அத்தியாயம் மூன்று :

விடியற்காலையின் பனிமூட்டம் அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்தது. ஆனால், அந்த வீட்டிற்குள் நிலவும் அமைதி பனியை விடக் குளிராகவும், ஒருவித அச்சத்தைத் தருவதாகவும் இருந்தது. மல்லிகா தன் அறையில் அமர்ந்து, ஜன்னல் வழியாகத் தோட்டத்தில் பூப்பறித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நிலாவின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெளிவும், அதிகாலைப் பொழுதின் அமைதியும் மல்லிகாவின் நெஞ்சில் ஒரு எரிமலையைத் தூண்டின.

“இவள் என்ன அவ்வளவு பெரிய அழகியா? இவள் சிரித்தால் இந்த வீடே சந்தோஷப்பட வேண்டுமா? என் வாழ்க்கை ஒரு இருட்டு அறையில் முடங்கிக் கிடக்கும் போது, இவள் மட்டும் எப்படிப் பூக்களோடு விளையாடலாம்?” மல்லிகாவின் விரல்கள் ஜன்னல் கம்பிகளை இறுக்கமாகப் பற்றின. அவளது நகங்கள் துருப்பிடித்த இரும்பில் கீறின.

நிலா கீழே குனிந்து ஒரு சிவந்த செம்பருத்தியைப் பறித்தாள். அதைத் தன் கூந்தலில் சூடிக்கொள்ளும் போது, பின்னால் வந்த அன்பு அவளது தோளைத் தொட்டான்.

“என்ன நிலா… இன்னைக்குப் பூக்கள் எல்லாம் உன்னைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுது போலிருக்கே!” என்று அன்பு கிண்டலாகச் சொல்ல, நிலா நாணத்துடன் சிரித்தாள்.

“சும்மா இருங்க… அத்தை பார்த்தாத் திட்டப் போறாங்க,” என்று நிலா அவனை விலக்க முயன்றாள்.

“அம்மா தூங்கிட்டு இருக்காங்க நிலா. அதுவுமில்லாம, என் பொண்டாட்டிக்கு நான் பூ வைக்கிறதுல யாருக்கு என்ன நஷ்டம்?” என்று சொல்லி, நிலாவின் கையில் இருந்த பூவை வாங்கி அவளது கூந்தலில் மென்மையாகச் சூட்டினான் அன்பு.

மாடியில் இருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மல்லிகாவிற்கு ரத்தம் கொதித்தது. பத்து வருடங்களுக்கு முன்னால், ரவிச்சந்திரன் தன் தாலியை அறுக்க வந்த அந்த நள்ளிரவு அவளது நினைவுக்கு வந்தது. “அன்பு… நீ என் தம்பி. உனக்கு நான் தான் எல்லாமேன்னு இருந்த காலம் போயிடுச்சு. இப்போ இந்த மண்ணாங்கட்டிப் பொண்ணுக்காக என்னை மறக்கத் துணிஞ்சுட்ட இல்ல? உன்னை அவகிட்ட இருந்து பிரிக்கலைன்னா நான் மல்லிகாவே இல்ல,” என்று தனக்குள் கறுவினாள்.

மல்லிகா விறுவிறுவெனக் கீழே இறங்கிச் சமையலறைக்குச் சென்றாள். அங்கே ஜானகி அம்மாள் காபி போட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“அம்மா… என்ன இது? நீங்க ஏன் இப்போவே எழுந்து வேலை செய்யுறீங்க? அந்தப் புது மருமக தோட்டத்துல தம்பி கூடச் சிரிச்சுப் பேசிட்டு இருக்கா. அவளுக்கு வேலை செய்யணும்னு தோணலையா?” என்று மல்லிகா நஞ்சைக் கக்கத் தொடங்கினாள்.

ஜானகி அம்மாள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். “விடு மல்லி… அவங்க சின்னப் பசங்க. கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு இருக்கட்டும். நிலா வந்த பிறகு தான் அன்பு முகம் மலர்ச்சியா இருக்கு,” என்றார்.

“அம்மா! இதுதான் தப்பு. நீங்க இப்படிச் செல்லம் கொடுக்கிறதுனால தான் அவ தலைக்கனம் ஏறிப் போயிருக்கு. இந்த வீட்டு முறையே மாறிப்போச்சு. நான் இங்க வாழாவெட்டியா வந்து நின்னப்போ இந்த ஊரு என்னென்ன பேசுச்சுன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? இப்போ இவ இப்படிச் சுதந்திரமாத் திரியுறதைப் பார்த்தா, ஊருக்காரங்க நம்மளைக் கேலி பண்ணுவாங்க,” என்று மல்லிகா ஜானகி அம்மாளின் பலவீனத்தைத் தொட்டாள்.

ஜானகி அம்மாளின் முகம் மாறியது. அவருக்குத் தன் குடும்பக் கௌரவம் தான் உயிர். மல்லிகாவின் வார்த்தைகள் அவரது மனதில் ஒரு சந்தேக விதையைத் தூவின.

சிறிது நேரத்தில் நிலா உள்ளே வந்தாள். “அத்தை… நான் காபி போட்டுத் தர்றேன், நீங்க விடுங்க,” என்று பணிவாகச் சொன்னாள்.

ஆனால் ஜானகி அம்மாள் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே, “வேண்டாம் நிலா. நீ தோட்டத்துல தான் ரொம்ப வேலையா இருந்தியே… அங்கேயே போய் இரு. சமையல் கட்டை நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்று கசப்பாகச் சொன்னார்.

