அத்தியாயம் 4:

அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் கூடத்தில் நிலவிய அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்குப் பின் வந்த அமைதியைப் போல இருந்தது. மல்லிகா தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தாள். ஆனால், இம்முறை அவளது அழுகை யாருடைய மனதையும் கரைக்கவில்லை. ஜானகி அம்மாள் ஒரு மரத்தூணில் சாய்ந்து கொண்டு, சூனியத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தான் பெற்ற மகளே, தன் கண் முன்னே வளர்ந்த தம்பியின் வாழ்க்கையைச் சிதைக்க இவ்வளவு பெரிய நாடகமாடுவாள் என்று அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

அன்புவின் கையில் இருந்த அந்தப் போலி நோட்டீஸ் கசங்கிக் கிடந்தது. அவனது கண்கள் சிவந்து, ஆத்திரத்தில் மின்னின. “சொல்லு மல்லிகா… இன்னும் என்னென்ன பொய் வச்சிருக்க? நிலா பெட்டிக்குள்ள இதை நீயே வச்சுட்டு, அவ மேல பழி போட்ட இல்ல? பஞ்சாயத்து ஆபீஸ்ல போய் நீ டைப் பண்ணது வரைக்கும் எனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு. இனியும் நீ திருடின்னு நிலாவைச் சொல்லுவியா?” என்று இடி முழக்கமிட்டான்.

மல்லிகா மெதுவாகத் தன் கைகளை விலக்கினாள். அவளது கண்களில் இப்போது அழுகை இல்லை, ஒருவிதமான வெறி கலந்த வெறுப்பு இருந்தது. “ஆமாடா… நான்தான் பண்ணுனேன்! அதுல என்ன தப்பு? இந்த வீட்டுல பத்து வருஷமா நான் ஒரு மூலையில கிடக்குறேன். எனக்குக் கிடைக்காத சந்தோஷம், நேத்து வந்த அந்த நிலாவுக்கு மட்டும் எப்படி கிடைக்கலாம்? அவ வந்த நேரம், அம்மா என்னை மதிக்கிறதே இல்லை. நீ அவ பின்னாடியே சுத்துற… இந்த வீட்டோட சாவியை அவ இடுப்புல மாட்டிக்கிட்டு அதிகாரம் பண்ணுறதைப் பார்க்கும்போது என் வயிறு எரியுதுடா!” என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

ஜானகி அம்மாள் மெதுவாக நடந்து மல்லிகாவின் அருகில் வந்தார். அவரது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் கைகள் ஓங்கின. ‘பளார்’ என்று ஒரு சத்தம் அந்த கூடத்தில் எதிரொலித்தது. மல்லிகாவின் கன்னம் சிவந்தது.

“அம்மா…” என்று மல்லிகா அதிர்ச்சியுடன் கத்தினாள்.

“அம்மான்னு கூப்பிடாதே! என் வயித்துல ஒரு விஷத்தை வளர்த்திருக்கேன்னு இப்பதான் புரியுது. உன் வாழ்க்கை பாழாயிடுச்சுன்னு நான் உன்னைத் தலையில வச்சு கொண்டாடுனேன். ஆனா நீ, ஒரு அப்பாவிப் பொண்ணோட வாழ்க்கையைச் சிதைக்கப் பார்த்திருக்க. நிலா இந்த வீட்டுக்கு வந்த தேவதைடி. அவளைப் போய்த் திருடின்னு சொன்னியே… உனக்கு மனசாட்சியே இல்லையா?” என்று ஜானகி அம்மாள் ஆவேசத்தில் மூச்சிரைத்தார்.

அன்பு அங்கேயே நிற்கவில்லை. “அம்மா… நிலா இப்போ அவங்க அப்பா வீட்டுல அழுதுட்டு இருப்பா. நான் இப்போவே போய் அவளை அழைச்சிட்டு வர்றேன். அவ இல்லாம இந்த வீட்டுல ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு விறுவிறுவெனப் புறப்பட்டான்.

கிராமத்துச் சாலைகளில் பனி மெல்ல விலகி சூரியன் உதிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அன்பின் மனதில் ஒரு வேகம் இருந்தது. நிலாவிடம் தான் செய்த தவறுக்கு மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்ற தவிப்பு அவனை வாட்டியது. நிலாவின் வீட்டிற்குச் சென்றபோது, நிலா வாசலில் அமர்ந்து சூனியத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அழுது வீங்கியிருந்தன.

