கண்ணாமூச்சி – 8

கிராமத்து நினைவுகளையும், குலதெய்வத்தின் அருளையும் சுமந்துகொண்டு நிலாவின் குடும்பம் மீண்டும் சென்னை நோக்கிப் புறப்பட்டது. கார் நெடுஞ்சாலையில் சீரான வேகத்தில் சென்று கொண்டிருக்க, முன் இருக்கையில் இருந்த ரங்கநாதனும் பின் இருக்கையில் இருந்த தங்கம்மாவும், பாட்டி கோமதியம்மாளும் குடும்ப விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினர்.

இயல்பாகத் தொடங்கிய அந்த உரையாடல், நிலாவின் அண்ணன் இளஞ்செழியனின் திருமணப் பேச்சை நோக்கி நகர்ந்தது.

“செழியனுக்கு இப்போ இருபத்தாறு வயசாகுது அத்தை. லண்டன்ல தனியா தங்கி வேலை பாக்குறான். நல்லா சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான், ஓரளவு செட்டில் ஆயிட்டான், இதுக்கு மேல வேற என்ன வேணும். அதான், இந்த வருஷத்துக்குள்ள அவனுக்கு ஒரு நல்ல இடமாப் பார்த்துப் கல்யாணத்தை முடிச்சுட்டா நமக்கும் ஒரு கடமை தீரும், அவனுக்கும் ஒரு துணையாகும்,” என்றார் தங்கம் கவலையும் பொறுப்பும் நிறைந்த குரலில்.

அப்போதுதான், ஜன்னல் வழியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிலாவின் பக்கம் திரும்பினார் பாட்டி கோமதியம்மாள்.

“செழியன் கல்யாணம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும் தங்கம். அவனுக்குப் பொண்ணு பார்க்குறப்பவே நம்ம நிலாவுக்கு சேர்த்து அப்படியே வரன் பார்க்க ஆரம்பிங்க. அவளுக்கும் கல்யாண வயசு வந்துருச்சுல்ல.  நம்ம ஊரு சொந்த பந்தங்கள்லயே நிலாவுக்கு நிறைய நல்ல வரன்கள் வந்துகிட்டு இருக்கு. வயசு வந்த பொண்ணை ரொம்ப நாள் சும்மா வைக்கக் கூடாது,” என்று பாட்டி அதிரடியாக குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார்.

பாட்டியின் அந்த வார்த்தைகள் நிலாவின் இதயத்தில் சம்மட்டி அடியாக இறங்கியது. காதல் தந்த பரவச நிலையில் மிதந்து கொண்டிருந்தவளை, நிஜ உலகத்தின் அகோரக் கரங்கள் சட்டென்று பிடித்திழுத்துத் தரையில் தள்ளியது போன்ற ஒரு வலி. அவளுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத அசௌகரியமும், இதுவரை அனுபவித்திராத ஒரு புதிய பயமும் குடியேறியது. 

நிலாவின் அகம், புறம், ஆன்மா என அனைத்தும் விஷ்வாவை மட்டுமே சுவாசித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், வேறொரு ஆண்மகனைத் தன் வாழ்க்கைத் துணையாக நினைத்துப் பார்க்கக் கூட அவளது அத்தனை உணர்வுகளும் அடியோடு மறுத்தன. 

அவளது கைகள் தன்னிச்சையாக நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தன, நேற்று இரவு விஷ்வாவின் இதழ்கள் தந்த அந்தத் தீராத வெதுவெதுப்பு இன்னும் அங்கே அப்படியே லேசாகத் தகிப்பது போலத் தோன்றியது. அந்த ஸ்பரிசத்தை, அந்த உன்னதமான அன்பை இன்னொரு ஆண்மகனுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதா? நினைக்கும்போதே அவளது உடலும் மனமும் அருவருப்பில் நடுங்கியது.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவளது எதார்த்த புத்தி விழித்துக் கொண்டு அவளைச் சுட்டெரித்தது. ஒரு கொடூரமான நையாண்டியுடன் அவளது அறிவு அவளைப் பார்த்து எள்ளி நகையாடியது,