நிலா திகைத்து நின்றாள். அத்தையின் குரலில் இருந்த அந்த அந்நியப்படுதல் அவளைப் பயப்படுத்தியது. மல்லிகா ஓரத்தில் நின்று ஒரு குரூரமான புன்னகையோடு இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்று மதியம், அன்பு வயலுக்குச் சென்ற பிறகு, மல்லிகா தன் திட்டத்தின் அடுத்த கட்டத்தைத் தொடங்கினாள். நிலாவின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். நிலா ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன நிலா… ரொம்பப் படிப்பு வருதோ? புகுந்த வீட்டுல வந்து இப்படித் தனியா அறைக்குள்ள உட்கார்ந்திருந்தா, மத்தவங்க என்ன நினைப்பாங்க?” என்று மல்லிகா அதிகாரமாகக் கேட்டாள்.

“இல்ல அக்கா… வேலை எல்லாம் முடிஞ்சது, அதான்…”

“வேலை முடிஞ்சதா? மேல மாடி அறையில எத்தனையோ பழைய சாமான்கள் கிடக்கு. அதையெல்லாம் எடுத்துச் சுத்தம் பண்ணு. சும்மா உட்கார்ந்து சாப்பிட இது உங்க அப்பா வீடு இல்லை,” என்று மல்லிகா வார்த்தைகளால் ஈட்டி எறிந்தாள்.

நிலா அழுதுகொண்டே மாடிக்குச் சென்றாள். அந்த அறை தூசியும் தும்பட்டையுமாக இருந்தது. பல வருடங்களாகத் திறக்கப்படாத அந்த அறையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினாள். வெப்பம் தாளாமல் அவளது மூச்சு திணறியது.

அப்போது மல்லிகா ஜானகி அம்மாளிடம் சென்றாள். “அம்மா… பாருங்க, நிலா மேல மாடியில எதையோ தேடிட்டு இருக்கா. அந்தப் பழைய பெட்டியில உங்க நகைகள் இருக்குல்ல? அவளுக்குப் பணத்தாசை ஜாஸ்தின்னு நினைக்கிறேன்,” என்று இல்லாத ஒன்றைப் புகுந்தினாள்.

ஜானகி அம்மாள் பதற்றத்துடன் மாடிக்குச் சென்றார். நிலா பெட்டிகளை நகர்த்திக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும் அவருக்குக் கோபம் பொங்கியது. “நிலா! இங்கே என்ன பண்ற? என் பெட்டியை ஏன் தொட்ட?” என்று கத்தினார்.

“அத்தை… அக்கா தான் சுத்தம் பண்ணச் சொன்னாங்க…” என்று நிலா நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்.

“நான் அப்படிச் சொல்லவே இல்லையே அம்மா! நான் இங்கேயே தான் உன்கூடப் பேசிட்டு இருந்தேன்,” என்று மல்லிகா முகத்தை மாற்றிக்கொண்டு பொய் சொன்னாள்.

நிலா அப்படியே உறைந்து போனாள். மல்லிகா இவ்வளவு பெரிய பொய்யைச் சொல்லுவாள் என்று அவளால் கற்பனை கூடச் செய்ய முடியவில்லை. ஜானகி அம்மாள் நிலாவை ஒரு திருடியைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தார். “இனிமே என் அனுமதியில்லாம இந்த மாடிப் பக்கம் வராத. போ கீழே!” என்று துரத்தினார்.

இரவு அன்பு வீட்டிற்கு வந்தபோது, நிலா அழுது சிவந்த கண்களுடன் இருந்தாள்.

“என்ன நிலா… என்னாச்சு?” என்று அன்பு பதற்றத்துடன் கேட்டான்.

நிலா மல்லிகாவைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கினாள். “அக்கா பொய் சொல்லுறாங்கங்க… என்னை மாடிக்கு அனுப்பிட்டு, அத்தை கிட்ட நான் நகையைத் திருட வந்ததா சொல்லிட்டாங்க.”

அன்புவிற்கு ரத்தம் கொதித்தது. அவன் நேராக மல்லிகாவின் அறைக்குச் சென்றான். “மல்லிகா! என்ன காரியம் பண்ணுற? நிலா பாவம் இல்லையா? ஏன் அவளை இப்படிச் சித்திரவதை பண்ணுற?”

மல்லிகா அழத் தொடங்கினாள். “தம்பி… நீயும் அவப் பேச்சை நம்பி என்னைக் கேக்குற இல்ல? நான் இந்த வீட்டுல ஒரு பாரமா இருக்கேன்னு அவ நினைக்கிறா. அதான் என் மேல பழி போடுறா. எனக்கு வேற யாருடா இருக்காங்க? நீயும் என்னை இப்படிச் சொன்னா நான் எங்க போவேன்?” என்று நாடகமாடினாள்.

ஜானகி அம்மாள் அங்கே வந்தார். “அன்பு! மல்லிகாவை எதுவும் சொல்லாதே. அவ தான் இந்த வீட்டைப் பாத்துக்கிறா. அந்தப் பொண்ணு வந்த நேரமோ என்னவோ, குடும்பத்துல சண்டை தான் வருது,” என்றார்.

அன்புவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஒரு பக்கம் தன் அக்கா, இன்னொரு பக்கம் தன் மனைவி. மல்லிகா தன் கடந்த காலத் துயரத்தைப் பகடையாக உருட்டி அன்பைச் செயலிழக்கச் செய்தாள்.

