கண்ணாமூச்சி – 10

நிலா! நிலா! நில்லு! என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே!” என்று விஷ்வா அந்தப் பனிமலையின் உறைபனி காற்றில் தன் மொத்தக் குரலையும் திரட்டிக் கத்தி அலறினான். அவனது ஆக்ரோஷமான குரல் அந்த விர்ச்சுவல் பாழ்வெளி எங்கும் மோதி, எதிரொலித்து, பின் மெல்ல மாய்ந்ததே தவிர, அவனைக் தவிக்கவிட்டுச் சென்ற நிலா மீண்டும் வரவில்லை. அவன் கைகளை நீட்டித் தழுவ முயன்ற இடம் வெறும் வெற்றுப் பனிப் புகையாகக் கலைந்துபோனது.

அடுத்த சில மணிநேரங்கள் அவன் முற்றிலும் பித்துப்பிடித்தவன் போல மாறினான். தன் சுயக் கட்டுப்பாட்டை இழந்தவனாக, அந்த மெய்நிகர் உலகிற்குள் லாகின் செய்வதும், நிலா இல்லை என்று தெரிந்ததும் நெஞ்சில் ஏமாற்றத்துடன் வெளியேறுவதுமாக ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலச் செயல்பட்டான். மீண்டும் மீண்டும் அவனது விரல்கள் ஹெட்பேண்டை மாட்டிக்கொள்வதும் கழற்றுவதுமாக இருந்தன.

விடிய விடிய, ஐஸ்லாந்தின் நிஜ உலக இரவு நகர்ந்து காலைப் பொழுது புலரும் வரை, அவன் அந்தச் செயலியையே வெறித்துப் பார்த்துக் காத்திருந்தான். ஆனால், நிலா வரவில்லை, அந்த உலகமே அசைவற்று, கொடூரமான மௌனத்துடன் நிச்சலனமாக இருந்தது. 

தனக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று நினைத்த அவளது அருகாமை, சட்டென்று ஒரு நொடியில் காணாமல் போன அந்தத் தவிப்பும், ஏமாற்றமும் அவனது அடிவயிற்றைப் பிசைந்தது. காதலின் உச்சகட்ட இயலாமை, அவனுக்குள் ஒரு பெரும் துயரத்தையும், அதற்கு நேர்மாறான ஒரு ஆத்திரத்தையும் மாற்றி மாற்றி வரவழைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு வெற்றுப் பிம்பத்தின் பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் தன் சூப்பர் ஸ்டார் அந்தஸ்தும், அவனது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சமும் மண்டியிட்டுத் தோற்று நிற்பதை அவனால் சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

மறுநாள் காலை, ஐஸ்லாந்தின் நெஞ்சை உறைக்கும் கடும் குளிரில், விக் கிராமத்தின் அருகே உள்ள ஒரு மாபெரும் உறைபனி ஏரியின் கரையில் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சண்டைக் காட்சிக்கான படப்பிடிப்பு தொடங்கி தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. சுற்றி எங்கும் ராட்சசக் கேமராக்களும், கிரேன்களும், நூற்றுக்கணக்கான படப்பிடிப்புத் தள ஊழியர்களும் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால், நிலாவின் பிரிவால் தன் ஆன்மாவை முற்றிலும் பறிகொடுத்து, ஒட்டுமொத்தமாகக் கவனத்தை இழந்திருந்த விஷ்வாவின் உடல் மட்டுமே அங்கே நின்றிருந்தது; அவனது அகம் இன்னும் அந்த விர்ச்சுவல் பனிமலையின் விடைபெறல் முத்தத்திலேயே தேங்கிக் கிடந்தது.

“ரோலிங்… கேமரா… ஆக்ஷன்!” என்று இயக்குனர் கத்தினார்.

வெளிநாட்டு ஸ்டண்ட் கலைஞர்கள் விஷ்வாவை நோக்கி ஆயுதங்களுடன் பாய்ந்து வந்தனர். வழக்கமாக ஒரு சிறு அசைவைக் கூட நொடிப் பொழுதில் கணித்து, சிறுத்தை போலப் பாய்ந்து சண்டை போடும் விஷ்வா, அன்று முற்றிலும் ஒரு ஜடத்தைப் போல அசைந்தான். எதிரே வந்த ஸ்டண்ட் மாஸ்டர் திட்டமிட்டபடி தன் காலைச் சுழற்றி விஷ்வாவின் மார்பில் உதைப்பது போல நடிக்கப் பாய்ந்தார். ஆனால் அந்தச் சண்டைக் காட்சியின் மிக முக்கியமான டைமிங்கை விஷ்வா முற்றிலும் தவறவிட்டான்!

