நிழலும் நிஜமும்

[Christus]

பாகம் 1 காகிதக் கனவுகள்​

அத்தியாயம் 1: மௌனத்தின் முகவரி​

பேச வார்த்தைகள் இன்றி​

அமைதி சூழ்ந்திருக்கும் நேரத்தில்...​

கண்கள் மட்டும் பேசிக்கொள்ளும்​

ரகசிய மொழி மௌனம்!​

மனதிற்குள் சொல்ல நினைத்தும்​

சொல்ல முடியாமல் போன -​

ஆயிரம் எண்ணங்களின்​

அடைக்கலமே இந்த மௌனம்!​

சென்னையில் தி.நகரின் சந்தடிகளுக்குள் எங்கோ ஒரு மூலையில் காலம் உறைந்து போய் நின்றிருந்தது அந்தத் தெரு. நவீன அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளும், கண்ணாடியால் வேயப்பட்ட வணிக வளாகங்களும் வானத்தை முட்டப் போட்டியிட்டுக் கொண்டிருக்க, தரை மட்டத்திலேயே தன் கௌரவத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தது ‘தமிழ் அமுது’ புத்தக நிலையம். அதன் வாசலில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த மரப்பலகையில் செதுக்கப்பட்ட எழுத்துக்கள் மழையிலும் வெயிலிலும் தேய்ந்து போயிருந்தாலும், ‘தமிழ்’ என்ற சொல் மட்டும் இன்னும் கம்பீரமாக மின்னியது.​

கடையின் கதவைத் திறக்கும்போது ஏற்படும் அந்த ‘க்ரீச்’ என்ற சத்தம், ஒரு பழைய நண்பனின் வரவேற்பைப் போலவே இருக்கும். உள்ளே நுழைந்தால், அடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள் தரும் அந்த மணம் – அது வெறும் காகித வாசனையல்ல; பல அறிஞர்களின் சிந்தனைகள், கவிஞர்களின் கண்ணீர், மற்றும் வரலாற்றின் ரத்தமும் சதையுமான சாட்சியங்கள் ஒன்று திரண்ட ஒரு பேரமைதி.​

அங்கே மின்விசிறியின் சத்தத்தை விட, பக்கங்கள் புரட்டப்படும் சத்தமே அதிகமாகக் கேட்கும். கடையின் உரிமையாளர் மாணிக்கம் அய்யா, ஒரு நடமாடும் நூலகம். எழுபது வயதைத் தாண்டிய அவருக்கு, எந்தப் புத்தகம் எந்த அடுக்கில் இருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல, அந்தப் புத்தகத்தின் எத்தனையாவது பக்கத்தில் என்ன கருத்து இருக்கிறது என்பதும் அத்துப்படி.​

இளமாறன் இளம் பத்திரிகையாளன். “சமூக நீதி” வார இதழில் புரட்சிகரமான கட்டுரைகள் எழுதி வருபவன். அந்தக் கடையின் ஒரு நிரந்தர அங்கம். அவனுக்கு அது வெறும் புத்தகக் கடையல்ல; அவனது போராட்டங்களுக்கான ஆயுதக் கிடங்கு. அன்று மாலையில் மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அவன் தனது ‘சமூக நீதி’ வார இதழுக்கான தலையங்கத்தைத் தான் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.​

மை படிந்த விரல்கள் - அவை​

மௌனம் கலைக்கும் கருவிகள்!​

"சமூக நீதி" எனும் பெயரில்​

இளமாறன் தொடுக்கிறான்​

சமரின்றிச் சொல்லம்புகள்!​

அடுக்கடுக்காய் புத்தகங்கள் - அங்கு​

அமைதி காக்கும் காகிதங்கள் அல்ல;​

அநீதி வீழ்த்த இளமாறன் சேமித்த​

அதிர்வுமிக்க ஆயுதக் கிடங்கு!​

வியாபாரக் கடையல்ல அது - இவன்​

விழிப்புணர்வு விதைக்கும் பாசறை!​

ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் தெறிக்கிறது​

ஒடுக்கப்பட்டோர் வாழ்வின் விடியல்!​

அதிகார வர்க்கத்தின் தூக்கம் கலைக்க​

அவன் ஏந்தும் பேனா முனைகள்...​

புரட்சிப் பூக்கும் பூந்தோட்டம் - இந்த​

புத்தகக் கடையே அவன் போர்க்களம்!​

“இன்றைய அரசியல்வாதிகளின் வாக்குறுதிகள், வெயிலில் வைக்கப்பட்ட பனிக்கட்டியைப் போன்றவை. உருவமும் இல்லை, உபயோகமும் இல்லை...” – அவனது பேனா காகிதத்தைக் கிழிப்பது போல வேகமெடுத்தது.​

மாணிக்கம் அய்யா மெல்ல அவனருகே வந்தார். தனது பழைய செம்புத் தட்டில் இரண்டு தம்ளர் சுடச்சுட இஞ்சி டீயை எடுத்து வந்தார்.​