மறுநாள், மல்லிகா ஒரு புதிய சூழ்ச்சியைச் செய்தாள். நிலாவின் அம்மா வீட்டிற்கு ரகசியமாகப் போன் செய்தாள். “கந்தசாமி மாமா… உங்க பொண்ணு இங்க ரொம்ப ஆட்டம் போடுறா. தம்பியை எங்ககிட்ட இருந்து பிரிக்கப் பார்க்குறா. நீங்க வந்து அவளைக் கூட்டிட்டுப் போறது தான் நல்லது,” என்று பயமுறுத்தினாள்.

நிலாவின் தந்தை பதறிப்போய் வீட்டிற்கு வந்தார். “நிலா… என்னம்மா இது? புகுந்த வீட்டுல இப்படித் தான் நடந்துப்பியா?” என்று அவளைத் திட்டினார்.

நிலா கதறி அழுதாள். “அப்பா… நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலப்பா. இவங்க தான்…”

“போதும் நிலா! மல்லிகா பொண்ணு இவ்வளவு தூரம் சொல்லுதுன்னா ஏதோ காரணம் இருக்கும். மரியாதை இன்றி நடந்துக்காத,” என்று நிலாவின் தந்தையையும் மல்லிகா தன் பக்கம் இழுத்துக்கொண்டாள்.

தனிமையில் இருந்த நிலா, ஜன்னல் வழியே தெரிந்த அந்தப் பவளமல்லி மரத்தைப் பார்த்தாள். அதன் பூக்கள் ஒவ்வொன்றாக உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. அவளது வாழ்க்கையும் அந்தப் பூக்களைப் போலவே கசக்கப்படுவதாக உணர்ந்தாள்.

மல்லிகா இருட்டில் அமர்ந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். “நிலா… இது வெறும் ஆரம்பம் தான். உன் கணவன் உன் மேல வச்சிருக்க நம்பிக்கையை உடைப்பேன். அன்னைக்கு நீ இந்த வீட்டு வாசலை விட்டுத் துரத்தப்படுவ. அன்னைக்குத் தான் என் மனசு ஆறும்,” என்று சவால் விட்டாள்.

பிரிவினைக்கான விதைகள் ஊன்றப்பட்டுவிட்டன. மல்லிகாவின் வஞ்சகம் அந்தப் பெரிய வீட்டின் சுவர்களில் நஞ்சாகப் படரத் தொடங்கியது. அன்புக்கும் நிலாவிற்கும் இடையிலான அந்த ஆழமான காதலில் ஒரு மெல்லிய விரிசல் விழத் தொடங்கியது. அது பெரும் பிளவாக மாறுமா அல்லது அன்பின் சக்தி மல்லிகாவின் சதியை முறியடிக்குமா?

மதிய வெயில் அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் முற்றத்தில் கனன்று கொண்டிருந்தது. நிலா மாடி அறையில் புழுக்கத்தில் வியர்க்க விறுவிறுக்க வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது, கீழே மல்லிகா தன் அடுத்த காய் நகர்த்தலைச் செய்தாள். ஜானகி அம்மாள் திண்ணையில் அமர்ந்து வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது மனதில் மல்லிகா ஏற்றி வைத்த அந்தச் சந்தேகத் தீ இன்னும் அணையாமல் புகைந்து கொண்டிருந்தது.

மல்லிகா மெதுவாக அவர் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். “அம்மா… நிலா மாடியில என்ன பண்றான்னு பார்த்தீங்களா? நான் அங்க போய்ப் பார்த்தப்போ, அந்தப் பழைய பீரோவைத் திறந்து உங்க கல்யாணப் புடவையைத் தடவிப் பார்த்துட்டு இருக்கா. அவ கண்ணுல ஒரு பொல்லாத ஆசை தெரியுது,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

“புடவையையா? அது எதுக்கு அவளுக்கு? அதுல இருக்கிற அந்த ஜரிகை வேலைப்பாடு அவளை மயக்கியிருக்கும் போல,” என்றார் ஜானகி அம்மாள் சற்று வருத்தத்துடன்.

“அதுமட்டும் இல்லம்மா… தம்பி கிட்ட அவ என்னென்னமோ சொல்லுறா. ‘உங்க அக்கா எதுக்கு இந்த வீட்டுலயே இருக்காங்க? அவங்களுக்குத் தான் வாழ்க்கை முடிஞ்சு போச்சே, அவங்களை வேற எங்கேயாவது அனுப்பி வைக்கலாமே’ன்னு கேக்குறாளாம். தம்பி தான் பாவம், அவப் பேச்சைக் கேட்டுக்கிட்டு அமைதியா இருக்கான்,” என்று மல்லிகா ஒரு பெரிய பொய்யைத் தூக்கிப் போட்டாள்.

ஜானகி அம்மாள் அதிர்ந்து போனார். “என்னது? என் மகளை வீட்டை விட்டு அனுப்பச் சொல்லுறாளா? வந்த கொஞ்ச நாள்லேயே இவ்வளவு துணிச்சலா இவளுக்கு?”

அப்போதுதான் நிலா மாடியில் இருந்து கீழே இறங்கி வந்தாள். அவளது முகம் தூசியால் படிந்திருந்தது, கண்கள் களைப்பால் சொருகின. “அத்தை… மேல எல்லாத்தையும் அடுக்கி வச்சுட்டேன். ஒரு காபி போட்டுத் தரட்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

ஜானகி அம்மாள் அவளைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தார். “வேண்டாம் நிலா. நீ உன் அறைக்குள்ளேயே போயிரு. இந்த வீட்டு மனுஷங்களை விட, உனக்கு இந்த வீட்டுச் சொத்து மேல தான் அக்கறை அதிகமா இருக்குன்னு புரியுது. இனிமே இந்த வீட்டைப் பத்தி நீ கவலைப்பட வேண்டாம்,” என்று கசப்புடன் சொன்னார்.

