காற்றோடு காற்றாக கலந்தவளே -2

 

 

 அத்தியாயம் 2 :

 

 

இரவு மெல்ல விடியலை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்தப் பெரிய வீட்டின் அறைக்குள் நிலாவிற்கு அது ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தது. விடிந்தால் அவள் தன் தாய் வீட்டிற்குப் புறப்பட வேண்டும். இது வெறும் சடங்குக்கான பயணம் அல்ல, தன்னைத் தன் கணவனிடமிருந்து பிரிக்க மல்லிகா போட்டிருக்கும் ஒரு பெரிய திட்டம் என்பது அவளுக்கு உள்ளுணர்வாகத் தெரிந்தது.

 

அன்பு மெதுவாக அவள் அருகே அமர்ந்தான். நிலாவின் கண்கள் உறக்கமில்லாமல் சிவந்திருந்தன. “நிலா… என்ன யோசனை? அம்மா சொன்னாங்கன்னு வருத்தமா? நான் தான் சொன்னேனே, உன்னை நான் சீக்கிரம் கூட்டிட்டு வந்துடுவேன்,” என்று அவள் கையைப் பற்றித் தேற்றினான்.

 

“இல்லங்க… என் மனசு என்னவோ சொல்லுது. மல்லிகா நம்மளை நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டாங்கன்னு தோணுது. அத்தைக்கிட்ட அவங்க எதையோ தப்பா சொல்லி நம்மளைப் பிரிக்கப் பார்க்குறாங்க,” என்று நிலா விம்மி அழுதுகொண்டே அவன் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

 

அன்பு அவளை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டான். “இந்த அன்பு இருக்கிற வரைக்கும் யாராலயும் உன்னைப் பிரிக்க முடியாது நிலா. காலையில நீ கிளம்பும்போது நான் உனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்ணுறேன்… நீ அங்க இருக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நான் உன் நினைப்பாவே இருப்பேன்,” என்றான்.

 

விடியற்காலை நான்கு மணி. ஊரே நிசப்தத்தில் இருக்க, அந்த வீட்டின் கூடத்தில் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. ஜானகி அம்மாள் திண்ணையில் அமர்ந்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். மல்லிகா அங்கே வந்து நின்றாள். அவள் முகத்தில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை தாண்டவமாடியது.

 

சன்னல் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டு, உள்ளே நிலாவும் அன்பும் பேசிக்கொண்டிருப்பதை மல்லிகா உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த அறையின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அந்தப் பேரன்பு, மல்லிகாவின் நெஞ்சில் பொறாமைத் தீயை வளர்த்தது. “இன்னும் சில மணி நேரம்தான்… அப்புறம் நீ உன் அம்மா வீட்டுல கிடக்க வேண்டியதுதான். என் தம்பி என் பேச்சை மட்டும் கேட்கிற மாதிரி நான் மாத்துறேன்,” என்று மல்லிகா தனக்குள் வஞ்சகமாகச் சொல்லிக்கொண்டாள்.

 

நிலா தன் துணிகளை ஒரு பெட்டியில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு துணியையும் எடுக்கும்போது, அவளுக்கு அந்த வீட்டில் அன்புடன் கழித்த தருணங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. சமையலறையில் அவன் அவளுக்கு ஊட்டி விட்டது, தோட்டத்தில் மல்லிகைப் பூ பறித்தது என எல்லாமே ஒரு கனவு போலத் தெரிந்தது.

 

வாசலில் ஒரு வாடகை கார் வந்து நின்றது. ஜானகி அம்மாள் உள்ளே வந்து, “நிலா… கிளம்பியாச்சா? நேரம் ஆகுது பாரு. மல்லிகா, நீயும் கூடப் போய் அவளை விட்டுட்டு, ரெண்டு நாள் அங்கேயே இருந்துட்டு வா,” என்றார்.

 

அன்பு நிலாவின் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தான். அவனது முகம் வாடிப் போயிருந்தது. நிலா ஜானகி அம்மாளின் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள். “போயிட்டு வா நிலா… அங்க போய் பெரியவங்க சொல்றதைக் கேட்டு நட,” என்றார் ஜானகி அம்மாள்.

 

மல்லிகா காரின் முன் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள். அவள் நிலாவைப் பார்த்து ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தாள். “கிளம்பு நிலா… நேரம் ஆகுது,” என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

 

நிலா காரில் ஏறும்போது, அன்பின் கண்களைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஆயிரம் கதைகள் இருந்தன. “பார்த்துப் போ நிலா… போன உடனே போன் பண்ணு,” என்று அன்பு தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்.

 

கார் மெல்ல நகரத் தொடங்கியது. நிலா பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தாள். அன்பு வாசலிலேயே நின்று அவள் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது உருவம் மெல்ல மெல்லச் சிறிதாகி மறைந்தது.

 

வழியில் மல்லிகா மௌனமாக இருக்கவில்லை. “என்ன நிலா… ரொம்ப வருத்தமா இருக்கா? தம்பி இல்லாம ஒரு மாசம் இருக்கணுமேன்னு பயமா? கவலைப்படாதே… அங்க போன உடனே எல்லாத்தையும் மறந்துடுவ,” என்று கிண்டலாகச் சொன்னாள்.

 

நிலா பதில் பேசவில்லை. அவள் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த வயல்வெளிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

நிலாவின் அம்மா வீடு ஒரு சிறிய கிராமம். அவர்கள் அங்கே சென்றடைந்தபோது, நிலாவின் பெற்றோர் வாசலில் வந்து நின்றனர். “வாம்மா நிலா… வா மல்லிகா,” என்று வரவேற்றனர்.

 

உள்ளே சென்றதும், மல்லிகா தன் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கினாள். “பெரியவங்களே… உங்க பொண்ணு எங்க வீட்ல ரொம்பச் செல்லமா வளர்றா. தம்பி அவளைத் தரையில கூட விட மாட்டேங்குறான். ஆனா, ஒரு குடும்பம்னு வந்தா சில கட்டுப்பாடுகள் வேணும்ல? அதான் அம்மா அவளை இங்க அனுப்பி வச்சாங்க. நீங்க தான் அவளுக்குக் கொஞ்சம் புத்தி சொல்லணும்,” என்று அடுக்கினாள் மல்லிகா.