“என்ன மாறா, பேனாவுல இருந்து நெருப்புப் பொறி பறக்குது? இந்த வாரம் யாரோட தூக்கத்தைக் கெடுக்கப் போற?” என்று சிரித்தபடி கேட்டார்.​

இளமாறன் நிமிர்ந்தான். அவனது கண்கள் சோர்வாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு தீட்சண்யம் இருந்தது. “தூங்குறவங்களை எழுப்புறது என் வேலையில்லை அய்யா, தூங்குற மாதிரி நடிக்கிறவங்களை உசுப்புறதுதான் என் வேலை. நம்ம ஊர்ல நடக்குற மணல் கொள்ளையைப் பத்தித் தெளிவா எழுதியிருக்கேன். இதுக்குப் அப்புறமாவது அந்த அமைச்சருக்கு உறைக்குதான்னு பார்ப்போம்,” என்றான்.​

“ஜாக்கிரதை மாறா... அதிகாரம் என்பது ஒரு கூர்மையான கத்தி. அதை நீ பிடிக்கும்போது உன் கையும் அறுபட வாய்ப்பிருக்கு,” என்று மாணிக்கம் அய்யா எச்சரித்தார்.​

இளமாறன் தனது பேனாவை மூடிவிட்டு, மாணிக்கம் அய்யா நீட்டிய இஞ்சி டீயை வாங்கிக்கொண்டான். அந்தத் தேநீரின் ஆவி முகத்தில் படர, கடையின் இருண்ட மூலையில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய புத்தகங்களைப் பார்த்தான்.​

"அய்யா, இந்த டிஜிட்டல் காலத்துலயும் நீங்க ஏன் இன்னும் இந்தக் கடையை அப்படியே வச்சிருக்கீங்க? வெளியில எல்லாரும் கிண்டில் (Kindle), பிடிஎஃப் (PDF)-ன்னு போயிட்டாங்க. ஆனா நீங்க இன்னும் இந்த மர அலமாரிகளையும், தூசி படிஞ்ச காகிதங்களையும் கட்டிப்பிடிச்சுட்டு இருக்கீங்களே?" என்று இளமாறன் புன்னகையோடு கேட்டான்.​

மாணிக்கம் அய்யா தனது மூக்குக்கண்ணாடியைத் துடைத்துவிட்டு, ஒரு பழைய புத்தகத்தை மென்மையாகத் தடவினார். "மாறா, கைப்பேசியில படிக்கிறது பசியை ஆத்திக்கிறதுக்காகச் சாப்பிடுற மாத்திரை மாதிரி. ஆனா ஒரு புத்தகத்தைக் கையில எடுத்துப் படிக்கிறது, அம்மா கையால சுடச்சுடச் சாப்பிடுற சாப்பாடு மாதிரி. அந்தத் தாள்ல இருக்குற மணம், பக்கங்களைத் திருப்பும்போது வர்ற அந்தச் சத்தம்... அதெல்லாம் ஒரு உணர்வுடா. ஒரு கம்ப்யூட்டர் திரையால அந்தத் தார்மீகத் தொடர்பைக் கொடுக்க முடியுமா?"​

இளமாறன் யோசித்தான். உண்மைதான். அவன் எழுதும் கட்டுரைகள் கூட, கணினியில் தட்டச்சு செய்வதை விட, தாளில் எழுதும்போதுதான் அவனுக்குள் ஒரு வேகம் பிறக்கும்.​

"ஆனா அய்யா, லாபம்னு பார்த்தா இது நஷ்டம் தானே?"​

"வாழ்க்கைங்கிறது வெறும் வரவு-செலவு கணக்கு மட்டும் இல்ல மாறா. முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி, ஒருத்தர் இதே கடையில வந்து 'திருக்குறள்' தெளிவுரை வாங்கிட்டுப் போனாரு. நேத்து அவரோட பேரன் வந்து, 'எங்க தாத்தா சொன்னாரு, இந்தச் செங்கல் சுவர்ல இருக்குற ஒவ்வொரு கல்லுக்கும் ஒரு கதை தெரியும்னு' அப்படின்னு சொல்லி ஒரு கவிதை புத்தகம் வாங்கிட்டுப் போறான். அந்தத் தொடர்ச்சி இருக்கு பாரு... அது எந்தத் தொழிலதிபர் கிட்டயும் இருக்காது."​

மாணிக்கம் அய்யா சட்டென்று இளமாறனின் பேனாவைப் பார்த்தார். "உன் பேனாவுல மை தீர்ந்துடுச்சுன்னு நினைக்கிறேன். ஆனா உன் கோபத்துல மை தீரக்கூடாது. போன வாரம் நீ எழுதின அந்த நில ஆக்கிரமிப்பு கட்டுரைக்குப் பிறகு, யாராவது மிரட்டல் விடுத்தாங்களா?"​