நிலாவிற்குத் தலை சுற்றியது. “அத்தை… நான் அப்படி என்ன தப்பு பண்ணுனேன்? ஏன் இப்படிப் பேசுறீங்க?”

“பேசாதே நிலா! மல்லிகா சொல்லுறதுல உண்மை இருக்குன்னு இப்போ எனக்குப் புரியுது. போ உன் அறைக்கு!” என்று ஜானகி அம்மாள் கத்தினார்.

நிலா அழுதுகொண்டே தன் அறைக்கு ஓடினாள். கதவைச் சாத்திக்கொண்டு கட்டிலில் விழுந்து கதறினாள். மல்லிகா மாடிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் நின்று, நிலாவின் அழுகைச் சத்தத்தைக் கேட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி தெரிந்தது. “இன்னும் இருக்கு நிலா… உன்னை இந்த வீட்டை விட்டுத் துரத்துற வரைக்கும் எனக்குத் தூக்கம் வராது,” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தாள்.

மாலை ஆறு மணி. அன்பு வயலில் இருந்து திரும்பினான். அவன் முகம் சோர்வாக இருந்தாலும், நிலாவைப் பார்க்கப்போகும் ஆவலில் ஒரு சிறு புன்னகை இருந்தது. ஆனால், வீட்டின் வாசலில் இருந்த அந்த நிசப்தம் அவனுக்கு ஏதோ தவறு நடப்பதாகச் சொல்லியது.

அவன் உள்ளே நுழைந்தபோது, நிலா வழக்கம்போல வாசலில் வந்து நிற்கவில்லை. சமையலறையில் இருந்து மல்லிகா தான் வந்தாள். “வா தம்பி… ரொம்ப டயர்டா இருக்கியா? இந்தா மோரு குடி,” என்று பாசமாக நீட்டினாள்.

“நிலா எங்கே அக்கா?” என்று அன்பு கேட்டான்.

“அவ அறைக்குள்ள அழுதுட்டு இருக்கா தம்பி. அம்மா அவளை ஏதோ சின்னதா தட்டி கேட்டாங்க, அதுக்கே அவளுக்கு அவ்வளவு கோபம் வந்துருச்சு. பெரியவங்களை எப்படி மதிக்கணும்னு அவளுக்குத் தெரியல,” என்று மல்லிகா சொன்னாள்.

அன்பு பதற்றத்துடன் நிலாவின் அறைக்குச் சென்றான். கதவு உள்பக்கமாகத் தாழிடப்பட்டிருந்தது. “நிலா… கதவைத் திற நிலா! என்னாச்சு?”

நிலா கதவைத் திறந்தாள். அவளது முகம் அழுது வீங்கியிருந்தது. அன்பைப் பார்த்ததும் அவளது கண்ணீர் இன்னும் ஆறாகப் பெருகியது. “ஏங்க… என்னை இங்க இருந்து கூட்டிட்டுப் போயிடுங்க. என்னால இங்க இருக்க முடியல. அக்கா இல்லாததைப் பொல்லாததைச் சொல்லி அத்தையை என்கிட்ட இருந்து பிரிக்கிறாங்க,” என்று கதறினாள்.

அன்பு அவளை அணைத்துக் கொண்டான். “நிலா… அமைதியா இரு. அம்மா அப்படிப் பண்ண மாட்டாங்க. ஏதோ ஒரு தப்பாப் புரிஞ்சிக்கிட்டு இருப்பாங்க. நான் பேசுறேன்,” என்றான்.

அன்பு நேராகத் தன் தாயிடம் சென்றான். “அம்மா… நிலா கிட்ட ஏன் கோபப்பட்டீங்க? அவ என்ன பண்ணுனா?”

ஜானகி அம்மாள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். “அன்பு… அந்தப் பொண்ணு வந்த நேரமோ என்னவோ, மல்லிகாவுக்கும் எனக்கும் மனக்கசப்பு வர ஆரம்பிச்சிருச்சு. அவ இந்த வீட்டைப் பிரிக்கப் பார்க்குறாடா. மல்லிகாவை இங்க இருந்து அனுப்பணும்னு அவ சொல்றாளாமே, இது உனக்குச் சரியாத் தெரியுதா?” என்று கேட்டார்.

“யாரு சொன்னது அம்மா? நிலா அப்படிச் சொல்லவே மாட்டா. அவளுக்கு மல்லிகா அக்காவை ரொம்பப் பிடிக்கும்,” என்று அன்பு வாதிட்டான்.

“மல்லிகா தான் சொன்னா அன்பு. அவ எதுக்குப் பொய் சொல்லப் போறா? அவளுக்குத் தான் இந்த உலகத்துல வேற யாரும் இல்லையே,” என்றார் ஜானகி அம்மாள் அழுத்தமாக.

அன்பு மல்லிகாவைப் பார்த்தான். மல்லிகா ஓரத்தில் நின்று கைகளைத் பிசைந்தபடி அழுதுகொண்டிருந்தாள். “தம்பி… நான் எதுக்குடா பொய் சொல்லணும்? நிலா என்கிட்ட நேரடியாவே சொன்னா. ‘நீங்க எதுக்கு இங்க பாரமா இருக்கீங்க?’ன்னு கேட்டா. அந்த வார்த்தை என் நெஞ்சை என்னைப் பண்ணுது தெரியுமா?” என்று பொய்க் கண்ணீர் வடித்தாள்.