அன்புவைக் கண்டதும் நிலா எழுந்து நின்றாள். “ஏங்க… எதுக்கு இங்க வந்தீங்க? அத்தை இன்னும் கோபமா இருக்காங்களா?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

அன்பு ஓடிச் சென்று நிலாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். “இல்லை நிலா… உண்மை தெரிஞ்சு போச்சு. மல்லிகா தான் அந்த நோட்டீஸ் அடிச்சு உன் பெட்டியில வச்சிருக்கா. அம்மா எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கிட்டாங்க. என்னை மன்னிச்சுடு நிலா… உன்னை இந்த நிலைமையில விட்டுட்டுப் போனதுக்கு என்னை மன்னிச்சுடு,” என்று அவளது கைகளில் முகம் புதைத்து அழுதான்.

நிலா திகைத்து நின்றாள். “நிஜமாவா சொல்லுறீங்க? அக்கா ஏன் இப்படிப் பண்ணுனாங்க? நான் அவங்களை என் அக்கா மாதிரிதானே பார்த்தேன்?”

“அவளுக்கு மனசுல அழுக்கு நிலா. ஆனா இனிமே உன்னை யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியாது. கிளம்பு… நாம வீட்டுக்குப் போகலாம்,” என்றான் அன்பு.

நிலா தன் தந்தையிடம் ஆசி பெற்றுவிட்டு, அன்புடன் அந்தப் பெரிய வீட்டிற்குத் திரும்பினாள். அவள் வாசலில் நுழையும்போது, ஜானகி அம்மாள் ஆரத்தித் தட்டுடன் காத்துக் கொண்டிருந்தார்.

“வாம்மா நிலா… உள்ள வா. என் கண்ணை மல்லிகா மறைச்சுட்டா. உன்னைத் தப்பாப் பேசின இந்த நாக்குக்குத் தண்டனை கிடைச்சுடுச்சு. இனிமே நீ தான் இந்த வீட்டு மகாலட்சுமி,” என்று சொல்லி நிலாவிற்கு ஆரத்தி எடுத்தார். நிலா ஜானகி அம்மாளின் காலில் விழுந்து வணங்கினாள்.

உள்ளே கூடத்தில் மல்லிகா தன் பெட்டியை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் கறுத்துப்போயிருந்தது. “அம்மா… நான் கிளம்புறேன். இனிமே இந்த வீட்டுல எனக்கு இடம் இல்லைன்னு தெரிஞ்சு போச்சு. அந்த ரவிச்சந்திரன் கிட்டயே போயிடுறேன். அங்க போய் செத்தாலும் பரவாயில்லை,” என்று வெறுப்புடன் சொன்னாள்.

“போ மல்லிகா… நீ எங்க போனாலும் உன் குணம் மாறாது. ஆனா ஒன்னு தெரிஞ்சுக்கோ, தப்பு செஞ்சவங்களுக்குக் கடவுள் கண்டிப்பா தண்டனை கொடுப்பார்,” என்றார் ஜானகி அம்மாள்.

மல்லிகா நிலாவை ஒருமுறை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு, அந்தப் பெரிய வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். அவளது நிழல் முற்றத்தில் விழுந்து மெல்ல மறைந்தது.

வீடு இப்போது ஒரு அமைதியான கோவிலைப் போல மாறியிருந்தது. நிலா சமையலறைக்குச் சென்று பால் காய்ச்சத் தொடங்கினாள். அன்பு அவள் பின்னால் வந்து, அவளது இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்தான்.

“என்ன நிலா… இன்னும் கோபமா?” என்று அவன் மெதுவாகக் காதோரம் கேட்க, நிலா நாணத்துடன் சிரித்தாள்.

“இல்லைங்க… ஆனா இனிமே என்னை இப்படித் தனியா விட்டுட்டுப் போக மாட்டீங்கல்ல?”

“சத்தியமா மாட்டேன் நிலா. இந்த அன்பு இருக்கிற வரைக்கும் உன் கண்ணுல இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் கூட வராது,” என்று சொல்லி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

அன்று இரவு… நிலா நிலவைப் பார்த்தபடி மொட்டை மாடியில் நின்றாள். அந்தப் பவளமல்லி பூவின் வாசம் காற்றுடன் கலந்து அவளை வருடியது. ஜானகி அம்மாள் மாடிக்கு வந்தார்.

“நிலா… தூங்கலையா? இந்தா, இந்த நகையை வச்சுக்கோ. இது எங்க மாமியார் எனக்குக் கொடுத்தது. இதை மல்லிகாவுக்குக் கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன், ஆனா அவ அதுக்குத் தகுதி இல்லாமப் போயிட்டா. இப்போ இது உனக்குத்தான் சொந்தம்,” என்று ஒரு தங்கக் காப்பைக் கொடுத்தார்.

நிலா அதைப் பெற்றுக்கொண்டு, “அத்தை… நகை முக்கியம் இல்லைங்க, உங்க பாசம் தான் எனக்கு வேணும்,” என்றாள்.

“கண்டிப்பா நிலா. இனிமே நீ என் மருமகள் இல்லை, என் மகள்,” என்று சொல்லி அவளை அணைத்துக் கொண்டார்.

