அத்தியாயம் 5 :

மறுநாள் விடியல் அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டிற்கு ஒரு வித்தியாசமான அமைதியைக் கொண்டு வந்தது. மல்லிகா அதிகாலையிலேயே எழுந்து வாசல் தெளித்துக் கொண்டிருந்தாள். இதுநாள் வரை நிலா மட்டுமே செய்து வந்த வேலையை, இன்று மல்லிகா செய்வதைப் பார்த்த ஜானகி அம்மாளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. திண்ணையில் அமர்ந்து பல் விளக்கிக் கொண்டிருந்த அவர், மல்லிகாவையே உற்றுப் பார்த்தார்.

மல்லிகாவின் முகத்தில் அந்தப் பழைய அகங்காரம் இல்லை. கண்கள் சற்றுத் தாழ்ந்திருந்தன. ரவிச்சந்திரன் தன்னை நடுத்தெருவில் நிற்க வைத்து அவமானப்படுத்திய அந்தத் தழும்புகள் இன்னும் அவளது மனதில் ஆறாமல் இருந்தன.

“அம்மா… காபி போட்டு வச்சிருக்கேன். குடிங்க,” என்று மல்லிகா பணிவாகச் சொன்னாள்.

ஜானகி அம்மாள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். “இருக்கட்டும் மல்லி… நிலா எங்கே? அவ இன்னும் எழலையா?” என்று கேட்டார்.

“அவ தூங்கிட்டு இருக்காம்மா. நேத்து ராத்திரி அவளுக்குச் சரியாத் தூக்கம் இல்ல போல… அதான் நானே எல்லா வேலையையும் முடிச்சுட்டேன். அவளை எழுப்ப வேண்டாம்,” என்றாள் மல்லிகா.

அந்தச் சமயம் அன்பு குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தான். மல்லிகா வேலை செய்வதைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஒரு தயக்கம் ஏற்பட்டது. “என்ன அக்கா… நீங்க ஏன் இதெல்லாம் பண்ணுறீங்க? நிலா எழுந்து பண்ணுவா இல்ல?” என்றான்.

“இல்ல தம்பி… இத்தனை நாளா நான் இந்த வீட்டுல ஒரு பாரமாத் தானே இருந்தேன்? இப்போவாவது எதாவது உருப்படியா செய்யணும்னு தோணுது. நிலா பாவம்… அவளை இனியும் நான் கஷ்டப்படுத்த மாட்டேன்,” என்று மல்லிகா சொல்லும்போது அவளது குரல் தழுதழுத்தது.

அன்பு நிலாவின் அறைக்குச் சென்றான். நிலா இன்னும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். அவளது முகம் ஒரு குழந்தையின் அமைதியைப் பிரதிபலித்தது. அன்பு அவளது அருகில் அமர்ந்து, மெல்ல அவளது கூந்தலை வருடினான். நிலா கண் விழித்துப் பார்த்தாள்.

“ஏங்க… மணி என்ன ஆச்சு? ஐயோ… வாசல்ல கோலம் போடணுமே!” என்று பதற்றத்துடன் எழ முயன்றாள்.

“இரு நிலா… அவசரப்படாதே. இன்னைக்கு அக்கா எல்லா வேலையையும் முடிச்சுட்டாங்க. நீ நிம்மதியா ஓய்வு எடு,” என்றான் அன்பு புன்னகையுடன்.

நிலா ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். “அக்காவா? அவங்க எதுக்குங்க?”

“அவங்க திருந்திட்டாங்கன்னு நினைக்கிறேன் நிலா. நீ செஞ்ச அந்தப் பெரிய உதவி அவங்க மனசை மாத்தியிருக்கு. வா… வெளிய போய் பாரேன்,” என்று அவளை அழைத்துச் சென்றான்.

நிலா வெளியே வந்தபோது, மல்லிகா துளசி மாடத்திற்கு விளக்கேற்றிக் கொண்டிருந்தாள். நிலாவைக் கண்டதும் மல்லிகா அருகில் வந்தாள். “நிலா… நேத்து நான் பண்ணுனதுக்கு என்னை மன்னிச்சுடு. உன்னை நான் எவ்வளவு காயப்படுத்தினேன்… ஆனா நீதான் என் தம்பியை அனுப்பி என்னை அந்த நரகத்துல இருந்து காப்பாத்துன. இனிமே இந்த மல்லிகா உனக்கு ஒரு அக்காவா மட்டும் இல்ல, ஒரு தோழியா இருப்பா,” என்று சொல்லி நிலாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

நிலாவின் கண்களில் கண்ணீர் முட்டியது. “அக்கா… அப்படிச் சொல்லாதீங்க. நீங்க எப்போவும் இந்த வீட்டுப் பொண்ணுதான். பழையதை எல்லாம் நான் எப்போவோ மறந்துட்டேன்,” என்று அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.