அவர் உதைக்கும் முன்பே அவன் விலகியிருக்க வேண்டும், அல்லது அதைத் தடுத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், நிலாவின் நினைவுகளில் திளைத்திருந்த விஷ்வா அப்படியே அசைவற்று நிற்க, அந்த பலமான உதை அவனது மார்பில் நிஜமாகவே இறங்கியது.

அந்த வேகத்தில் நிலைதடுமாறிய விஷ்வா, பனிப்பாறைகள் சரிந்து கிடந்த ஏரியின் கரையை நோக்கிச் சரிந்தான். அங்கிருந்த உறைபனியின் வழுக்கலைத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் அவனது கால் சறுக்க, அடுத்த விநாடி… ‘பொத்’ என்ற பெருஞ்சத்தத்துடன், பனிக்கட்டிகள் மிதந்து கொண்டிருந்த அந்த உறைபனி ஏரிக்குள் விஷ்வா வேரோடு சாய்ந்த மரம் போல் விழுந்து தத்தளித்தான்!

“விஷ்வா சார்…!” என்று ஒட்டுமொத்தப் படப்பிடிப்புத் தளமே மரண பயத்தில் ஒரே குரலில் அலறியது. இயக்குனர் தன் கையில் இருந்த மைக்ரோஃபோனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு ஓடினார்.

பூஜ்ஜியத்திற்கும் குறைவான வெப்பநிலையில், கத்தி போலக் குத்தும் அந்தப் பனிநீர் விஷ்வாவின் ஆடைக்குள் புகுந்து அவனது உடலை அணுவணுவாக வதைத்தது. அதிர்ச்சியிலும் கடுங்குளிரிலும் அவனது மூச்சுக்காற்று நின்று நின்று வெளியேறியது. படப்பிடிப்புக் குழுவின் பாதுகாப்பு ஊழியர்களும் டைவர்களும் உயிரைப் பணயம் வைத்து உடனடியாக அந்தப் பனிநீருக்குள் பாய்ந்தனர். தண்ணீருக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த விஷ்வாவைத் தாங்கிப் பிடித்து, அதீத போராட்டத்திற்குப் பின் கரையேற்றினர்.

விஷ்வாவின் உதடுகள் நீல நிறமாக மாறியிருந்தன. உடல் முழுக்க நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, சுயநினைவை இழக்கும் தறுவாயிலும் அவனது கை விரல்கள் பனிக்கட்டிகளை இறுகப் பற்ற முயன்றன. அந்த உறைபனி நீரின் கொடூரமான கடுங்குளிர் அவனது உடலின் நரம்புகளையும், இதயம் மற்றும் நுரையீரலையும் அடியோடு தாக்கி, அவனது நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியை மொத்தமாகச் சீர்குலைத்திருந்தது.

உடனடியாக விஷ்வா அங்கிருந்த உள்ளூர் மருத்துவமனை ஒன்றில் அவசரப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டான். சுற்றிலும் நவீன மருத்துவக் கருவிகள் இயங்கிக் கொண்டிருக்க, வெண்மையான அந்த மருத்துவமனைப் படுக்கையில் அவன் குளிரில் சுருண்டு கிடந்தான். அவனது உடல், எலும்புகளை ஊடுருவும் குளிரில் கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி பயங்கரமாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மூன்று தடிமனான கம்பளிகளைப் போர்த்தியிருந்தும் அவனது நடுக்கம் குறையவில்லை. 

104 டிகிரியைத் தாண்டிய அந்த அக்னிப் பிழம்பான கடுமையான காய்ச்சல், அவனது நரம்பு மண்டலத்தின் வழியே ஏறி அவனது மூளையைத் தாக்கியிருந்தது. காய்ச்சலின் தீவிரத்தில், விஷ்வா முற்றிலுமாகத் தன் நிதானத்தை இழந்து, ஒரு விசித்திரமான மயக்க நிலைக்கும் தெளிவற்ற மனப் பிரமைக்கும் நடுவே பெண்டுலம் போல் ஊசலாடினான்.