இளமாறன் லேசாகச் சிரித்தான். "மிரட்டல் வராத நாள் தான் எனக்குப் பயமா இருக்கும் அய்யா. மிரட்டுறாங்கன்னா, நான் எழுதினது சரியான இடத்துல காயத்தை ஏற்படுத்தியிருக்குன்னு அர்த்தம். ஆனா அப்பாவைப் பார்க்கும்போது தான் கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. அவருக்கு என் மேல பயம் இல்லை, ஆனா இந்தச் சமூகம் மேல ஒரு பெரிய ஏமாற்றம் இருக்கு."​

"முத்துவேல் சொக்கத்தங்கம்டா. நேர்மையா இருக்குறதுங்கிறது ஒரு தவம். அந்தத் தவத்துல இருக்குறவங்களுக்கு வெளியில இருக்குற சத்தம் கேட்காது. நீயும் அதே வழியில தான் போற. ஆனா ஒன்னு கவனிச்சியா?" என்று அய்யா அந்த மேசையைக் காட்டினார்.​

"என்ன அய்யா?"​

"இந்த மேசையில நீ மட்டும் தான் உட்கார்ந்து எழுதுறதா நினைச்சுட்டு இருக்க. ஆனா நீ இல்லாத நேரத்துல, ஒரு மெல்லிய நிழல் இங்க வந்துட்டுப் போகுது. ஒரு வாரமா ஒரு பொண்ணு வர்றா. அவகிட்ட ஒரு அமைதி இருக்கு. அவ கண்ணுல ஏதோ ஒரு தேடல் தெரியுது. நீ கிளம்புன பிறகு தான் அவ வருவா. நீ உட்காருற இதே இடத்துல தான் அவளும் உட்காருறா..."​

இளமாறன் திடுக்கிட்டு அந்த மேசையைப் பார்த்தான். அந்தப் பென்சில் கிறுக்கலைத் தடவினான்.​

"அவ யாருன்னு தெரியுமா அய்யா?"​

"பெயர் நிலா! பிரபல தொழிலதிபர் சிவராமனின் மகள் மாறா. ஆனா அவளோட ரசனை பெருசு. பாரதியாரையும் தேடுறா, புதுமைப்பித்தனையும் தேடுறா. அவ எழுதின அந்த வரிக்குக் கீழ நீயும் ஏதோ எழுதப் போறேன்னு எனக்குத் தெரியும். எழுத்துக்களால ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்திச்சுக்கிறீங்க... இது ஒரு அழகான மௌன யுத்தம்!" என்று சொல்லிவிட்டு மாணிக்கம் அய்யா உள்ளே சென்றார்.​

மேசையின் வலது மூலையில், ஒரு பென்சிலால் மிக மெல்லியதாக ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது.​

“சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்,​

மௌனத்தின் சிறைக்குள்​

ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கின்றன.”​

அந்த வரிகள் இளமாறனை அப்படியே உறைய வைத்தன. ஒரு பத்திரிகையாளனாக அவனுக்கு வார்த்தைகளின் வலிமை தெரியும். ஆனால், அந்த வரிகளில் ஏதோ ஒரு தனிமை, ஒரு ஏக்கம், ஒரு பெண்மையின் மென்மை தெரிந்தது. அது ஒரு பெண்ணின் நட்புக்கான தவிப்பு என்பதை அவனது உள்ளுணர்வு சொல்லியது.​

இளமாறன் தனது கட்டுரையை அப்படியே ஓரம் வைத்தான். அவனது சிந்தனைகள் இப்போது அந்தப் பென்சில் கிறுக்கலைச் சுற்றியே சுழன்றன. மௌனத்தின் சிறையை உடைக்க அவனும் ஒரு வரியைத் தேடத் தொடங்கினான். இளமாறன் அந்த மேசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த மர்மமான பெண் எழுதியிருந்த வரியின் கீழே, அவன் தனது பேனாவை எடுத்தான். மை தீர்ந்திருந்தாலும், அழுத்தி எழுதினால் அந்தத் தழும்பாவது விழும் என்று நினைத்தான்.​

"மௌனத்தின் சிறையை உடைக்க​

,வார்த்தைகள் தேவையில்லை...​

ஒரு புன்னகையே போதும் விடுதலைப் பத்திரமாக!"​

 

[Ram priya]

அருமையான துவக்கம்
போட்டிக்கு வாழ்த்துக்கள்
உங்க தமிழ் அற்புதமாக இருக்கிறது...!!

 

[Raji@vijay]

Nice starting ...nizhalum nijamum meet pannum tharunathiru waiting..kutti kutti kavithai varigal arumai..

 

[kiaara🦋]

அழகான ஆரம்பம்.. உங்கள் சிறு கவிதை வரிகள் அருமை..

 

[Chanmaa]

அருமையான பதிவு