இந்தக் காட்சியைக் கண்ட ஜானகி அம்மாளின் உள்ளம் குளிர்ந்தது. “சாமி… என் குடும்பத்தை இப்படியே ஒன்னா வச்சிரு,” என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

அடுத்த சில வாரங்கள் அந்தப் பெரிய வீடு ஒரு சொர்க்கமாக மாறியிருந்தது. மல்லிகாவும் நிலாவும் கைகோர்த்து வேலை செய்தனர். சமையலறையில் சிரிப்புச் சத்தம் எப்போதும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அன்பு வயலுக்குச் செல்லும்போது இருவருமே அவனுக்கு விடை கொடுத்தனர். மல்லிகா நிலாவிற்குப் பல வீட்டு வைத்தியங்களையும், சமையல் நுணுக்கங்களையும் சொல்லிக் கொடுத்தாள்.

ஒரு நாள் மதியம், நிலாவிற்குத் திடீரென்று தலைசுற்றல் ஏற்பட்டது. சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவள் அப்படியே சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள்.

மல்லிகா பதறிப்போய் ஓடி வந்தாள். “நிலா! என்னாச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்க?”

“ஒன்னும் இல்லக்கா… லேசாத் தலை சுத்துது. வெயில் அதிகமா இருக்குல்ல… அதான் இருக்கும்,” என்றாள் நிலா பலவீனமாக.

மல்லிகா நிலாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவளது அனுபவம் வாய்ந்த கண்கள் எதையோ கண்டுபிடித்தன. “நிலா… உனக்கு வேற எதாவது மாற்றங்கள் தெரியுதா? வாந்தி வர்ற மாதிரி இருக்கா?” என்று ரகசியமாகக் கேட்டாள்.

நிலா நாணத்துடன் தலைகுனிந்தாள். “ஆமாக்கா… காலையில இருந்து ஒரு மாதிரி குமட்டலா இருக்கு.”

மல்லிகாவின் முகம் மலர்ந்தது. “அம்மா! அம்மா! சீக்கிரம் இங்க வாங்க!” என்று உற்சாகமாகக் கத்தினாள்.

ஜானகி அம்மாள் ஓடி வந்தார். “என்னடி மல்லி? ஏன் இப்படி கத்துற?”

“அம்மா… நம் வீட்டுக்கு ஒரு வாரிசு வரப்போகுதுன்னு நினைக்கிறேன். நிலாவுக்கு விசேஷமா இருக்குமா!” என்று மல்லிகா சொன்னதும், ஜானகி அம்மாள் அப்படியே நிலாவை அணைத்துக் கொண்டார்.

“நிஜமாவாடி? சாமி… என் வேண்டுதலைக் கேட்டுட்டியா? நிலா… கண்ணு… உன்னை நான் எப்படிப் பார்த்துப்பேன் தெரியுமா!” என்று ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டார்.

மாலை அன்பு வீட்டிற்கு வந்தபோது, அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல எல்லாரும் போட்டி போட்டனர். அன்பு நிலாவைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் ஒரு பேரானந்தம் மின்னியது. அவன் அப்படியே நிலாவைத் தூக்கிச் சுற்ற வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான், ஆனால் குடும்பத்தினர் முன்னால் அடக்கிக் கொண்டான்.

“நிலா… இது உண்மையா?” என்று தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.

நிலா மென்மையாகத் தலையசைத்தாள். அந்த இரவு அந்தப் பெரிய வீட்டில் ஒரு திருவிழா போல இருந்தது. மல்லிகா நிலாவிற்குப் பிடித்தமான இனிப்புகளைச் செய்து கொடுத்தாள். அன்பு நிலாவின் அருகில் அமர்ந்து அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

“நிலா… இப்போதான் என் வாழ்க்கை முழுமையடைஞ்ச மாதிரி இருக்கு. மல்லிகா அக்கா திருந்துனது ஒரு பக்கம், இப்போ நீ ஒரு குழந்தையைக் கொடுக்கப் போறது இன்னொரு பக்கம். நான் ரொம்பக் கொடுத்து வச்சவன் நிலா,” என்றான்.

“எல்லாம் நம்ம காதலோட பலன் தான்ங்க. இந்த மல்லிகைப் பூ வாசமும், இந்த வீட்டோட அமைதியும் எப்போவும் இப்படியே இருக்கணும்,” என்றாள் நிலா.

ஆனால், அதே சமயம் மல்லிகாவின் மனதில் ஒரு சிறு உறுத்தல் இருந்தது. ரவிச்சந்திரன் இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி அந்த ஊர் பக்கமாகத் திரிவதாக அவளுக்குச் செய்தி வந்தது. அவன் எதாவது சதி செய்வானோ என்று அவள் பயந்தாள்.