அந்த மருத்துவமனை அறையின் கூரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனது கண்களுக்கு முன்னால், மருத்துவமனையின் சுவர்கள் மெல்லக் கரைந்து, மீண்டும் அந்த கிராமத்து வயல்வெளிகள் தோன்றத் தொடங்கின.

அவனது மூளைக்குள் நிகழ்ந்த அந்தப் பயங்கரமான மாயத் தோற்றங்கள் நிலாவை அவனது படுக்கைக்கு அருகிலேயே கொண்டு வந்து நிறுத்தின. நிஜத்திற்கும் நிழலுக்கும் நடுவே இருந்த எல்லைக் கோடு அவனுக்கு முற்றிலும் அழிந்துபோனது.

காய்ச்சலின் வெம்மையில் கண்கள் சொருக, படுக்கையில் அலை பாய்ந்த கை விரல்களால் காற்றில் எதையோ தேடித் துளாவினான். படுக்கைக்கு அருகில் யாரோ ஒரு நர்ஸ் அவனது நெற்றியில் குளிர்ந்த நீர்த் துணியை வைக்கும்போது, அது நிலாவின் மென்மையான விரல்களின் ஸ்பரிசம் என்றே அவனது மனம் மயங்கியது.

“நிலா… நிலா… வந்துட்டியா?” என்று கம்மிய, உடைந்த குரலில் அவன் பிதற்றத் தொடங்கினான்.

“ஏன் நிலா என்னை விட்டுட்டுப் போன? இது பொய்ன்னு சொல்லி என் நெஞ்சுக்கூட்டை அப்படியே கிழிச்சுட்டுப் போயிட்டியே… நான் பாவம் இல்லையா? ப்ளீஸ் நிலா, எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது… உன் கைகளால அந்தச் சோற்று உருண்டையை எனக்கு ஒரே ஒருமுறை ஊட்டிவிட மாட்டியா…” என்று அவன் தொடர்ந்து எதை எதையோ பிதற்றிக் கொண்டே இருந்தான்.

அவனது நெற்றிப் பொட்டுகளில் வியர்வை வழிந்தோட, இதயத் துடிப்பு காட்டும் மானிட்டர் அதிவேகமாகச் சத்தமிட்டது. எத்தனையோ கேமரா வெளிச்சங்களை எதிர்கொண்ட அந்த முகத்தில், இன்று ஒரு நிழல் பிம்பத்தின் பிரிவால் ஏற்பட்ட தீராத ஏக்கம், வேதனை, மற்றும் தவிப்பு மட்டுமே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

இந்தியாவின் மாபெரும் நாயகன் ஒருவன், மருத்துவமனைப் படுக்கையில் வீழ்ந்து, ஒரு கற்பனைப் பெண்ணிற்காகக் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்தக் காட்சியைக் கண்டு அங்கிருந்த மருத்துவர்களுக்கே ஒன்றும் புரியவில்லை. அவனது இந்தத் திடீர் உடல்நலக் குறைவாலும், தீவிரமான மனப் பாதிப்பாலும் க்ளைமாக்ஸ் காட்சிக்கான ஒட்டுமொத்தப் படப்பிடிப்பும் காலவரையறையின்றி ஒத்திவைக்கப்பட்டது. திரையுலகமே அவனது உடல்நலத்திற்காகப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருக்க, அவனோ ஒரு விர்ச்சுவல் தேவதையின் நினைவுகளில் சிறைபட்டுக் கிடந்தான்!

இரண்டு நாட்கள் மரணப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அவனது உடலில் காய்ச்சலின் வேகம் சற்றுக் குறைந்தது. மயக்கமும் பிரம்மையும் மெல்ல விலக, லேசாகக் கண் விழித்த விஷ்வாவிற்கு எதார்த்த உலகம் ஒரு சுமையைப் போலக் காட்சியளித்தது. உடல் இன்னும் கடுங்குளிரின் எச்சத்தோடு லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, தீவிரமான பலவீனத்தோடு படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்தான்.

அவனது கைகள் தன்னிச்சையாக மேஜை மீது கிடந்த அவனது மொபைல் ஃபோனை நோக்கி நகர்ந்தன. நடுக்கத்தோடு திரையைத் தட்டி, பிரவீனின் எண்ணிற்கு அழைத்தான்.