அடுத்த சில நாட்கள் அந்த வீட்டில் ஒரு புது வசந்தம் வீசியது. அன்புவும் நிலாவும் தங்களின் இல்லற வாழ்க்கையை மிக அழகாகத் தொடங்கினர். காலையில் எழுந்து இருவரும் சேர்ந்து வயலுக்குச் செல்வதும், மாலையில் ஏரிக்கரையில் அமர்ந்து பேசுவதும் ஒரு கவிதை போல இருந்தது.

ஒரு நாள் மாலை, அன்பு நிலாவிற்கு ஒரு அழகான மல்லிகைப் பூச் சரத்தைச் சூட்டினான். “நிலா… மல்லிகா அக்காவோட பெயர் தான் மல்லிகா, ஆனா அவ மனசுல மணம் இல்லை. ஆனா உன் மனசு இந்த மல்லிகைப் பூவை விடப் பரிசுத்தமானது,” என்றான்.

“ஏங்க… அக்கா இப்போ எங்க இருப்பாங்க? அவங்க மேல எனக்குக் கோபம் இல்லைங்க, ஆனா அவங்க ஏன் இப்படிப் பண்ணுனாங்கன்னு தான் வருத்தமா இருக்கு,” என்றாள் நிலா.

“அவங்களப் பத்தி யோசிக்காதே நிலா. அவங்க அவங்க செஞ்ச வினை அவங்களைச் சேரும். நாம நம்ம வாழ்க்கையைப் பார்ப்போம்,” என்று சொல்லி அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான்.

அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீடு இப்போது அன்பாலும் நம்பிக்கையாலும் நிறைந்திருந்தது. நிலாவின் சிரிப்பு அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு செங்கலிலும் எதிரொலித்தது. மல்லிகாவின் சதிவலைகள் அறுந்து விழுந்தன. உண்மையான காதலும் நேர்மையும் மீண்டும் ஜெயித்தன.

இருப்பினும், மல்லிகா அவ்வளவு சீக்கிரம் அமைதியாக இருக்கமாட்டாள் என்பது அன்பிற்குத் தெரியும். அவள் எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்து கொண்டு இவர்களின் அழிவிற்காகத் திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், இப்போதைக்கு அன்புவும் நிலாவும் தங்களின் காதலில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

வானத்தில் நிலவு முழுமையாகப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஒளியில் நிலாவின் முகம் ஒரு தேவதையைப் போலத் தெரிந்தது. அன்பு அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “நிலா… இது வெறும் ஆரம்பம் தான். நம்ம காதலோட பயணம் இன்னும் பல மைல் தூரம் போகணும்,” என்று சொல்ல, நிலா அவனது தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

இயற்கை இவர்களின் காதலுக்கு ஆசீர்வாதம் வழங்குவது போல ஒரு மெல்லிய தென்றலை வீசியது. அந்தப் பெரிய வீட்டின் கதவுகள் இப்போது மகிழ்ச்சிக்காகத் திறந்திருந்தன.

மல்லிகா அந்தப் பெரிய வீட்டின் வாசற்படியைக் கடந்து சென்றபோது, ஒரு நீண்ட கால பாரம் குறைந்த உணர்வு அந்த வீட்டின் சுவர்களில் படர்ந்தது. ஜானகி அம்மாள் திண்ணையில் அமர்ந்து, வெளியே செல்லும் தன் மகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் இருந்தாலும், அதில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. “பெற்ற பாசத்திற்காக ஒரு நஞ்சை இவ்வளவு காலம் மடியில் வைத்து வளர்த்துவிட்டேனே” என்ற குற்ற உணர்வு அவரை வாட்டியது.

நிலா மெதுவாக அத்தையின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். ஜானகி அம்மாளின் நடுங்கும் கைகளைத் தன் மென்மையான கரங்களால் பற்றிக் கொண்டாள்.

“அத்தை… வருத்தப்படாதீங்க. அக்கா கோபத்துல போயிருக்காங்க, அவங்க மனசு மாறும்போது கண்டிப்பாத் திரும்பி வருவாங்க. அதுவரைக்கும் நான் உங்களுக்கு மகளா இருப்பேன்,” என்று நிலா ஆறுதல் சொன்னாள்.

ஜானகி அம்மாள் நிலாவைப் பார்த்து விம்மி அழுதார். “இல்ல நிலா… அவ மனசு மாறாது. அவளோட வஞ்சகம் இந்த வீட்டைப் பிரிக்கப் பார்த்தது. ஆனா நீ, இவ்வளவு அவமானப்பட்டும் எனக்காகவும் அன்புக்காகவும் பொறுமையா இருந்த பாரு… அதுதான் உன்னோட குணம். இனிமே இந்த வீட்ல உனக்கு எந்தக் குறையும் வராது,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.