 

நிலாவின் பெற்றோர் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களுக்குத் தன் மகள் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது, ஆனால், மல்லிகா சொல்வதைக் கேட்டு அவர்கள் சங்கடப்பட்டனர்.

 

அன்று மாலை, நிலா தனியாகத் தன் அறையில் அமர்ந்திருந்தாள். அன்பு போன் செய்தான்.

 

“நிலா… சாப்பிட்டியா? அங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க?” என்று அன்பின் குரல் கேட்டதுமே நிலாவுக்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது.

 

“சாப்பிட்டேங்க… ஆனா நீங்க இல்லாம எனக்குத் தொண்டையில இறங்கல. மல்லிகா இங்கயும் வந்து என் மேல எதையாவது சொல்லிக்கிட்டே இருக்காங்க,” என்று தேம்பினாள்.

 

“அழாத நிலா… நான் சொன்னேன்ல, நான் இருக்கேன். இன்னைக்கு நைட்டே நான் உன்னைப் பார்க்க வருவேன்,” என்றான் அன்பு.

 

“ஐயோ… வேண்டாங்க! இப்போதான் இங்க வந்தேன். நீங்க வந்தா அத்தைக்கும் மல்லிகாவுக்கும் தெரிஞ்சா பெரிய பிரச்சனையாகிடும்,” என்று நிலா பதறினாள்.

 

“யார் தெரிஞ்சா எனக்கென்ன? என் நிலாவைப் பார்க்க எனக்கு யாருடைய அனுமதியும் தேவையில்லை,” என்று அன்பு உறுதியாகச் சொன்னான்.

 

அன்பு சொன்னது போலவே, இரவு 10 மணிக்கு நிலாவின் வீட்டின் பின் பக்கக் கதவு மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது. நிலா பயந்துபோய்த் திறந்தாள். அங்கே வியர்க்க விறுவிறுக்க அன்பு நின்று கொண்டிருந்தான்.

 

அவனைப் பார்த்ததும் நிலா அப்படியே திகைத்துப் போனாள். “நீங்க… இந்த நேரத்துல எப்படி வந்தீங்க?”

 

“இருபது கிலோமீட்டர் சைக்கிள் மிதிச்சு வந்திருக்கேன் நிலா. உன்னைப் பார்க்காம என்னால தூங்க முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.

 

இந்த அழகான தருணத்தை அவர்கள் ரசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, சற்றுத் தூரத்தில் மறைந்து நின்று மல்லிகா இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு போன் இருந்தது. அந்த இருட்டிலும் அவளது முகம் கொடூரமாகத் தெரிந்தது. அவள் அந்த காட்சியைத் தன் போனில் படம் பிடித்துக் கொண்டாள்.

 

“மாட்டிக்கிட்டீங்களா? இனிமே ஜானகி அம்மா கிட்ட இதை வச்சு ஒரு பெரிய ஆட்டம் ஆடலாம்,” என்று மல்லிகா முணுமுணுத்தாள்.

 

மறுநாள் காலை, மல்லிகா அவசரமாகத் தன் ஊருக்குத் திரும்பினாள். அவள் நேராக ஜானகி அம்மாளிடம் சென்றாள்.

 

“அம்மா… நான் சொன்னது நிஜம்தான். அந்தப் பொண்ணு தம்பியைத் தன் வசப்படுத்தி வச்சிருக்கா. நேத்து நைட்டு தம்பி அங்கே வந்தான். பெத்தவங்க வீட்டுக்கு அனுப்புனது அவளுக்குப் பிடிக்கலையாம். தம்பி கிட்ட என்னென்னமோ சொல்லி நம்ம குடும்பத்தைப் பத்தி தப்பா பேசிக்கிட்டு இருக்கா,” என்று மல்லிகா பொய்யான ஒரு கதையை உருவாக்கினாள்.

 

ஜானகி அம்மாள் அதிர்ந்து போனார். “என்னது? அன்பு அங்க போனானா? என்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே!”

 

“ஆமாம்மா… இதோ பாருங்க,” என்று அந்தப் புகைப்படத்தைக் காண்பித்தாள் மல்லிகா.

 

ஜானகி அம்மாளின் முகம் சிவந்தது. “அன்பு இவ்வளவு தூரம் போவான்னு நான் நினைக்கல. மல்லிகா… இனிமே நிலா இந்த வீட்டுக்கு வரக்கூடாது. அவ அங்கேயே இருக்கட்டும்,” என்று கோபத்தில் கத்தினார்.

 

மல்லிகா காட்டிய அந்தப் புகைப் படத்தைப் பார்த்த ஜானகி அம்மாளின் கைகள் நடுங்கின. தன் வளர்ப்பின் மீதே அவருக்கு ஒரு கணம் சந்தேகம் வந்துவிட்டது. “அன்பு… என் செல்ல மகன்… என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லாம இருட்டு நேரத்துல அங்க போயிருக்கானா? அந்தப் பொண்ணு அப்படி என்னதான் அவனுக்கு மந்திரம் போட்டாளோ?” என்று ஆத்திரத்துடன் முணுமுணுத்தார்.

 

மல்லிகா அருகில் அமர்ந்து, தன் தாயின் முதுகைத் தடவி விட்டாள். “அம்மா… நான் அப்பவே சொன்னேன்ல? இவ வந்த நேரமே சரியில்லை. தம்பியை நம்ம கிட்ட இருந்து முழுசா பிரிச்சுட்டா. இப்போ அவங்க அம்மா வீட்டுல இருந்துக்கிட்டுத் தம்பியை அங்கேயே வரச் சொல்லிக் கூப்பிடுறா. இப்படிப் போனா நம்ம குடும்ப கௌரவம் என்ன ஆகுறது?” என்று மெதுவாக நஞ்சைக் கலந்தாள்.