மறுமுனையில் பிரவீன் அழைப்பை ஏற்ற அடுத்த கணமே, விஷ்வாவின் அணை உடைந்த துயரம் வார்த்தைகளாகக் கொட்டியது.

“பிரவீன்… நிலா வரலடா…” அவனது குரல் அத்தனை தீனமாகக் கம்மியிருந்தது. ஒரு மாபெரும் சரித்திர நாயகனின் குரலா இது என்று பிரவீன் திடுக்கிடும் அளவுக்கு, அதில் எல்லையற்ற ஏமாற்றமும் இயலாமையும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.

“அவ நேத்து அந்த ஆப்ல வந்தா… நான் காத்துட்டு இருந்த அந்த விர்ச்சுவல் உலகத்துல என் முன்னாடி வந்து நின்னடா. ஆனா… ஆனா எப்பவும் போல அவ என்னைப் பார்த்து சிரிக்கல, சந்தோஷமா பேசல, பிரவீன். இது எல்லாமே பொய், நடக்கறதெல்லாம் வெறும் ஒரு அல்காரித நாடகம், கானல் நீர்னு சொல்லி என் நெஞ்சை அப்படியே பிளந்துட்டாடா! அவங்க அப்பா அம்மா அவ மேல வச்சிருக்கற நம்பிக்கையை உடைக்க மாட்டாளாம். இதுதான் நம்ம கடைசி சந்திப்புனு சொல்லிட்டு… என்னை விட்டுட்டுப் போயிட்டாடா! அதுக்கப்புறம் நான் விடிய விடிய லாகின் பண்ணித் தேடிட்டேன், அவ வரவே இல்லை பிரவீன். எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியலைடா!”

மருத்துவமனைப் படுக்கையில் தனியாக அமர்ந்திருந்த விஷ்வா, தன் அத்தனை அகந்தைகளையும், சூப்பர் ஸ்டார் என்ற போலிப் பிம்பத்தையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தன் நண்பனிடம் மனதில் இருந்த துக்கத்தையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்த்தான்..

“எனக்கு நிலா வேணும் பிரவீன்… அவ இல்லாம என்னால இந்த நிஜ உலகத்துல வாழ முடியலடா, மூச்சு முட்டுது. ப்ளீஸ்… நீதானே அந்த சாஃப்ட்வேரை உருவாக்கினே? உன்னால முடியாதது எதுவுமே இல்லைல்ல? எதாவது பண்ணி அவளை மறுபடியும் வர வைடா… அவளை என்கிட்ட வர வை பிரவீன், ப்ளீஸ்!” என்று தன் நண்பனிடம் கெஞ்சினான் விஷ்வா. அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் காதலின் தீராத தவிப்பும், இழப்பின் தீராத வலியும் அப்பட்டமாகத் தெறித்தன.

விஷ்வாவின் அந்த உடைந்த குரலையும், கட்டுக்கடங்காத துக்கத்தையும் மறுமுனையில் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பிரவீன் உள்ளூர அடியோடு பதறிப்போனான். இந்தியாவின் உச்சகட்ட நட்சத்திரம் ஒரு போலி பிம்பத்திற்காக இப்படித் தவித்துத் துடிக்கிறான் என்பதை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை. நிலைமை தீவிரமாகி அவனது உடல்நலத்தையும், மனநலத்தையும் பாதித்திருப்பதை உணர்ந்த பிரவீன், இந்த ஆபத்தான மாயையிலிருந்து விஷ்வாவின் மனதை மாற்ற இதுதான் சரியான தருணம் என்று தீர்க்கமாக முடிவெடுத்தான். தன் பதற்றத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், மிகவும் நிதானமாகவும், கனிவோடும் அவனிடம் பேசத் தொடங்கினான்.