அன்பு குளித்துவிட்டு வந்து, தன் அம்மாவும் நிலாவும் அணைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபோது அவனது இதயம் குளிர்ந்தது. “அம்மா… நிலா… போதும் போதும்! இன்னைக்கு விசேஷமான நாள். நம்ம வீட்டுல இருந்த கெட்ட சக்தி விலகிடுச்சு. இனிமே சந்தோஷமா இருப்போம். நிலா, சீக்கிரம் கிளம்பு… நாம இன்னைக்கு வெளிய போறோம்,” என்றான் உற்சாகமாக.

நிலா ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள். “எங்கேங்க?”

“கேட்கக் கூடாது… கிளம்பு!” என்று அன்பு அதிகாரம் செய்ய, நிலா சிரித்துக் கொண்டே அறைக்குள் சென்றாள்.

அன்பு தேர்ந்தெடுத்திருந்த அந்த நீல நிறப் பட்டுப் புடவையை நிலா உடுத்தியிருந்தாள். அவளது மேனியில் அந்த நீல நிறம் வானத்து மேகங்களுக்கு நடுவே மின்னும் மின்னலைப் போலத் தெரிந்தது. தலையில் அன்பு சூட்டிய அந்த மல்லிகைப் பூச் சரம் ஒரு கிரீடம் போல அவளுக்கு அழகைச் சேர்த்தது.

அவர்கள் இருவரும் புல்லட்டில் கிளம்பினர். கிராமத்துச் செம்மண் பாதையில் புல்லட் செல்லும்போது, சாலையின் இருபுறமும் இருந்த தென்னை மரங்கள் அவர்களுக்கு வரவேற்பு அளிப்பது போலத் தலையசைத்தன. அன்பு கண்ணாடியின் வழியாக நிலாவைப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தான். நிலா அவனது தோளைக் கட்டிக்கொண்டு, காற்றில் பறக்கும் தன் கூந்தலைச் சரி செய்தபடி வந்தாள்.

அவர்கள் ஒரு பெரிய நதிக்கரைக்குச் சென்றனர். அங்கே ஒரு பழைய படிக்கட்டுத் துறை இருந்தது. தண்ணீர் சலசலவென ஓடிக்கொண்டிருக்க, மரங்களில் இருந்த பறவைகள் மாலை நேர சங்கீதத்தை இசைத்துக் கொண்டிருந்தன.

“நிலா… இங்கே வா,” என்று அன்பு அவளை ஒரு பெரிய அரச மரத்தடியில் அமர வைத்தான்.

“ஏங்க… இங்க எதுக்கு வந்தோம்?” என்று நிலா கேட்டாள்.

அன்பு தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பெட்டியை எடுத்தான். அதைத் திறந்தபோது, அதில் ஒரு அழகான தங்கச் சங்கிலி இருந்தது. அதில் ஒரு சிறிய டாலர், அதில் ‘A’ மற்றும் ‘N’ என்ற எழுத்துக்கள் இணைந்திருந்தன.

“இது உனக்காக நிலா. நம்ம கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உனக்கு நான் எதுவுமே வாங்கித் தரல. இந்தச் சங்கிலி நம்ம காதலோட அடையாளம். இதை உன் கழுத்துல நான் கட்டணும்னு ஆசைப்படுறேன்,” என்றான் அன்பு.

நிலாவின் கண்கள் கலங்கின. “ஏங்க… இதெல்லாம் எதுக்கு? நீங்க என் கூட இருந்தாலே போதும்,” என்றாள்.

“பேசாதே நிலா… இதைக் கட்டிக்கோ,” என்று அன்பு அவளது கழுத்தில் அந்தச் சங்கிலியை அணிவித்தான். அந்தத் தங்கம் நிலாவின் மேனியில் பட்டபோது, ஒரு மின்சாரம் இருவருக்கும் இடையே பாய்ந்தது போல இருந்தது.

மழை மெல்லத் தூறத் தொடங்கியது. “ஏங்க… மழை வருது, வாங்க போலாம்,” என்று நிலா பதறினாள்.

“இருக்கட்டும் நிலா… இந்த மழையில நனையுறது எவ்வளவு சுகம் தெரியுமா? நம்ம வாழ்க்கையில இருந்த அழுக்கு எல்லாம் இந்த மழையில கரைஞ்சு போகட்டும்,” என்று அன்பு அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான். அந்த மழையில் நனைந்தபடி அவர்கள் இருவரும் தங்களின் காதலைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இயற்கையே அவர்களுக்குக் குடை பிடித்தது போல அந்த மழைக் காலம் அவர்களுக்குத் தித்திப்பானது.

வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, ஜானகி அம்மாள் அவர்களுக்காகப் பிடித்த உணவுகளைச் சமைத்து வைத்திருந்தார். “என்னப்பா… ரெண்டு பேரும் நனைஞ்சுட்டு வந்திருக்கீங்க? சீக்கிரம் போய் துணியை மாத்துங்க, இல்லைன்னா ஜலதோஷம் பிடிச்சுக்கும்,” என்று அக்கறையுடன் சொன்னார்.

அன்று இரவு… நிலா ஜானகி அம்மாளுக்குக் கால்களைப் பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“நிலா… உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கணும்னு தோணுது. மல்லிகா பண்ணுனதுக்காக நீ அவளை மன்னிச்சுட்டியா?” என்று ஜானகி அம்மாள் கேட்டார்.

நிலா மென்மையாகச் சிரித்தாள். “அத்தை… மல்லிகா அக்கா பாவம். அவங்களுக்கு வாழ்க்கை சரியா அமையல. அந்த விரக்தியில தான் அவங்க இப்படிப் பண்ணுறாங்க. ஒரு நாள் அவங்களுக்குத் தப்பு புரியும். அப்போ அவங்க திரும்பி வந்தா, அவங்களை ஏத்துக்கிற அந்தப் பெருந்தன்மை நமக்கு இருக்கணும்,” என்றாள்.

ஜானகி அம்மாள் வியந்து போனார். “என்ன ஒரு மனசு நிலா உனக்கு! அன்பு குடுத்து வச்சவன் தான்,” என்றார்.

அன்பு மொட்டை மாடியில் படுத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். நிலா அங்கே வந்தாள். “என்னங்க… என்ன யோசனை?”

“ஒன்னும் இல்ல நிலா… நம்ம வாழ்க்கை இப்போ எவ்வளவு நிம்மதியா இருக்குன்னு நினைச்சேன். ஆனா… மல்லிகா அக்கா இப்போ எங்க இருப்பாங்கன்னு ஒரு பயம் இருக்கு. அவங்க அவ்வளவு சீக்கிரம் நம்மளை விடமாட்டாங்க,” என்றான் அன்பு கவலையுடன்.

“கவலைப்படாதீங்கங்க… நியாயம் நம்ம பக்கம் இருக்கு. சாமி நம்மளைக் கைவிடாது,” என்று நிலா அவனது கையைப் பற்றினாள்.

நிலவொளி அந்த மாடியில் பால் போலக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மல்லிகைப் பூவின் வாசம் அந்த இரவை இன்னும் அழகாக்கியது. அந்தப் பெரிய வீட்டின் சுவர்கள் இப்போது வெறும் கல்லால் ஆனவை அல்ல, அவை அன்பாலும் நம்பிக்கையாலும் கட்டப்பட்டவை.

மறுநாள் காலை, விடியல் ஒரு புதிய செய்தியுடன் வந்தது. மல்லிகா ரவிச்சந்திரனிடம் சென்ற செய்தி ஊருக்குள் பரவியிருந்தது. ரவிச்சந்திரன் அவளைச் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை என்றும், அவளை அடித்துத் துரத்திவிட்டான் என்றும் பேசிக்கொண்டனர்.

ஜானகி அம்மாள் இதைக் கேட்டு வருத்தப்பட்டார். ஆனால், அன்பு சொன்னான், “அம்மா… அவங்க செஞ்ச வினை அவங்களைத் துரத்துது. நாம இப்போ தலையிட முடியாது. அவங்க திருந்தட்டும்,” என்றான்.

அந்த வீட்டில் ஒரு அமைதி நிலவியது. நிலா சமையலறையில் பாடிக்கொண்டே வேலை செய்தாள். ஜானகி அம்மாள் முற்றத்தில் அமர்ந்து வேதம் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அன்பு வயலில் உற்சாகமாக வேலை செய்தான்.

இவர்களின் இந்த இனிய இல்லற வாழ்வு ஒரு காவியம் போலத் தொடர்ந்தது. சதிவலைகள் அறுந்த பிறகு, காதலின் வலிமை அந்த வீட்டை ஒரு சொர்க்கமாக மாற்றியிருந்தது. நிலாவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு நிம்மதி இருந்தது. அவள் அந்த வீட்டின் ஆணிவேராக மாறிவிட்டாள்.

மழை நின்ற பிறகும்,அந்த நதிக்கரை மரங்களில் இருந்து சொட்டிய நீர்த்துளிகள் நிலாவின் தோளில் விழுந்து அவளைச் சிலிர்க்க வைத்தன. அன்பு அவளது கையை விடவே இல்லை. அந்தப் பிடியில் ஒரு பெரும் நிம்மதி இருந்தது. இத்தனை நாட்களாக மல்லிகா விதைத்திருந்த சந்தேகங்களும், சதிகளும் அந்த ஓடும் நதிநீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது போல ஒரு உணர்வு.

“நிலா… இப்போ மனசுக்கு எப்படி இருக்கு?” என்று அன்பு மெதுவாகக் கேட்டான்.