 

ஜானகி அம்மாள் எழுந்து விறுவிறுவெனத் திண்ணைக்கு வந்தார். அப்போதுதான் அன்பு வயலில் இருந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் மலர்ச்சியாக இருந்தது. நேற்றிரவு நிலாவைப் பார்த்த அந்த ஒரு மணி நேரத் துடிப்பு அவனுக்குப் புதுத் தெம்பைக் கொடுத்திருந்தது.

 

“அன்பு! இங்கே வா!” என்று ஜானகி அம்மாள் இடி முழக்கமிட்டார்.

 

அன்பு திடுக்கிட்டு நின்றான். “என்னம்மா… ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கீங்க?” என்று கேட்டபடியே அருகில் வந்தான்.

 

“நேத்து ராத்திரி நீ எங்கே போன?” என்று நேரடியாகக் கேட்டார்.

 

அன்பு ஒரு நிமிடம் தடுமாறினான். மல்லிகா ஓரத்தில் நின்று வஞ்சகமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கையில் இருந்த போனைப் பார்த்ததும், அவள்தான் இதற்குக் காரணம் என்று அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது.

 

“அம்மா… அது… நிலாவுக்குத் திடீர்னு உடம்பு முடியலன்னு போன் வந்துச்சு. அதான் பயந்து போய்ப் பார்த்துட்டு வரப்போனேன்,” என்று நிலாவைக் காக்க ஒரு சிறு பொய்யைச் சொன்னான் அன்பு.

 

“பொய் சொல்லாதே அன்பு! அவளுக்கு உடம்பு முடியலைன்னா அவங்க அப்பா இருக்காரே? நீ ஏன் இருட்டுல திருட்டுத்தனமாப் போகணும்? அந்தப் பொண்ணு உன்னைத் தன் வழிக்குக் கொண்டு வந்துட்டா. இனிமே இந்த வீட்டுல பெரியவங்களுக்கு மரியாதை இல்லையா?” என்று ஜானகி அம்மாள் கத்தினார்.

 

“அம்மா… மரியாதைக்கு இங்க என்ன குறைச்சல்? நான் என் மனைவியைப் பார்க்கப் போனது தப்பா? அவ எனக்காகத் தான் இந்த வீட்டை விட்டுப் போயிருக்கா. அவளைப் பிரிஞ்சு என்னால இருக்க முடியல,” என்று அன்பு ஆவேசமாகச் சொன்னான்.

 

“அப்படியா? அப்போ அவளே உனக்கு முக்கியம்னா, நீயும் அங்கேயே போயேன்! இந்த வீட்டு வாசலை மிதிக்காதே!” என்று ஜானகி அம்மாள் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னார்.

 

மல்லிகா உடனே இடைமறித்தாள். “அம்மா… அமைதியா இருங்க. தம்பி ஏதோ தெரியாம செஞ்சுட்டான். ஆனா நிலா தான் அவனைத் தூண்டி விடுறா. அவ அங்கேயே ஒரு மாசம் இருக்கட்டும், அப்போதான் தம்பிக்கு நம்ம அருமை புரியும்,” என்று சமாதானப்படுத்துவது போல இன்னும் சிக்கலாக்கினாள்.

 

அன்பு மல்லிகாவைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன. “மல்லிகா… நீ ஏன் இப்படிச் செய்யுற? உனக்கும் ஒரு வாழ்க்கை இருக்குல்ல? ஒருத்தரோட சந்தோஷத்தைக் கெடுத்து நீ என்னத்த சாதிக்கப் போற?” என்று கசப்புடன் கேட்டான்.

 

மல்லிகா அசரவில்லை. “நான் இந்த வீட்டோட நல்லதுக்குத் தான் பேசுறேன் அன்பு. நீ தான் வழி தவறிப் போற,” என்று திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

 

அன்பு பேசாமல் தன் அறைக்குள் சென்றான். அந்த அறை நிலா இல்லாமல் ஒரு பாலைவனம் போலத் தெரிந்தது. அவளது மல்லிகைப் பூ வாசனை இன்னும் அங்கேயே தங்கியிருந்தது. அவன் நிலாவிற்குப் போன் செய்தான்.

 

அங்கு நிலாவின் வீட்டில், நிலா அழுதுகொண்டே இருந்தாள். மல்லிகா கிளம்பிய பிறகு, நிலாவின் அம்மா அவளிடம் ஏதோ கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

 

“நிலா… அன்பு தம்பி நேத்து இங்க வந்தாரா? ஏன் எங்கிட்ட சொல்லல?” என்று வருத்தத்துடன் கேட்டார்.

 

“அம்மா… அவங்க திடீர்னு வந்தாங்க. எனக்கு என்ன செய்யுறதுன்னு தெரியல,” என்று நிலா சொன்னாள்.

 

அப்போதுதான் அன்பின் போன் வந்தது. நிலா நடுக்கத்துடன் எடுத்தாள். “ஏங்க… அங்க என்னாச்சு? மல்லிகா அக்கா எதாவது சொன்னாங்களா?”

 

“எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டாங்க நிலா. அம்மா ரொம்பக் கோபத்துல இருக்காங்க. ஆனா நீ எதற்கும் கவலைப்படாதே. நான் உன்னை விடமாட்டேன். நீ அங்க நிம்மதியா இரு,” என்று அன்பு அவளைத் தேற்றினான்.

 

ஆனாலும் நிலாவிற்கு நிம்மதி வரவில்லை. “எனக்கு இங்கே இருக்கவே பிடிக்கலைங்க. எனக்குப் பயமா இருக்கு. மல்லிகா நம்மளைச் சேர்த்து வைக்க மாட்டாங்க,” என்று புலம்பினாள்.

 

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் அந்த வீட்டில் ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. அன்பு யாரிடமும் பேசவில்லை. ஜானகி அம்மாள் மகனிடம் பேசத் துடித்தாலும், மல்லிகா அவரைத் தடுத்துக் கொண்டே இருந்தாள்.