அன்புவிற்கு ஒரு நிமிடம் குழப்பம் வந்தது. தன் அக்கா இப்படிப் பொய் சொல்லுவாள் என்று அவனது மனது நம்ப மறுத்தது. “சரி விடுங்கம்மா… நான் நிலா கிட்ட பேசுறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினான்.

இரவு உணவு உண்ணும்போது ஒரு பெரிய அமைதி நிலவியது. நிலா சாப்பிட வரவில்லை. அன்பு அவளுக்காகத் தட்டில் எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குச் சென்றான்.

“நிலா… சாப்பிடு நிலா. எனக்காகச் சாப்பிடு,” என்று கெஞ்சினான்.

“வேண்டாங்க… எனக்குப் பசிக்கல. நீங்க மட்டும் சாப்பிடுங்க,” என்று நிலா பிடிவாதமாக இருந்தாள்.

மல்லிகா தன் அறையில் அமர்ந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு பழைய காகிதம் இருந்தது. அது மல்லிகாவிற்கும் ரவிச்சந்திரனுக்கும் இடையே நடந்த விவாகரத்து சம்பந்தமான ஒரு நோட்டீஸ். அதை அவள் நிலாவின் பெட்டிக்குள் வைக்கத் திட்டமிட்டாள்.

நள்ளிரவு ஒரு மணி. எல்லாரும் தூங்கிக்கொண்டிருந்த போது, மல்லிகா பூனை போல நிலாவின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அன்பு ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தான். நிலா கண்ணீர் மல்க ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வெளியே தெரிந்த கருப்பு வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

மல்லிகா மெதுவாக நிலாவின் துணிப் பெட்டியைத் திறந்தாள். அந்த விவாகரத்து நோட்டீஸை உள்ளே திணித்தாள். “நாளைக்குக் காலையில இதைப் பார்க்கும்போது, ஜானகி அம்மா என்ன பண்ணுவாங்கன்னு பாரு,” என்று வஞ்சகமாகச் சிரித்துக் கொண்டாள்.

மறுநாள் காலை… ஜானகி அம்மாள் நிலாவின் அறைக்கு வந்தான். நிலா அப்போதுதான் குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள்.

“நிலா… உன்னோட அந்தப் பட்டுப் புடவையை எடு. இன்னைக்கு ஒரு விசேஷத்துக்கு அதைக் கட்டிக்கிட்டு வா,” என்றார் ஜானகி அம்மாள்.

நிலா பெட்டியைத் திறந்தாள். புடவையை எடுக்கும்போது, ஒரு காகிதம் கீழே விழுந்தது. ஜானகி அம்மாள் அதைக் குனிந்து எடுத்தார்.

“இது என்ன காகிதம் நிலா?” என்று கேட்டபடியே அதைப் பிரித்துப் பார்த்தார்.

அதில் இருந்தது ரவிச்சந்திரனின் பெயர் மற்றும் மல்லிகாவின் பெயர். அது ஒரு வக்கீல் நோட்டீஸ். அதில், “மல்லிகாவுக்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. அவள் என் வீட்டுச் சொத்துக்களைத் திருடிவிட்டு ஓடி வந்துவிட்டாள்,” என்று எழுதியிருந்தது (அது மல்லிகாவே தயாரித்த ஒரு போலி நோட்டீஸ்).

ஜானகி அம்மாள் அதிர்ந்து போனார். “என்னது? மல்லிகா திருடிட்டு வந்துட்டாளா? இது எப்படி உன் பெட்டிக்குள்ள வந்தது நிலா?” என்று கத்தினார்.

நிலா திகைத்து நின்றாள். “அத்தை… எனக்குத் தெரியாது அத்தை… அந்தப் பேப்பர் எப்படி உள்ள வந்ததுன்னு எனக்குத் தெரியல.”

மல்லிகா அங்கே வந்தாள். “என்னம்மா… என்ன ஆச்சு? நிலா ஏன் அழுதுட்டு இருக்கா?” என்று எதுவுமே தெரியாதது போலக் கேட்டாள்.

ஜானகி அம்மாள் அந்தக் காகிதத்தை அவளிடம் காட்டினார். மல்லிகா அதைப் பார்த்ததும் அப்படியே மயங்கி விழுவது போல நடித்தாள். “ஐயோ… ரவிச்சந்திரன் இப்படி ஒரு பழியை என் மேல போட்டுட்டானா? அம்மா… நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலையம்மா! நிலா… நீ எதுக்கு இதை மறைச்சு வச்சிருக்க? என் கௌரவத்தை வாங்க இப்படி ஒரு திட்டமா?” என்று கத்திக் கொண்டே அழுதாள்.

அன்பு ஓடி வந்தான். நிலைமையைப் பார்த்த அவனது நெஞ்சம் துடித்தது. “அம்மா… இது என்ன பேப்பர்?”

“பாரு அன்பு! உன் பொண்டாட்டி பெட்டிக்குள்ள உன் அக்கா மேல இருந்த ஒரு வக்கீல் நோட்டீஸ் இருக்கு. இதை வச்சு மல்லிகாவை மிரட்டணும்னு அவ நினைச்சிருக்கா. இவள் எவ்வளவு பெரிய மோசடிப் பேர்வழி பாரு!” என்று ஜானகி அம்மாள் நிலாவை அடிக்கக் கையை ஓங்கினார்.

