அந்த இருளுக்குள்...
அவனுடைய காதலியின் குரல் கேட்டது.
"நீ திரும்பி வருவேன் என்று சொன்னாயே..."
குமார் கண்களைத் திறந்தான்.
முன்னால் ஆயிரக்கணக்கான ஜாம்பிக்கள்.
அவன் பின்னால் அவனுடைய குழு.
அவன் கையில் கத்தி.
அவனுடைய மனதில் ஒரே ஒரு நினைவு.
"வாக்குறுதி."
அவன் முன்னோக்கி ஒரு அடி வைத்தான்.
திரை .
ஒரு இறுதி சத்தம்.
தட்.
பின்னர் அமைதி.
THE END?
அல்லது...
THE NIGHTMARE HAS JUST BEGUN.