 

“அம்மா… இப்போ நீங்க இறங்கிப் போனா, அவன் இன்னும் ஆட்டம் போடுவான். கொஞ்ச நாள் விட்டுப் பிடிங்க,” என்று ஜானகி அம்மாளின் மனதை உறுதிப்படுத்தினாள் மல்லிகா.

 

மூன்றாம் நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய விசேஷம். ஊர் மாரியம்மன் கோவில் திருவிழாவிற்கான காப்புக் கட்டும் நிகழ்வு. அந்த ஊரின் பெரிய இடத்துப் பிள்ளை அன்பு என்பதால், அவன் முன்னால் நிற்க வேண்டும் என்பது ஊர் வழக்கம்.

 

ஜானகி அம்மாள் அன்பை அழைத்தார். “அன்பு… இன்னைக்குக் கோவில் விசேஷம். நீ வந்து முன்னாடி நிக்கணும். கிளம்பு,” என்றார்.

 

“சரிம்மா… ஆனா நிலாவையும் நான் அழைச்சிட்டு வரப்போறேன். அவ இல்லாம நான் எந்த விசேஷத்துக்கும் வரமாட்டேன்,” என்று அன்பு பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.

 

“என்னது? அந்தப் பொண்ணு இப்போ வரக்கூடாதுன்னு சொன்னேன்ல? அது விதியாச்சும், மரியாதையாச்சும்!” என்று ஜானகி அம்மாள் மறுத்தார்.

 

“அப்படியானால் என்னையும் அந்த விசேஷத்துல எதிர்பார்க்காதீங்கம்மா,” என்று சொல்லிவிட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டான் அன்பு.

 

மல்லிகாவுக்கு இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாக அமைந்தது. ஊர் ஜனங்கள் முன்னாடி அன்பையும் நிலாவையும் கேவலப்படுத்த அவள் ஒரு திட்டம் போட்டாள்.

 

அவள் ரகசியமாக நிலாவின் வீட்டிற்குப் போன் செய்தாள். “நிலா… அத்தைக்கு உடம்பு சரியில்லை. உடனே கிளம்பி வா. அன்பு ரொம்பப் பயந்து போயிருக்கான்,” என்று பொய்ப் புகார் சொன்னாள்.

 

நிலா இதைக் கேட்டதும் துடிதுடித்துப் போனாள். யாரிடமும் சொல்லாமல், ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்துக்கொண்டு அவசரமாக அன்பின் வீட்டிற்கு வந்தாள்.

 

அவள் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கே ஊர் பெரியவர்கள் பலர் ஜானகி அம்மாளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நிலா கலைந்த கூந்தலுடனும், பதற்றத்துடனும் உள்ளே வந்ததைப் பார்த்த ஊர் மக்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர்.

 

“பாத்தியா… புகுந்த வீட்டுல இருந்து போன பொண்ணு, இப்படிச் சொல்லாமக் கொள்ளாம ஓடி வரலாமா? என்ன விசேஷமோ?” என்று ஒரு கிழவி கேட்டாள்.

 

ஜானகி அம்மாள் நிலாவைப் பார்த்து அதிர்ந்து போனார். “நீ எதுக்கு இப்போ இங்க வந்த?” என்று கோபமாகக் கேட்டார்.

 

நிலா திக்கித் திணறி, “அத்தை… மல்லிகா அக்கா சொன்னாங்க உங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு…” என்று இழுத்தாள்.

 

மல்லிகா உடனே குறுக்கிட்டாள். “நானா? நான் எப்போ சொன்னேன்? அம்மா நல்லாத்தானே இருக்காங்க? நீ வேணும்னே தம்பியைப் பார்க்குறதுக்காக இப்படி ஒரு பொய்யைச் சொல்லிட்டு வரியா?” என்று ஊர் மக்கள் முன்னிலையில் நிலாவைக் கேவலப்படுத்தினாள்.

 

நிலா அப்படியே உறைந்து போனாள். “இல்ல அக்கா… நீங்க தான் போன் பண்ணுனீங்க…”

 

“பொய் சொல்லாதே நிலா! என் போனை எடுத்துப் பாரு, நான் உனக்கு போனே பண்ணல,” என்று மல்லிகா தன் போனில் அந்த அழைப்பு விவரத்தை ஏற்கனவே அழித்துவிட்டு சவால் விட்டாள்.

 

ஊர் பெரியவர்கள் ஜானகி அம்மாளைப் பார்த்தனர். “என்ன ஜானகி… உன் மருமக இப்படிப் பொய் சொல்லுறாளே? இது நல்லா இல்லையே!” என்றனர்.

 

அன்பு உள்ளே இருந்து ஓடி வந்தான். நிலாவின் நிலையைப் பார்த்த அவனது நெஞ்சம் துடித்தது. “நிலா! நீ ஏன் இங்க வந்த?”

 

“அன்பு… மல்லிகா தான் சொன்னா…” என்று நிலா அழுதுகொண்டே அவனிடம் தஞ்சமடைந்தாள்.

 

அன்பு மல்லிகாவைப் பார்த்தான். அவளது வஞ்சகச் சிரிப்பு அவனுக்கு உண்மையைச் சொல்லியது. அவன் ஊர் மக்கள் முன்னால் உரத்த குரலில் சொன்னான், “யார் பொய் சொன்னா என்ன? என் நிலா வந்திருக்கா… அவ என் மனைவி. அவ இந்த வீட்டுக்கு வரதுக்கு யாருடைய அனுமதியும் தேவையில்லை. இன்னைக்குக் கோவில் விசேஷத்துக்கு என் கூட நிலாவும் வருவா. யாருக்காவது ஆட்சேபனை இருக்கா?” என்று சிங்கமாக கர்ஜித்தான்.

 

ஊர் மக்கள் அமைதியாயினர். ஆனால் ஜானகி அம்மாளின் முகம் அவமானத்தில் கறுத்துப்போனது. மல்லிகாவின் கண்கள் வஞ்சகத்தில் மின்னின.