நிலா அழுதுகொண்டே அன்பின் காலில் விழுந்தாள். “ஏங்க… சத்தியமாச் சொல்லுறேன், எனக்கு எதுவுமே தெரியாதுங்க. இந்தப் பேப்பர் எப்படி வந்ததுன்னு எனக்குத் தெரியல.”

அன்பு நிலாவைத் தூக்கி நிறுத்தினான். அவனது கண்களில் ஒரு சந்தேகம் மல்லிகாவின் மீது விழுந்தது. “அம்மா… கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க. இந்தப் பேப்பர் எப்படி நிலா பெட்டிக்குள்ள வந்திருக்கும்னு எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு,” என்றான்.

மல்லிகா உடனே பேச்சை மாற்றினாள். “ஆமா அன்பு… எனக்கும் அதே சந்தேகம் தான். அந்த ரவிச்சந்திரன் தான் நிலாவோட சேர்ந்து எனக்குத் துரோகம் பண்ணுறான்னு நினைக்கிறேன். நிலா! நீ எதுக்கு அந்த ஆள் கூடப் பேசுற? அவனுக்குப் பணம் கொடுத்தாவது என்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்தணும்னு நீ நினைக்கிற இல்ல?” என்று அபாண்டமாகப் பழி சுமத்தினாள்.

அந்தப் பெரிய வீடு இப்போது ஒரு போர்க்களம் போல மாறியிருந்தது. மல்லிகாவின் அந்த ஒரு போலி நோட்டீஸ், நிலாவின் நேர்மையைக் கேள்விக்குறியாக்கியது. அன்பு ஒரு பக்கம் தன் மனைவியின் கண்ணீரையும், இன்னொரு பக்கம் தன் அக்காவின் ஆவேசத்தையும் பார்த்துக் கலங்கிப் போய் நின்றான்.

அந்தப் பெரிய வீட்டின் கூடத்தில் ஜானகி அம்மாள் கையில் இருந்த அந்தப் போலி நோட்டீஸ் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மல்லிகா தரையில் அமர்ந்து விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவளது அழுகைச் சத்தம் அந்த வீட்டின் அமைதியைக் கிழித்தது.

“ஐயோ… நான் பெத்த அம்மா கிட்டயே என்னை திருடின்னு பழி சுமத்திட்டாங்களே! தம்பி… நீயாவது சொல்லுடா, நான் இந்த வீட்டை விட்டுப் போகணும்னு உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஆசையா இருந்தா சொல்லிருங்க, நானே எதாவது கிணத்துல விழுந்து செத்துப்போறேன்,” என்று மல்லிகா ஒப்பாரி வைத்தாள்.

ஜானகி அம்மாள் ஆவேசத்தில் நிலாவின் பக்கம் திரும்பினார். “நிலா! இன்னும் அமைதியா நின்னுட்டு இருக்கியா? இந்தப் பேப்பர் எப்படி உன் பெட்டிக்குள்ள வந்ததுன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டியா? என் மகளைப் பத்தித் தப்பா எழுதின இந்த நோட்டீஸ் உன் துணிக்கு நடுவுல என்ன பண்ணுது?”

நிலா நடுங்கும் கைகளுடன் தன் சேலைத் தலைப்பை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். “அத்தை… சத்தியமாச் சொல்லுறேன், எனக்கும் அந்தப் பேப்பருக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லைங்க. நான் இன்னைக்குக் காலையில பெட்டியைத் திறந்தப்போ தான் அதைப் பார்க்கிறேன். அக்கா எதுக்கு இப்படிப் பொய் சொல்லுறாங்கன்னு எனக்குத் தெரியல,” என்று விம்மினாள்.

“நிறுத்து நிலா!” என்று மல்லிகா கத்தினாள். “நானா பொய் சொல்லுறேன்? அப்போ நீ ரொம்ப உத்தமியா? நேத்து ராத்திரி நான் தூங்கும்போது என் அறைக்குள்ள வந்து எதையோ தேடுனியே, அது இதுதானா? என் புருஷன் ரவிச்சந்திரன் கிட்ட இருந்து வந்த பழைய காகிதத்தை எடுத்து, அதுல இப்படித் தப்பா எழுதி என்னை அசிங்கப்படுத்தப் பாக்குறியா?”

அன்பு ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போனான். அவன் நிலாவைப் பார்த்தான்; அவளது கண்களில் இருந்த அப்பாவித்தனம் அவனுக்கு உண்மையைச் சொல்லியது. ஆனால், அவன் மல்லிகாவைப் பார்த்தான்; அவளது பேச்சில் இருந்த வேகம் ஜானகி அம்மாளை முழுமையாக நம்ப வைத்திருந்தது.

“அக்கா… கொஞ்சம் அமைதியா இரு. நிலா அப்படிப்பட்டவ இல்லைன்னு எனக்குத் தெரியும். நிலா, நீ எப்போதாவது மல்லிகா அக்கா அறைக்குப் போனியா?” என்று அன்பு மென்மையான குரலில் கேட்டான்.

“இல்லைங்க… நான் எதுக்கு அங்க போகணும்? நேத்து ராத்திரி நான் உங்க கூடத்தானே தூங்கிட்டு இருந்தேன்,” என்றாள் நிலா.

“பொய் சொல்லாதே!” என்று ஜானகி அம்மாள் இடைமறித்தார். “நேத்து ராத்திரி ஒரு மணிக்கு நான் தண்ணி குடிக்க எழுந்தப்போ நிலா வாசல்ல நின்னுட்டு இருந்தா. நான் கேட்டதுக்குத் தூக்கம் வரலைன்னு சொன்னா. அப்போதான் நீ மல்லிகா அறைக்குள்ள போனியா?”