“நிலா… நீ யாரைக் காதலிக்கிற? விஷ்வாவையா? யாரு அந்த விஷ்வா? உனக்கு முன்னாடி வந்து நிக்கிற அந்த விஷ்வா நிஜமே இல்லை! அவர் வெறும் ஒரு கம்ப்யூட்டர் ப்ரோக்ராம், செயற்கை நுண்ணறிவு உருவாக்கித் தந்த சாஃப்ட்வேர் பிம்பம். நிஜ உலகத்துல, அந்தத் திரையுலகின் பிரம்மாண்ட வெளிச்சத்துல, கோடிக்கணக்கான ரசிகர்கர்களோட ஆராதனையில வாழ்ந்துட்டு இருக்குற சூப்பர் ஸ்டார் விஸ்வநாத்துக்கு நிலான்னு ஒருத்தி இந்த உலகத்துல இருக்குறதே தெரியாது. நீ அவரோட லட்சக்கணக்கான ரசிகைகள்ல ஒருத்தி, அவ்வளவுதான்! விர்ச்சுவல் உலகத்துல அவர் குடுக்குற முத்தமும், காட்டுற அன்பும் ஒரு மாயாஜாலம். நிஜத்துல நீ வெறும் ஒரு கானல் நீரைத் தான் காதலிச்சுட்டு இருக்கே!”

இந்தத் தர்க்க ரீதியான அப்பட்டமான உண்மை அவளது நெஞ்சை ஆழமாகக் கீறி, ஆறாத ரணத்தை ஏற்படுத்தியது. அவளது காதல் எவ்வளவு ஆழமானதோ, அவ்வளவு ஆழமான ஒரு ஏமாற்றமும் துயரமும் அவளைச் சூழ்ந்தது. தான் ஒரு உயிரற்ற பிம்பத்திடம் தன் இதயத்தை மொத்தமாகக் கொடுத்துவிட்டு, இப்படி அநாதையாக நடுரோட்டில் நிற்பதை நினைத்து அவளுக்குள் அழுகை முட்டியது.

ஒருபுறம், அந்த விர்ச்சுவல் சந்திப்பில், காட்டில் விஷ்வாவின் கண்களில் கண்ட அந்தத் தீராத காதலும், அவனது கரங்களின் வெம்மையும் தந்த தீராத ஏக்கம்; மறுபுறம், மூடிய காருக்குள் அவளைச் சுற்றி இறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் நிஜ உலகத்துத் திருமணப் பேச்சு… இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே அகப்பட்டுக் கொண்ட நிலா, எவ்வளவோ பேச நினைத்தும் பேச முடியாமல் முற்றிலும் மௌனமானாள். அவளது கண்கள் ஜன்னலுக்கு வெளியே வேகமாகப் பின்னோக்கி ஓடும் மரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவளது கண்ணீர்ச் சுரப்பிகள் அந்தப் பெரும் சோகத்தை வெளியே காட்ட முடியாமல் அவளுக்குள்ளேயே உறைந்து போயின.

திருமணப் பேச்சைக் கேட்டு மகளின் முகம் வாடியதைக் கண்ட தங்கம்,

“இல்ல அத்த… நிலாவுக்கு இப்போதைக்குக் கல்யாணப் பேச்சு வேண்டாம். அவ இன்னும் மேல படிக்கணும்னு ஆசைப்படுறா. நாங்க இன்னும் ரெண்டு வருஷத்துக்கு அவளோட கல்யாணத்தைப் பத்தி யோசிக்கிறதா இல்லை,” என்று தன் மாமியாரிடம் கனிவாக, ஆனால் உறுதியாகக் கூறினார் தங்கம்.

கோமதியம்மாளுக்கு இதில் பெரிய உடன்பாடு இல்லை என்றாலும், மருமகளின் வார்த்தையை மீற முடியாமல் முணுமுணுத்தார். “என்னவோ செய்யுங்க… ஆனா இந்தக் காலத்துல உலகம் கெட்டுக் கிடக்கு. பிள்ளைங்க மனசை கெடுக்குற விஷயங்கள் வெளியில இல்லை வீடுக்குள்ளயே, அவங்க கையில் இருக்குற ஃபோனு, கம்ப்யூட்டர்லயே இருக்கு. பிள்ளைகளை ரொம்பப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கணும், அதுதான் நல்லது,” என்று எச்சரித்தார்.