 

அன்புவின் அந்த அதிகாரமான குரல் அந்தப் பெரிய வீட்டின் கூடத்தில் எதிரொலித்தது. ஊர் பெரியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஜானகி அம்மாளின் முகம் அவமானத்தால் கறுத்துப்போயிருந்தது. தன் மகன் ஊர் அறியத் தன் பேச்சை மீறிவிட்டான் என்பது அவருக்குப் பெரிய அடியாக விழுந்தது.

 

மல்லிகா மெதுவாக ஜானகி அம்மாளின் காதோரம் குனிந்து, “பாத்தீங்களா அம்மா… ஊர் ஜனங்க முன்னாடி உங்களை எப்படித் தலைகுனிய வச்சிட்டான்னு? அந்தப் பொண்ணு வந்த நேரம், நம்ம தம்பி நம்ம பேச்சை மதிக்கவே மாட்டுறான். இப்போ இவளைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போனா, ஊர்ல இருக்குறவங்க என்ன பேசுவாங்கன்னு யோசிங்க,” என்று மீண்டும் நஞ்சைக் கக்கினாள்.

 

ஜானகி அம்மாள் இருக்கையை விட்டு எழுந்தார். “அன்பு! நீ அந்தப் பொண்ணைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகணும்னு ஆசைப்படுற… ஆனா இந்த வீட்டோட கௌரவம் முக்கியம்னு நான் நினைக்கிறேன். இப்போ இவ வந்த கோலம் சரியில்லை. கலைஞ்ச தலையோட, அழுத முகத்தோட கோவில் வாசல்ல போய் நின்னா, இந்த ஜானகி மருமகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்த லட்சணம் இவ்வளவுதான்னு எல்லாரும் சிரிப்பாங்க. அதனால, இவ வரக்கூடாது,” என்று கறாராகச் சொன்னார்.

 

நிலா அப்படியே இடிந்து போய் நின்றாள். “அத்தை… நான்… நான் வேணும்னே வரலைங்க… அக்கா போன் பண்ணிச் சொன்னதாலதான் பதறி அடிச்சு வந்தேன்,” என்று தேம்பினாள்.

 

அன்பு நிலாவின் தோளை அணைத்துக் கொண்டான். “நிலா… அழாதே. நீ வர்ற… ஆனா இப்போ இல்ல. நீ உள்ள போய் குளிச்சுட்டு, ஒரு நல்ல புடவையை உடுத்திட்டு வா. நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன். இந்த ஊர்ல இருக்குற எல்லாரும் பாக்கட்டும், என் நிலா இந்த வீட்டு மகாலட்சுமின்னு,” என்று சொல்லிவிட்டு ஜானகி அம்மாளை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தான்.

 

“அம்மா… நீங்க சொன்னதுக்காக அவளைத் தயார் பண்ணி அழைச்சிட்டு வர்றேன். ஆனா அவ இல்லாம நான் அங்க வரமாட்டேன்,” என்று மீண்டும் உறுதிபடச் சொன்னான்.

 

மல்லிகாவுக்குப் பிடிவாதம் கூடியது. எப்படியாவது நிலாவை அங்கிருந்து விரட்ட வேண்டும் என்று அவள் துடித்தாள். நிலா உள்ளே அறைக்குச் சென்றபோது, மல்லிகாவும் பின்னாலேயே சென்றாள்.

 

அறைக் கதவைச் சாத்திவிட்டு மல்லிகா நிலாவைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் இருந்த வெறுப்பு நிலாவை நடுங்க வைத்தது. “என்ன நிலா… ரொம்ப ஆட்டமா? தம்பி உன் பின்னாடி சுத்துறான்னு நினைப்பா? உன்னால எங்க அம்மாவுக்கும் தம்பிக்கும் இடையில சண்டை வருது. நீ நிஜமாவே தம்பி மேல அன்பு வச்சிருந்தா, இந்த நேரத்துல இங்க இருந்து கிளம்பிப் போயிருப்ப. நீ இங்க இருக்குற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் அன்புக்கும் அவன் அம்மாவுக்கும் விரிசல் தான் அதிகமாகும்,” என்று மிரட்டினாள்.

 

நிலா அழுதுகொண்டே புடவையைச் சரி செய்தாள். “அக்கா… நான் என்ன தப்பு பண்ணுனேன்? உங்களை நான் என் அக்கா மாதிரிதானே நினைச்சேன்? ஏன் இப்படிப் பண்றீங்க?”

 

“அக்கான்னு கூப்பிடாதே! உன் பாசமெல்லாம் தம்பி கிட்ட மட்டும் வச்சுக்கோ. இன்னைக்குக் கோவிலுக்கு நீ வந்தா, அங்க என்ன நடக்கும்னு உனக்கே தெரியாது. அம்மா அன்னைக்கே சொன்னாங்க, உன்னை உங்க அம்மா வீட்டுக்கு அனுப்பணும்னு. இப்போ நீயே ஓடி வந்து நிக்கிற. இது எவ்ளோ பெரிய அவமானம் தெரியுமா?” என்று மல்லிகா அவள் மனதை வாட்டினாள்.

 

வெளியே அன்பு காத்துக் கொண்டிருந்தான். ஜானகி அம்மாள் ஏற்கனவே மல்லிகாவின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு கோவிலுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டார்.

 

சற்று நேரத்தில் நிலா வெளியே வந்தாள். ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிறப் பட்டுப் புடவை, நெற்றியில் சந்தனம், கூந்தலில் மல்லிகைப்பூ என அவள் தேவலோகத்துப் பெண் போலத் தெரிந்தாள். ஆனால், அவளது கண்கள் மட்டும் அழுது சிவந்திருந்தன.

 

“கிளம்பலாமா நிலா?” என்று அன்பு கேட்டான்.

 

“ஏங்க… எனக்கு ஒரு மாதிரி பயமா இருக்குங்க. அத்தை முகம் சரி இல்ல. நாம போகாமலேயே இருந்திருக்கலாம்,” என்றாள் நிலா.

 

“பயப்படாதே நிலா. நான் உன் கூட இருக்கேன்,” என்று அவளைத் தன் பைக்கில் அமர வைத்துக் கொண்டு கோவிலுக்குச் சென்றான்.