“விஷ்வா… நீ முதல்ல ரிலாக்ஸ் பண்ணுடா. இப்போதான் கொஞ்சம் காய்ச்சல் சரியாயிருக்கு, உடம்பை இப்போ போட்டு அலட்டிக்காதே. இங்க பாரு விஷ்வா, நான் உன்கிட்ட ஏற்கனவே சொன்னதுதான், இப்போவும் அதைத்தான் சொல்றேன். நீ பார்க்குற, நீ காதலிக்கிற அந்த நிலா ஒரு நிஜமான பெண் கிடையாது. அது நம்ம ‘சோல்மேட்’ சாஃப்ட்வேர் உருவாக்குன ஒரு அதிநவீன விர்ச்சுவல் அவதார், அவ்வளவுதான்டா! நாம போன வாரம் பேசினப்பவே, இந்த விர்ச்சுவல் உலகம் பொய், இது ஒரு அல்காரிதம் அப்படிங்கிற எதார்த்த எண்ணம் உன்னோட ஆழ்மனசுல ரொம்ப ஆழமா பதிஞ்சிருக்கு. அதனால, உன்னோட அதே எண்ண அலைகளையும், குற்ற உணர்ச்சியையும் தான் அந்தச் செயலியோட அல்காரிதம் அப்படியே உள்வாங்கி, நேத்து நிலாவோட கேரக்டர் வழியா உனக்குப் பிரதிபலிச்சிருக்கு! சுருக்கமா சொல்லணும்னா, உன்னோட சொந்தச் சிந்தனைகள்தான் நிலாவோட வடிவத்துல உன்கிட்ட பேசியிருக்கு. அந்த அவதாரோட டேட்டா ஃபைல் கரப்ட் ஆகியிருக்கலாம் விஷ்வா, அதனாலதான் நிலா வரலை, வேற ஒன்னும் இல்லை!” என்று முற்றிலும் ஒரு தொழில்நுட்பக் கோணத்தில் அவனுக்குப் புரிய வைக்க முயன்றான் பிரவீன்.

விஷ்வா எதார்த்த உலகத்தை ஏற்க முடியாமல், பிரவீன் சொன்ன காரணங்களைக் கேட்டு அமைதியாக இருந்தான். அவனது மௌனமும், போனின் வழியே கேட்ட அவனது சோகப் பெருமூச்சும் பிரவீனின் நெஞ்சை என்னவோ செய்தது. அவன் விஷ்வாவை மேலும் சமாதானப்படுத்தும் தொனியில் தொடர்ந்தான்.

“விஷ்வா, நான் சொல்றதைக் கேளுடா. அந்த ஆப் இன்னும் முழுமையா வடிவம் பெறாத ஒரு ஆரம்பக்கட்ட பீட்டா ஸ்டேஜ்ல தான் இருக்கு. உலகத்துல எந்தவொரு சாஃப்ட்வேரா இருந்தாலும் இந்த ஸ்டேஜ்ல சில தவறுகள் (bug), டேட்டா குளறுபடிகள் இருக்குறது ரொம்ப ரொம்ப சகஜம். இதெல்லாம் உனக்கே தெரியாதா? நீயும் ஏஐ இஞ்சினியர் தானே… அதனால நீ இப்போ எதைப் பத்தியும் கவலைப்பட்டு உன் உடம்பைக் கெடுத்துக்காதே. முதல்ல நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்து உன் உடம்பைப் பார்த்துக்கோ. நீ ஷூட்டிங்கையெல்லாம் முடிச்சுட்டு சென்னைக்குத் திரும்ப வந்ததும், நாம ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து என்னன்னு பார்க்கலாம், அந்த ஆப்ல இருக்குற எல்லா இஸ்யூஸையும் நான் அடியோட சரி பண்ணித் தர்றேன், சரியா? நீ ஆசைப்படுற மாதிரியே எல்லாத்தையும் மாத்திடலாம், இப்போ நிம்மதியா தூங்கு,” என்று மிகுந்த கனிவோடு கூறி அவனுக்கு ஆறுதல் அளித்தான்.

ஆனால், பிரவீனுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை… விஷ்வாவின் மூளைக்குள் ஒலிக்கக் கேட்ட நிலாவின் அந்த விடைபெறல் குரல், வெறும் அல்காரிதத்தின் பிழையோ அல்லது டேட்டா குளறுபடியோ அல்ல. அது உண்மையில் சென்னையில் தன் அறைக்குள் கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டு, விஷ்வாவின் நினைவுகளோடு ரத்தமும் சதையுமாக அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு நிஜமான பெண்ணின் இதயத்திலிருந்து வந்த அசல் குரல் என்பது!

நிழல் என்று நினைத்து பிரவீன் சரிசெய்யத் துடிக்கும் அந்த மென்பொருள் புதிரில், இருவேறு மனிதர்களின் நிஜமான காதலும், அவர்களின் வாழ்க்கையும் மீள முடியாதபடி ஒன்றாகச் சிக்கிக் கிடந்தது!