அன்று இரவு… மல்லிகா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். தெரு விளக்கு வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் அசைவது போலத் தெரிந்தது. அது ரவிச்சந்திரன் போலவே இருந்தது.

மல்லிகாவின் உடல் நடுங்கியது. “இல்லை… இப்போதான் என் தம்பியும் நிலாவும் சந்தோஷமா இருக்காங்க. அவங்க வாழ்க்கையில அந்தப் பாவி வந்து எதையும் கெடுக்கக் கூடாது. நான் அவளைக் காப்பேன்,” என்று தனக்குள் சபதம் எடுத்தாள்.

மறுநாள் காலை, அன்பு வயலுக்குச் சென்ற பிறகு, மல்லிகா நிலாவைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னாள், “நிலா… நீ வெளிய எங்கேயும் தனியா போகாதே. உடம்பைக் கவனிச்சுக்கோ. எதாவது வேணும்னா என்கிட்ட சொல்லு, நான் செஞ்சு தர்றேன்,” என்றாள்.

நிலா சிரித்தாள். “ஏன்க்கா… இவ்வளவு பயப்படுறீங்க? நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்.”

“இல்ல நிலா… காலம் சரியில்லை. ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்,” என்று மல்லிகா எச்சரித்தாள்.

சிறிது நேரத்தில், வாசலில் ஒரு ஆள் வந்து நின்றான். அவன் ஒரு கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றான். மல்லிகா அதைப் பிரித்துப் பார்த்தாள். அதில் ரவிச்சந்திரனின் கையெழுத்து இருந்தது.

“மல்லிகா… நீ அந்த வீட்டுல ராணி மாதிரி இருக்கிறதா கேள்விப்பட்டேன். ஆனா உன் தம்பி பொண்டாட்டி மேல உனக்கு இன்னும் கோபம் இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும். வா… நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அவங்களை ஒரு வழி பண்ணலாம். இன்னைக்கு சாயங்காலம் ஏரிக்கரைக்கு வா,” என்று எழுதியிருந்தது.

மல்லிகாவின் ரத்தம் கொதித்தது. அந்தப் பாவி இன்னும் தன்னைத் திருந்தாதவள் என்றே நினைக்கிறான். நிலாவைச் சிதைக்கத் தனக்குத் துணை தேடுகிறான்.

மல்லிகா அந்தக் கடிதத்தைச் சுருட்டித் தூக்கி எறிந்தாள். “ரவி… உனக்கு இன்னைக்கு ஒரு பாடம் புகட்டுறேன். என் நிலாவைத் தொட உன்னால முடியாது,” என்று கறுவினாள்.

மல்லிகா நிலாவிடம் எதையும் சொல்லவில்லை. ஜானகி அம்மாளிடமும் சொல்லவில்லை. அவள் ஒரு முடிவோடு இருந்தாள். மாலை நேரம் வந்தது.

“அம்மா… நான் கோவிலுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு மல்லிகா கிளம்பினாள். ஆனால் அவள் சென்றது கோவிலுக்கு அல்ல… அந்த ஏரிக்கரைக்கு.

அங்கே ரவிச்சந்திரன் காத்துக் கொண்டிருந்தான். “வா மல்லிகா… உனக்கு நிலா மேல இருக்கிற வன்மம் எனக்குத் தெரியும். அந்தப் பொண்ணு இப்போ கர்ப்பமா இருக்காளாமே… அவளை எதாவது பண்ணுனா தான் அந்த அன்பு நிலைகுலைஞ்சு போவான்,” என்று வஞ்சகமாகச் சிரித்தான்.

மல்லிகா அவன் முன்னால் வந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் நெருப்பாக எரிந்தன. “ரவி! நீ இன்னும் மனுஷனாவே மாறலையா? ஒரு கர்ப்பிணிப் பொண்ணைப் பத்தி இப்படிப் பேச உனக்கு எப்படி மனசு வருது? நிலா என் தங்கை மாதிரி. அவளைத் தொடணும்னு நினைச்சா, முதல்ல என் பிணத்தைத் தாண்டித் தான் போகணும்,” என்று கத்தினாள்.

ரவிச்சந்திரன் அதிர்ந்து போனான். “என்னது? நீ அவளுக்குப் பரிந்து பேசுறியா? உன்னை அந்த வீட்டுல இருந்து துரத்தினவ அவதானே?”

“இல்லை! அவ என்னை அந்த வீட்டுக்குத் திரும்பக் கூப்பிட்ட தேவதை. ரவி… இனிமே நீ இந்த ஊர் பக்கம் வந்தா, நானே போலீஸ்ல சொல்லி உன்னை உள்ள தள்ளுவேன். மரியாதையா இங்க இருந்து போயிரு!” என்று மல்லிகா எச்சரித்தாள்.