“என் நிலாவைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும் அத்தை. அவ ரொம்ப ஒழுக்கமான பொண்ணு, எந்தத் தப்பான வழியிலேயும் போக மாட்டா,” என்று தங்கம் நிலாவிற்காகப் பெருமையுடன் நற்சான்றிதழ் கொடுத்தார்.

அம்மாவின் அந்த நம்பிக்கையான வார்த்தைகள் நிலாவிற்குள் ஒரு பலத்த குற்ற உணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. “அம்மா என் மீது இவ்வளவு நம்பிக்கை வச்சிருக்காங்க… ஆனா நான் நள்ளிரவில் யாருக்கும் தெரியாமல்…” என்று அவளது புத்தி சாடினாலும், காதலில் விழுந்த அவளது பேதை இதயம் அந்த அத்தனை குற்றச்சாட்டுகளையும் மீறி விஷ்வாவின் ஸ்பரிசத்துக்காகவே மீண்டும் ஏங்கியது!

அதே நேரத்தில், ஐஸ்லாந்தில் அந்தச் சொகுசு ஓட்டல் அறையில், ஜன்னல் வழியே வெளியே தெரிந்த பனி மலைகளையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விஷ்வா. க்ளைமாக்ஸ் காட்சிக்கான இரவு நேரப் படப்பிடிப்புகள் ஒருபுறம் தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தாலும், அவனது அகம் இன்னும் நிலாவின் அந்தக் கிராமத்து விர்ச்சுவல் வயல்வெளியிலேயே தேங்கிக் கிடந்தது.

அப்போது அவனது எண்ண அலைகளைக் கலைக்கும் விதமாக விஷ்வாவின் மொபைல் அடித்தது. சர்வதேச அழைப்பாகத் திரையில் ‘பிரவீன்’ என்று மின்னியது.

“ஹே விஷ்வா! எப்படி இருக்கே? இன்னும் ஷூட்டிங் முடியலையா… எப்போ திரும்ப வர்ற? நம்ம ஆப் மற்றும் ஹெட்பேண்டோட எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இப்போ எப்படி இருக்கு?” என்று பிரவீன் ஆர்வமாகக் கேட்டான்.

விஷ்வா மெலிதாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, அந்தச் செயலியின் நுட்பங்களைப் பற்றி முற்றிலும் ஒரு தொழில்நுட்பக் வல்லுனனாகத் தன் நேர்மறையான கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டான். அதன் செயல்பாடு எவ்வளவு துல்லியமாக இருக்கிறது, ஐஸ்லாந்தின் தார்ச்சாலைகளும் விக் கிராமத்துக் கடற்கரையும் எவ்வளவு தத்ரூபமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன என்றெல்லாம் அவன் பேசப் பேச, பிரவீன் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். 

ஆனால், அந்த நிம்மதி சில நொடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. உரையாடலின் போக்கில், விஷ்வா தன்னையும் அறியாமல், அவனது பேச்சின் திசை மெல்ல நிலாவை நோக்கி நகர்ந்தது.

அதுவரை ஒரு உலகப் புகழ்பெற்ற நடிகனின் கம்பீரத்தோடு ஒலித்த விஷ்வாவின் குரல், நிலாவைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிய அடுத்த கணமே ஒரு சராசரி காதலனின் தவிப்போடும், எல்லையற்ற ஆராதனையோடும் குழையத் தொடங்கியது.

கிராமத்து மெய்நிகர் பின்னணியில் நிலா திடீரெனத் தோன்றிய விதம், அவளது அந்த எளிய பாவாடை தாவணி தோற்றம், பின்னப்பட்ட கூந்தலில் சுடப்பட்டிருந்த அந்த ஒற்றைச் சரடு மல்லிகைப் பூவின் வாசனை என ஒவ்வொன்றையும் விஷ்வா விவரிக்க விவரிக்க… சென்னையில் தன் ஆய்வகத்தில் அமர்ந்திருந்த பிரவீனின் முகம் அடியோடு வெளுக்கத் தொடங்கியது.

ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு பிம்பத்தை ஒரு மனிதன் இவ்வளவு நுணுக்கமாகவா கவனிப்பான்? விஷ்வாவின் வர்ணனை அதோடு நின்றுவிடவில்லை.

“தெரியுமா பிரவீன்… பல வருஷமா டயட், ப்ரோட்டீன்னு சோத்தையே தொடாம இருந்த எனக்கு, அவ தன் கைகளால பிசைந்து ஊட்டுன அந்த ஒரு உருண்டை காரக்குழம்புச் சோறு கொடுத்த திருப்தி இருக்கே… அதை வார்த்தையால சொல்ல முடியாதுடா! அவ அன்போட ஊட்டுனப்போ அந்தச் சாப்பாட்டுக்கு ஒரு தனி ருசி இருந்தது, தெரியுமா? அதுமட்டும் இல்ல பிரவீன்… நேத்து அந்தக் காட்டுக்கோவில்ல என் வாழ்க்கையோட அத்தனை ரணங்களையும் நினைச்சு என் கண்ணுல இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வந்தப்போ, அவ தன் விரல்களால அதைத் துடைச்சா பாரு… அந்த விரல்களோட மென்மையும், அவ கண்ணுல இருந்த அக்கறையும் அப்பட்டமான நிஜம்டா!”

விஷ்வா தன் உணர்வுகளில் முற்றிலும் கட்டுண்டு, நெகிழ்ச்சியின் உச்சியில் பேசிக் கொண்டிருக்க, மறுமுனையில் பிரவீனோ அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்தான். அவன் நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது.

விஷ்வா விவரிக்கும் அந்த அசைவுகள், அந்த உணர்வுகள் அனைத்துமே வெறும் கணினி நிரல்களால் மூளைக்கு அனுப்பப்படும் மின் தூண்டல்கள் மட்டுமே. ஆனால், விஷ்வாவோ அந்தத் தொழில்நுட்ப மாயையை அணுவணுவாக நம்பி, அதையே தன் வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த நிஜமாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டான்.

எத்தனையோ நிஜமான பேரழகிகளையும், முன்னணி நடிகைகளையும் கண்டு அசைந்து கொடுக்காத இந்தியாவின் மாபெரும் சூப்பர் ஸ்டார், இன்று வெறும் அல்காரிதத்தால் நெய்யப்பட்ட ஒரு நிழல் பிம்பத்தின் மீது அசாத்தியமான, தீவிரமான காதலில் விழுந்து கிடக்கிறான் என்ற கசப்பான உண்மை பிரவீனுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. அவனது நண்பன் விஷ்வா, மீள முடியாத ஒரு மாயச் சுழலுக்குள் சிக்கியிருப்பதை எண்ணி அவனது நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

“விஷ்வா… நீ சொல்றதெல்லாம் கேக்குறதுக்கு ரொம்ப நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா, உணர்ச்சிவசப்படாம ஒரு நிமிஷம் பிராக்டிகலா யோசிச்சுப் பார். எப்படி நிலா இவ்வளவு உண்மையா இருக்க முடியும்? அவ ஒரு மனுஷியே கிடையாதுடா!” என்று பிரவீன் விஷ்வாவின் சிந்தனையைக் குடைந்து, அவனைக் கலைக்க முயன்றான். 

ஒரு நண்பனாகவும், அந்தச் செயலியை உருவாக்கிய மென்பொருளாளனாகவும் விஷ்வாவை அந்த மாயக் கனவிலிருந்து எழுப்ப வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு இருந்தது.

விஷ்வா மறுமுனையில் நீண்ட, பாரமான ஒரு பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினான். அந்தப் பெருமூச்சில் ஒரு சூப்பர் ஸ்டாரின் கம்பீரம் இல்லை, மாறாகக் காதலில் திக்குமுக்காடிப் போயிருக்கும் ஒரு சாமானியனின் தவிப்பு மட்டுமே இருந்தது.