“ரொம்ப பாரம் குறைஞ்ச மாதிரி இருக்குங்க. அத்தை என்னை ஏத்துக்கிட்ட அந்த நிமிஷம், நான் இழந்த எல்லாமே எனக்குத் திரும்பக் கிடைச்ச மாதிரி உணர்ந்தேன். ஆனா… அக்கா போயிட்டாங்களேன்னு நினைக்கும்போது மட்டும் ஒரு சின்ன வருத்தம் இருக்கு,” என்றாள் நிலா ஏக்கத்துடன்.

அன்பு ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். “அவங்களை விடு நிலா. அவங்க தேடிக்கிட்ட வினை அவங்களைத் துரத்துது. நாம எவ்வளவு தூரம் அவங்களைச் சகிச்சுக்கிட்டோம்னு உனக்குத் தெரியும். அம்மாவுக்கே பொறுமை இழந்துடுச்சுன்னா பார்த்துக்கோயேன். இனிமே நாம நம்ம வாழ்க்கையை மட்டும் கவனிப்போம்,” என்று அவளைத் தேற்றினான்.

இருவரும் புல்லட்டில் ஏறி வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, வழியில் இருந்த அந்தச் சின்னக் கடையில் நிலாவிற்குப் பிடித்தமான மல்லிகைப் பூச்சரங்களை அன்பு வாங்கினான். “இந்தா நிலா… இன்னைக்கு இது உன் கூந்தல்ல மட்டும் இல்ல, நம்ம வீடு முழுக்க இதோட வாசம் இருக்கணும்,” என்று சொல்லி அவளிடம் கொடுத்தான்.

வீட்டிற்கு வந்ததும், ஜானகி அம்மாள் வாசலில் காத்துக் கொண்டிருந்தார். “வாப்பா அன்பு… நிலா… சீக்கிரம் உள்ள வாங்க. மழைல நனைஞ்சுட்டு வந்திருக்கீங்க. நான் சூடா இஞ்சி டீ போட்டு வச்சிருக்கேன்,” என்று அன்புடன் வரவேற்றார்.

நிலா சமையலறைக்குச் சென்றபோது, அங்கே எல்லாம் ஒழுங்காக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஜானகி அம்மாள் இப்போதெல்லாம் நிலாவிற்கு எந்த வேலையையும் கொடுக்க விடுவதில்லை. “நீ போய் ஓய்வு எடு நிலா… நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்று மகளைப் போல அவளைக் கவனித்துக் கொண்டார்.

அன்று இரவு… நிலா ஜானகி அம்மாளின் கால்களை மெதுவாகப் பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“நிலா… உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்னு தோணுது. மல்லிகா பண்ணுனதுக்காக நீ அவளை இன்னும் மன்னிச்சுட்டியா?” என்று ஜானகி அம்மாள் மெதுவான குரலில் கேட்டார்.

நிலா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்கள் ஈரமாயின. “அத்தை… எனக்கு அக்கா மேல கோபம் இல்லைங்க. அவங்களுக்கு வாழ்க்கை சரியா அமையாததுனால வந்த ஒரு விரக்திதான் இது எல்லாம்னு எனக்குப் புரியுது. அவங்க திருந்தி ஒரு நாள் வருவாங்கன்னு எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. அப்படி வரும்போது நாம அவங்களை ஏத்துக்கணும் அத்தை,” என்றாள் நிலா முதிர்ச்சியுடன்.

ஜானகி அம்மாள் நிலாவின் தலையை வருடினார். “உன் மனசு தங்கம் நிலா. மல்லிகாவுக்கு உன்னைப் புரிஞ்சுக்கிற குடுத்துவச்சினை இல்லை. நீ வந்த நேரம் தான் இந்த வீட்ல நிம்மதியே வந்திருக்கு,” என்று சொல்லிவிட்டு உறங்கச் சென்றார்.

அன்பு மொட்டை மாடியில் நின்றபடி வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நிலா அங்கே மெதுவாகச் சென்றாள். “என்னங்க… என்ன யோசனை?”

“ஒன்னும் இல்ல நிலா… நம்ம வாழ்க்கையில இனிமே கஷ்டங்களே வராதான்னு யோசிச்சேன். இந்தச் சந்தோஷம் எப்போவும் நீடிக்கணும் நிலா,” என்றான் அன்பு அவளது கையைப் பற்றி.

“கண்டிப்பா நீடிக்கும்ங்க. நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும் வரைக்கும் எந்த சக்தியாலும் நம்மளைப் பிரிக்க முடியாது,” என்று நிலா சொல்ல, அன்பு அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். நிலவொளி அந்த மாடியில் பால் போலக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை… அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீடு ஒரு புது வசந்தத்தை எதிர்கொண்டது. நிலா அதிகாலையிலேயே எழுந்து வாசல் தெளித்துக் கோலமிட்டாள். அந்தப் பெரிய இழைக்கோலம் அவளது மனதின் மகிழ்ச்சியைப் பிரதிபலித்தது. ஜானகி அம்மாள் அவளுக்கு உதவியாகப் பூக்களைப் பறித்துத் தந்தார்.