ரவிச்சந்திரன் ஆத்திரத்தில் மல்லிகாவை அடிக்கக் கையை ஓங்கினான். “அடி… என்னைப் மிரட்டுறியா?”

அப்போது பின்னால் இருந்து ஒரு கை ரவிச்சந்திரனின் கையைப் பிடித்தது. அது அன்பு!

மல்லிகா கோவிலுக்குப் போகவில்லை என்பதை அன்பு கவனித்திருந்தான். அவளுக்குத் தெரியாமல் அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்திருந்தான்.

“ரவி! என் அக்கா மேல கை வச்சா உன் கை இருக்காது. இப்போவே இந்த ஊரை விட்டு ஓடிப் போயிரு. இல்லன்னா பழைய கணக்கு எல்லாத்தையும் சேர்த்து இன்னைக்கே தீர்த்துடுவேன்,” என்று அன்பு கர்ஜித்தான்.

ரவிச்சந்திரன் பயந்து போனான். அன்பின் பலம் அவனுக்குத் தெரியும். அவன் அங்கிருந்து தலைதெறிக்க ஓடினான்.

மல்லிகா அழுதுகொண்டே அன்பின் தோளில் சாய்ந்தாள். “அன்பு… நிலாவுக்கு எதாவது ஆகிடுமோன்னு எனக்குப் பயமா இருந்ததுடா. அதான் இவனை இங்கேயே தடுக்க வந்தேன்,” என்றாள்.

அன்பு அவளது தலையை வருடினான். “அக்கா… இப்பதான் நீ நிஜமான மல்லிகாவா இருக்க. உன் வாசம் இந்த வீட்டுக்கு ரொம்ப முக்கியம். வா வீட்டுக்குப் போலாம்,” என்றான்.

அவர்கள் இருவரும் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, நிலா வாசலில் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். “ஏங்க… அக்கா… எங்கே போயிட்டு வர்றீங்க?” என்று கேட்டாள்.

“கோவிலுக்குத் தான் நிலா… உனக்காகவும், நம்ம வாரிசுக்காகவும் வேண்டிக்கிட்டு வந்தோம்,” என்று மல்லிகா நிலாவின் நெற்றியில் திருநீறு பூசி விட்டாள்.

அந்த இரவு அந்தப் பெரிய வீடு அத்தனை பிரகாசமாக இருந்தது. சதிவலைகள் எல்லாம் ஒழிந்து, உறவுகள் உண்மையான அன்பால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன. நிலாவின் வயிற்றில் வளரும் அந்த உயிர், அந்த வீட்டின் எதிர்கால நம்பிக்கையாகத் தெரிந்தது.

அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில் அன்றைய காலைப் பொழுது வழக்கத்தை விட அதிகப் பொலிவுடன் விடிந்திருந்தது. வாசலில் மல்லிகா போட்டிருந்த இழைக்கோலத்தில் இருந்த ஈரப்பதம் காய்வதற்கு முன்பே, ஊர் மக்களின் நடமாட்டம் அந்த வீட்டை நோக்கித் திரும்பத் தொடங்கியது. நிலா கர்ப்பமாக இருக்கிறாள் என்ற செய்தி, ஊர் கிணற்றடியில் தொடங்கி ஆற்றங்கரை வரை காட்டுத்தீயாகப் பரவிவிட்டது. இத்தனை காலமும் அந்த வீட்டின் வாரிசுக்காக ஏங்கிய ஊர் ஜனங்களுக்கு, இது ஏதோ தங்கள் வீட்டு விசேஷம் போல ஒரு மட்டற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்திருந்தது.

நிலா மெல்லத் திண்ணைக்கு வந்து அமர்ந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு புதிய தேஜஸ் கூடியிருந்தது. கர்ப்பகாலத்தின் அந்த ஆரம்பக்கட்டச் சோர்வு இருந்தாலும், தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் மனிதர்களின் அன்பினால் அவளது உள்ளம் நிறைந்திருந்தது. மல்லிகா உள்ளே சென்று நிலாவிற்காகப் பால் காய்ச்சிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு காலத்தில் நிலாவைப் பார்த்தாலே முகம் சுளிக்கும் மல்லிகா, இன்று நிலாவின் ஒவ்வொரு தேவையையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தாள்.

