எப்போதும் காலை நேரத்தில் கேட்கும் பறவைகளின் சத்தமும், வீடுகளின் வாசலில் பெண்கள் கோலம் போடும் சத்தமும், தெருவில் விளையாடும் குழந்தைகளின் சத்தமும் அன்று அந்த வீட்டைச் சுற்றி மட்டும் இல்லாமல் போயிருந்தது.
அந்த வீட்டின் முன்புறம் கூடியிருந்த சில பெண்களின் முகங்களிலும் சோகம் படர்ந்திருந்தது.
Advertisement
வீட்டின் உள்ளே…
ஒரு மூலையில் தலையை குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள் ரோஜா.
பதினெட்டு வயது…
வாழ்க்கையைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து கொள்ள வேண்டிய வயது.
ஆனால் அந்த வயதிலேயே வாழ்க்கை அவளுக்கு அடுத்தடுத்து இழப்புகளை மட்டுமே பரிசாகக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.
அவளுடைய கண்கள் கண்ணீரால் வீங்கியிருந்தன.
அழுது அழுது கண்களில் கண்ணீர் கூட வற்றிப் போனது போல இருந்தது.
அவளுக்கு அருகில் இருந்தவர்கள் ஏதோ ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் எதுவுமே அவளுடைய காதில் விழவில்லை.
அவளுடைய பார்வை மட்டும் ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருந்தது.
அவளுடைய அம்மா கிடந்த இடத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“அம்மா…”
என்று மனதிற்குள் அழைத்தவளின் உதடுகள் மட்டும் லேசாகத் துடித்தன.
எட்டு வயதில் தந்தையை இழந்தாள்.
இன்று பதினெட்டு வயதில் தாயையும் இழந்து விட்டாள்.
இனி…
‘அம்மா’ என்று அழைப்பதற்கு கூட அவளுக்கு யாரும் இல்லை.
அந்த உண்மை அவளுடைய மனதை குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தது.
“ரோஜா… அழாதம்மா…”
அருகில் இருந்த வயதான பெண்மணி ஒருவர் அவளுடைய தோளில் கை வைத்தார்.
ரோஜா மெதுவாக அவரை பார்த்தாள்.
அந்த பார்வையில் இருந்த கேள்விக்கு அந்தப் பெண்மணியிடம் எந்த பதிலும் இல்லை.
‘இனி நான் யாரோட இருக்கணும்?’
அந்த ஒரு கேள்விதான் அந்தப் பார்வையில் இருந்தது.
ஆனால் அதற்கான பதிலை சொல்ல யாருமே முன்வரவில்லை.
ஏனென்றால்…
ரோஜாவுக்கு உண்மையிலேயே யாரும் இல்லை.
அந்த வீட்டில் அவளுடைய தாய் மட்டும்தான் அவளுக்கு உலகமாக இருந்தார்.
அவளுடைய தாய் போய்விட்டார்.
அவளுடைய உலகமே போய்விட்டது.
—
அதே நேரத்தில்…
பல கிலோமீட்டர் தொலைவில் அவள் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தாள் ராதா.
அவளுடைய கண்கள் தொடர்ந்து கண்ணீரை வடித்துக் கொண்டிருந்தன.
அவள் கையில் இருந்த கைப்பேசியை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த அந்த நாள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டிருந்தது.
தன் கணவன் உயிருடன் இருந்த கடைசி தருணம்…
அவனுடைய மூச்சு மெதுவாகக் குறைந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த நேரத்தில் அவன் கூறிய வார்த்தைகள்…
“ராதா… நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்…”
அப்போது அவள் கணவனின் கையைப் பிடித்தபடி அழுதிருந்தாள்.
“என்னங்க… நீங்க எதுவும் பேசாதீங்க… உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகாது…”
ஆனால் அவனுக்கு எல்லாம் புரிந்திருந்தது.
தன்னுடைய நேரம் முடிந்துவிட்டது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
“எனக்கு… இன்னொரு குடும்பம் இருக்கு ராதா…”
அந்த ஒரு வார்த்தை…
ராதாவின் உலகத்தையே தலைகீழாக மாற்றியது.