 

கோவிலில் ஏற்கனவே கூட்டம் அலைமோதியது. ஜானகி அம்மாள் மற்ற பெண்களுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். அன்பு நிலாவைக் கூட்டிக்கிட்டு உள்ளே நுழைந்ததும், பேச்சுக்கள் மெல்ல அடங்கின. எல்லாரும் அந்தத் தம்பதியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

அன்பு நேராகச் சென்று சாமியைத் தரிசித்துவிட்டு, ஜானகி அம்மாளின் அருகே வந்தான். “அம்மா… நிலா வந்திருக்கா,” என்றான்.

 

ஜானகி அம்மாள் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். நிலாவின் அழகு அவரை ஒரு நிமிடம் ஈர்த்தாலும், மல்லிகாவின் வஞ்சக வார்த்தைகள் அவர் மனதை மூடியிருந்தன. அவர் நிலாவிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.

 

அப்போது மல்லிகா ஒரு பெரிய நாடகத்தைத் தொடங்கினாள். கோவிலில் இருந்த ஒரு பெரியவரிடம் சென்று, “ஐயா… இவ பொறந்த வீட்டுல இருந்து முறைப்படி வரமா, யாருக்கும் தெரியாமல் தம்பியைப் பார்க்கத் திருட்டுத்தனமா வந்துருக்கா. இது இந்த ஊர் முறைப்படி தப்பில்லையா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

 

அந்தப் பெரியவர் ஒரு பழமைவாதி. அவர் உடனே ஜானகி அம்மாளிடம் கேட்டார், “என்ன ஜானகி… மருமக இப்படித் தான் வளர்த்திருக்கீங்களா? முறை இல்லாம இப்படி ஓடி வரது நம்ம ஊர் கௌரவத்துக்கு இழுக்கு இல்லையா?”

 

இந்த வார்த்தை அங்கே இருந்த பல பெண்கள் மத்தியில் காட்டுத்தீ போலப் பரவியது. நிலாவைப் பற்றித் தவறான பேச்சுக்கள் எழத் தொடங்கின.

 

நிலா அழுதுகொண்டே ஒரு மூலையில் நின்றாள். அன்பு இதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ரத்தம் கொதித்தது. அவன் நேராக அந்தப் பெரியவர் முன்னால் வந்து நின்றான்.

 

“ஐயா… என் மனைவி என் வீட்டுக்கு வந்திருக்கா. இதுல என்ன முறை தவறு இருக்கு? அவளுக்கு ஒரு கஷ்டம்னு மல்லிகா சொன்னதாலதான் அவ பதறிப் போய் வந்தா. ஒரு பெண்ணுக்குத் தன் புகுந்த வீடு மேல இருக்குற அக்கறையை நீங்க அவமானம்னு சொல்றீங்களா? இல்லை, அவ தன் கணவனைப் பார்க்க வந்ததைத் தப்புன்னு சொல்றீங்களா?” என்று கம்பீரமாகக் கேட்டான்.

 

மல்லிகா உடனே இடையில் புகுந்தாள். “நானா? நான் எப்போ நிலாவுக்கு போன் பண்ணுனேன்? தம்பி… நீ உன் பொண்டாட்டி சொல்ற பொய்யை நம்பிட்டு இப்படி ஊர் முன்னாடி என்னைத் தப்பா பேசாதே,” என்று அழுது நாடகமாடினாள்.

 

ஜானகி அம்மாள் எழுந்து நின்றார். “அன்பு! நிறுத்து! மல்லிகா பொய் சொல்ல மாட்டா. நிலா தான் தன் தப்பை மறைக்க மல்லிகா மேல பழியைப் போடுறா. இனிமே ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாதே. நிலா… நீ இப்போவே உங்க அம்மா வீட்டுக்குக் கிளம்பு. மல்லிகா, நீயும் கூடப் போய் அவளை விட்டுட்டு வா,” என்று கட்டளையிட்டார்.

 

நிலாவுக்குத் தலை சுற்றியது. “அத்தை… நான் சொல்லுறது நிஜம்…”

 

“நிறுத்து நிலா! என் மகனை எனக்கே எதிரியாக்குற வேலையை இதோட நிறுத்திக்கோ. கிளம்பு இங்க இருந்து!” என்று ஜானகி அம்மாள் கத்தினார்.

 

அன்பு நிலாவின் கையைப் பற்றினான். “அம்மா… நிலா எங்கேயும் போகாமாட்டாள். அவ என் கூடத்தான் இருப்பாள். நீங்க மல்லிகா பேச்சை நம்பி ஒரு அப்பாவிப் பொண்ணைத் தண்டிக்கிறீங்க. அது உங்களுக்குப் பிற்காலத்துல புரியும். ஆனா இப்போ நிலா என் கூட என் வீட்டுக்கு வருவா,” என்று சொல்லிவிட்டு நிலாவை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றான்.

 

ஊர் மக்கள் முன்னால் தன் மகன் தன்னை எதிர்த்துப் பேசியது ஜானகி அம்மாளுக்கு ஒரு பெரிய அடியாக இருந்தது. மல்லிகாவின் திட்டம் பாதி வெற்றி பெற்றது. தம்பிக்கும் அம்மாவுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய இடைவெளியை அவள் உண்டாக்கிவிட்டாள்.

 

வீட்டிற்கு வந்ததும் நிலா கதறி அழுதாள். “ஏங்க… ஏன் இப்படிப் பண்ணுனீங்க? அத்தைக்கு என் மேல இன்னும் கோபம் அதிகமாயிடுச்சு. நான் அங்கேயே போயிருப்பேனே,” என்றாள்.

 

அன்பு அவளை அணைத்துக் கொண்டான். “நிலா… நீ அங்க போனா அது நீ பண்ணின தப்பை ஒத்துக்கிட்ட மாதிரி ஆயிடும். நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல. மல்லிகாவோட சதியை நான் நிரூபிப்பேன். அதுவரைக்கும் நீ என் கூடத்தான் இருக்கணும். உன்னை நான் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்,” என்றான் உறுதியாக.