முதலில் வீட்டிற்கு வந்தவர் பக்கத்து வீட்டுப் பெரியாயி கிழவி. அவர் கையில் ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் வேப்பிலையும், திருநீறும் இருந்தது. “ஏய் நிலா குட்டி… இந்தா, இதை நெத்தியில வச்சுக்கோ. கண்ணே பட்டுடும் போல இருக்கே. மகாலட்சுமி மாதிரி முகம் ஜொலிக்குது,” என்று சொல்லி நிலாவின் நெற்றியில் திருநீறு இட்டார்.

“நிலா… நீ ரொம்பக் கொடுத்து வச்சவம்மா. இந்த வீட்ல எவ்வளவோ கஷ்டங்களை நீ பார்த்திருக்க. ஆனா, ஆண்டவன் உன்னைக் கைவிடல. இந்த வீட்டை வாழ வைக்க ஒரு குலக்கொழுந்தை நீ பெத்து எடுக்கப்போற. ரொம்பப் பத்திரமா இருந்துக்கோ,” என்று சொல்லிவிட்டு, நிலாவின் கைகளைப் பற்றி ஒரு நிமிடம் கண் கலங்கினார் அந்தப் பெரியவர்.

சிறிது நேரத்தில் ஊர்ப் பெண்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வரத் தொடங்கினர். ஒவ்வொருவரும் கையில் ஏதோ ஒன்றை எடுத்து வந்திருந்தனர். சிலர் கையில் எலுமிச்சை பழம், சிலர் வீட்டில் விளைந்த காய்கறிகள், சிலர் நிலாவிற்குப் பிடிக்கும் என்று செய்த பலகாரங்கள் என அந்தத் திண்ணையே ஒரு சந்தை போலக் காட்சியளித்தது.

“ஏன் நிலா, உனக்கு புளிப்பா எதாவது சாப்பிடணும்னு தோணுதா? இதோ இந்த மாங்காயை வச்சுக்கோ. எங்க தோட்டத்துல காய்ச்சது,” என்று நிலாவிடம் சொல்லியப்படியே அந்தப் பெண் மல்லிகாவிடம் நீட்டினார்.

மல்லிகா அந்தப் பெண்ணிடம் சிரித்துக் கொண்டே வாங்கிக் கொண்டாள். “வாங்க பொன்னம்மா அக்கா… நிலாவுக்கு இப்போதான் வாந்தி கொஞ்சம் நின்னுருக்கு. அவளுக்குப் பிடிச்சதை எல்லாம் நான் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்றேன்,” என்றாள் மல்லிகா.

அதைப் பார்த்த ஊர் மக்களுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. “பார்த்தியா, அந்த மல்லிகாவுக்கு எவ்வளவு மனமாற்றம்! அந்த மருமகப் பொண்ணு வந்த நேரம், இந்த வீட்ல இருந்த வஞ்சகம் எல்லாம் காணாமப் போயிடுச்சு,” என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர்.

மதியம் நெருங்க நெருங்க, கூட்டத்தின் வேகம் குறையவில்லை. ஊர் நாட்டாமை தன் மனைவியுடன் வந்திருந்தார். “அன்பு… எங்கே அன்பு?” என்று குரல் கொடுத்தார்.

அன்பு வயலில் இருந்து அவசரமாக ஓடி வந்தான். “வாங்க ஐயா… என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டான்.

“தம்பி அன்பு… உன் பொண்டாட்டி விசேஷமா இருக்குற செய்தி கேட்டு ரொம்பச் சந்தோஷம். இந்த ஊருக்கே நீ ஒரு முன்மாதிரியான தம்பி. மல்லிகாவை மறுபடியும் ஏத்துக்கிட்டதுல இருந்து, உன் நல்ல குணத்துக்கு இப்போ ஒரு பரிசு கிடைச்சிருக்கு. நிலாவைப் பத்திரமா பார்த்துக்கோ,” என்று வாழ்த்தினார் நாட்டாமை.

அவரது மனைவி நிலாவின் அருகில் அமர்ந்து அவளது கையை வருடினார். “நிலா, ஆரம்பத்துல உடம்பு கொஞ்சம் அப்படி இப்படித்தான் இருக்கும். ஆனா, நீ தைரியமா இருக்கணும். உனக்கு எது வேணும்னாலும் என்கிட்ட சொல்லு. மல்லிகா இருக்கா, அவ உன்னை நல்லா கவனிப்பா,” என்றார்.

நிலா மெலிதாகச் சிரித்தாள். “எல்லாரும் இவ்வளவு அன்பு காட்டுறீங்க… எனக்கு ரொம்ப நெகிழ்ச்சியா இருக்கு அத்தை,” என்றாள்.

கூட்டம் விலகியதும், நிலா மல்லிகாவைப் பார்த்தாள். மல்லிகா ஒவ்வொரு பொருளையும் அடுக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். “அக்கா… ஊர் ஜனங்க எல்லாரும் எவ்வளவு சந்தோஷப்படுறாங்க பார்த்தீங்களா? எனக்கு இதைப் பார்க்கும்போதுதான் நிம்மதியா இருக்கு,” என்றாள் நிலா.