தன்னுடைய கணவனுக்கு இன்னொரு பெண்ணுடன் தொடர்பு இருந்தது என்ற உண்மையை அறிந்த அந்த நொடியில் அவளுடைய இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.
ஆனால் அதைவிட கொடுமையான உண்மை ஒன்று இருந்தது.
“எனக்கு … ஒரு பொண்ணு இருக்கு… ரோஜா…”
“எட்டு வயசு…”
“நான் அவங்கள ஏமாத்திட்டேன்…”
“என்னால அவங்களோட வாழ்க்கை என்னாச்சுன்னு கூட தெரியல…”
அவனுடைய குரல் நடுங்கியது.
“நான் இல்லாம போயிட்டா… நீ அவங்கள மட்டும் விட்டுடாத ராதா…”
“இது என் கடைசி ஆசை…”
அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு அவன் கண்கள் மூடியது.
அவனுடைய கை…
ராதாவின் கையில் இருந்து மெதுவாக நழுவியது.
அன்று கணவனை இழந்த துயரத்தைவிட…
அவன் தன்னிடம் ஒப்படைத்த பொறுப்புதான் அவளுடைய மனதை அதிகமாகக் காயப்படுத்தியது.
ஆனால்…
அவள் அவனுடைய கடைசி ஆசையை மீறவில்லை.
அவனுடைய சடலத்தோடு திருச்சிக்கு சென்றாள்.
அப்போது எட்டு வயது சிறுமியாக இருந்த ரோஜா…
தன் தந்தையின் உடலைப் பார்த்து கதறி அழுத காட்சி இன்னும் ராதாவின் கண் முன்னே இருந்தது.
அவளுடைய தாய்…
கணவனை இழந்த அதிர்ச்சியில் துடித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த ராதாவையும், அவளுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த சிறுவயது திருவையும் பார்த்த அந்தப் பெண்ணின் கண்களில் இருந்த கேள்வி…
“என் கணவர் இவளுக்கும் கணவரா?”
என்று கேட்பது போல இருந்தது.
அந்த நாளிலிருந்து…
ராதா அந்த குடும்பத்தை கைவிடவில்லை.
ஆனால்…
அவளுடைய தம்பி திரு மட்டும் அந்த உண்மையை ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
அவனுடைய மனதில் அந்த குடும்பத்தின் மீது இருந்த கோபம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.
—
“அக்கா…”
திருவின் குரல் ராதாவின் நினைவுகளை கலைத்தது.
அவள் மெதுவாக அலைபேசியை காதில் வைத்தாள்.
“என்ன திரு?”
“நீங்க என்னை அங்கே போகச் சொல்றீங்க…”
அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அவங்க யாருன்னு உங்களுக்கு மறந்துடுச்சா?”
அவனுடைய முகத்தில் கோபம் மட்டுமே இருந்தது.
“திரு…”
“அக்கா…”
அவன் குரல் சற்று கடினமானது.
“பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி நீங்க என்னோட கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு அந்த ஊருக்கு போனதை நான் இன்னும் மறக்கல.”
“அங்கே நடந்ததை நான் இன்னும் மறக்கல.”
“அவங்க வீட்டுக்காக நீங்க எவ்வளவு அழுதீங்கன்னும் எனக்கு தெரியும்.”
“ஆனா இப்ப…”
அவன் பற்களை இறுக்கியபடி பேசினான்.
“அவளுக்காக நான் போகணும்னு சொல்றீங்க.”
ராதா அமைதியாக அவன் பேசியதை கேட்டாள்.
“அவளுக்கு இப்ப யாரும் இல்ல திரு.”
அந்த ஒரு வார்த்தை…
அவனுடைய கோபத்தைக் கொஞ்சம் தடுத்து நிறுத்தியது.
ஆனால் கோபம் முழுவதுமாக போகவில்லை.
“அவளுக்கு யாரும் இல்லன்னா…”
அவன் சில நொடிகள் தயங்கினான்.
“அதுக்காக நான் போகணுமா?”
ராதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
“நீ போக வேண்டியதில்லை திரு…”
“ஆனா அவளை தனியா விட்டுட முடியாது.”