நிலா அதிர்ந்து போனாள். “அத்தை… நான் வாசல்ல நின்னது நிஜம் தான், ஆனா நான் அக்கா அறைக்குப் போகவே இல்லையே!”

மல்லிகாவுக்கு இது ஒரு பெரிய வாய்ப்பாக அமைந்தது. “பார்த்தியா தம்பி… அம்மா கண்ணுலயே மண்ணைத் தூவுறா. இவ வந்த நேரம், இந்த வீடே ரெண்டா உடையப் போகுது. அம்மா… இவ இங்க இருந்தா என்னை எதாவது பண்ணிருவா. நான் எங்கேயாவது அனாதை விடுதிக்கே போயிடுறேன்,” என்று மல்லிகா பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்புவது போல நடித்தாள்.

ஜானகி அம்மாள் அவளைத் தடுத்து நிறுத்தினார். “மல்லிகா… நீ எங்கும் போக வேண்டாம். தப்பு செஞ்சவங்க தான் இந்த வீட்டை விட்டுப் போகணும். அன்பு! இப்போவே இவளை அவங்க அப்பா வீட்டுல கொண்டு போய் விடு. ஒரு வாரம் அங்கேயே இருக்கட்டும். மனசு தெளிஞ்ச பிறகு இங்க வரட்டும்,” என்று தீர்ப்புச் சொன்னார்.

“அம்மா… இது சரியில்லைம்மா. ஒரு சின்னக் காகிதத்துக்காக நிலாவை வீட்டை விட்டுத் துரத்துறதா?” என்று அன்பு கோபமாகக் கேட்டான்.

“இது சின்னக் காகிதம் இல்லை அன்பு! இது உன் அக்காவோட கௌரவம். உன் பொண்டாட்டிக்கு இந்த வீட்டைப் பிரிக்கணும்னு ஆசை வந்துடுச்சு. அதான் முள்ளை முள்ளால எடுக்கப் பார்க்குறா. கிளம்பு இப்போவே!” என்று ஜானகி அம்மாள் பிடிவாதமாகச் சொன்னார்.

நிலா அப்படியே தரையில் அமர்ந்து விட்டாள். அவளது உலகம் இருண்டு போவது போல இருந்தது. அன்பு அவளது கையைப் பற்றித் தூக்கினான். அவனது கண்களில் ஒரு உறுதி இருந்தது. “நிலா… நீ வருத்தப்படாதே. நான் உன்னை விடமாட்டேன். ஆனா இப்போ அம்மா கோபமா இருக்காங்க. நீ கொஞ்ச நாள் உங்க அப்பா வீட்டுல இரு. நான் உண்மையை நிரூபிச்சு உன்னை மீண்டும் அழைச்சிட்டு வர்றேன்,” என்று அவள் காதோரம் ரகசியமாகச் சொன்னான்.

அன்பு நிலாவை அழைத்துக் கொண்டு வண்டியில் ஏறினான். மல்லிகா திண்ணையில் நின்று வஞ்சகமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது திட்டத்தின் முதல் படி வெற்றி பெற்றுவிட்டது. நிலா அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டாள்.

வழியில் நிலா ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவளது மௌனம் அன்பின் நெஞ்சைப் பிசைந்தது. நிலாவின் வீட்டிற்குச் சென்றதும், கந்தசாமி மாமா பதற்றத்துடன் ஓடி வந்தார்.

“என்ன தம்பி… என்னாச்சு? நிலா ஏன் அழுதுட்டு இருக்கா?”

அன்பு நடந்தவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொன்னான். “மாமா… நிலா மேல தப்பில்லைன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா வீட்ல நிலைமை சரி இல்லை. ஒரு வாரம் இங்க இருக்கட்டும். நான் வந்து அழைச்சிட்டுப் போறேன்,” என்றான்.

கந்தசாமி நிலாவைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டார். “நிலா… நான் அப்பவே சொன்னேன்லமா, மல்லிகா கிட்ட ஜாக்கிரதையா இருன்னு. அவ தன்னோட கசப்பான வாழ்க்கையை உன் மேல திணிக்கப் பார்க்குறா,” என்றார்.

அன்பு அங்கிருந்து கிளம்பும்போது நிலாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். “நிலா… நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். இந்த ஒரு வாரத்துல மல்லிகா பண்ணுன எல்லாச் சூழ்ச்சியையும் நான் வெளிய கொண்டு வருவேன். நீ பயப்படாம இரு,” என்று வாக்குக் கொடுத்தான்.

அன்பு வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது இரவு எட்டாகிவிட்டது. வீடு மயான அமைதியில் இருந்தது. ஜானகி அம்மாள் தன் அறைக்குள் முடங்கிக் கிடந்தார். மல்லிகா சமையலறையில் நிம்மதியாகப் பாட்டுப் பாடிக்கொண்டு வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அன்பு நேராகத் தன் அறைக்குள் சென்றான். அங்கே நிலா பயன்படுத்திய அந்தப் பவளமல்லி பூவின் வாசம் இன்னும் மிச்சமிருந்தது. அவன் நிலாவின் பெட்டியை மீண்டும் ஒருமுறை ஆராய்ந்தான்.

அப்போதுதான் அவனது கண்ணில் ஒரு விஷயம் பட்டது. நிலா துணிகளை அடுக்கும் முறை மிக நேர்த்தியானது. ஆனால், அந்த நோட்டீஸ் இருந்த இடம் மட்டும் சற்று கலைந்து இருந்தது. மேலும், அந்த நோட்டீஸில் இருந்த கையெழுத்து ரவிச்சந்திரனுடையது போலவே இருந்தாலும், அதில் ஒரு சிறிய வித்தியாசம் இருந்தது.