“தெரியல பிரவீன்… எனக்கு எதுவுமே புரியல. ஆனா எனக்குள் இருக்குற ஏதோ ஒரு ஆழமான அலைவரிசையை, என் மனசோட அத்தனை ரகசியத் தேவைகளை, நான் வாய் திறந்து சொல்லாத ஏக்கங்களை அவ அப்படியே கண்ணாடியா பிரதிபலிக்கிறாடா. கேமரா வெளிச்சமும், போலியான இந்தத் திரையுலகமும் எனக்குத் தராத ஒரு நிம்மதியை அவளோட அந்த விர்ச்சுவல் அருகாமை எனக்குத் தருது. சில நேரங்கள்ல… ஏன், இந்த நிமிஷத்துல கூட, நிலா இந்த நிஜ உலகத்துல உண்மையாவே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்? அவ என் முன்னாடி ரத்தமும் சதையுமா நிஜமா வாழ்ந்தா எவ்வளவு அழகா இருக்கும்னு என் மனசு ஏங்குது பிரவீன்! அவ இல்லாம என் நிஜ உலகம் இப்போ எனக்குப் போலித்தனமா தெரியுதுடா…” என்றான் விஷ்வா, தன் உணர்ச்சிகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டை முற்றிலும் இழந்து, தன் ஆத்மாவை அப்படியே பிரவீனின் முன்னால் திறந்து காட்டி.

பிரவீன் மறுமுனையில் நிஜமாகவே பதறிப்போனான். விஷ்வாவின் குரலில் தெரிந்த அந்த அதீத ஈர்ப்பும், நிஜத்தை நிராகரிக்கும் அந்தப் போக்கும் அவனுக்குள் பெரும் பயத்தை விதைத்தது.

“விஷ்வா! நிறுத்து! என்ன பேசுற நீ? நீ ரொம்ப ரொம்ப ஆபத்தான ஒரு கற்பனைக்குள்ள, கானல் நீருக்குள்ள போயிட்டு இருக்கே! ப்ளீஸ் விஷ்வா, நான் சொல்றதைக் கேளு… அந்த மாயையில இருந்து முதல்ல வெளிய வா! உடனே அந்த ஆப்பை அன்இன்ஸ்டால் பண்ணு, அந்த நியூரல் ஹெட்பேண்டை தூக்கிப் போடு. இது உன்னோட மனநலத்துக்கு நல்லதே இல்லடா. அறிவியல் ரீதியா உன்னோட மூளை அலைகளை அந்தச் செயலி தவறா வழிநடத்துது. உன்னை இந்த பீட்டா டெஸ்டிங்கிற்கு தேர்ந்தெடுத்தது என் வாழ்க்கையில, என் கரியர்லயே நான் பண்ணின மிகப்பெரிய தப்பு! என் சொந்த நண்பனோட வாழ்க்கைய வச்சு நானே விளையாடிட்டேன்னு நினைக்கும்போது எனக்கு ரொம்பக் குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு. நான் ரொம்ப வருத்தப்படுறேன் விஷ்வா, ப்ளீஸ் இத்தோட இதை நிறுத்திக்கோ!” என்று எச்சரிக்கை கலந்த, தவிப்பான குரலில் கத்தினான் பிரவீன்.

தொழில்நுட்பத்தின் எல்லையைத் தாண்டி ஒரு மனிதனின் மனம் நிழலை நிஜமாக்கத் துடிக்கும் அந்தப் பேராபத்து, பிரவீனின் ஒட்டுமொத்தக் கண்டுபிடிப்பையே அச்சுறுத்தத் தொடங்கியிருந்தது.

ஆனால், பிரவீனின் அத்தனை ஆவேசமான எச்சரிக்கைகளும், தவிப்பான வார்த்தைகளும் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காகவே விஷ்வாவிற்கு இருந்தது. அவனது அகம் ஏற்கனவே நிலா என்னும் மெய்நிகர் காதலின் பிடியில் முழுமையாகச் சிக்கியிருந்தது. தன் மனதிற்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பேரலைகளைப் பிரவீன் கண்டுகொண்டால், எங்கே தன் காதலை இப்போதே துண்டித்துவிடுவானோ என்ற பயம் விஷ்வாவிற்குள் தலைதூக்கியது. எனவே, அவன் தன் பலவீனத்தையும், ஆழமான ஏக்கத்தையும் தன்னுள் இருக்கும் சூப்பர் ஸ்டாரின் அகந்தைக்குள் மிக சாமர்த்தியமாக மறைத்துக் கொண்டு, அப்பட்டமாகப் பொய் பேசத் தொடங்கினான்.