“உன் அக்கா உன்கிட்ட கேட்கிற ஒரு உதவி இது.”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
“உன் மாமா எனக்கு செய்ததை நான் மறக்கலை திரு…”
“அவர் எனக்கு செய்த துரோகத்தையும் மறக்கலை.”
“ஆனா அவர் இறக்குற நேரத்துல என்னை பார்த்து கேட்ட அந்த ஒரு வார்த்தையை மட்டும் என்னால மறக்க முடியல.”
“அவருடைய பொண்ணு இப்ப தனியா நிக்கிறா.”
“அவளோட அம்மாவும் இல்ல.”
“அவளை இந்த நேரத்துல கைவிட்டுட்டோம்னா…”
ராதாவின் குரல் உடைந்தது.
“அவர் என்னை மன்னிக்கவே மாட்டார் திரு…”
திரு எதுவும் பேசவில்லை.
அவன் கோபமாக இருந்தான்.
அந்த கோபத்திற்குள் அக்கா மீது இருந்த பாசமும் இருந்தது.
சில நொடிகள் கண்களை மூடி ஆழமாக மூச்சை விட்டான்.
“சரி…”
என்றான்.
ராதா என்னவென்று கேட்டாள்.
“நான் போறேன்.”
அவனுடைய குரல் இன்னும் கடினமாகத்தான் இருந்தது.
“ஆனா ஒரு விஷயம்…”
“என்ன?”
“அவங்க மேல எனக்கு எந்த பாசமும் எதிர்பார்க்காதீங்க.”
ராதா பதில் சொல்லவில்லை.
அவனுக்குத் தெரியாது…
அவன் இப்போது சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அந்த வார்த்தைகள்…
இன்னும் சில நாட்களில் அவனுக்கே பொய்யாகப் போகிறது என்று.
அவனுடைய வாழ்க்கையில்…
கோபத்தைவிட வலிமையான ஒரு உணர்வு நுழையப் போகிறது என்று.
அந்த உணர்வுக்கு பெயர்…
காதல்.
ஆனால்…
அதை அறியாமல் தான் திருவேந்தன் அந்த கிராமத்தை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அதே நேரத்தில்…
தன் வீட்டின் ஒரு மூலையில் தனியாக அமர்ந்திருந்த ரோஜாவும்…
தன்னுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை அறியாமல் கண்ணீரோடு அமர்ந்திருந்தாள்.
இன்னும் சில மணி நேரங்களில்…
அவர்களின் பாதைகள் சந்திக்கப் போகின்றன.
அந்த சந்திப்பு…
இரண்டு பேர் வாழ்க்கையையும் மாற்றப் போகிறது.
கார் அந்தக் கிராமத்திற்குள் நுழைந்தபோது, ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் திருவேந்தன்.
அவன் மனதில் கோபம் இன்னும் அப்படியே இருந்தது.
ஆனால்…
அவன் கண்கள் கண்ட காட்சிகள் அவனுடைய மனதில் புதிதாக சில கேள்விகளை எழுப்ப ஆரம்பித்திருந்தன.
சிறிய மண் பாதைகள்…
பழைய ஓட்டு வீடுகள்…
வறுமையிலும் தங்களுக்கான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மனிதர்கள்…
அவற்றையெல்லாம் கடந்து கார் மெதுவாக அந்த வீட்டின் முன் வந்து நின்றது.
“சார்… இதுதான் அந்த வீடு.”
ராஜா மெதுவாகக் கூறினான்.
திரு பதில் எதுவும் கூறவில்லை.
காரிலிருந்து இறங்கியவன் வீட்டைப் பார்த்தான்.
ஒரு சிறிய ஓலை வீடு.
சுவரில் பல இடங்களில் பூச்சு உதிர்ந்து காணப்பட்டது.
வாசலில் பழைய திண்ணை.
வீட்டின் முன்புறம் கூட வறுமையின் அடையாளமாகவே தெரிந்தது.
அவன் பார்வை வீட்டைச் சுற்றி ஒருமுறை சென்றது.
“இங்கதான் இத்தனை வருஷமா அவங்க வாழ்ந்தாங்களா?”