அன்புவிற்கு ஒரு யோசனை வந்தது. அவன் ரகசியமாக மல்லிகாவின் அறைக்குச் சென்றான். மல்லிகா அப்போது சமையலறையில் இருந்தாள். அவன் அவளது பழைய டைரிகளைத் தேடினான். ஒரு பழைய டைரியில் மல்லிகா எழுதி வைத்திருந்த குறிப்புகளைப் பார்த்தான்.

அதிர்ச்சி! அந்த டைரியில் இருந்த கையெழுத்தும், அந்தப் போலி நோட்டீஸில் இருந்த கையெழுத்தும் ஒன்றாகவே இருந்தன. மல்லிகா ரவிச்சந்திரனின் கையெழுத்தைப் போலப் போலியாகப் போடப் பழகியிருப்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

“மாட்டிக்கிட்ட மல்லிகா!” என்று அன்பு பல்லைக் கடித்தான்.

அடுத்த நாள் காலை… அன்பு ஊருக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு நபரைச் சந்திக்கச் சென்றான். அவன் ஒரு பழைய டைப்ரைட்டர் மெக்கானிக். அந்தப் போலி நோட்டீஸ் எந்த டைப்ரைட்டரில் அடிக்கப்பட்டது என்பதை அவன் கண்டுபிடிக்க முயன்றான்.

“தம்பி… இந்த எழுத்துக்கள் நம்ம ஊர் பஞ்சாயத்து ஆபீஸ்ல இருக்குற பழைய மிஷின்ல அடிச்சது போலத் தெரியுதே,” என்றார் அந்த மெக்கானிக்.

அன்பு பஞ்சாயத்து அலுவலகத்திற்குச் சென்றான். அங்கே இருந்த உதவியாளரிடம் விசாரித்தபோது, “ஆமா அன்பு… நேத்து மல்லிகா அக்கா வந்து கொஞ்ச நேரம் ஏதோ டைப் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க தம்பிக்கு ஏதோ நோட்டீஸ்னு சொன்னாங்க,” என்றான்.

உண்மை இப்போது அன்பின் கையில் இருந்தது. மல்லிகா திட்டமிட்டுத் தன் தம்பியையும் மனைவியையும் பிரிக்க இவ்வளவு பெரிய சதியைச் செய்திருக்கிறாள். ஆனால், இதை நேரடியாகச் சொன்னால் ஜானகி அம்மாள் நம்ப மாட்டார். மல்லிகா அழுது நாடகமாடி அதை மறைத்து விடுவாள்.

“இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டணும். மல்லிகாவே உண்மையை ஒத்துக்கிற மாதிரி ஒரு நாடகத்தை ஆடணும்,” என்று அன்பு ஒரு திட்டம் தீட்டினான்.

அவன் வீட்டிற்கு வந்து ஜானகி அம்மாளிடம் சொன்னான், “அம்மா… ரவிச்சந்திரன் இங்க வரப்போறாராம். நிலா கிட்ட இருந்த நோட்டீஸைப் பார்த்த பிறகு அவர் ரொம்பக் கோபமா இருக்காராம். மல்லிகா மேல கேஸ் போடப் போறாராம்,” என்று ஒரு பொய்யைச் சொன்னான்.

மல்லிகாவின் முகம் சட்டென்று வெளுத்துப் போனது. “என்னது? ரவிச்சந்திரன் வர்றானா? அவன் எதுக்கு வர்றான்?”

“ஆமா அக்கா… நிலா தான் அவருக்குப் போன் பண்ணி எல்லாத்தையும் சொல்லிருக்கா. நீங்க ஏதோ போலி நோட்டீஸ் தயாரிச்சு அவளை மாட்டி விட்டதா அவர் சொல்லுறாராம். போலீஸைக் கூட்டிக்கிட்டு வர்றாராம்,” என்று அன்பு மிரட்டினான்.

மல்லிகா பயத்தில் நடுங்கினாள். “இல்லை தம்பி… அது… அது…”

“என்ன அக்கா? நீங்க தான் அந்த நோட்டீஸ் அடிச்சீங்களா? உண்மையைச் சொல்லிருங்க, இல்லன்னா ரவிச்சந்திரன் வந்தா நிலைமை மோசமாயிடும்,” என்றான் அன்பு.

ஜானகி அம்மாள் அதிர்ச்சியுடன் மல்லிகாவைப் பார்த்தார். “மல்லிகா… என்னடி இது? நீயா அந்த நோட்டீஸ் அடிச்ச?”

மல்லிகா பயத்தில் உளறத் தொடங்கினாள். “அம்மா… அது… நிலாவை விரட்டுறதுக்காகத் தான் அப்படிப் பண்ணுனேன். அவ இந்த வீட்டுக்கு வந்த பிறகு என்னை யாரும் மதிக்க மாட்டேங்குறாங்க. அதான்… அதான் அப்படிச் செஞ்சேன்,” என்று உண்மையை ஒத்துக் கொண்டாள்.

ஜானகி அம்மாள் அப்படியே சிலையாக உறைந்து நின்றார். தன் சொந்த மகள் இவ்வளவு பெரிய துரோகத்தைச் செய்வாள் என்று அவர் நினைக்கவில்லை. மல்லிகாவின் வஞ்சக முகம் இப்போது ஊர் அறிய வெளிப்படத் தயாராக இருந்தது.