மல்லிகா நிலாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். “ஆமா நிலா… இத்தனை வருஷமா இந்த வீட்ல ஒரு இறுக்கமான சூழல் இருந்துச்சு. நான் செஞ்ச தப்புகளால ஊரே இந்த வீட்டைத் தள்ளி வச்சிருந்தது. ஆனா, நீ உன் அன்பால எல்லாத்தையும் மாத்திட்ட. இன்னைக்கு இவ்வளவு பேர் வந்து வாழ்த்துறாங்கன்னா, அது உன் குணத்துக்குக் கிடைச்ச வெற்றிதான். ரவிச்சந்திரன் போன்ற ஆட்களோட சதிக்கு அப்புறம் இப்பதான் இந்த வீட்டுக்கு ஒரு நிஜமான நிம்மதி கிடைச்சிருக்கு,” என்றாள் மல்லிகா.

அன்பு நிலாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்து, “நிலா, இன்னைக்குப் பொழுது முழுக்க உனக்கு வாழ்த்து மழைதான். யாரு கண்ணும் பட்டுடப் போகுது. அக்கா… இன்னைக்கு ராத்திரி நிலாவுக்குத் திருஷ்டி சுத்திப் போடுங்க,” என்றான் அக்கறையுடன்.

ஜானகி அம்மாள் கூடத்தில் அமர்ந்து இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது மனதிலிருந்த பாரம் குறைந்து, ஒரு வித அமைதி ஏற்பட்டது. “என் மகனும், மருமகளும் சந்தோஷமா இருக்கணும். மல்லி இப்போ நிலாக்கு ஒரு நிஜமான அக்காவா மாறிட்டா. இதைவிட ஒரு தாய்க்கு வேற என்ன வேணும்?” என்று கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டார்.

அந்த ஊர் மக்கள் நிலாவிற்குத் தந்த வாழ்த்துக்கள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல; அவை அந்த வீட்டின் மீது அவர்கள் வைத்திருந்த மரியாதையின் அடையாளம். ஒவ்வொருவரும் வந்து செல்லச் செல்ல, அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் சுவர்களில் இருந்த கறைகள் மறைந்து, அங்கு அன்பின் ஒளி வீசத் தொடங்கியது.

நிலா தன் வயிற்றில் வளரும் அந்தச் சிறு உயிரைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். “உன்னை வரவேற்க ஊரே காத்துட்டு இருக்கு செல்லமே…” என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

மல்லிகா சமையலறையில் இருந்து, “நிலா… கஞ்சி ஆறிடப் போகுது, சீக்கிரம் வந்து குடி,” என்று குரல் கொடுத்தாள். அந்த அதிகாரம் கலந்த அன்பில் நிலா தன்னைப் பூரணமாக்கிக் கொண்டாள்.

அன்புவின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தந்தைமை உணர்வு, மல்லிகாவின் மனமாற்றம், ஜானகி அம்மாளின் நிம்மதி – இவை அனைத்திற்கும் மேலாக ஊர் மக்களின் அந்தப் பேரன்பு,அந்தப் பொழுதை ஒரு பொற்காலமாக மாற்றியது. அந்த மாலை நேரத்தில், சூரியன் மறையும்போது அந்த வீட்டின் மேல் படர்ந்த செந்நிற ஒளி, ஒரு புதிய விடியலுக்கான அறிகுறியாக இருந்தது.

அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் சுவர்களுக்குள் ஒரு புதிய காவியத்தையே எழுதிக்கொண்டிருந்தது. நிலா கர்ப்பமாக இருக்கும் செய்தி ஊர் முழுவதும் பரவி, வாழ்த்து மழையில் நனைந்து ஓய்ந்த அந்த மாலைப் பொழுதில், மல்லிகாவின் செயல்பாடுகள் அந்த வீட்டின் அஸ்திவாரத்தையே மாற்றியமைத்தன. ஒரு காலத்தில் நிலாவைப் பார்த்தாலே முகம் சுளித்து, அவளை ஒரு வேலைக்காரி போல நடத்திய மல்லிகா, இப்போது நிலாவின் நிழலாக மாறிப்போனாள்.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கே மல்லிகாவின் அறையில் விளக்கு எரிந்தது. நிலா எழுவதற்கு முன்பே, மல்லிகா குளித்து முடித்து, ஈரக்கூந்தலைத் துண்டால் கட்டியபடி சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள். முன்பெல்லாம் இந்த நேரத்தில் நிலா தான் அடுப்படியில் புகையோடு போராடிக்கொண்டிருப்பாள். ஆனால் இன்று, மல்லிகா கையில் ஒரு சிறிய செப்புப் பாத்திரத்தில் பசும்பாலுடன் நுழைந்தாள். நிலாவிற்கு இப்போது காலையில் எழுந்தவுடன் ஒருவிதமான குமட்டல் ஏற்படுவதை மல்லிகா கவனித்திருந்தாள். அதற்காகவே, இஞ்சியைத் தட்டிப்போட்டு, மணக்க மணக்க ஒரு பானத்தைத் தயார் செய்தாள்.