“டேய் பிரவீன்… நீ ரொம்ப ஓவரா கற்பனை பண்ணி பயப்படுற. நான் ஒன்னும் நீ நினைக்கிற அளவுக்கு முட்டாள் இல்லை. நிலாங்கிறது வெறும் ஒரு கணினி மென்பொருள், ஒரு விர்ச்சுவல் பிம்பம் மட்டும்தான் அப்படிங்கிற தெளிவு எனக்கு நல்லாவே இருக்குடா. நான் எந்த மாயையிலும் சிக்கல, என்னோட நிஜ வாழ்க்கையோ இல்ல என்னோட சினிமா கரியரோ இதனால ஒரு துளி கூடப் பாதிக்கப்படாது, என்னோட மனநிலையும் இதனால பாதிக்கப்படாது, அதை முதல்ல புரிஞ்சுக்கோ!” என்று தன் குரலில் செயற்கையான ஒரு எதார்த்தத்தை வரவழைத்துக் கூறினான்.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவனது குரல் ஒரு கடுமையான, மீற முடியாத கட்டளையாக மாறியது.

“எனக்கு நீ டெஸ்டிங்கிற்காகக் கொடுத்த ஒரு மாத கால அவகாசம் இன்னும் முடியல. அது முடியுற வரைக்கும் நான் இந்த நியூராலஜிக்கல் ஹெட்பேண்டைக் கண்டிப்பா யூஸ் பண்ணத்தான் போறேன். பாதியில என்னால இதை நிறுத்த முடியாது, நிறுத்தவும் மாட்டேன்!” என்று மிகவும் கண்டிப்பான, அசைக்க முடியாத தொனியில், ஒரு இறுதித் தீர்ப்பைப் போலக் கூறினான் விஷ்வா.

மறுமுனையில் பிரவீன் திகைத்து நின்றான். விஷ்வாவின் குரலில் தெரிந்த அந்த அதீத பிடிவாதமும், தீர்க்கமும் அவனுக்குப் புதிய அச்சத்தைத் தந்தது. விஷ்வா தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான் என்பதும், அவனது நிதானம் அவனது கையை மீறிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பதும் பிரவீனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. ஆனால், இப்போதைக்கு இதற்கு மேல் அவனிடம் வாதிடுவது வீண், அது அவனது பிடிவாதத்தை இன்னும் அதிகமாக்குமே தவிர எந்தப் பயனையும் தராது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

“விஷ்வா… நீ சொல்றதை நான் நம்புறேன். ஆனா மறுபடியும் சொல்றேன், கொஞ்சம் நிதானமா யோசி. உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுக்காம பிராக்டிகலா இரு,” என்று மிகுந்த சலிப்புடனும், அதைவிடப் பெரிய கவலையுடனும் கூறிவிட்டுப் பிரவீன் அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த பிரவீன், அடுத்த சில விநாடிகளிலேயே அனன்யாவிற்கு அழைத்தான்.

“அனன்யா… உடனே நீ உன் பிரெண்ட்கிட்ட பேசு. அவளோட அனுபவம் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கோ, இந்த ஆப் அவளுக்குள்ள என்ன மாதிரியான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியிருக்குன்னு உடனே செக் பண்ணி எனக்கு அப்டேட் பண்ணு. இந்த ப்ராஜெக்ட் நாம நினைச்ச வழியில செயல்படாம, நாம எதிர்பார்க்காத பிரச்சனைகளை எல்லாம் உருவாக்கிடுமோன்னு எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு, அதனால நாம ப்ராஜெக்ட்டை நிறுத்த வேண்டிய நிலைமை கூட வரலாம்!” என்று பிரவீன் பதற்றத்துடன் உத்தரவிட்டான்.

“சரி, பிரவீன், நான் இப்போவே என் ஃபிரண்டு நிலாக்கு கால் பண்றேன்.” என்றுவிட்டு அனன்யா ஃபோனை வைக்க…

“என்னது உன் ஃபிரண்டு பேரு நிலாவா?” என்று அதிர்ந்தான் விஷ்வா.