அன்பு வயலுக்குப் புறப்படும்போது, நிலா அவனுக்கு மதிய உணவைத் தூக்கில் கட்டிக் கொடுத்தாள். “சீக்கிரம் வந்துடுங்கங்க… இன்னைக்கு அத்தைக்கு ஒரு விசேஷமான சமையல் பண்ணலாம்னு இருக்கேன்,” என்றாள்.

“கண்டிப்பா நிலா. இன்னைக்கு வயல்ல கொஞ்சம் வேலை அதிகம், ஆனா உன் சமையலுக்காகவே ஓடி வந்துடுவேன்,” என்று சிரித்துக்கொண்டே கிளம்பினான்.

அன்று மதியம், நிலாவும் ஜானகி அம்மாளும் சேர்ந்து சமையலறையில் பேசிக்கொண்டே வேலை செய்தனர். ஜானகி அம்மாள் தனது இளமைக்காலக் கதைகளை நிலாவிடம் சொன்னார். “நிலா… அன்பு பொறந்தப்போ அவங்க அப்பா எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டார் தெரியுமா? அதே மாதிரி ஒரு பேரனோ பேத்தியோ இந்த வீட்டுல சீக்கிரம் விளையாடணும்னு எனக்கு ஒரு ஆசை,” என்று ஜானகி அம்மாள் சொன்னபோது, நிலா நாணத்தால் சிவந்து போனாள்.

“அத்தை… அது கடவுள் கையில இருக்குங்க,” என்று தலைகுனிந்தாள் நிலா.

அப்போது திடீரென்று வாசலில் ஒரு ஆள் வந்து நின்றான். அவன் ரவிச்சந்திரனின் உறவினன் ஒருவன்.

“யார் நீங்க? என்ன வேணும்?” என்று ஜானகி அம்மாள் வெளியே வந்து கேட்டார்.

“ஜானகி அம்மா… மல்லிகா இப்போ ரவிச்சந்திரன் வீட்டு வாசல்ல உட்கார்ந்து அழுதுட்டு இருக்கா. ஆனா அவன் அவளை உள்ள சேர்க்க மாட்டேன்னு துரத்திட்டான். அவளுக்கு வேற எங்கேயும் போக இடமில்லையாம். நீங்க தான் எதாவது பண்ணனும்னு வந்து சொன்னேன்,” என்றான் அந்த ஆள்.

ஜானகி அம்மாள் அதிர்ந்து போனார். “என்னது? அங்க போயிட்டாளா? அவளைத் தான் நான் இங்கேயே இருக்கச் சொன்னேனே… ஏன் அங்க போனா?”

நிலா இதைக் கேட்டுப் பதறினாள். “அத்தை… அக்கா பாவம். ரவிச்சந்திரன் அவங்களை மதிக்க மாட்டான்னு நமக்குத் தெரியுமே. இப்போ அவங்க நிலைமை என்னவா இருக்கும்?”

ஜானகி அம்மாள் ஒரு நிமிடம் யோசித்தார். “இல்லை நிலா… அவ செஞ்ச தப்புக்கு அவ தண்டனை அனுபவிச்சுதான் ஆகணும். அவளே திரும்பி வந்தா பார்ப்போம். இப்போ நாம அங்க போக வேண்டாம்,” என்றார் உறுதியாக.

ஆனால், நிலாவின் மனசு கேட்கவில்லை. அவள் அன்பு வீட்டிற்கு வந்ததும் இதைப் பற்றிச் சொன்னாள். “ஏங்க… அக்கா அங்க தெருவுல நிக்கிறாங்களாம். நாம போய் அவங்களை அழைச்சிட்டு வரலாமா?”

அன்பு கோபமடைந்தான். “நிலா! உனக்கு அறிவு இருக்கா? உன்னைப் பத்தி எவ்வளவு கேவலமாப் பேசினா? உன்னைத் திருடின்னு பழி சுமத்தி வீட்டை விட்டுத் துரத்தினா… இப்போ அவளுக்காக நீ வக்காலத்து வாங்குறியா? அவ அங்கேயே கிடக்கட்டும்,” என்றான்.

“இல்லைங்க… அவங்க நம்ம குடும்பத்து ஆளு. அவங்க தப்பு பண்ணுனாலும் நாம அவங்களை கைவிடக்கூடாது. அத்தை வாயால தான் வேண்டாம்னு சொல்லுறாங்க, ஆனா உள்ளுக்குள்ள அவங்க மகளை நினைச்சு வருத்தப்படுவாங்க,” என்று நிலா வாதிட்டாள்.