நிலா மெல்லக் கண் விழித்து, “அக்கா…” என்று அழைப்பதற்கு முன்பே, மல்லிகா அவளது படுக்கையருகே நின்றாள்.

“நிலா, எழுந்திருக்காதே. அப்படியே படுத்துக்கோ. இந்த இஞ்சிப் பானத்தைக் குடி. அப்போதான் அந்த குமட்டல் நிக்கும்,” என்று சொல்லி, நிலாவின் தலையை மெல்ல உயர்த்திப் பிடித்து அவளே ஊட்டினாள்.

நிலா திகைத்துப்போனாள். “அக்கா, நானே குடிச்சுப்பேன் அக்கா. நீங்க ஏன் இவ்வளவு சிரமப்படுறீங்க? அத்தை பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?”

மல்லிகா மென்மையாகச் சிரித்தாள். “அம்மா பார்த்தா சந்தோஷப்படத்தான் செய்வாங்க நிலா. இத்தனை வருஷமா இந்த வீட்ல நான் ஒரு பாரமா இருந்திருக்கேன். இப்போவாவது என் தம்பிக்கும், உனக்கும் எதாவது செய்யணும்னு தோணுது. அதுவும் இல்லாம, என் தம்பி வாரிசை நீ உன் வயித்துல சுமந்துட்டு இருக்க. உன்னைத் தாங்குறது என் கடமை இல்லையா?” என்று சொல்லி நிலாவின் நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் தன் முந்தானையால் துடைத்துவிட்டாள்.

காலை உணவு தயாரிப்பதில் மல்லிகா காட்டிய அக்கறை அபாரமானது. நிலாவிற்கு இப்போது காரமான உணவுகள் பிடிக்காது என்பதால், சத்து நிறைந்த சிறுதானியக் கஞ்சியைத் தயாரித்தாள். நிலா குளிக்கச் செல்லும் முன், மல்லிகா வெந்நீரைச் சரியான சூட்டில் தயார் செய்து வைத்திருந்தாள்.

“நிலா, தரையில கால் வைக்கும்போது பார்த்து வை. வழுக்கிடப் போகுது. நான் வெளியவே நிக்கிறேன், எதாவது வேணும்னா கூப்பிடு,” என்று ஒரு தாயைப் போலக் கதவருகே நின்றுகொண்டாள்.

குளித்துவிட்டு வந்த நிலாவிற்கு, மல்லிகாவே தலை வாரினாள். “உன் தலைமுடி எவ்வளவு அடர்த்தியா இருக்கு நிலா. ஆனா பாவம், சரியா எண்ணெய் கூட வச்சுக்காம விட்டுட்ட. இனிமே நான் இருக்கேன், நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்று சொல்லி, வாசனை எண்ணெய் தேய்த்து, அவளுக்குப் பின்னலிட்டுவிட்டாள்.

மதிய உணவின் போது மல்லிகாவின் அன்பு இன்னும் விஸ்வரூபம் எடுத்தது. நிலாவிற்குப் பிடித்தமான கத்தரிக்காய் காரக்குழம்பை மணக்க மணக்கச் சமைத்திருந்தாள். ஆனால், நிலா சாப்பிட உட்கார்ந்தபோது, மல்லிகா அவளது தட்டில் சாதத்தைப் போட்டுப் பிசைந்து, தானே ஊட்டத் தொடங்கினாள்.

“அக்கா… வேணாம் அக்கா. நான் சாப்பிடுவேன்,” என்று நிலா நெகிழ்ந்து போய்ச் சொல்ல, மல்லிகா அவளது வாயில் ஒரு கவளம் சோற்றை வைத்தாள்.

“பேசாம சாப்பிடு நிலா. நீ இப்போ ரெண்டு பேருக்குச் சாப்பிடணும். என் மருமகன் உள்ளே பசியோட இருப்பான். அவனுக்கு நான் ஊட்ட வேண்டாமா?” என்று மல்லிகா சொன்னபோது, கூடத்தில் அமர்ந்திருந்த அன்புவின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. தன் அக்கா இவ்வளவு தூரம் மாறுவாள் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

மதிய வெயிலில் நிலா தூங்கும்போது, மல்லிகா அவளுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து ஒரு விசிறியால் விசிறிக்கொண்டே இருந்தாள். மின்விசிறி இருந்தாலும், அந்த கைவிசிறியின் காற்றில் ஒரு தனிப்பாசம் இருப்பதாக மல்லிகா உணர்ந்தாள். நிலாவின் கால்கள் வீங்கியிருப்பதைக் கவனித்த மல்லிகா, மெல்ல அவளது கால்களைத் தன் மடியில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு, லேசாகத் தேய்த்துவிட்டாள்.