 

அன்று இரவு… அந்தப் பெரிய வீட்டில் ஒரு இடுகாட்டு அமைதி நிலவியது. ஜானகி அம்மாள் சாப்பிடாமல் தன் அறைக்குள் முடங்கிக் கிடந்தார். மல்லிகா அவருக்குப் பணிவிடை செய்வது போல நடித்துக்கொண்டே, அடுத்த கட்டமாக என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

அன்பும் நிலாவும் மொட்டை மாடியில் அமர்ந்திருந்தனர். நிலாவின் தலை அவன் தோளில் சாய்ந்திருந்தது. மழையின் ஈரம் அந்த இரவை இன்னும் அழகாக்கியது, ஆனால் அவர்களின் மனங்கள் மட்டும் ரணமாகிக் கிடந்தன.

 

“நிலா… உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? இந்த மல்லிகைப் பூ வாசமும், உன் அன்பும் தான் எனக்கு இந்த உலகத்துல பெரிய சொத்து. யாருக்காகவும் இதை நான் இழக்க மாட்டேன்,” என்று அன்பு சொன்னபோது, நிலா அவன் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

 

ஆனால், இருட்டில் மறைந்து நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மல்லிகாவின் கண்களில் ஒரு வஞ்சகத் திட்டம் மின்னியது. “இன்னும் ஒரு வாரத்துல… நீயே அவளை வீட்டை விட்டுத் துரத்துற மாதிரி ஒரு நிலையை நான் உருவாக்குறேன் அன்பு,” என்று அவள் தனக்குள் சவால் விட்டுக் கொண்டாள்.

.

 

இருட்டில் மறைந்து நின்றிருந்த மல்லிகாவின் முகம், அந்த நிலவொளியில் ஒரு பேயைப் போலத் தெரிந்தது. அவளது கண்கள் வஞ்சகத்தில் மின்னின. நிலா மற்றும் அன்பின் காதலுக்குப் பெரிய எதிரி வெளியில் இல்லை, அந்த வீட்டிற்குள்ளேயே மல்லிகா என்ற பெயரில் ஒரு பெரும் புயலாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

 

இரவு மெல்ல நழுவிக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் கூடத்தில் ஜானகி அம்மாள் அமர்ந்திருந்தார். அவர் கண்கள் உறக்கமின்றிச் சுவரையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன. தன் மகன் ஊர் அறியத் தன்னை எதிர்த்துப் பேசியது அவர் நெஞ்சில் ஒரு ஆறாத வடுவாக மாறியிருந்தது.

 

மல்லிகா மெதுவாக அவர் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். “அம்மா… இன்னும் தூங்கலையா? தம்பி பண்ணுன காரியத்தை நினைச்சு வருத்தப்படாதீங்க. அவனுக்கு அந்தப் பொண்ணு மேல இருக்கிற மோகம் கண்ணை மறைக்குது. ஒரு நாள் அவன் நிஜத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு உங்க கால்ல வந்து விழுவான்,” என்று இதமாகப் பேசுவது போல நஞ்சைக் கலந்தாள்.

 

ஜானகி அம்மாள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். “மல்லிகா… நான் அவளை என் மருமகளா ஏத்துக்கிட்டது, என் மகனைச் சந்தோஷமா வச்சுப்பான்னுதான். ஆனா இப்போ அவளே எங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில சுவரா வந்து நிக்கிறா. இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டணும்,” என்றார் உறுதியாக.

 

“கண்டிப்பா அம்மா… நாளைக்கு நிலாவோட அப்பாவை இங்க வரச் சொல்லிருக்கேன். அவங்க முன்னாடியே ஒரு தீர்ப்பு சொல்லிடலாம்,” என்று மல்லிகா தன் அடுத்த காய் நகர்த்தலைத் தொடங்கினாள்.

 

மறுபுறம், நிலா அழுது ஓய்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்த அமைதி அன்பின் நெஞ்சைப் பிசைந்தது. “நிலா… நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல. உன்னை இந்த வீட்டுல ராணி மாதிரி வச்சுப்பேன்,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, அவளைத் தழுவியபடி உறங்கினான் அன்பு.

 

 

விடியற்காலை நான்கு மணி. ஊரே நிசப்தத்தில் இருக்க, மல்லிகா மட்டும் திண்ணையில் அமர்ந்து இருட்டையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கையில் ஒரு பழைய புகைப்படம் இருந்தது. அது அவள் திருமணத்தின் போது எடுக்கப்பட்டது. அதில் சிவந்த முகத்துடன், பட்டுப்புடவையில் ஒரு தேவதையைப் போல மல்லிகா தெரிந்தாள். ஆனால், இன்று அவளது முகத்தில் இருப்பது வெறும் வன்மமும், கசப்பும் மட்டுமே.

 

“ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி நடந்தது?” என்று அவளது உள்மனம் இன்னும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.

 

5 வருடங்களுக்கு முன்பு… 

 

 

மல்லிகா அந்த ஊரிலேயே அழகான பெண்ணாகத் திகழ்ந்தாள். ஜானகி அம்மாள் அவளுக்குத் தேடித் தேடி ஒரு நல்ல வரனைப் பார்த்தார். பக்கத்து ஊரில் பெரிய நிலச்சுவாந்தார் குடும்பம். மாப்பிள்ளை ரவிச்சந்திரன், அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருந்தான். திருமணம் கோலாகலமாக நடந்தது. ஜானகி அம்மாள் தன் மகளுக்குச் சீர் செனத்திகளை வாரி வழங்கினார்.

 

ஆனால், அந்தச் சந்தோஷம் ஒரு மாதம் கூட நிலைக்கவில்லை. ரவிச்சந்திரன் ஒரு குடிகாரன் என்பதும், அவனுக்கு ஏற்கனவே ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பு இருந்தது என்பதும் மல்லிகாவிற்குத் திருமணத்திற்குப் பிறகுதான் தெரிந்தது. அவள் எதிர்த்துப் பேசியபோது, அவன் அவளைக் மிருகத்தனமாக நடத்தினான்.