என்று மனதிற்குள் தோன்றியது.
அடுத்த நொடியே அவனுடைய மனம் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு சென்றது.
—
பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு…
அன்று ரோஜாவுக்கு எட்டு வயது.
கண்ணன் இறந்து மூன்று மாதங்கள் கடந்திருந்தன.
கணவனின் இறுதி விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணத்தோடு ராதா, திருவை அழைத்துக் கொண்டு இந்த வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.
அப்போது…
இந்த வீட்டைப் பார்த்ததும் பதினைந்து வயது திருவின் மனதில் கோபம் இன்னும் அதிகமானது.
“இவ்வளவு வருஷம் இவங்களை இப்படி வச்சிட்டு போயிருக்காரா?”
என்று அவன் மனதிற்குள் நினைத்தான்.
ஆனால் அவனுக்கு அப்போது முழு உண்மை தெரியாது.
கண்ணன் ஏன் இந்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?
எதற்காக மீராவையும் ரோஜாவையும் விட்டுவிட்டு ராதாவை திருமணம் செய்து கொண்டார்?
.
—
ரோஜாவுக்கு மூன்று வயது.
கண்ணனுக்கு அப்போது சரியான வேலை இல்லை.
குடும்பத்தை எப்படியாவது நல்ல நிலைக்கு கொண்டு வர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்,
“நான் வெளிநாடு போய் வேலை பார்த்து நல்லா சம்பாதிச்சு வர்றேன். உன்னையும் குழந்தையையும் நல்லா பார்த்துக்கறேன்.”
என்று மீராவிடம் சொல்லிவிட்டு சென்னை வந்திருந்தான்.
ஆனால்…
சென்னை வந்த சில மணிநேரங்களில் கண்ணனுடைய பை காணாமல் போய்விட்டது.
அந்தப் பையில் இருந்த பணம் மட்டுமல்ல…
அவனுடைய பாஸ்போர்ட்டும் இருந்தது.
கையில் பணமில்லை.
திரும்ப ஊருக்குச் செல்ல வழியில்லை.
என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், பேருந்து நிலையத்தில் ஒரு ஓரமாக நின்றுகொண்டிருந்தான் கண்ணன்.
அவனுடைய மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
அப்போது…
ஒரு கார் அவனருகே வந்து நின்றது.
காரின் கண்ணாடி மெதுவாக கீழே இறங்கியது.
உள்ளே இருந்த சந்திரசேகர், கண்ணனைப் பார்த்தார்.
அவருக்கு அவனைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் தெரியாது.
கண்ணனுக்கும் அவரைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது.
அவர்கள் இருவரும் அதற்கு முன்பு ஒருவரையொருவர் பார்த்ததே இல்லை.
ஆனால்…
அந்த ஒரு சந்திப்பு இருவருடைய வாழ்க்கையையும் மாற்றப்போகிறது என்பதை அப்போது யாருமே அறிந்திருக்கவில்லை.
சந்திரசேகர் காரிலிருந்து கண்ணனை நோக்கிப் பார்த்தபோது, திடீரென்று அவரது முகம் சுளித்தது.
அவர் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டார்.
“அய்யோ…”
என்று வலியுடன் முன்பக்க இருக்கையில் சாய்ந்தார்.
அதைப் பார்த்த கண்ணன் உடனே காரின் அருகே ஓடிவந்தான்.
“சார்… என்னாச்சு?”
சந்திரசேகர் மூச்சை சிரமமாக இழுத்துக்கொண்டார்.
“நெஞ்சு… நெஞ்சு வலிக்குது…”
என்று வலியுடன் கூறினார்.
ஒரு நொடியும் யோசிக்காமல் கண்ணன் காரின் கதவைத் திறந்தான்.
“சார், பயப்படாதீங்க. உடனே ஹாஸ்பிட்டல் போலாம்.”
கண்ணன் அருகில் இருந்தவர்களின் உதவியுடன் சந்திரசேகரை காரிலிருந்து இறக்கி, அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
மருத்துவமனையில் தேவையான சிகிச்சைகள் உடனடியாகத் தொடங்கப்பட்டன.