“அக்கா… என்ன பண்றீங்க? காலைத் தொட்டுட்டு…” என்று நிலா பதறி எழுந்தாள்.

“சும்மா படு நிலா. கர்ப்பமா இருக்கும்போது இதெல்லாம் சாதாரணம்தான். எனக்குத் தெரியும், நான் கஷ்டப்பட்டப்போ யாருமே இல்ல. ஆனா நீ கஷ்டப்படும்போது நான் இருக்கணும். இது நான் உனக்குச் செய்யுற சின்னப் பிராயச்சித்தம்,” என்று மல்லிகா சொன்ன அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மை, அந்த வீட்டின் அத்தனை கசப்புகளையும் துடைத்து எறிந்தது.

மாலை நேரத்தில், நிலாவிற்குச் சத்துணவாக வேகவைத்த தானியங்களையும், பழங்களையும் நறுக்கிக் கொடுத்தாள். நிலா ஒரு சிறு வேலை செய்ய முயன்றாலும், மல்லிகா அதைத் தடுத்தாள்.

“அக்கா, ஒரு துணி கூட மடிக்கக் கூடாதா?” என்று நிலா செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டாள்.

“கூடாது. நீ இப்போ ராணி மாதிரி இருக்கணும். உனக்கு என்ன வேணுமோ அதை வாயைத் திறந்து கேளு, நான் செய்றேன்,” என்று மல்லிகா கட்டளையிட்டாள்.

அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து, நிலா மல்லிகாவின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள். ஒரு காலத்தில் எதிரிகளாக இருந்தவர்கள், இன்று ஒரு தாயையும் மகளையும் போல, அல்லது இரண்டு உயிருக்குயிரான தோழிகளைப் போல மாறிவிட்டனர். மல்லிகா நிலாவிற்குப் பழைய கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த வீட்டின் பெருமைகளைப் பற்றியும், அன்புவின் சிறுவயது குறும்புகளைப் பற்றியும் பேசப் பேச, நிலாவின் முகம் மலர்ந்தது.

இரவு உணவிற்குப் பின், நிலாவிற்குப் பால் காய்ச்சிக் கொடுத்துவிட்டு, அவளைப் படுக்க வைத்த மல்லிகா, நிலாவின் காலடியில் அமர்ந்து மெல்லத் தாலாட்டுப் பாடுவது போலப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

“நிலா… உனக்குத் தெரியாது. ரவிச்சந்திரன் கூடச் சேர்ந்து நான் செஞ்ச ஒவ்வொரு காரியமும் இப்போ என் நெஞ்சைச் சுடுது. ஆனா, ஆண்டவன் உன்னைக் கைவிடல. இந்த வீட்டை வாழ வைக்க ஒரு தேவதையை அனுப்பி இருக்காரு. நீயும் உன் குழந்தையும் நல்லா இருக்கணும். அதுக்காக நான் எதையும் செய்வேன்,” என்று மல்லிகா உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்.

நிலா மல்லிகாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். “அக்கா, எனக்கு அம்மாவை விட நீங்கதான் இப்போ பெருசா தெரியுறீங்க. நீங்க இல்லாம இந்தச் சந்தோஷம் எனக்கு முழுமையாவே இருந்திருக்காது,” என்றாள்.

அன்று இரவு அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் விளக்குகள் அணைந்தபோது, அந்த வீட்டில் ஒரு புதிய ஒளி படர்ந்திருந்தது. மல்லிகாவின் அந்தப் பார்த்துக் கொள்ளும் பாங்கு, வெறும் கடமைக்காகச் செய்யப்பட்டதல்ல; அது அவளது ஆத்மாவிலிருந்து வந்த அன்பு. நிலாவின் ஒவ்வொரு அசைவையும், ஒவ்வொரு தேவையையும் மல்லிகா கவனித்துக் கவனித்துச் செய்த அந்த விதம், மிக உன்னதமான செயலாக மாறியது. அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு செங்கலும் இன்று மல்லிகாவின் இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு வியந்தது. அன்புவும், ஜானகி அம்மாளும் நிம்மதியாக உறங்கினர், ஏனென்றால் நிலாவைக் காக்க ஒரு அரணாக மல்லிகா மாறிவிட்டாள் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர்.