 

ஒரு நாள் இரவு… ரவிச்சந்திரன் குடித்துவிட்டு வந்து மல்லிகாவை வீட்டை விட்டு வெளியே தள்ளினான். “உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே எனக்குப் பிடிக்கல. உன்னை விட அவள் தான் எனக்கு முக்கியம். மரியாதையா உங்க அம்மா வீட்டுக்கே போயிரு,” என்று சொல்லி அவளது தாலியை அறுக்கத் துணிந்தான்.

 

அவமானத்தால் கூனிப்போன மல்லிகா, நள்ளிரவில் அழுதுகொண்டே தன் தாய் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள். ஜானகி அம்மாள் தன் மகளின் நிலையைக் கண்டு துடித்தார். “கவலைப்படாதே மல்லி… உன்னை நான் இங்கேயே வச்சுக்கிறேன். அந்தப் பாவி கிட்ட நீ போக வேண்டாம்,” என்று சொல்லி அவளை அரவணைத்துக் கொண்டார்.

 

ஆனால், அந்த ஊர் ஜனங்கள் சும்மா இருக்கவில்லை. “கல்யாணம் ஆகி ஒரு மாசத்துலேயே திரும்பி வந்துட்டா… பொண்ணு கிட்ட ஏதோ கோளாறு இருக்கும் போல,” என்று பேசத் தொடங்கினர். இந்த வார்த்தைகள் மல்லிகாவின் இதயத்தை மெல்ல மெல்லக் கல்லாக மாற்றின.

 

அவள் மீண்டும் ஒரு வாழ்க்கை அமையும் என்று காத்திருந்தாள். ஆனால், “வாழாவெட்டி” என்ற முத்திரை அவளைத் துரத்தியது. அவளது தோழிகள் அனைவரும் திருமணமாகி, குழந்தைகளுடன் சந்தோஷமாக இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்குள் பொறாமைத் தீ எரியத் தொடங்கியது.

 

“எனக்கு கிடைக்காத சந்தோஷம் இந்த வீட்டுக்கு வர்ற யாருக்கும் கிடைக்கக் கூடாது,” என்பதுதான் அவளது ஒரே குறிக்கோளாக மாறியது.

 

அன்பு வளர்ந்து பெரியவனானபோது, அவனுக்குப் பெண் தேடியபோது கூட மல்லிகா பல தடைகளை உண்டாக்கினாள். “இப்போவே எதுக்கு அவனுக்குக் கல்யாணம்? நான் இங்க இருக்கும்போது இன்னொரு பொண்ணு வந்து அதிகாரம் பண்ணுவாளா?” என்று ஜானகி அம்மாளின் காதில் ஓதிக் கொண்டே இருந்தாள்.

 

ஆனால், அன்பு பிடிவாதமாக நிலாவைத் திருமணம் செய்துகொண்டான். நிலா உள்ளே வந்த முதல் நாளே, அவளது சிரிப்பும், அன்பின் மீதான அவளது காதலும் மல்லிகாவை எரிச்சலடையச் செய்தன. நிலா எப்போதெல்லாம் சந்தோஷமாக இருக்கிறாளோ, அப்போதெல்லாம் மல்லிகாவிற்குத் தனது கருகிப் போன வாழ்க்கை நினைவுக்கு வரும்.

 

நிலா சமையலறையில் அன்புவிற்கு ஊட்டி விடுவதைப் பார்க்கும்போது, மல்லிகாவிற்கு ரவிச்சந்திரன் தன்னை வீட்டை விட்டுத் தள்ளிய அந்த இரவுதான் ஞாபகத்திற்கு வரும்.

 

“நான் பட்ட கஷ்டத்தை இவளும் படணும். இவளும் என்னைப் போல அழுதுகிட்டே இந்த வீட்டை விட்டுப் போகணும்,” என்று மல்லிகா சபதம் எடுத்தாள்.

 

மல்லிகா ஏன் இன்னும் இந்த வீட்டில் இருக்கிறாள் என்பதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. ரவிச்சந்திரனிடமிருந்து விவாகரத்து பெறவில்லை என்றாலும், அவன் இப்போது வேறு ஒரு பெண்ணுடன் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறான். மல்லிகாவிற்குப் போக வேறு இடமில்லை. ஜானகி அம்மாளின் பாசமும், தம்பியின் வருமானமும் தான் அவளது புகலிடம். ஆனால், அந்தப் புகலிடத்தில் நிலா ஒரு ராணியாக வருவதை அவளால் சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

 

ஜானகி அம்மாளிடம் அவள் எப்போதும் தன்னை ஒரு தியாகியாகக் காட்டிக் கொள்வாள். “அம்மா… எனக்காக நீங்க எவ்வளவோ பண்ணிட்டீங்க. இந்தத் தம்பிக்கு நான் ஒரு அக்காவா இல்லாம அம்மாவா இருந்து இந்த வீட்டைப் பார்த்துப்பேன்,” என்று சொல்லி ஜானகி அம்மாளின் நம்பிக்கையைப் பெற்றாள்.

 

உண்மையில், மல்லிகாவுக்குத் தேவை அதிகாரம். அந்தப் பெரிய வீட்டின் சாவி தன் இடுப்பில் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். நிலா வந்த பிறகு அந்த அதிகாரம் மெல்ல நழுவுவதை அவளால் ஏற்க முடியவில்லை.

 

அன்று இரவு… மல்லிகா தன் அறையில் அமர்ந்து நிலாவின் திருமணப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். “நிலா… நீ ரொம்ப அழகா இருக்கிறதா நினைப்பா? உன்னோட இந்தச் சிரிப்பை நான் அழுகையா மாத்துறேன். என் வாழ்க்கை எப்படிப் பாழாயிடுச்சோ, அதே மாதிரி உன் வாழ்க்கையையும் நான் சிதைப்பேன். அப்புறம் நீயும் என்னைப் போல இந்தத் திண்ணையில உட்கார்ந்து இருட்டையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருப்ப,” என்று கறுவினாள்.