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு…
மருத்துவமனைக்கு ஓடி வந்தார்கள் ராதாவும் பதினைந்து வயது திருவும்.
தந்தையை மருத்துவமனை படுக்கையில் பார்த்ததும் ராதா பதறிப் போனாள்.
“அப்பா…”
திருவுக்கும் பயம்.
தாயை இழந்த பிள்ளைகளாக இருந்த அவர்களுக்கு தந்தைதான் உலகம்.
அவருக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால்…
என்ற எண்ணமே அவர்களை நடுங்க வைத்தது.
அந்த நேரத்தில் மருத்துவர்கள் தீவிர சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
பணம் தண்ணீராக செலவானது.
ஆனால் ராதா ஒரு நொடியும் பின்வாங்கவில்லை.
பல மணி நேர போராட்டத்திற்குப் பிறகு…
மருத்துவர் வெளியே வந்தார்.
“இப்போதைக்கு ஆபத்து இல்லை. சரியான நேரத்தில் கொண்டு வந்ததால் உயிரைக் காப்பாற்ற முடிந்தது.”
அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் ராதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவளுடைய தந்தையை உயிரோடு காப்பாற்றிய மனிதனை அவள் அன்றுதான் முதன்முறையாக நன்றாகப் பார்த்தாள்.
அந்த நொடியில்…
அவளுடைய மனதில் கண்ணனுக்கென்று ஒரு இடம் உருவானது.
கண்ணனும் சாதாரணமானவன் அல்ல.
முப்பத்திரண்டு வயதில் கம்பீரமான தோற்றம்.
அமைதியான முகம்.
நேர்மையான பார்வை.
அடுத்தவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்ற நல்ல மனம்.
ராதாவிற்கு அவனைப் பார்த்ததும் பிடித்துப் போனது.
ஆனால்…
அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்கனவே மீரா இருந்தாள்.
அவனுடைய மகளாக ரோஜாவும் இருந்தாள்.
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு சந்திரசேகர் ஆபத்திலிருந்து மீண்டார்.
கண்களைத் திறந்தபோது, அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த கண்ணனைப் பார்த்தார்.
அவருக்கு அந்த முகம் புதிது.
“தம்பி… நீ யாருப்பா?”
கண்ணன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“சார்… நான் கண்ணன். பேருந்து நிலையத்தில் உங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லாம போச்சு. அதனாலதான் உங்களை இங்கே கூட்டிட்டு வந்தேன்.”
சந்திரசேகர் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அன்று பேருந்து நிலையத்தில் தன்னைப் பார்த்த அந்த இளைஞன்…
தனக்காக ஒரு நொடியும் தயங்காமல் உதவி செய்திருந்தான்.
அவனுடைய குடும்பம் என்ன?
எங்கே வசிக்கிறான்?
சென்னைக்கு ஏன் வந்திருக்கிறான்?
என்று சந்திரசேகர் கேட்டறிந்தார்.
அப்போது தான் கண்ணனுடைய வாழ்க்கை நிலைமை அவருக்குத் தெரியவந்தது.
சென்னைக்கு வேலை தேடி வந்தவன்.
கையில் இருந்த பணமும் பாஸ்போர்ட்டும் பையுடன் காணாமல் போய்விட்டது.
ஊருக்குத் திரும்ப முடியாத நிலை.
குடும்பத்தை நினைத்து தவித்துக்கொண்டிருந்தான்.
அனைத்தையும் கேட்ட சந்திரசேகரின் மனம் நெகிழ்ந்தது.
“தம்பி… அன்று நீ எனக்கு உதவி செய்யாமல் இருந்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும் என்று எனக்கே தெரியாது.”
கண்ணன் அமைதியாக நின்றான்.
“நீ எனக்கு செய்த உதவிக்கு நான் ஏதாவது செய்யணும்.”
“வேண்டாம் சார். மனிதனா இருந்தா யாராக இருந்தாலும் உதவி செய்வாங்க.”
அந்த வார்த்தை சந்திரசேகரை இன்னும் அதிகமாகக் கவர்ந்தது.