அன்பு நிலாவைப் பார்த்தான். அவளது அந்தப் பெருந்தன்மை அவனைக் வியக்க வைத்தது. “நிலா… உன்னை மாதிரி ஒரு பொண்ணைப் பார்க்கவே முடியாது. சரி… நான் போய்ப் பார்க்கிறேன். ஆனா அவ திருந்தின மாதிரி தெரிஞ்சா மட்டும் தான் இங்க கூட்டிட்டு வருவேன்,” என்று சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

அன்பு ரவிச்சந்திரனின் வீட்டிற்குச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடியிருந்தது. மல்லிகா ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள். ரவிச்சந்திரன் அவளை அசிங்கமான வார்த்தைகளால் திட்டித் துரத்திக் கொண்டிருந்தான்.

அன்பு நேராக ரவிச்சந்திரன் முன்னால் வந்து நின்றான். “ரவி! என் அக்காவைத் திட்ட உனக்குத் தகுதியில்லை. அவ தப்பு பண்ணுனா நான் கேக்குறேன். அவளைத் தொட உனக்கு அதிகாரம் இல்லை,” என்று கர்ஜித்தான்.

மல்லிகா அன்புவைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்து அவனது கால்களைப் பற்றிக் கொண்டாள். “அன்பு… என்னை மன்னிச்சுடுடா! நான் பெரிய பாவம் பண்ணிட்டேன். அந்த நிலாவை நான் எவ்வளவு கஷ்டப்படுத்தினேன்… ஆனா இப்போ எனக்கு யாரும் இல்லன்னு தெரிஞ்சதும் எனக்கு நீ தான் ஞாபகம் வந்த,” என்று கதறினாள்.

அன்பு அவளைத் தூக்கி நிறுத்தினான். “வா வீட்டுக்குப் போலாம். ஆனா ஒன்னு நினைச்சுக்கோ… நிலா தான் என்னை உனக்காக இங்க அனுப்பி வச்சா. அவளுக்கு நீ துரோகம் பண்ணுனாலும், அவ உன் மேல அன்பு வச்சிருக்கா. இனியாவது அவளை மதிக்கக் கத்துக்கோ,” என்றான்.

மல்லிகா எதுவும் பேசாமல் விம்மி விம்மி அழுதபடி அன்புவுடன் புல்லட்டில் ஏறி வந்தாள். வீட்டு வாசலில் வந்ததும், அவளுக்கு உள்ளே நுழையவே பயமாக இருந்தது. ஜானகி அம்மாள் திண்ணையில் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

மல்லிகா ஜானகி அம்மாளின் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டாள். ஜானகி அம்மாள் அவளைப் பார்க்கவே இல்லை. “நிலா கிட்ட மன்னிப்புக் கேள்… அவ சொன்னதுனால தான் இன்னைக்கு நீ இந்த வீட்டு வாசப்படியை மிதிச்சிருக்க,” என்றார் கறாராக.

மல்லிகா நிலாவின் முன்னால் வந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் அவமானத்தால் தரை பார்த்தன. “நிலா… என்னை மன்னிச்சுடும்மா. உன்னை நான் ரொம்பக் கஷ்டப்படுத்திட்டேன்,” என்றாள்.

நிலா அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். “பரவாயில்லை அக்கா. பழையதை எல்லாம் மறந்துடுங்க. இனிமே நாம எல்லாரும் ஒன்னா இருப்போம்,” என்று சொல்லி அவளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

அந்த இரவு… அந்தப் பெரிய வீடு முழுமையடைந்தது போல இருந்தது. மல்லிகா அமைதியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது வஞ்சகம் மறைந்து, ஒருவித குற்ற உணர்வு அவளது முகத்தில் படர்ந்திருந்தது. நிலா அவளுக்கு உணவு பரிமாறினாள்.

அன்பு மொட்டை மாடியில் நிலாவுடன் அமர்ந்திருந்தான். “நிலா… நீ செஞ்சது ரொம்பப் பெரிய விஷயம். மல்லிகா அக்கா இப்போவாவது மாறுவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்,” என்றான்.

“கண்டிப்பா மாறுவாங்கங்க. அன்பால எதையும் மாத்தலாம்,” என்று நிலா அவனது தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

வானத்தில் நிலவு பிரகாசமாக இருந்தது. அந்தப் பெரிய வீட்டின் கதவுகள் இப்போது மகிழ்ச்சிக்காகவும், மன்னிப்பிற்காகவும் திறந்திருந்தன. சதிவலைகள் அறுந்து, உறவுகள் மீண்டும் துளிர்விட்டன. நிலாவின் அந்தப் பெருந்தன்மை அந்த வீட்டை ஒரு சொர்க்கமாக மாற்றியிருந்தது.